Γράψε μου κάτι να σε θυμάμαι….


Η σκέψη μου αιχμαλωτίστηκε στην τελευταία λευκή σελίδα του λευκώματος, με τίτλο «Γράψε μου κάτι για να σε θυμάμαι … »

Πριν από λίγες μέρες βρέθηκα να ξεφυλλίζω το Σχολικό Λεύκωμα 2017, του σχολείου «Άγιος Νικόλαος», της συμπληρωματικής εκπαίδευσης της ΕΚΜΜ. Είναι ένα πανέμορφο «μπουκέτο» φωτογραφιών και μαθητικών εργασιών, μιας σχολικής χρονιάς γεμάτης όμορφες στιγμές, των 25 μαθητών που αποφοίτησαν από την ΣΤ’ δημοτικού. H άγραφη σελίδα με «γαργάλισε», να διαβάσω ξανά και ξανά αυτό το «year book», που εκδόθηκε με χρήματα που μάζεψαν τα παιδιά από την πώληση γλυκών.

Τι θα μπορούσα να γράψω; Σίγουρα αυτό που έγραψε, ανάμεσα σε άλλα, στο εισαγωγικό της σημείωμα, η δασκάλα της ΣΤ΄τάξης, Μαρία: «Κοντά σας ένιωθα ότι γίνομαι καλύτερη δασκάλα. Παιδιά μου, σας ευχαριστώ πολύ!». Όταν ακούς, όταν αποκρυπτογραφείς  τα παιδιά, γίνεσαι πάντα καλύτερος! Πρώτα από όλα, δίνουν οξυγόνο στο μικρό παιδί μέσα σου, «το οξυγόνο είναι καλό για όλους» γράφει ο μαθητής Αλέξανδρος.  Έτσι, δεν χρειάζεσαι επίθετο, μόνο το μικρό σου όνομα!  Δεύτερον, γιατί δεν σε συμβουλεύουν, απλά σου ζητούν να γίνεις καλύτερος. Έτσι, σου δημιουργούν την ευθύνη να δείξεις στην Τζούλια, που γράφει στον Αη Βασίλη, «Δεν νομίζω ότι μέσα στη νύχτα, το κρύο και την κούραση θα ήθελε κάποιος άλλος να βγει έξω και να μοιράσει δώρα μόνο από καλοσύνη … «, πως υπάρχουν και άλλοι που προσφέρουν με το ίδιο κίνητρο.

Σίγουρα χρειάζεται ανοιχτή καρδιά, για να κάνεις ένα νοητό ταξίδι  στις σχολικές γιορτές, στους χορούς, στις εργασίες μιας ολόκληρης σχολικής χρονιάς καθώς και στις μικρές, μεστές απαντήσεις των παιδιών σε ερωτήματα, όπως «Γιατί έρχομαι στο ελληνικό σχολείο;», «Τι είδους δασκάλα προτιμάμε;», «Διαλέγω δώρο για τον Αη Βασίλη;», «Δύο κορίτσια παίρνουν ένα χιλιάρικο για να κάνουν τα ψώνια της κας Μάγιερ, αλλά τα χάνουν. Τι θα κάνουν τώρα;» «Αν ζούσα σε άλλη εποχή;» κα. Όμως, χρειάζεται και η γνώση της ελληνικής γλώσσας. «Θέλω να μάθω ελληνικά γιατί είναι κοντά στην καρδιά μου και θέλω να μάθω πιο πολλά πράγματα για την Ελληνική μου καταγωγή» γράφει η Σταυρούλα.


sxoliko-lefkoma-840x470.jpg


Το λεύκωμα αυτό, λοιπόν, είναι γραμμένο σε άψογα ελληνικά, από μαθητές της συμπληρωματικής εκπαίδευσης, των σαββατιανών σχολείων. Είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής προσπάθειας, που ξεκινά από τους γονείς, «Θα ήθελα να συγχαρώ τους γονείς, που σας ενθάρρυναν να έρχεστε κάθε Σάββατο στο σχολείο για να μάθετε την γλώσσα, την θρησκεία και την Ιστορία μας» γράφει η γραμματέας της συμπληρωματικής εκπαίδευσης Αλίκη.  Μια επίπονη προσπάθεια από εργαζόμενους, εκπαιδευτικούς γονείς αλλά κυρίως μαθητών,  διάρκειας 6 ολόκληρων χρόνων. » …γνωριστήκαμε σε ένα ταξίδι μαγικό! Από νήπια γίνατε παιδιά και από παιδιά γίνεστε τώρα έφηβοι, …. είμαι πολύ περήφανη για σας « γράφει η διευθύντρια της συμπληρωματικής εκπαίδευσης Καίτη.

