Ο φόβος (?) της Σκαντζοχοιρίνας :)

Ο Νικήτας…πριν ένα χρόνο τέτοια περίπου εποχή τον λίκνιζα απαλά κάθως ήταν φαρδιά πλατιά ξαπλωμένος στο υπερδιπλο κρεβάτι του στήθους μου… Φέτος ήρθε επίσκεψη στα γενέθλια του παλιου παλτού  … κάνει τα πρώτα βήματα… με την κούραση του μεθυσμένου … λώναμε ….σε κάθε βήμα του … κάθε του κίνηση μας σφαλιάρωνε με χαμόγελο …χλάπατσα …σπλατσ στο προσωπο… ζητιάνοι για να  χωθεί στη αγκαλιά μας, με την μπουκάλα γάλα του μεθυστακα, και και και … την έπεσε στο καροτσάκι … λίγο πέρα δώθε … και μετά … τι τραγούδια τι τούρτες τι γέλια … στον κόσμο του αυτόν του ξεκάθαρα δικαίου ..ατόφια αγνού….

 

μωράκια … διάφορα ..πάντα κλεφτές της παράστασης … Αφορμή μια φωτογραφία εκπληκτική ενός φίλου από την Κρήτη… στο μυαλό (?) ένα σοκ της ζωής μου … Οι νόμοι της φύσης δεν υπαγορεύουν πως μια μάνα θα κάνει τα πάντα για το παιδί της. Θέλει προσπάθεια να ξεπεράσεις καμία φορά τη φύση … να μην την υπ-ακούσεις …για να πας ένα σκαλοπάτι πιο πάνω..ενα συμπαν πιο κει….. Η σκαντζοχοιρίνα πολυ κάλη στο να σκοτώνει φίδια μεν .. αλλά με έβαλε σε σκέψεις (?)…. Ο φόβος της για τον άγνωστο εχθρό, για τον εχθρό που δεν ξέρει πως να αντιμετωπίσει την κάνει να τρέπεται σε φυγή ή σε ακραίες πράξεις… έτσι νομιζω…

 

Φυσικά και δεν είμαι ειδική στις συμπεριφορές των ζώων.. και ούτε καμια διατριβή έχω κάνει πανω στην συμπεριφορά των σκαντζοχοιρομαμάδων αλλά…

Μια φορά και έναν καιρό μικρή θεά αγάπησα μια σκαντζοχοιρίνα και της προσέφερα στέγη στην ταράτσα της μονοκατοικίας μας. Την θυμάμαι να τρέχει πανικόβλητη από ένα χωράφι που θα το έχτιζαν σπίτι και την πήρα αγκαλιά χωρίς να μου αντισταθεί… όλα τα καλουδια είχε… μέχρι που μια μέρα γέννησε.. ναι ναι γέννησε, νομίζω ήταν πέντε μικρά … τα θυμάμαι  με ροζ επιδερμίδα και με πολύ τρυφερά κάτασπρα αγκαθάκια ένα δω ένα κει … ταξί ήθελες να πας από το ένα στο άλλο…. Ενθουσιασμένη το είπα στη δασκάλα μου ..και άρχισαν τα λάθη ….μου ζήτησε να φέρω μάνα και παιδιά στο σχολείο … αναποδογύρισα την κούτα που είχα για φωλιά και  την πήγα στο σχολείο… Η δασκάλα για εκπαιδευτικούς λόγους την έβαλε σε ένα κουβά με νερό για να μας δείξει πως κολυμπά .. την γύρισα στο σπίτι … με το άνοιγμα ελεύθερο και στο πλάι και πάλι η κουτοφωλιά …φαγητό νερό και έφυγα …Το πρωί … είχε φάει τα κεφάλια των παιδιών της… δεν ήθελα να πιστέψω πως ήταν δική της πράξη .. ήταν? ή μήπως ήταν δική μου και της δασκάλας? … 

