Νόστος, δρόμος, καρδιά! (blogame)

Όσο και αν ψάχνω κάτι που να με ανάγκασε να τραπώ σε άτακτη φυγή δεν έχω βρει.

μπα… τίποτε. Σεισμούς. αχμμμ τσου… το σπίτι μας δεν είχε πάθει καταστροφές.

 Όχι αντιλόπη δεν ένοιωσα ποτέ. 

lala

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=hMo9vNVkPOs[/embedyt]


Θυμάμαι όμως στους σεισμούς του 1999 στην Αθήνα. Καταστράφηκε το διαμέρισμα συγγενών μας. Ξαφνικά δύο πλασματάκια θηλυκό και σερνικό με έναν τσεστερίνο συγκάτοικο στην τρέλα τους, εγώ το παλιό μου παλτό και ο σκύλος μας, έπρεπε να φιλοξενήσουμε επ αόριστο, έναν άντρα μια γυναίκα, ένα κοριτσάκι πέντε νομίζω χρονών τότε και ένα μωράκι. Η καρδιά μας όχι μόνο τους χωρούσε αλλά, έλαμπε με την λαχτάρα μικρού παιδιού. Το σπίτι μας χωρούσε, εκείνο όμως που δεν χωρούσε με τίποτε ήταν οι διαφορετικές μας συνήθειες.

 Τις πρώτες ημέρες ο κοινός φόβος του σεισμού μας είχε φέρει όλους κοντά. Ενώσαμε τις δυνάμεις μας για να περισώσουμε τις ζωές μας, δόξα στο Θεό, στο φιλότιμο, στην φιλοξενία. Γρήγορα μπήκαμε στη καθημερινότητα. Τότε εγώ και το παλιό μου παλτό ανακαλύψαμε πόσο ισχυρή μπορεί να γίνει μια εισβολή. 

Ο πρώτος που ένιωσε τον εξοστρακισμό ήταν ο Τσεστερίνος. Οι τρίχες που ενοχλούσαν, ο φόβος. Ο Τσέστερ μας φόβιζε! Αποφασίσαμε να μένει στο κήπο, στο μπαλκόνι, ή περιορισμένος στο δωμάτιο μας. Ο Τσέστερ, αποδέχονταν τα παιδιά, το ίδιο και τους νέους συγκάτοικους, ποτέ δεν αγρίεψε, δεν έγινε έστω άγαρμπος, ήταν πάντα υπάκουος σε όλους όμως… όμως ήταν ο φόβος μας. Τα βράδια στο υπνοδωμάτιο μας, αντί να κοιμάται όπως συνήθως στο πλάι του κρεβατιού μας …κοιμόνταν στην είσοδο του υπνοδωματίου..μάλιστα μια φορά σηκώθηκα  για τσισάκια, νύχτα…μέσα στον ύπνο του μου γράπωσε το πόδι, δεν με πόνεσε, με τρόμαξε…. Αυτός ήταν ο Τσέστερ …ξεκάθαρος με το ένστικτο του…ένστικτο που εμάς δεν μας καθησύχαζε, είχαμε επίγνωση, στο σπίτι υπήρχαν παιδιά. Έτσι περιορίσαμε  το φόβο για να μην γεννήσει φοβίες. 

Στους δύο μήνες που ακολούθησαν, η κοινόβια ζωή, ο ξαφνικός νέος κοινός δρόμος, μας έφερνε τακτικά στα όρια γκρεμού, με πολλή  πολλή ομίχλη, Χολομώντας ένα πράμα !!! Δεν ήταν οι διατροφικές συνήθειες, το ξεβόλεμα, η αναδιοργάνωση της κουζίνας με δύο νοικοκυρές (μπουχαχα πεδίο μάχης εμφύλιου πολέμου), η καθαριότητα, η οικονομική καταστροφή, οι ξένοι αντίλαλοι μέσα στο σπίτι, ο διαφορετικός τρόπος διασκέδασης ή χαλάρωσης. Πάνω από όλα ήταν οι γραφικοί συγγενείς βλέπε πεθερές, και άλλους θεσμοφύλακες που ξαφνικά απέκτησαν λόγο στις μεταξύ μας συμπεριφορές …οι καλοθελητάδες δηλαδίς…. που με ευκολία χωρίς να βιώνουν ουσιαστικά τα ζοριλίκια, μας τσίτωναν στο κοντό και το μακρύ, περί αξιών, σεβασμού, δικαίου, τα κόμπλεξ, οι φοβίες, οι μαλακίες δηλαδίςςς