Κοιτώ τις φωτογραφίες, τόσες γιορτές, τόσες εκδηλώσεις, χοροί και παρελάσεις στις εθνικές εορτές, «μου αρέσει η Ιστορία και μου αρέσει να χορεύω. Μου αρέσει να μιλάω με τη φίλη μου την Έλενα» γράφει η Μάρα.

 «Σας ευχαριστώ για την χαρά που μου δίνετε..» γράφει ο πρόεδρος της ΕΚΜΜ Νίκος!

Δεν θέλω να αντιγράψω περισσότερα από αυτό το τόσο όμορφο λεύκωμα, που σχεδίασαν και επιμελήθηκαν με πολύ μεράκι οι εκπαιδευτικοί, Μαρία Μανέκα, Κωνσταντίνος Μεραμβελιωτάκης και Κώστας Παναγιωτόπουλος.  Κράτησα τα πιο σημαντικά καλά φυλαγμένα στις σελίδες του. Τους ευχαριστώ για αυτό το πολύτιμο υλικό που συνέλεξαν, τροφή σκέψης για όλους μας.

Μετρώ τους λόγους που αξίζει ένας γονιός να γράψει τα παιδιά του στα ελληνικά σχολεία της  συμπληρωματικής εκπαίδευσης. Για όλα όσα αντέγραψα -σκονάκι δηλαδή- πιο πάνω, αλλά και για αυτή την εξομολόγηση του Γιώργου «Η πιο ευχάριστη στιγμή είναι όταν βλέπω τους φίλους μου και γιατί στο ελληνικό σχολείο δεν έχω άγχος«

Καλό καλοκαίρι!

14 σκέψεις σχετικά με το “Γράψε μου κάτι να σε θυμάμαι….

  1. ΑΥΤΌ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΠΛΟΓΚΟΠΑΙΧΝΙΔΟ ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ ΑΛΛΑ ΜΗ ΣΟΥ ΔΙΝΩ
    ΙΔΕΕΣ 🙂

    ΑΛΛΩΣΤΕ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΈΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΩΝ.

    ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΆΔΑ ΦΙΛΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΣΤΟ ΜΑΞΙΛΆΡΙ
    ΣΟΥ!!!!!!!!!!

    Μου αρέσει!

  2. Οι μεγάλες στιγμές των ανθρώπων που έχουν την ευλογία να είναι
    μέσα στην εκπαιδευτική κοινότητα και να μπορούν να αφουγκράζονται
    και να βιώνουν τέτοιες στιγμές.

    Η Μελέτη αυτών των λευκωμάτων είναι ολάκερη σπουδή στον κόσμο των
    ονείρων και της παιδικής ψυχής.

    Μάνια μου καλή βδομάδα να έχεις.

    Μου αρέσει!

  3. γίνεται … αλλά, αχμμ οι περισσότεροι φίλοι μου δεν διαβάζουν
    πια το μπλογκ μου … ειδικά από τότε που εκανα λογαριασμό στο
    φατσοβιβλίο. Φαίνεται πως έχουν αποφοιτήσει όλοι σχεδόν από την
    γειτονιά των μπλογκς μην κοιτάς εγώ και κάποιοι λίγοι που είμαστε
    σκράπες και δεν λέμε να αποφοιτήσουμε χαχαχαχαχχαχαχαχαχαΗ
    Καληνύχτα είναι ένα λεύκωμα για μένα και οι αλήθεια είναι πως όταν
    κάνω βόλτα στα σχόλια παλαιότερων εγγραφών θυμάμαι πολλούς φίλους,
    δεν έχω παράπονο 🙂

    Καλή εβδομάδα Ελένη μας 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Τόσο η μελέτη όσο και ως αναμνηστικό, η αξία του είναι τεράστια.
    !!!!

    Γιάννη μου η Πασχαλίτσα μας είναι η δασκάλα που επιμελήθηκε αυτό το
    λεύκωμα. Είναι η δασκάλα των παιδιών, είναι φίλη μου 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂
    🙂

    Καλή εβδομάδα Γιαννη μας 🙂

    Μου αρέσει!

  5. Μη παραπονιέσαι Μάνια. Όσο κάναμε παρέα στη γειτονιά ήταν καλά.
    Με τις πλάκες μας, τις αγάπες μας, τις χαρές αλλά και τις λύπες
    μας.

    Νιώσαμε εκστατικοί γιατί αναγνωρίσαμε και αναγνωριστίκαμε από
    ανθρώπους που θεωρήσαμε και μας θεώρησαν αξιόλογους. Χτυπήσαμε
    ενθαρυντικά κάποιους στη πλάτη και άλλους χωρίς κάποιες φορές να το
    θέλουμε τους γρατζουνίσαμε σε αυτή, τραβώντας απότομα το χέρι που
    είχαμε απλώσει να τους χαιδέψουμε.

