Αλλόκοτη ζέστη, πεταλούδες οι σκέψεις :)

Τέλος Σεπτεμβρίου, μια αλλόκοτη ζέστη χτυπά την Μορεάλη μου. Περισσότερο από σαράντα χρόνια, είχε να ζήσει η πόλη τόσο υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Δρομείς έπαθαν θερμοπληξία. Ο δείκτης δυσφορίας στους 40 βαθμούς. 

Σκέψεις που τρέχουν αυτή την ζεστή βραδιά. Να προλάβω να της γράψω πριν λιώσουν από την ζέστη. Πολλά σποράκια, θα τα χωρίζαμε φέτος σε προ νήπιο και νηπιαγωγείο. Όμως αρρώστησε η δασκάλα το Σάββατο. Αν και είχα μια κοπέλα για βοηθό, έζησα την κόλαση των 27 μικρών διαβόλων από τα όποια τα μεγάλα είναι 5 χρονών και τα μικρά 12 στον αριθμό είναι μόλις 4 χρονών. Αποπνικτική η ατμόσφαιρα στην αίθουσα καθώς φέτος την έχουν παραφορτώσει με ένα σωρό άχρηστα σχολικά έπιπλα. Δίνουμε μάχη μαζί με την υπεύθυνο και την Γενική Διευθύντρια. Η τάξη ή θα αδειάσει ή θα πάρω άλλη τάξη. Η χρονιά φέτος έχει τον δικό της βαθμό δυσκολίας που με κάνει να τρέμω. Ένα από τα σποράκια μου έχει σοβαρές αλλεργίες που μπορούν να τον οδηγήσουν γρήγορα σε αλλεργικό σοκ. Ετσι κουβαλά μαζί του epipen. Φοβάμαι πολύ φέτος, διαφορετικός φόβος… τεράστια ευθύνη. 

Σκέψεις να προλάβω πριν λιώσουν. Η μικρή μου Νορίτα, στο Λονδίνο πια μαζί με τον έφηβο Ιωσήφ, έφηβη και αυτή. Λίγες οι κουβέντες μας πια, σκέφτηκα να την φέρω εδώ στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Σε αυτή την χαρτούκουτα που έκλεισε 10 χρόνια ζωής. Ένα ημερολόγιο που κρατώ από τον Σεπτέμβριο του 2007. 

Αν πατήσετε στο tag «ανιψάκια», θα σας ανοίξει ένα υπέροχο μονοπάτι, που θα σας πάει σιγά σιγά, εγγραφή με εγγραφή  χρόνιααα πίσω… ζωγραφιές, τηλεφωνικές επικοινωνίες, βόλτες στην παιδική χαρά, ένα σωρό διαμαντάκια που ξεφουρνίζατε… ένα σωρό συναισθήματα που με γεμίζεται… 

Η ζέστη … αχ αυτή η αλλόκοτη ζέστη στο Μόντρεαλ. Γέμισε η πόλη με πεταλούδες. Πεταλούδες που έπρεπε να έχουν ξεκινήσει το μεγάλο τους ταξίδι για το Μεξικό. Η μεγαλύτερη μετανάστευση εντόμων. 

«Η ετήσια μετανάστευσή τους αποτελεί μυστήριο της φύσης. Τον Αύγουστο, όταν οι μέρες μικραίνουν, οι πεταλούδες πέφτουν σε χειμερία νάρκη, ενώ τον χειμώνα επιστρέφουν στο ίδιο σημείο του Μεξικού, στους καλυμμένους με δάση λόφους στο Μισοακάνο όπου βρίσκουν ιδανικές συνθήκες υγρασίας. Κάθε Μάρτιο επιστρέφουν στις νότιες ΗΠΑ, γεννούν τα αυγά τους και πεθαίνουν. Τα παιδιά τους ξεκινούν το ταξίδι τους προς βορρά ακολουθώντας τον ήλιο ώς τον Καναδά. Αρκετές γενιές γεννιούνται και πεθαίνουν το καλοκαίρι, μέχρι η τελευταία να αισθανθεί τον ερχομό του χειμώνα και ν’ αρχίσει το μακρύ ταξίδι της επιστροφής στο Μεξικό.

