Κατ έληξε ο Βασκουλίνος μου…

Ανοίγω την ετικέτα θάνατος.

Τηλέφωνο που κτυπά από Ελλάδα … Άκουσα τον Αλεξανδρίνο μου. Το μυαλό τρέχει χωρίς κουβέντες,  βρίσκει τις συντεταγμένες της είδησης. Δεν χρειάζεται να κάνει μαθηματικά βήματα για να εξηγήσει στην λογική. Το νούμερο του τηλεφώνου, η ώρα, ο μικρός μου ξάδελφος, η μάχη στην εντατική εδώ και τόσο καιρό, το αναμενόμενο. Ο Βασκουλίνος πασκουλινος  πέθανε. Κατ έληξε μου είπε ο μικρός του αδελφός. Αόρατο πέπλο προστασίας.

Μην ξαδελφούλα μου γιατί δεν απέχω πολύ από το να τα μπίξω… πριν τρεις ώρες μας πήραν από το νοσοκομείο, εδώ τα πράγματα ηρέμησαν λίγο… έχουμε μαζευτεί όλοι, είπαν προς πρέπει να σε πάρω τηλέφωνο να σε ενημερώσω … Μιλούσαμε ανταλλάσσαμε πληροφορίες… με την άνεση των δυνατών. εμείς τα δυο καρατζοζάκια της οικογένειας…. τα σκληρά καρύδια που έχουν αποθέσει την ψύχα τους κάπου αλλού εξώ από το τσόφλι  … έξω από το εγώ…

Έκλεισε η γραμμή…

Άφησα «το εγώ» να έρθει για λίγο για να με πονέσει, να μετρήσω τα δάκρυα μου….   Που δεν είμαι εκεί με όλους τους συγγενείς, τραγική η φιγούρα της θείας μου… πόσο μου λείπουν όλοι ..το γαμότο είναι πως κάποιους μπορώ ακόμη να νιώσω την ζεστασιά του κορμιου τους μα είναι χιλιομετρική απόσταση… και έτσι δεν νιώθουν πως συνπονώ ! Η ξενιτιά μου μαθαίνει την ετικέττα θάνατος…. ο θείος μου, η μητέρα μου, ο πατέρας μου, ο ξαδελφός μου … σταμάτα να με πονάς γλυκό μου εγώ…

Εκείνος έφυγε μετά από μια γενναία μάχη… τι να σου ρε Βάσια τι να σου πω…

 τι να σου πω? 

να μου πεις μια καλημέρα !!!

Η τελευταία συνομιλία ήταν από τις πιο όμορφες που είχαμε!!! Μου είπε κάτι γελούσα γελούσα …και τον κόλλησα και εκείνον και γελούσε γελούσε περήφανος για την ατάκα του !!!! 

Και από το παρελθόν μας, από τα παιχνίδια μας … Ο Αντρέας ήταν παλικάρι, τ άλογό του κουβαλούσε με καμάρι… έτσι διάβαζε το ¨αγαπημένο του παραμύθι … το πορτοκαλινί μπιστόλι… οι καυγάδες μας … τα μυστικά μας … οι ψυχαναλύσεις μας ..ο υπέρμετρος εγωισμός του που με έσπαγε το νευρικό σύστημα…. και η αξέχαστη στιγμή μας το μεγάλο μας μυστικό … όταν ήρθε για να τον βοηθήσω στα μαθηματικά της τρίτης πρώτης Λυκείου… Είχαμε συμφωνήσει να δούμε τσόντα … και να τα καταφέρει μόνος του στα μαθηματικά… γελούσαμε για χρόνια πολλά καθώς θυμόμασταν πόσο όλοι με επαίνεσαν γιατί χάρη στο διάβασμα που κάναμε μαζί ο Βάσιας πήρε καλούς βαθμούς στα μαθηματικά … ποτέ δεν διαβάσαμε μαθηματικά … όλο τσόντα βλέπαμε … αλλά ο Βάσιας για να έρχεται να «διαβάζουμε» διάβαζε μαθηματικά μόνος του …

….. ο Αντρέας ήταν παλικάρι τ άλογο του κουβαλούσε με καμάρι … Βάσια καβαλούσε… οχι όχι κουβαλούσε … Αντρεάαα τραβήξου θα σκοτωθείς… 

6 σκέψεις σχετικά με το “Κατ έληξε ο Βασκουλίνος μου…

  1. ……………………..

    Τα πιο ζεστά μου συλλυπητήρια για την απώλεια….!

    Ξέρω ότι ακούγεται ένας ψυχρός άχρωμος ίσως κενός λόγος, δυστυχώς.

    Νιώθω μέσα από σας τον εφιάλτη της Ξενιτιάς και της απόστασης. Σαν
    κελί ένα πράμα. Να σε κρατάει μακριά από εκεί που τρέμει η καρδιά
    και ριγούν τα συναισθήματα.

    Δεν έχω να πω τίποτα γιατί ότι να πεις σε αυτές τις περιπτώσεις
    φαντάζει γελοίο και τυπικό και δεν ταιριάζει.

    Πιστεύω ότι η αναφορά σου στις πανέμορφες αυτές αναμνήσεις είναι
    ότι καλύτερο, ανθρώπινο και λυτρωτικό αυτές τις στιγμές.

    Να έχεις τη σκέψη μου.

    Μου αρέσει!

  2. Ψυχρός, άχρωμος και κενός από σένα Γιάννη μου που έχω γνωρίσει
    από κοντά, όχι δεν είναι με τίποτε.

    Περίεργη η ξενιτιά, σε προστατεύει, σε αποστειρώνει και ταυτόχρονα
    σου στερεί την ζεστασιά των κορμιών, των ανθρώπων που αγαπάς.

    Ο Βάσιας (Βασίλης ) έχει το δικό του συρταράκι στην μνήμη και στην
    καρδιά μου… θυμάμαι διάφορες στιγμές, ζόρικες μα και χαρούμενες,
    μαζί τραβούσαμε χειρόφρενο σε στροφές και διάφορα άλλα…

    Να σαι καλά να προσέχεις Γιάννη μου!

    Μου αρέσει!

  3. Τώρα θα ξεκουραστεί!

    Ας αναπαυτεί η ψυχή του και εσύ σίγουρα θα τον θυμάσαι πάντα με
    αγάπη

    Μια αγκαλιά για την απώλειά σου που η απόσταση δεν εκμηδενίζει

    Μου αρέσει!

  4. Ετσι ψιθυρίζουμε όλοι εκτός από τη μητέρα του που ψιθυρίζει …
    πάει το παλικάρι μου … και τον ανιψιό του 8 χρονών που λέει
    «γιαγιά είναι το άσχημο πράγμα της ζωής μου, αλλά το καλό είναι πως
    τώρα θα μένεις μαζί μας»

    Μια αγκαλιά …να σαι καλά !

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s