    Περάσαμε καλά. Πολλά χρόνια. Με νεύρα, διαμαρτυρίες, εξυπνάδες,
    γαλιφιές, ναιναικισμούς,πατροναρίσματα αλλά και με παροτρύνσεις,
    καθοδηγήσεις, βοήθειες, διαλόγους με επιχειρήματα, κουτσομπολιά,όλα
    αυτά δηλαδή που κάνουν μια γειτονιά ζωντανή και λειτουργική.
    Μεγαλώνουμε όμως Μάνια. Μεγαλώσαμε στη Παθογειτονιά. Σειρά έχουν
    οι νεότεροι. Αυτοί που υπήρξαν από παλιά, είτε αποχώρησαν, είτε
    όσοι παραμένουν αποζητούν και κάτι περισσότερο.

    Αποζητούν από τους Φανατικούς Χριστιανούς να σκεφτούν περισσότερο
    τη σχέση τους με τη Θρησκεία όταν τη συζητάνε στη δική μας
    γειτονιά.

    Αποζητούν από τους Αρχαιόπληκτους να είναι λιγότερο Ευφάνταστοι σε
    σημείο δηλαδή που να κατανοήσουν ότι κατά την Αρχαιότητα ζούσαν και
    άλλοι άνθρωποι και ήσαν και εκείνοι Πολιτισμένοι δεόντως.

    Αποζητούν να κατεβάσουν οι Ελληναράδες τη περηφάνεια τους από κει
    που την έχουν κρεμασμένη, σε σημείο που αγγίζει το Θεό. Ναι, οι
    Αρχαίοι έκαναν υπέρλαμπρα πράγματα. Όχι, δεν δικαιούμαστε να τους
    επικαλούμαστε, αν δεν τους μοιάσουμε στο ελάχιστο. Και κάτι ακόμη.
    Ναι, οι Αρχαίοι μας έφτιαχναν Παρθενώνες.Όπως επίσης όμως έτρωγαν
    κατά βάση Βελανίδια και Ακρίδες! Κρέας; Όποτε γινόταν καμιά θυσία,
    μια δυο φορές το χρόνο και στα Παναθήναια.

    Αποζητούν από εκείνους που «το έχουν’ να μη το κρατούν κρυμμένο.
    Έστω να δοκιμάσουν. Ακόμη απαιτούν από αυτούς να περνάνε σε
    νεωτερισμούς, και αν το κάνουν, ένα μικρό χρονικό διάστημα είναι
    αρκετό.
    Γιατί Μάνια μου εδώ που τα λέμε, ότι είχες πολλά σχόλια-
    επισκέψεις στο παρελθόν, δεν είναι ο μόνος λόγος ότι τότε
    ασχολιόντουσαν περισσότεροι με τον ΠΑΘ.

    Ήταν αν μου επιτρέπεις διαφορετική και η θεματολογία σου. Καλά τα
    πιλοτήρια, αλλά συνήθως δεν περιμένουμε από αυτά το παραμικρό που
    θα μας ταρακουνήσει συνθέμελα. Ίσως κάποια σκαμπανεβάσματα λόγω
    κακοκαιρίας.

    Και μετά επαναλήψεις. Ουσιαστικά επαναλήψεις.

    Γιατί κυρά Θεούλα, η επανάληψη δεν έχει να κάνει μόνο με το Θέμα
    αλλά και με το΄ύφος.

    Γράφεις και αφήνεις να βγαίνει μια διαρκής μελαγχολία, ένα διαρκές
    ¨ουφ» που όμως δεν μοιάζει με το βηματισμό στη μελαγχολία κάποιου
    Καρυωτάκη.

    Μοιάζει περισσότερο σαν ΝΑ ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ.
    Με Αγάπη Θέμης
    Υγ Έτσι τα έχω δει καιρό τώρα και με το ζόρι σου γράφω (εκτός
    από δύο). Να σχολιάσω δηλαδή τι; Προτίμησα να ασχοληθώ με
    το…παράπονό σου.

    Μου αρέσει!

  6. Nα παραπονεθώ εγώ??? Εχω την εντύπωση για πολύ λίγα πράγματα με
    πιάνει το παράπονο, αντίθετα δεν παραπονιέμαι ποτέ στη ζωή
    μου…αστράφτω και βροντώ… και με τίποτε δεν γρατζουνώ μάλλον
    ξεσκίζω όταν και όποιον μου το παίξει δήθεν.