Όταν η καρδιά σφιγγόταν απίστευτα από το ψυχικό άλγος, ανοίγαμε μονοπάτια,  της υπομονής και της σκληρής εργασίας για την επισκευή. Γνωρίζαμε πως ήταν ο μόνος δρόμος επιστροφής. Ζούσαμε την μικρή μας Οδύσσεια, καθένας στο δικό του ταξίδι, μικρογραφία, είχαμε εμπιστοσύνη πως υπ ακούγαμε την καρδιά μας, μόνο αυτή ήξερε την διαδρομή. 

Ένα Σάββατο ξαφνικά ήρθε ο αποχαιρετισμός! Κλείσαμε την πόρτα, ο Τσέστερ επιτέλους ξάπλωσε φαρδιά πλατειά στο χαλί του σαλονιού, ροχάλιζε παραδομένος στην ασφάλεια. Το παλιό παλτό και εγώ λιώσαμε στους καναπέδες, έναν ο καθένας μας γιούπιιιιι…. δύο ώρες μιλούσαμε απολαμβάνοντας τον αυθεντικό αντίλαλο των φωνών μας στο άδειο σπίτι… στο άδειο σπίτι… μπήκαμε στο αυτοκίνητο, αφήσαμε τον Τσέστερ να χαρεί οοοολο το σπίτι δικό του, να κοιμηθεί σε χαλιά, καναπέδες, κρεβάτια… βράδυ βράδυ… πήγαμε Ασπρόπυργο …ήρθαμε επί-σκεψη, μας έλειψε η βαβούρα σας… 

Δεν ξέρω πως ερμηνεύεται ο νόστος .. σε μια άλλη χώρα βρίσκομαι αυτή τη στιγμή…ανακάλυψα τα πάντα από την αρχή…

Όσοι αντέχουν ακόμη …ώρα για Μπλογκοπαιχνιδο … 

Οροι του παιχνιδιού που τους αντιγράφουμε στην αρχή της ανάρτησης μας :

Τίτλος Κοινός: «Νόστος, δρόμος, καρδιά» 

Τρεις λέξεις, ελεύθερο θέμα με αυτές ως άξονα…


Προσκαλώ όλους όσους διαβάσουν.. αλλά και τους…

 ΔημήτρηςΕλένηΠάνος ΣεφΛευτέρης ΠΟρέστης ΒούλαΝίκοςΑντάρτισσαΒιργινίαΓιάννης, Άννες, Μαρίες,

ΓιώταΕλένη, Ρε Μου και εσύ και ο Γιώργος, και η Ροδούλαη ΜαίρηΤο πειρατικό όλοΣτέβιαΠέτρο,Βασίλη …που είστε μου λείπετε…

26 σκέψεις σχετικά με το “Νόστος, δρόμος, καρδιά! (blogame)

  1. Θυμάσαι στο σούπερ μάρκετ. Σήλια θέλεις να δεις ένα σκουλίκι?
    ναι!!! και μετά ο τρόμος Νοναααα ανατρίχιασε η επιδερμίδα μου
    χαχαχαχα

    Αμ η κοτόσουπα ??? λάσπη το πιπέρι!!!

    μπρρρρ η μεγάλη ανατριχίλα παλιο μου παλτό !!!!

    Le mi mpoukalion dan le sak vouagiaz osi 🙂

    Μου αρέσει!

  2. πσσ αυτά είναι παίρνω το ρούμι και πάω για υπνο … σα στο σπίτι
    σας όταν γυρίσω να σας βρω εδω… αχ αυτές οι επτά ώρες διαφορά
    αχ!!!

    Καλημέρα εκει καπετάνισσα 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Λοιπόν, πρέπει να με εκπαιδεύσετε στη διαφορά ώρας με Καναδά ,
    καθώς άχρηστη όσο αφορά γεωγραφία, προσανατολισμό και …ώρα!