Η δεύτερη ιστορία ήρθε πριν από λίγες μέρες … μια σκαντζοχοιρίνα άφησε τα  4 μικρά της. Τράπηκε σε φυγή όταν της πείραξαν κατά λάθος τη φωλιά της.  Δεν έχει γυρίσει ακόμη να δει αν υπάρχουν … να δει αν μπορεί να τα μεταφέρει! Ελπίζω αν και η προηγούμενη εμπειρία με κάνει… συγκρατημένα αισιόδοξη … 

 Η  ξεχωριστή ομορφιά των πατουσακίων φανερώνει πόσο επικίνδυνο είναι να σε φοβίζει κάποιος με άγνωστους ευφάνταστους εχθρούς… πρέπει να ξεπεράσεις την φυση σου, για να ανέβεις πιο ψηλά … για να αξιολογήσεις .. η γνώση νικά τον φόβο μα…είναι και η γνώση που σκοτώνει το θάρρος μπρος το άγνωστο ε? ¨Η μήπως είναι ο φόβος να μην ξανα κάνω λάθος που θα με οδηγήσει σε μια κατάθλιψούλα ωωω μπερδεύομαι η θεά … ευτυχώς που είμαι και ξανθιά.. ακόμη και εκπτωτη θεά θα τη βρω την άκρη …. 

μονολογώ… γιατί … χμμμ γιατί να … 1 Δεκεμβρίου σήμερα καλό μήνα ..αυτή  η φωτό μου αρέσει απίστευτα …

σκατζοχοιράκι.jpg

Σε ευχαριστώ Νεκτάριε 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

30 σκέψεις σχετικά με το “Ο φόβος (?) της Σκαντζοχοιρίνας :)

  1. Πολυ ομορφη η ιστορια σου με τα χατζοχοιρακια!Πιστευω πως ειναι
    ακακα

    μικρα ζωακια,με ομορφη μουριτσα και καταπληκτικα τρυφερουλια
    πατουσακια..ομως τα καημενουλια δεν μπορουν να τρεξουν και πολλες
    φορες εχω δει πατημενα στο δρομο…
    Ν α εχετε ενα δημιουργικο καλο μηνα εκει !φιλια!

    Μου αρέσει!

  2. Η φωτογραφία είναι απλά ΥΠΕΡΟΧΗ! 🙂 Η δασκάλα με εκνεύρισε. Χμ
    και πιστεύω πως ναι, η γνώση νικά το φόβο και σκοτώνει το θάρρος!!!
    Με προβλημάτισες με τις σκαντζοχοιρίνες σου… για να δούμε….

    Μου αρέσει!

  3. ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ Ο ΝΙΚΗΤΑΣ ΜΕ ΤΑ
    ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΑΚΙΑ;;;;;;;;; ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΙΠΟΤΑ ΚΙ ΑΝΗΣΥΧΩ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ
    ΜΕΛΑΓΧΡΟΙΝΗ. ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ, ΜΗΠΩΣ ΗΜΟΥΝ ΞΑΝΘΙΑ;;;;;;
    ΩΧΟΥΟΥΟΥΟΥ ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑΑΑΑΑΑΑΑΑ……

    Μου αρέσει!

  4. Εδώ βρήκα σήμερα ένα σωρά άκρες που χρειάζομαι για να..δέσω την
    αχαλίνωτη οργή μου. Να μην την αφήνω να τρέχει πέρα δώθε να χώνει

    τα νύχια της στις σάρκες ,να δαγκώνει όπως η σκατζοχοιρίνα σου.
    Πρέπει, πρέπει Εσύ να μελετήσεις την συμπεριφορά της ζωής των
    ζώων για να μην γίνεσαι έξαλλη όπως εγώ με την συμπεριφορά των
    υπ-ανθρώπων.
    Κράτα με σφιχτά.θα ξεφύγω εντελώς και δεν θα μου βγει σε καλό…

    http://eikones-xwris-logia.pblogs.gr/2013/12/ta-kerata-sas-ta-difora.html

    Μου αρέσει!