    Η κοτσιρουλα είπε για μπλογκοπαίχνιδο, «γράψε κάτι για να σε
    θυμάμαι»… και απάντησα πως μου έχουν γράψει εδώ στην καληνύχτα
    στο λεύκωμα μου.. σε αυτή την χαρτόκουτα, σε αυτο το εξοχικό της
    ζωής μου. Μου έχουν γράψει και όταν γυρνώ στις παλιές εγγραφές
    θυμάμαι τον καθένα. Οι θεούσες με αποφεύγουν ως άλλη Φρύνη
    χαλκδξφαλκδξφ και οι κάθε είδους Απολλώνιοι τρέμουν την πένα
    μου…καθότι έχω άριστες σχέσεις με τον Δία και θα τους πάρει και
    θα τους σηκώσει με την μια χαχαχακδφξα΄λδκξφ
    Ας σοβαρευτώ λίγο όμως (θα προσπαθήσω δηλαδή) Θέμη μου δεν γράφω
    για να με διαβάζουν, γράφω για δική μου εκτόνωση… ένα ημερολόγιο
    είναι η καληνύχτα μου… ακαταλαβίστικα δικά μου ολό δικά μου. Οχι
    Θέμη, ούτε σχόλια μετρώ ή ψάχνω, ούτε αν καταφέρνω να σηκώνω φρύδια
    ή ότι άλλο τέλος πάντων, όσο για αναγνωσιμότητα και πόσο την μετρώ
    για την καληνύχτα μου…αθώο μου πλασματάκι … με αφήνει παγερά
    αδιάφορη εκτός από έναν .. εμένα… Οχι θέμη μου δεν σου επιτρέπω,
    μπουχαχα
    Επίσης να πω πως τα πιλοτήρια είναι καθημερινές αναρτήσεις στο
    φατσοβιβλίο που τις φέρνω εδώ για να τις έχω για μένα συμμαζεμένες.
    Το γράφω και στο τίτλο … μην τυχόν και μπερδευτεί κανένας πως θα
    διαβάσει κάτι άλλο και τον πιάσει βαρεμάρα μπουχαχα

    αχμμμ το σχόλιο σου … το σχόλιο όπου και αν το αφήσεις μια
    καλημέρα μια καλησπέρα μια καληνύχτα μου δίνει χαρά και μην πάμε
    στο πόσο και αν είναι ωφέλιμο ένα τέτοιο σχόλιο …το έχουμε
    εξαντλήσει το θεματάκι με τον Ορέστη και την Αντιγόνη. Μας έχουν
    μαλώσει στο παρελθόν ουυυυ άπειρες φορές τόσο για τα ανούσια σχόλια
    μας όσο και για τα βαρετή μας θεματολογία και ωωωω ναι όλα αυτά που
    γράφεις τα πέρασε η γειτονιά, και τώρα τα ίδια και χειρότερα
    γίνονται σε άλλες γειτονιές διεθνής

    Αγαπώ την γειτονιά γιατί αγαπώ την κατάληξη gr στην διεύθυνση
    μου….και ας λέει τις μαλακίες του ο καζάκος.
    Σημείωση στη σημείωση σου μπουχαχα ξανα μανά Αυτό που έφερα εδώ
    έχει δημοσιευθεί ως άρθρο μου σε δημοσιογραφικό site (με
    αναγνωστικό κοινό πάνω από 1500 αναγνώσεις καταμετρημένες μέχρι
    στιγμής μπουχαχα) Ο λόγος που έγραψα αυτό το ρεπορτάζ είναι γιατί
    έχουν την συμπληρωματική εκπαίδευση λίγο σα τον φτωχό συγγενή και
    όλο προβάλλουν τα κοινοτικά καθημερινά σχολεία, με δελτία τύπου …
    και διάφορα άλλα, υποβιβάζοντας τον ρόλο των σαββατιανών για να
    πάρουν περισσότερα πελατάκια στα καθημερινά.

    Ο λόγος που το έφερα εδώ στην καληνυχτα μου… είναι για μένα και
    την Πασχαλίτσα μου…:) 🙂 🙂 🙂

    Παράπονο? αχμμ κάτι έπιασες αλλά σε τελείως παράφωνο τόνο
    χαχαχαδλκφαξ΄λακδξφοι
    Καλημέρα Θέμη μου 🙂

    Μου αρέσει!

  7. Πιστεύω πως δεν είναι μόνο η νοσταλγία, το κίνητρο που ωθεί τους
    γονείς να στέλνουν τα παιδιά τους στο ελληνικό σχολείο. Είναι και η
    εξυπνάδα τους, γιατί καταλαβαίνουν πολύ καλά πως ό,τι δεν ριζώνει,
    το παίρνει ο άνεμος. Καλή η πολυπολιτισμικότητα αλλά «μοναδικοί»
    νιώθουμε μόνο στον δικό μας τόπο. Έτσι, τα σποράκια τους «ριζώνουν»
    σε χώμα ελληνικό.Έτσι πιστεύω.

    Φιλιά 🙂

    Μου αρέσει!