    Θα γράψω ελπίζω σήμερα, αλλά ένα πράγμα θα σου πω: Εμείς με τόσους
    σεισμούς έχουμε συνηθίσει σε σημείο που απλά γυρνάμε πλευρό. Και
    στη συνέχεια …ροχαλίζουμε! 🙂

    Στα σοβαρά όμως, είναι τρομερή η αίσθηση του αδύναμου απέναντι στη
    δύναμη της φύσης. Και σε ορισμένες περιπτώσεις, στην κακοτεχνία
    επιτηδείων.

    Δύο φορές συγκατοίκησα ως φοιτήτρια και ομολογώ ότι ήταν
    …έντονες. Κι ως συμβία, άλλες δύο κι αυτές κατατάσσονται
    στις…άστα να πάνε φίλε! Δύσκολο να αναπνέεις στον ίδιο χώρο με
    άλλους, το ομολογώ. Ειδικά αν είσαι μοναχικός λύκος…

    Αυτά, και Καλημέρα ή Καλησπέρα ή …anyway! Δεν θα με μπερδέψεις
    εσύ που αποφάσισες να πας στον παγωμένο βορρά, εντάξει;

    ΥΓ. Ματς μουτς

    Μου αρέσει!

  4. Έβαλες αυτό το «νόστος» και με προβλημάτισες. Ο νόστος αυτή την
    περίοδο της ζωής μου είναι σαν τα γλυκά που πρέπει να αποφεύγει ο
    διαβητικός. Τόσο μα τόσο γλυκά που σου τρέχουν τα σάλια και θέλεις
    να ορμήξεις και να αλλάξεις το πεχά του ουρανίσκου σου αλλά κάπου
    καραδοκεί ο εχθρός που θα σε κάνει (με μαθηματική ακρίβεια) να το
    πληρώσεις ακριβά.

    Οτιδήποτε κλείνει ο νόστος στην αγκαλιά του, εμένα, αυτή την
    περίοδο, με μετατρέπει σε μια μεγάλη φούσκα θλίψης.

    Θέλεις να με τρυπήσεις με τη βελόνα σου?

    Σίγουρος κίνδυνος δηλητηριασμού από τοξικά απόβλητα Νόστου. 🙂
    Τώρα σχετικά με την εμπειρία της συγκατοίκησης που
    περιγράφεις…respect!

    Σε ανάλογη περίπτωση, μάλλον, θα μετακόμιζα μαζί με τον άντρα και
    το σκύλο σε κοντέινερ του δήμου.

    Μου αρέσει!

  5. Ουπς……παιχνίδι…..!!!! ωωωωω καλοδεχούμενο….!

    Πριν πάω σε αυτό καθ’ εαυτό Μάνια μου το παιχνίδι να σταθώ σε όσα
    περιγράφεις στο βίωμά σας.

    Η Συγκατοίκηση, μάλιστα σε περιορισμένο χώρο, είναι πολύ δύσκολη
    υπόθεση πραγματικά.

    Και ναι μεν φέρνει κοντά ανθρώπους, ναι μεν ο κίνδυνος που
    επικρέμεται λειτουργεί συσπειρωτικά αλλά έχουμε και μια σειρά από
    μικρά που γίνονται μεγάλα προβλήματα.

    Βλέπω, λεπτομερώς, ότι το χειριστήκατε με απίστευτη λεπτότητα και
    φέρνω και στο νου μου τον Τσέστερ μέσα σε όλη αυτό το χαμό.

    ……………………

    Νόστος, δρόμος, καρδιά λοιπόν…….

    Μάνια μου, την παίρνω την ….σκυτάλη της όμορφης, εξαίρετης
    έμπνευσης.

    Όπως επίσης παίρνω ως μάθημα ζωής, τον τρόπο που χειριστήκατε το
    όλο θέμα.

    Να με ….περιμένετε έτσι Μάνια ;

    Φιλιάαααα

    Μου αρέσει!