  5. Στην Ελλάδα είχα δει σκαντζόχοιρους πατημένους από αυτοκίνητα
    στους δρόμους..χμμμ κάποιοι μάλιστα τους εβαζαν και στοχο ακριβώς
    γιατί δεν μπορούσαν να τρέξουν γρήγορα … Υπάρχουν βέβαια πολλά
    είδη, άλλα πιο μεγάλα άλλα πιο μικρά και ναι δεν είναι επιθετικά
    ζωάκια με τίποτε….

    Καλώς την μου Χάρηκα που πέρασες Αναστασία Καλή εβδομάδα 🙂

    Μου αρέσει!

  6. αλλά με πάθος ε? Ξεχασα νομίζω να πω χρόνια πολλά για τον
    γκρινιάρη σου …χμμμ δεν πέρασαν ακόμη όμως πολλές μέρες ε? Να τον
    χαίρεσαι Μοναδική μου Καλή εβδομάδα 🙂

    Μου αρέσει!

  7. Οταν την ανέβασε ο Νεκτάριος στο προφίλ του και την είδα
    ζωγραφίστηκε όχι μόνο ένα χαμόγελο στα χείλη μου αλλά και η καρδιά
    μου χτυπουσε πιο γρήγορα από την χαρά της. Καθόμουν και χάζευα
    πατουσια νυχάκια μουσουδα και και αυτάκια … Μου είπε την ιστορία
    και αμέσως θυμήθηκα την δασκάλα … και μένα τότε με είχε νευριάσει
    …ειδικά όταν της είπα τη έγινε …αρχισε να κατηγορεί την
    σκαντζοχοιρίνα …ασε…. Για πόσο καιρό έβλεπα τα σωματάκια χωρίς
    κεφάλια στο ύπνο μου !!!!
    Εμ πρέπει να κρατήσεις την παιδικότητα σου για να μην χαθεί το
    θάρρος αποκτώντας γνώση…τι είπα πάλι ουφ… ώρες ώρες με θαυμάζω
    … ααα ναι και ψώνιο χρειάζεται επίσης…αμα δεν έχεις την δώση
    σου ως ψωνάαααρα ξέχνα το θάρρος … μπουχαχα

    Καλό μήνα Πήλιολγα μου 🙂

    Μου αρέσει!

  8. Λετ αυτή η φωτογραφία με έκανε και ζήλεψα … πραγματικά ζήλεψα
    που δεν ήμουν εγώ αυτή που το κρατούσε στα χέρια της !!!! Είναι
    τόσο ζωντανή που σχεδόν νιώθεις το σκαντζοχοιράκι στα χέρια σου
    !!!!

    Νομίζω ότι οι ελπιδες μας εγιναν πραγματικότητα 🙂

    Καλή εβδομαδα 🙂

    Μου αρέσει!

  9. Ας μείνουμε στο πιθανότερο και στην χαρά των μικρών !!!

    Νεκτάριε μου η φωτογραφία σου έχει μια σπάνια ζωντάνια και
    τρυφερότητα Σε ευχαριστώ πολύ …και και και ζήλεψα να το ξέρεις
    χαχαχα … 🙂

    Μου αρέσει!

  10. Πρώτα από όλα είναι μωρακι και αυτός..και το βασικότερο έχει την
    αθωωτητα που του δίνει το θάρρος να δοκιμάζει να σταθεί στα δυο του
    πόδια για να έχει ελεύθερα τα χέρια του να γραπώνει χαχαχαχαχα

    Για το θάρρος του τον εφερα εδώ Ελένη μου ως παράδειγμα, το θάρρος
    της παιδικότητας 🙂

    Καλή εβδομαδα 🙂

    Μου αρέσει!

  11. αχμμμ Στο εθνικο δίκτυο εδώ στον Καναδα καθώς ταξιδεύαμε με το
    παλιο μου παλτό στο τιμόνι, συνοδηγός εγώ ..χάζευα… Σε τακτά
    διαστήματα έβλεπα στην άκρη του δρόμου να στέκονται σχεδόν ατάραχα
    στο πέρασμά μας μεγάλα…πολύ μεγάλα θα έλεγα κοράκια. Τα θαύμαζα
    για το γυαλιστερά τους φτερά… Δεν άργησα να καταλάβω το λόγο που
    στεκόντουσαν εκεί. Ο δρόμος ήταν για αυτούς ένας πλουσιότατος
    μπουφέ με διάφορα καλουδια κουφάρια σκιούρων, ρακουν, αλλά και
    μικρών ελαφιών, που είχαν την ανάγκη να περάσουν από την άλλη
    πλευρά του δρόμου προς αναζήτηση τροφής.