  8. Τα κίνητρα των γονιών η αλήθεια είναι πως είναι πολλά. Αυτό που
    γράφεις είναι σωστό αλλά και πέρα για πέρα όμορφο, θα στο κλέψω να
    το ξέρεις χιχιχι

    Πολλά παιδιά εκφράζουν την χαρά τους, πως όταν τα καλοκαίρια
    πηγαίνουν διακοπές στην Ελλάδα τους αρέσει να μιλούν ελληνικά με τα
    παιδιά. 🙂 🙂

    Η πολυπολιτισμικότητα για να μπορεί να λειτουργεί σε ένα τόπο
    χρειάζεται αυτό ακριβώς, μικρές ή μεγάλες κοινότητες που διατηρούν
    την πολιτισμική τους ταυτότητα.
    «Χώμα Ελληνικό» αχ….. ξέρω τουλάχιστον δυο κορίτσια που από το
    δημοτικό μπορούν να το απαγγείλουν όλο!!!
    Σφιχτή αγκαλιά και φιλί ΜαΓία μου 🙂

    Μου αρέσει!

  9. Γυναίκα-μήτρα … 🙂

    Καλά ντε, είπα τη γνώμη μου χωρίς γαλιφιές. Όπως σε αισθάνθηκα να
    βγαίνεις.

    Και εσύ μεταξύ των άλλων άρχισες την ονοματοδοσία. Πουρκουά και
    διατί;

    Σε αποφεύγουν λες οι…Θεούσες αλλά ίσως όχι πάντα. Ανιχνεύοντας
    τις παλιότερες εγγραφές σου να δω πόσο διαφορετικές ήσαν, είδα
    πολλές κυρίες με τις οποίες είχες πολύ καλές σχέσεις. Τώρα τα πως
    και τα γιατί της σημερινής αποφυγής είναι θέμα που δεν κατέχω.

    Ονοματίζεις φόρα παρτίδα τον Απολλώνιο. Θα μου πεις πώς αλλιώς να
    το κάνεις; Εν κρυπτώ και παραβίστω; Προφανώς όχι. Αλλά γιατί; Λες
    και είναι ο μόνος ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΚΤΟΣ του ΠΑΘ!

    «Ορέστης και Αντιγόνη και η υψιλή τους κριτική που έρχεται από
    παλιά»…

    Από που ξεφύτρωσαν τώρα αυτοί; Μόνο για να μου πεις «μας τάπαν και
    άλλοι πολύ πιο πριν;»

    Άρα τι;

    Οκέυ, εγώ γράφω για να με διαβάζουν. Όπως και άλλοι φαντάζομαι. Από
    που το συμπεραίνω; Από το γεγονός ότι άλλος εύσχημα, άλλος με
    απόλυτη επιθετικότα αμυνόμαστε όταν μας κατηγορήσουν ΑΜΕΣΑ τη γραφή
    μας.Βγάζουμε νύχια, δόντια, και μπόλικη ειρωνία αναμεμιγμένη με
    κακία…

    Γιατί πώς να το κάνουμε. Όλα μας τα γραπτά, καλά, κακά, μέτρια,
    αδιάφορα, είναι παιδιά μας.

    Και τι είπα; Ότι άλλαξες στυλ, το οποίο δεν μου αρέσει. Είναι μια
    γραφή που δεν βρίσκω τι να πω.

    Να πω καλημερούδια ή καληνύχτα ενώ ήμουν από εκείνους που συνέδραμα
    σχολιάζοντας πραγματικά; Δεν θα είναι χειρότερο; Μη το σκέφτεσαι
    μόνο από τη δική σου πλευρά. Σκέψου πως το βλέπει και ο άλλος.
    Προσωπικά θεωρώ το μονολεκτικό πέρασμα ως ύβρι.

    Λες να με ενδιαφέρει αν εισπράττεις ακόμη και 1000000 λαικ ή σχόλια
    σε άλλο σάιτ; Κουτό κορίτσι!

    Αλήθεια, κάθε πότε γράφω στο δικό μου και πάντα σε σχέση με
    παλαιότερα ακόμη και με την εποχή αυτή που δεν είχαμε γνωριστεί;

    Τότε πώς μπορούν να με αφορούν τα σχόλια των άλλω εδώ ή αλλού;
    Τέλος πάντων. Έβαλα στη κορυφή ένα παλιό σου θέμα έτσι για να
    δίξω τι εννοώ ότι έγραφες παλιά και με πιο ύφος. Αν δεν ανοίξει ας
    το ψάξουν διαφορετικά όσοι θέλουν.

    Φιλιά Θέμης
    Υγ Και τι εννοείς με το «δεν σου επιτρέπω» με μπουχαχα ή και
    χωρίς αυτά. Λες να είμαι από αυτούς που δέχονται να περάσουν την
    άποψή τους από τη κρισάρα των καλών σχέσεων;

    Μου αρέσει!