  6. Πανέμορφη Πενθεσίλεια (επιτέλους έμαθα να γράφω με την πρώτη
    αυτό το όνομα χωρίς ορθογραφικό λάθος ), κοιτάς το ρολογάκι σου,
    ένα ρολαγάκι που να δείχνει την ώρα στην Ελλάδα, αν θες κοιτάς και
    τον ουρανό (εγώ από κει λέω την ώρα καθότι δεν φοράω ρολογάκι)
    …τι έλεγα… α ναι Κοιτάς λοιπόν την ώρα Ελλάδας και μετά λες
    ωωωωω «καλά κρασιά» η Μάνια είναι επτά ώρες πίσω μας π.χ. εδώ
    μεσημέριασε και αυτή ακόμη δεν έχει ξημερώσει!!! Νομίζω είναι μια
    καλή μη γεωγραφική, προσέγγιση. 🙂 🙂

    χαχαχαχα για το κούνημα ξέρω είσθε οι κουνημένοι της παρέας !!!! Να
    πω την μαύρη μου αλήθεια και μένα μου άρεσε ο σεισμός…μια φυσική
    δύναμη….τρομερή… σε κάθε ανθρώπινο κατασκεύασμα. Είναι φρικτό
    να εγκαταλείπεις τη φωλιά σου, να αναζητάς στέγη, φαγητό, ελπίδα,
    και δύναμη για να κτίσεις από το μηδέν μια καινούρια. Μόνο και μόνο
    να βρεις ένα μέρος που θα σου εμπνέει ασφάλεια είναι ….τι να
    λέμε…

    Δεν είναι εύκολη καθόλου μια συγκατοίκηση, μα στην υπέρβαση
    γνωρίζεις τι στο καλό σημαίνει Ιθάκη …

    γκουχου γκουχου οι μονομάχοι είναι οι καλύτεροι συγκάτοικοι, δεν
    ανακατεύονται, δεν ενδιαφέρονται να σε αλλάξουν, μόνο σε αγαπούν ή
    όχι και αποφασίζουν να μείνουν μαζί σου.
    Αααα η Ξανθιά θέα??? «good wines» τρέχει να μας φτάσει.

    Ζέστη σήμερα ηλιόλουστη μέρα με 10 βαθμούς κελσίου 🙂

    Μου αρέσει!

  7. για το νόστο …μια σφιχτή αγκαλιά και ό,τι πεταχτεί από ζουμιά
    δεν με νοιάζει ΜαΓία μου. Να θυμάσαι ένα ποτήρι νερό βοηθά πάρα
    πολύ.

    Παρόλα αυτά, στο παιχνίδι θα παίξεις, ελεύθερο θέμα με αυτές τις
    τρεις λέξεις , έχεις όμορφη πένα, μου γλυκαίνει τον ουρανίσκο της
    σκέψης 🙂

    Τα κοντέινερ του δήμου, μα το σπίτι ήταν μεγάλο και τα παιδιά τόσο
    μικρά, άξιζαν, και πάντα αξίζουν τον καλύτερο εαυτό μας. 🙂

    Περιμένω !!!

    Μου αρέσει!

  8. Αχ καλέ μου Γιάννη είναι τόσα αυτά που μπορούν να γραφτούν πάνω
    στο θέμα συγκατοίκηση, ακόμη και η γη είναι περιορισμένος χώρος σε
    σχέση με το σύμπαν.

    Ο Τσέστερ, σε πληροφορώ πως αυτός ο δάσκαλός μας, εκείνη την εποχή
    μας έμαθε πολλά με τον τρόπο που αντιμετώπιζε την εισβολή, όσο
    καιρό είτε στον κήπο είτε στο δωμάτιο, ήταν γνήσιος προστάτης,
    πιστός στις επιλογές μας, τις υπερασπίζονταν, με σεβασμό, σε
    ετοιμότητα έθετε πάντα τα σωστά όρια, σύνορα, να σκεφτείς στο
    σαλόνι όταν ήταν τα παιδιά ξάπλωνε μπροστά από τις σκάλες που
    οδηγούσαν στο γκαράζ, μέχρι που το καταλάβαμε και βάλαμε ένα μεγάλο
    εμπόδιο εκεί… Τι αν σου λέω … μάλλον δεν κοιμήθηκε δύο μήνες
    και…ακούραστος και χωρίς ίχνος εκνευρισμού!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Γράψε Γιάννη μου, ελεύθερο θέμα τρεις λέξεις που δεν έχουν
    σύνορα!

    Σε περιμένω και σε ευχαριστώ 🙂

    Μου αρέσει!