    Τα κοράκια λοιπόν περίμεναν το λάθος του οδηγού, που μπορεί να
    προέρχονταν κυρίως από την σωματική και ψυχολογική του κατάσταση
    από την ταχύτητα του ή την απροσεξία του ή μια συνοδηγό που δεν θα
    είχε προσέξει τα κοκκάρια. Το γεγονός ότι τα προσέξαμε, γνωρίζαμε
    τους σκοπούς τους, «ακούγοντας» τα θέλω τους, μας έκανε κάθε φορά
    που βλέπαμε ένα να γινόμαστε λίγο πιο προσεκτικοί στη χρήση των
    τροχών.

    Θα μπορούσε η απαθέστατη θρασύτατη παρουσία τους να αγχώνει, ή να
    νευριάζει τον οδηγό και να πάτα πιο δυνατά γκάζι, να μαρσάρει για
    να τα φοβίσει (να τους την βγει) …αλλά επειδή ο σοφός λαός λέει
    «αν άκουγε ο θεός τους κοράκους θα είχαμε γεμίσει πτώματα» τα
    κοράκια που στείνονται με αυτό τον τρόπο στις εθνικές οδούς για τον
    θάνατο ανυπεράσπιστων πλασμάτων …μπορούν κάλλιστα από ένα οδηγό
    με πήρα να γίνουν πινακίδες που θα τον προειδοποιούν !!! Είναι
    δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να ενωθούν όοοοολα τα οχήματα σε ένα και
    να τα οδηγεί εεεενας οδηγός αλλά…. μπορούν μυστικά αν θέλεις από
    τα κοράκια να συμφωνήσουν για το τι θα αποκομίσουν από την απαθή
    ειρωνική και πεινάλαια ματιά τους…
    Η μαμά μου με τσάκιζε για την ειρωνεία μου μέχρι που έμαθα όχι
    να την χρησιμοποιώ αλλά να την αποκρούω ειδικά σε τέτοιους κοράκους
    της εγγραφής σου!!! Μας ειρωνεύονται Λυγερή για να μας νευριάζουν
    … περιμένουν τα λάθη μας και όσο δεν τα κάνουμε θα ακούς πολλές
    μαλακίες για να το πω και να το ευχαριστηθώ…

    Δεν ξέρω άμα σε βοήθησα … μάλλον όχι αλλά η ιστορία μου είναι
    αληθινή και όχι παραβολή …

    αααα μου ήρθε και ένα τραγούδι … σουξεδάκι … μισό να το
    φέρω…http://www.youtube.com/watch?v=uis_IBkxCAs

    Καλή εβδομάδα 🙂

    Μου αρέσει!

  12. Πράγματι σε ορισμένες χώρες τρώνε σκαντζόχοιρους όπως εμείς
    αχινούς ας πούμε..

    Εχει βέβαια διαφορά να τρως ένα μαλάκιο από ένα οργανισμό με καρδιά
    αλλά ακόμη μεγαλύτερη διαφορά έχει και αυτό από τον κανιβαλισμό
    πιστεύω..

    Πολύ τρυφερή και βαθιά αληθινή φορτισμένη δε συναισθηματικά γιατί
    την τράβηξε γνωστός μου … όπως είπα ζήλεψα !!!!!!

    Καλημέρα Νίκο μας 🙂

    Μου αρέσει!