  10. Ο Απολλώνιος δεν είναι ένας, πρέπει να είναι δυο τρεις
    συνδιαχειριστές. Δεν θυμάμαι θεούσες, όσες δεν τους πειράζει που
    είμαι Φρύνη μπορούμε να κάνουμε παρέα.

    Γράφω για μένα, ακόμη και στην εγγραφή που αναφέρεσαι για μένα
    έγραφα που τσακωνόμουν με τις φίλες μου 🙂

    Από τους φίλους μου, η καλημέροκαληνύχτα είναι παρουσία που με
    χαροποιεί.

    π.χ. τα παιδιά …

    Θέμη μου, φυσικά και νοιάζομαι για αναγνώσεις, είμαι δημοσιογράφος
    να σου θυμίσω Το ψωμάκι μου βγάζω. Όμως ΟΧΙ σε αυτό το χώρο. Εδώ
    δεν με ενδιαφέρουν τα σχόλια τα λαικς οι αναγνώσεις… Ως
    αντιδιαστολή στο έγραψα για να σου δείξω την διαφορά. Επαναλαμβάνω
    είναι το ημερολόγιο μου. Από μικρή είχα πάντα ημερολόγια. Το έχω
    ψυχολογήσει το θέμα. Από τότε που είχα ημερολόγιο με κλειδάκι,
    πάντα όταν έγραφα ήταν πράγματα που ήθελα κάποτε κάποιος να τα
    διαβάσει… συνήθως ήταν κάποιος συγκεκριμένος, εγώ η μαμα μου ο
    μπαμπάς μου, η δασκάλα μου, διάφοροι φίλοι μου, το αγόρι μου κα
    Πάντα όμως ήταν και είναι συγκεκριμένοι. Με το μπλογκ ως ημερολόγιο
    μπήκα σε μια ψυχολογία λίγο διαφορετική. Ανακάλυψα σιγά σιγά πως
    διαβάζουν το ημερολογίο μου άγνωστοι και το πήγα ανάποδα …τους
    γνώρισα όσο μπορούσα ή όσο μου επέτρεπε ο καθένας. Έσενα σε γνώρισα
    αργά, δεν σχολίαζες στο μπλογκ μου, δεν εκδήλωσες πότε το
    ενδιαφέρων σου με αίτημα φιλίας, και νομίζω πως τράβηξαν να σε
    γνωρίσω εγώ τα σεντόνια σχόλια που άφηνες στο μπλογκ του Ορέστη.
    Οταν κάποια στιγμή είδα τον σκυλάκο σου αβαταρ σε εγγραφή μπήκα και
    σκάλισα το μπλογκ σου. Κάπως έτσι δούλεψα και συνειρμικά και
    ανέφερα τα παιδιά ! Ως αναφορά γιατί χαίρομαι οπως σου είπα να
    βλέπω πως ο σκυλάκος του αβαταρ σου χαίρει άκρας υγείας 🙂 🙂 🙂
    🙂
    Οι στατιστικές λένε πως κάθε μπλογκ έχει ένα κύκλο ζωής. Αλλάζει
    ο αριθμός, η ποιότητα, και όλα σιγά σιγά φθίνουν μέχρι τον θάνατο ο
    οποιος υπολογίζεται γύρω στα 7 χρόνια. Το μπλογκ μου δεν νιώθω πως
    μυρίζει σαπίλα ακόμη (9 χρόνια), και γιατί δεν εξαρτάται από τις
    αναγνώσεις και τα σχόλια, αλλά και γιατί πιστεύω πως ακόμα με
    διευκολύνει ως είδος ημερολογίου. ΟΟΟΟΟΛα αυτά τα χρόνια της ζωής
    μου έχω αλλάξει ένα σωρό ημερολόγια. Άλλες φορές γιατί τελείωναν οι
    σελίδες και άλλες φορές γιατί έβλεπα ένα άλλο βιβλιαράκι που μου
    άρεσε πιο πολύ 🙂

    Χαχαχαχα δεν παίζεσαι ώρες ώρες. Σου γράφω κατεβατό απάντησης μου
    λες «γιατί αρπαζεσαι» σου γράφω μικρή απάντηση μου λες «τόσα σου
    έγραψα και μου απαντάς δυο λέξεις» χαχξκδξλφασμδωάλδκφξ

    Δεν ξέρω αν σου απάντησα σε όλα… σε φιλώ τα λέμε … 🙂

    Μου αρέσει!

  11. Καλό βράδυ, λέγομαι Θέμης και διατηρώ ένα μπλογκ στον ΠΑΘ με τον
    τίτλο EPIFANIAKOS. Γιατί έτσι; Κατ αρχάς γιατί έτσι γουστάρω και
    δεύτερον γιατί αρέσκομαι να ‘τρολάρω» τον εαυτό μου.