  9. Πανέμορφη γατούλα μου, το νησί σου όλο μια εμπειρία για σένα.
    Τρεις λέξεις, με αυτές παίζεις όπως γουστάρεις, ελεύθερα,
    αυθόρμητα. Εσύ δεν έχεις χαχαχαχα θέλεις να αρχίσω να σου θυμίζω,
    γερμανία, η νοσοκόμα, τι να λέμε τώρα … χρυσωρυχείο είσαι 🙂

    Χαλαρά δεν σε πιέζω Ελένη μου μόνο σε περιμένω στους χρόνους σου
    🙂

    Μου αρέσει!

  10. ωωω κάλως τον στο μπλογκάκι μου, Γιάννη φυσικά και αν θες
    παίζεις, χαρά μου !! Κοινό τίτλο και ελεύθερο θέμα 🙂

    Στην Ιταλία ούτε καν τρεις μέρες φιλοξενία, τους έπνιξαν σε
    κρουαζιεροπλοιο μπουχαχα !

    Στην Ελλάδα πάλι, τα ψάρια που πιάνουμε στις θάλασσες μας, τα
    καθαρίζουμε από ότι υπάρχει περίπτωση να χαλάσει σε τρεις μέρες (το
    πως βαριέμαι να καθαρίζω ψάρια δε λέγεται άσε που βρωμάω ψαρίλες
    από τα έντερα και όλα τα άλλα μπλιάχι…) , τα βάζουμε σε νεράκι,
    και διατηρούμε τη φρεσκάδα τους στην κατάψυξη. Το θετικό και το
    ωφέλιμο είναι πολιτισμός (εσύ το έγραψες και μου άρεσε τόσο), πάντα
    φρέσκος μεζές χειμώνα καλοκαίρι για ουζοκαταστάσεις 🙂 🙂

    Καλώς ήρθες σε ευχαριστώ για την επίσκεψη στο εξοχικό του μυαλού
    (?) μου 🙂

    Μου αρέσει!

  11. Καλώς την μου 🙂 Σε κυνηγούν τα χνούδια πάλι ??? αμα τα πιασω θα
    τους πω εγώ!!

    Έχεις χρόνο Βιργινία μου και μια και δυο και τρεις εβδομάδες, ό,τι
    σε ξεκουράζει όποτε θες παίζεις ελεύθερο θέμα …με ένα μπούσουλα
    με λέξεις τόσο μα τόσο ταξιδιάρικες, όπου θες σε πάνε 🙂

    Εξάλλου άμα μαζέψω μετά τις εγγραφές, ένα λουλουδι θα είσαι μέσα
    στο μπουκέτο, χωρίς ιδιαίτερη σημασία στο χρόνο 🙂

    αχ Μανιούσκα μου αρέσει πολύ πολύ !!

    Μου αρέσει!

  12. Να τα καταθέσεις με φιλιά με αγκαλιές … να περνάς έχω φύγει
    τόσα χιλιόμετρα μακρυά και όμως είμαι εδώ … φωλίτσα 🙂

    Ξέρω δεν έχει ταχύτητα δεν είναι μούλτι επικοινωνίας, έχει όμως μια
    σπάνια αυθεντικότητα, κάποιους απλούς νόμους επικοινωνίας … ο
    μικρός παθ που παλεύει να επιζήσει… αντε με έπιασε η γκρίνια!

    Η Πενθεσίλεια χιχιχιχι έμαθα να γράφω και το όνομα της με την πρώτη
    χωρίς ορθογραφικό λάθος Ναι ναι καλά 🙂

    Μου αρέσει!

  13. Νοστος δρόμος καρδιά … τρεις είναι λεμεεε… δεν τον ξέρεις
    τον κύρ Νοστο τον έχεις νιώσει… κάτσε να σου φέρω του Βασίλη που
    τα λέει μορφωμένα
    http://vasilis.pblogs.gr/2016/04/nostos-dromos-kardia-blogame.html

    αχμμμ φυσας και ξεφυσάς γιουπιιι έτοιμη να επιστρέψεις στο
    μπλογκάκι σου το πρώτο σπιτάκι σου και να παιξεις χιχιχιχιχιχι

    Περιμένω 🙂

    Μου αρέσει!