  13. Και μετα σου λενε πως τ’ αγκαθια δεν μπορουν να στολισουν …να
    γεννησουν τρυφεροτητα ..να εξαψουν την φαντασια ..ασε που
    προφυλασουν κατι ομορφες μουριτσες και πατουσακια…και ..και ..και
    ..ασε που δεν σου ειπα καλο μηνα γιορτουλα μου …ουτε…ουτε που
    ρωτησα τι κανεις???Ομως ..ομως…μου αρεσε πολυ εδω…:):)

    Μου αρέσει!

  14. μα μα μα …να μου δείξει αυτή τη φωτογραφία την τόσο μα τόσο
    τρυφερή και να μην αρχίσω τις πολυλογίες??? Πρώτα από όλα σου το
    λέω… ζήλεψα γιατί άλλο να βλέπεις μια φωτογραφία …και άλλο να
    ξέρεις το φωτογράφο .. ζωντανεύει η φωτογραφία, γίνεται δική σου
    στιγμή και και και μετά λες ωωωω γιατί να μην ήμουν εκεί …και και
    και τσουπ έρχεται η ζήλια …. μα τρυφερή ζήλια που σου αρέσει…
    ξέρεις σα τις μπουρμπουλιθρες της σαμπάνιας ή της λεμονίτας που σου
    γαργαλούν την μύτη… μα μα μα κοιτα μύτη σε παρακαλώ !!!

    Ωραία που είναι να σου λέει η Αλίκη στην Χώρα των θαυμάτων ότι της
    αρέσει σε ένα μέρος 🙂 🙂 🙂 και και και …για να δω… ναι …
    μου τα πες όλα 🙂 🙂 🙂

    Μου αρέσει!

  15. Παρακολουθούσα όλη σου την πορεία χθες… έκανα συνέχεια ριφρες(
    «ανανέωση σελίδας» στα αγγλικά χοχοχοχο) για να σε προσέχω όπως μου
    είπες… είδα από την αρχή την προσπάθεια προσθήκης σου στην
    εγγραφή σου και πως σα μικρό τσακισμένο καραβάκι που βρήκε το
    λιμάνι του… αρχισες να επισκευάζεις τα πανιά σου και σιγά σιγά
    … άρχισες να τιθασεύεις τους ανέμους σου και πάλι .. χάρηκα …
    σε μια γωνιά κάθισα και απλώς καμάρωνα που με κρέμασες χιχιχι και
    σε χαιρόμουν που συγκροτήθηκες ….

    Δεν χρειάζεται καλός οδηγός … δίπλωμα χρειάζεται και μπορούν όλοι
    οι οδηγοί να συμφωνήσουν -συμμορφωθούν σε κάποιες πρόσθετες
    ταμπέλες κοινωνικής λογικής… Ξεφεύγουμε ή διαφεύγουμε ψαχνοντας
    ΤΟΝ οδηγό! Θέλει δυνατό στομάχι για να κρατάς το τιμονι των
    σχολίων. Εκεί που έχουμε φτάσει αν δεν το κάνουμε εμείς θα αρχίσουν
    να χτυπούν τα τέλεια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (όπως άρχισαν να
    χτυπούν με το χαμό του παιδιού στη θεσσαλονίκη )

    Μη με υπερτιμάς …είσαι πολύ καλή, δυνατή συμπαγής παρουσία, με
    στόχους οράματα και πείσμα … εγώ είμαι χαρούμενη και σε ευχαριστώ
    για την χαρά που μου έδωσες να με δεις ως λιμανάκι για λίγο στα
    μεγάλα δύσκολα ταξίδια σου !!!!!

    χαρά μου να σε ξεκουράζω όποτε νιώθεις ότι μπορώ να βοηθήσω μα να
    ξέρεις σε θαυμάζω τόσο πολύ που απλώς σε προσέχω διακριτικά μη μου
    σπάσεις ΛΥΓΕΡΗ μου 🙂

    Σφιχτή αγκαλιά και και και έφυγες () (αγκαλιά ειναι αυτό χιχιχ)

    Μου αρέσει!

  16. Καλησπέρα σου Μάνια, αργοπορημένα με έφερε το …λεωφορείο εδώ
    την παγωμένη Μορεάλη που λες και εσύ…

    Καλό μήνα να έχεις και απ ότι βλέπω και εδώ έχει το κάτι τις σε
    μικρογραφία να ζηλέψει από τα χιόνια εκεί και το κρύο.