    Τώρα που συστήθηκα, μιας και ως φαίνεται δεν γνωριζόμαστε, ας
    ξεκαθαρίσω τούτο.

    Το ύφος είναι εκείνο που κάνει «κάπως» μια απάντηση και όχι η
    ποσότητα. Κυρία μου, όταν γκρινιάζει κάποιος (δεν τον έχετε μπροστά
    σας) μάλλον σουφρώνοντας σαν παιδί τα χείλη και λέει «μα καλά,
    έγραψα ολόκληρη την Αγία Γραφή ως σχόλιο και μου απάντησες με το
    Διευκόν;» είναι προφανές ότι επιθυμεί να δει στα μάτια του φίλου;
    του κάποια ανταπόκριση στο κόπο του. Συμφωνει, δεν συμφωνεί, του
    άρεσαν όσα έγραψε, όχι; Διαφωνεί κάθετα και που;

    Όταν όμως η διαφωνία είναι μακροσκελής, καλά διατυπωμένη, αλλά έχει
    αιχμές, τι να κάνει ο φίλος; Ειτε θα αντιγυρίσει τις αιχμές είτε θα
    τις αντιπαρέλθει.Δεν μπορείς όμως να μην απαντήσεις καθόλου. Και
    πάντα θεωρούσα ότι ένα καλό ξεκίνημα μεταξύ φίλων, που μετέρχονται
    την ειλικρίνεια και όχι τα αγαπησιάρικα χτυπήματα στη πλάτη, είναι
    να πεις «μη με πιάνεις από τη μούρη» ή κάτι παρόμοιο.

    Μη το κάνεις ζήτημα. Γράψε όπως νομίζεις και ότι νομίζεις.
    Αναφορικά με τα μπλογκ και τα στατιστικά που κρατάς, δεν θα μπω
    σε αυτή τη λογική. Κράτα τα. Μπορεί και να έχεις δίκιο. Αν έγραφες
    τη προηγούμενη θεματολογία, που ειρίστω εν παρόδω και για εκείνη
    δεν πάλευες να έχεις σχόλια ή αναγνώσεις, θα μπορούσα να πω σήμερα
    με μεγαλύτερη σιγουριά αν έχεις δίκιο ή άδικο. Γιατί κάποιο δίκιο
    έχεις, αλλά εγώ ισχυρίζομαι ότι για κάποιους έπαιξε ρόλο και η
    θεματολογία.
    Τι είπα και θα το ξαναπώ. Είναι δικαίωμά σου να γράφεις στο
    μλογκ ότι γουστάρεις. Αλλά το Πιλοτήριο είναι μια άλλη Μάνια, πιο
    εσωστρεφής.

    Μια Μάνια που γράφει απλά ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΟΙΝΩΝΟΙ και ΟΧΙ
    ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΝ.

    Αν το κατάλαβες το κατάλαβες. Αλλιώς δεν μπορώ να το πω. Δεν μπορώ
    να αρχίσω τα δακρύβρεχτα «βγάζεις τα εσώψυχά σου και τα
    ξεγυμνώνεις. Παρουσιάζεις τη θέαση του κόσμου μέσα από τα δικά σου
    μάτια, την εξοχή, τη ονοματοδοσία του σκυλιού, την αγκαλιά της
    πιτσιρίκας, απαγορεύοντας ουσιαστικά στον βέβηλο αναγνώστη να
    διαδψνήσει σχολιάζοντας» Του πετάς κατάφατσα ένα «ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΠΑΜΕ
    ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΡΕ;»…
    Ε, λοιπόν αυτό είναι δικαίωμά σου να το κάνεις, αλλά μη
    πιστεύεις ότι μπορεί να γίνει αποδεκτό επειδή είσαι η Μανια.

    Και επειδή είσαι η Μάνια δεν γίνεται από μενα αποδεκτό επειδή είμαι
    ο Θέμης και ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!
    Τώρα αυτά περί πολλών Απολλώνιων και θεουσών δεν είναι
    επιχειρήματα που πρέπει να στέκεται κανείς.
    Κλείνοντας

    Αφού αλλού έχεις τη σκέψη σου, έστω την επαγγελματική, και εδώ
    αδιαφορείς εντελώς αν σε διαβάζουμε, μήπως μιας και σήμερα
    καλογνωριστήκαμε να πούμε και ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ;

    Μου αρέσει!