  14. Μάνια χωρίς παιχνίδι είναι Εκκλησία χωρίς θυμίαμα. Δεν γίνεται,
    θεωρείται αφύσικο! Κάποιες αντιρρησούλες έχω σε αυτά που γράφει ο
    φιλαράκος ο Βασίλης για τον νόστο του Οδυσσέα, ότι τον ένοιαζε να
    δει καμινάδα του σπιτιού του βρε αδερφέ, αλλά αυτά σε εκείνον.
    Πολλά φιλιά.
    Πολύ ωραία όσα έγραψες και για όσους έζησαν τον σεισμό εκείνο,
    ειδικότερα εκείνους που τότε είχαν ένα μικρό παιδί και ένα μωρό και
    ξεσπιτώθηκαν, τους αρπάζει από τη ΚΑΡΔΙΆ!…

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΎΜΕ όλοι εμείς…
    Θέμης

    Μου αρέσει!

  15. «Μάνια χωρίς παιχνίδι είναι εκκλησία χωρίς θυμίαμα» πσσσσ με
    τσάκωσες. Εγώ? εγώ? η Πενθεσίλεια φταίει όσο και αν σου φαίνεται
    παράξενο.

    Ναι για τον κύρ Οδυσσέα κάτι του έχω μαζεμένο και εγώ χαχαχαχαχαχα
    Η αλήθεια είναι πως όταν είσαι πανέξυπνος και πολυμήχανος ίσως ένα
    προβληματάκι με το πόσο πιστός είσαι το έχεις, του συγκεκριμένου σα
    να του πήρε πολλλά χρόνια, κξσδλφξα΄σφδκξφάλσκδφξ Πάω να δω τι
    έγραψες…
    Α και μιας και λέω εγραψες… πες μου πως θέλεις ειδική
    πρόσκληση για να παίξεις !!!! Γρήγορα σκάρωσε κάτι γιατί
    αλλιώς…γιατί αλλιώς α…α είπα… σε περιμένω 🙂
    Θυμάσαι, περνούσαμε από τις γειτονιές και το κόκκινο Χ μου
    έσχιζε την καρδιά! Να σαι καλά Θέμη μας 🙂

    Μου αρέσει!

  16. Πολλά μπορει να αντέξει, μια συγκατοίκηση, αλλα δυο νοικοκυρές
    στον ίδιο χώρο …. πάραυτα μια χαρα τα πήγες γιορτουλα μου:) 🙂

    Παρεμπιπτόντως, μ’ αρεσει και το Μανιούσκα αλλά….

    Τι ωρα είναι εκει ειπαμε?

    Άστο δεν.

    Καληνύχτα από εδώ. Φιλάκια.

    Μου αρέσει!

  17. Καλά εγώ δεν άφησα σχόλιο εδώ; Μωρέ τι μυαλό κουβαλάω;;

    Την ξέρω την περίπτωσή σου με τη συγκατοίκηση.Ζήσαμε τρεις μήνες
    για παρόμοιο λόγο με ένα ζευγάρι -πρώτα ξαδέλφια -με τρία παιδιά
    παρακαλώ. Πώς πήγαμε; Ε αφού δεν με κλείσανε στο Δαφνί όλα πήγαν
    καλά.

    Καλό βράδυ εκεί
    ΥΓ όταν ανάβουν όλα τα φώτα στο παθφάιντερ πώς να πεις
    καληνύχτα;;

    Μου αρέσει!

  18. αυτό ! αυτό ! αυτό λέω ξανά πες το Χαμός σου…είχαμε και τον
    πεθερό μου που ερχόνταν και του άρεσε να μας μαγειρεύει τας
    Κυριακάς !!! Εκεί παίρναμε ρεπό και οι δυο μας και ξεκαρδιζόμασταν
    στα γέλια!!

    Έτοιμη να γράψεις? έλα έλα λίγο λίγο μικρή Αλίκη στην χώρα των
    Βοτάνων

    Καλό Σαββατοκύριακο 🙂

    Μου αρέσει!

  19. Γυρνούσα από δω γυρνούσα από κει …τώρα είδα και εγώ το σχόλιο
    σου Μπουκίτσα μου χαχαχαχαχαα

    Είναι όμορφο να ανάβουν τα φώτα ναι…θα έρθουν και άλλοι
    πιστεύω:)
    Τρία παιδιά???? πσσσσ δεν κυνδινεύεις πια έχεις αποφοιτήσει από
    το Δαφνί χαχαχχαχαχαχα Εμας το τρίτο το έπιασαν όσο έμεναν μαζί μας
    χιχιχι
    Καλό Σαββατοκύριακο Άννα με τον όμορφο κήπο σου 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s