Χαρμάνι μεταναστών :)

Πόσο περίεργα νιώθω με τα νέα ζευγάρια που έρχονται από την Ελλάδα! Αναζητούν λίγο έφορο χώμα για να βγάλουν ριζούλες. Μικροί ήρωες με χαμένες ματιές, με ρούχα που ξεχωρίζουν για την φινέτσα τους, λεπτά μπουφάν, επιδερμίδα που ακόμη λάμπει Ελλάδα… και μια ευφράδεια ελληνικού λόγου και προφοράς, κελάρυσμα και σπιρτάδα. Το χαρμάνι αυτό με συναρπάζει. Κάπως έτσι ίσως νιώθουν τα μικρά και μεγάλα δέντρα όταν δίπλα τους ξεπετάγεται ένα λουλούδι. Νιώθω την υποχρέωση να ανοίξω τα κλαδιά μου, μήπως περάσει και λίγος ήλιος… ποιος ήλιος όμως … 

Μέσα στο Σαββατοκύριακο που πέρασε γνώρισα δυο ζευγάρια…. Στη μια περίπτωση ο άντρας τραβά την οικογένεια καθώς ήταν εκείνος προσκλήθηκε από εταιρεία εδώ για να δουλέψει… στην δεύτερη περίπτωση η δασκάλα έρχεται με απόσπαση από τη Ελλάδα για να διδάξει τη γλώσσα στο σχολείο της κοινότητας και τραβά τον άντρα της σεφ και την μικρή τους κόρη !!! 

Πόσο περίεργα νιώθω, δεν έχω αρκετό καιρό που έκανα δική μου τη Μορεάλη όπως μπορούσα, όσο μπορούσα. Δική μου, όμως οπως πάντα συμβαίνει με τα δικά μας, με πονά με αρκετές συμπεριφορές της. Δεν μπορώ να πω πως δεν με έχει ζεστάνει στην αγκαλιά της, όμως γνώρισα και τα αγκάθια της. Αγκάθια δηλητηριώδη, που ακόμη παλεύω για το αντίδοτο. 

Κάθως περνούν τα χρόνια και αρχίζω να γνωρίζω την γρέα ασπρομάλλα με τα ξεθωριασμένα γαλανά μάτια, αναγνωρίζω δίπλα στα μικρά και μεγάλα επιτεύγματα του μετανάστη και τις φρικτές απογοητεύσεις. Κάθως περνούν τα χρόνια… 

Την Κυριακή είδα έναν κωμίκο, τα αστεία του γερασμένα παλιά ξεδοντιασμένα μιας άλλης εποχής μεταναστών, σε μια γωνιά της σκηνής ζητιανεύαν το γέλιο… βρέθηκα και εγώ να γελώ … να γελώ για να καταφέρει να αντέξει ο κωμικός στη σκηνή επάνω…

Καληνύχτα Μορέαλη μου 🙂 


6 σκέψεις σχετικά με το “Χαρμάνι μεταναστών :)

  1. ΤΟ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΞΕΧΩΡΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΛΑΟΣ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ
    ΟΤΙ ΦΕΥΓΟΥΝ ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΊ Κ.ΛΠ. ΚΙ ΑΥΤΌ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ
    ΚΑΘΟΛΟΥ.

    ΦΙΛΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΣΤΟ ΜΑΞΙΛΆΡΙ ΣΟΥ!!!!!!!!

    Μου αρέσει!

  2. Καλημέρα Μάνια μου εκεί.

    Στην μακρινή Μορεάλη, καθώς λες και εσύ. Εκεί που υποδέχεσαι νέα
    πουλιά που έκαναν το μακρινό τους ταξίδι γυρεύοντας μια καινούργια
    φωλιά και ένα νέο ξεκίνημα.

    Να ευχηθούμε καλή δύναμη και επιτυχία στις νέες αυτές αφίξεις που
    είχες τη χαρά να τις γνωρίσεις από κοντά αλλά και εκείνοι επίσης να
    γευτούν τη δική σας φιλοξενία και το άγγιγμα καρδιάς που τόσο μα
    τόσο έχουν ανάγκη.

    Εύχομαι τα αγκάθια να λειανθούν. Έχεις τη δύναμη.

    Όμορφη να είναι η μέρα σου.

    Μου αρέσει!

  3. … το ξέρω … μόνο που αλλάζοντας χώρα πιστεύουν πως θα
    ξεφύγουν από όλα αυτά… Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να μάθουμε
    να τα αντιμετωπίζουμε όπου και αν βρισκόμαστε.

    Σε φιλώ Βιργινία μου 🙂

    Μου αρέσει!

  4. Η αλήθεια είναι πως όταν έφτανα στη Μορεάλη μου δεν πιστεύα ποτέ
    πως σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα θα υποδεχόμουν τόσα πουλάκια!!

    Ολοι αυτοί οι άνθρωποι φέρνουν νέο αίμα στον ελληνισμό εδώ. Γίνομαι
    μάρτυρας διαφόρων καταστάσεων ακόμη και μέσα στην συμπληρωματική
    εκπαίδευση. Το επιπεδο της τάξης χρονια με χρονιά ανεβαίνει ..

    Οσο για τα αγκαθάκια … το παλεύω …

    Σε φιλώ Γιάννη μας 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s