  12. Θέμη μου είμαι ιδιαίτερα χαρούμενη που σε έχω γνωρίσει, και μέσα
    από τα μπλογκς μας αλλά και μέσα από διάφορα μηνύματα. Ξέρω πολύ
    καλά και το ύφος της γραφής και το πως και πότε πετάς το γάντι (και
    για ποιον χτυπά η καμπάνα), όπως επίσης και πότε θα σε
    «πειράξω»…Δεν σου έγραψα πως σήμερα καλογνωριστήκαμε, σου έγραψα
    πως σε σχέση με άλλους μπλογκερς γνωριστήκαμε αργότερα ΤΟΤΕ.

    Νομίζω πως τώρα το έθεσες λίγο πιο σωστά το θέμα με τα πιλοτήρια.
    Ναι όντως έτσι είναι. Τα πιλοτήρια είναι καθημερινά κείμενα που
    γράφω στο φατσοβιβλίο που εδώ και ένα χρόνο έχω ανοίξει προφίλ.
    Δημοσιεύονται λοιπόν κάθε μέρα στο facebook (γι αυτό και έχουν
    ημερομηνία όταν τα φέρνω μια φορά την εβδομάδα συγκεντρωμένα εδώ)
    γι αυτό ακριβώς το λόγο που περιγράφεις. Είναι γραμμένα λίγο πριν
    την απογείωση της εκπομπής μου. Εδώ τα φέρνω για να μην χαθούν, ως
    αρχείο. Αν προσέξεις από κάτω έχουν μόνο δύο ταγκ «πιλοτήριο» και
    «ραδιόφωνο». Ελπίζω τώρα να το ξεκαθαρίσαμε αυτό. Ετσι και αλλιώς
    στο έχω αναφέρει ξανά για την μορφή αυτών των κειμένων που σαφώς
    είναι πιο εσωστρεφής.

    Παρόλα αυτά. Τον τελευταίο καιρό είμαι λίγο πιο εσωστρεφής και σε
    αυτό φταίει η καινούργια μου ασχολία … η κυρία Δέσποινα. Η κυρία
    Δέσποινα που λόγω της ασθένειας της κάθε μέρα και για τρεις ώρες με
    τραβά στην άβυσσο της ανυπαρξίας.

    Θέμη μου, δεν έχω θεματολογία, δεν είχα ποτέ…αυτό προσπαθώ να σου
    εξηγήσω :(…. δεν καταλαβαίνω τι μου λες…
    Υγ. Δεν αδιαφορώ αν με διαβάζετε ή όχι. Πρόσεχε τι λες. Όλοι
    όσοι γνωρίζω πως με διαβάζουν είναι φίλοι μου. Με προσβάλλεις με
    την ειρωνεία σου.

    Μου αρέσει!

  13. Σε ευχαριστώ … το ξέρω πως σου έλειψα, και εσύ μου έχεις
    λείψει Θεμάκο μου, και σε αγαπώ πολύ πολύ… Επίσης μου έχουν
    λείψει οι φίλοι μου στην Ελλάδα… 😦
    Γράψε μου κάτι για να σε θυμάμαι …μου έλειψες!
    Τα λευκώματα, πόσο μάλλον τα σχολικά, όταν τα φτιάχνουμε δεν
    μπορούμε να φανταστούμε την συναισθηματική αξία που αποκτούν όσο
    περνούν τα χρόνια.
    Τραγούδι

    Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου

    Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης

    1. Γιώτα Νέγκα
    Δεν ξέρω αν τα μάτια σου είναι τα ίδια ακόμα,

    αν μοιάζουνε λουλούδια στη βροχή,

    εγώ θα τα ξεχώριζα σε θάλασσα, σταγόνα,

    μια στάλα αίμα, μέσα σε πληγή.
    Δεν ξέρω αν το σώμα σου είναι το ίδιο ακόμα,

    αν μοιάζει μ’ ένα σύννεφο απαλό,

    ήταν μαζί ο ουρανός και το δικό μου χώμα

    το πιο κοντά και το πιο μακρινό.
    Δε με κρατάει ό,τι θυμάμαι,

    δεν φτάνει να το πεις ζωή,

    απ’ τα παλιά δεν ξεδιψάμε,

    κανείς δεν ζει, αγάπη μου, με χθεσινό φιλί.
    Δεν ξέρω αν το γέλιο σου είναι το ίδιο ακόμα,

    εκείνο που χανόμουν σαν παιδί,

    όλος ο κόσμος μίκραινε, γινόταν ένα στόμα,

    χωρούσε μέσα σ’ ένα σου φιλί.
    Δε με κρατάει ό,τι θυμάμαι,

    δεν φτάνει να το πεις ζωή,

    απ’ τα παλιά δεν ξεδιψάμε,

    κανείς δεν ζει, αγάπη μου, με χθεσινό φιλί.

    Πάω είναι αργά εδώ και έχω να γράψω κάτι πριν το ξεχάσω 😦

    Καλημέρα Θέμη

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s