    Κατεβαίνει η θερμοκρασία κάθετα και πάμε το στοίχημα ποιος θα
    πρωτοπαγώσει πρώτος, το σώμα ή η ψυχή μας στις σκέψεις τις
    διάφορες.
    Πανέμορφα τρυφερή φωτογραφία με το νεογνό σκατζοχοιράκι. Ποτέ
    μου δεν μπορώ να φανταστώ τέτοιο τοσοδούλι ζωντανό, που το
    γνωρίζουμε σε άλλο σχήμα και μορφή.
    Σκατζόχοιρο έχω να δω απ τα παιδικά μου χρόνια τότε καθώς λες
    στα χωράφια της γειτονιάς. Ναι….τότε υπήρχαν και αλάνες στις
    γειτονιές.
    Δεν το ήξερα αυτό το τρομερό βίωμα με τις θηλυκές
    σκατζοχοιρίνες, πραγματικά τραγικό.
    Χαιρετώ τη μέρα σου με πολλές ευχές και ματιές εκεί. Να είσαι
    καλά.
    Φιλιά

    Μου αρέσει!

  17. Ξερεις τωρα, η φυση δεν ειναι και πολυ ρομαντικη… πολλες φορες
    μια μανα μπορει να σκοτωσει τα παιδια της, παρα να τα αφησει να
    υποφερουνε… (γενιες γατιων σε τουτο το σπιτι, κατι ξερω και γω).
    Και μεις μπορουμε να σκοτωσουμε τη φυση. Σκοτωμος γινεται. Αλλα τα
    κουταβια ειναι παντα κουταβια, σε οποιο ειδος του ζωικου βασιλειου
    κι αν ανηκουν. Και παντα κλεβουν την παρασταση. Και τις
    ζουμεριτσες!

    Μου αρέσει!

  18. Ο χειμώνας θέλει χουχουλιαρικες αγκαλιες και κίνηση Γιάννη μου
    🙂

    Καλώς τον, δεν άργησες, στην ώρα του σε έφερε το λεωφορείο (του
    πόθου? χεχεχε ασχετο)

    Να φανταστείς εγώ τα είχα δει και πιο μικρά από τούτο μόνο που μετά
    τους έλειπε το κεφάλι… 😦

    Ο Νεκτάριος μας είπε ότι η δεύτερη μάνα σκαντζοχοιρίνα γύρισε και
    τα πήρε …το πιο πιθανό …και αυτό δεχόμαστε ως δεδομένο πια !!!

    Ε καλά στις πρωτεύουσες δεν υπάρχουν αλάνες αλλά και πάλι ας
    πούμε…χμμμ στο Σχηματάρι υπάρχουν … Απλώς μεγαλώνει η πόλη …
    Άλλωστε χρειάζονται νέα σκηνικά και τρόποι για να γραφτούν
    πρωτότυπες νεες παιδικές εμπειρίες … έτσι έγινε και με τους
    γονείς μας έτσι και με τους παππούδες και παππούδες μας..

    Σε φιλώ Γιάννη μας 🙂

    Μου αρέσει!

  19. ναι βρε παιδί μου άλλα δεν μπορεί να δει και λίγο παραπέρα? Αυτό
    που φαντάζει σαν βασανιστήριο σήμερα μπορεί να είναι εικονικό …
    Είναι άγριο ένστικτο δε λέω… ουφ.. η φύση κάθε άλλο πάρα
    ρομαντική είναι … και μου αρέσει γιατί μπορεί να γίνει δυναμικά
    τρυφερή όπως : το κουτάβι είναι κουτάβι …πάει και τελείωσε …
    πατέντα ειδικά σχεδιασμένη … και με ένα μόνο σκοπό …να κλέβει
    την παράσταση χαχαχαχαχαχχαχαχα

    Συμφωνούμε και κάνουμε ζουμερίτσα ναι ? ναι 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s