Οι «Μονάρχες» πετούν σαν τα ανεμόπτερα χρησιμοποιώντας τα ανοδικά ρεύματα για να ανέλθουν σε ύψος 1.300 μέτρων περίπου. Στη συνέχεια οι άνεμοι τις βοηθούν να ακολουθήσουν την πορεία τους. Μπορούν να ταξιδεύουν έως 144 χλμ. ημερησίως και η ικανότητα πλοήγησης που έχουν είναι εντυπωσιακή. Μόλις φτάσουν στο Μεξικό ανεβαίνουν σε υψόμετρο 4.500 μέτρων και ακολουθούν την πορεία τους προς τα υψίπεδα.»

Βρήκαν ζέστη και λουλούδια, ακόμη και τα λίγα λουλούδια του μπαλκονιού μου … Πανέμορφες χορεύουν αυτό τον καιρό στην πόλη …

IMG-0449.jpg

Κατάλαβες μικρή μου Νορίτα, κάπως έτσι γράφω και γράφω εδώ σε αυτή την καληνύχτα, κόσμος έρχεται και φεύγει, άλλοι περαστικοί, άλλοι φίλοι και άλλοι που έγιναν φίλοι και δεν θέλω να γίνουν περαστικοί στη ζωή μου..Δέκα χρόνια Καληνύχτα !!!

Καληνύχτα Νορίτα μου 🙂

4 σκέψεις σχετικά με το “Αλλόκοτη ζέστη, πεταλούδες οι σκέψεις :)

  1. Τι λες τώρα…..! έζησα μέτρο το μέτρο το μαγικό αυτό ταξίδι των
    πεταλούδων από τις κοιλάδες του Μεξικό, στις ζεστές και υγρές
    περιοχές του Αμερικάνικου Νότου για να τις δω πολύχρωμο σμήνος
    μέχρι τα Βορινά των τεράστιων δασών του Καναδά.

    «Κυνηγάνε τον ήλιο».

    Τι απίστευτη περιγραφή Μάνια και ποια η κινητήριος δύναμη της
    φύσης.

    Τη στιγμή που η πόλη σας έφτανε με τη ζέστη της σε ύψη ρεκόρ
    καλοκαιριού εδώ στην Αθήνα μια ξαφνική απογευματινή καταιγίδα
    άγγιξε τις πρώτες νυχτερινές ώρες ξεπλένοντας κάθε είδους βρωμιά,
    σκόνη τη διψασμένη Γη.

    Μέσα από όλο αυτό βίωσα τα προβλήματά σου εκεί στο σχολείο με τα
    σπουργίτια που φέτος καλούνται να επιβιώσουν, με σένα οδηγό, σε
    στενότερο χώρο που πνίγεται. Ελπίζω να τον καθαρίσετε όπως ελπίζω
    αυτό το βάρος της ευθύνης να επιμεριστεί σε πολλές πλάτες πέραν των
    δικών σου.

    Να προσέχεις.

    Το ταξίδι προς τα ανίψια αρχίζει και γίνεται πολύ ενδιαφέρον.

    Η Σημερινή σου ανάρτηση έδωσε κάτι το υπέροχο για τις διεργασίες
    που γίνονται σε φύση, όντα και ανθρώπους.

    Καλές και φρέσκες ανάσες στην Μορεάλη.

    Φιλιά.

    Μου αρέσει!

  2. Πολλές φορές θα ήθελα όλους τους φίλους μου εδώ, μια από αυτές
    ήταν αυτές οι πεταλούδες που αποφάσισαν να τρυγήσουν όλα τα
    λουλουδάκια της πόλης. Ξαφνικά, με αυτή την έντονη παρουσία τους
    όλοι μάθαμε για αυτές τις πεταλούδες και πως κατορθώνουν να κάνουν
    ένα τόσο μεγάλο ταξίδι. Τόσο μεγάλο ταξίδι με φτερά κεντημένα με
    σκόνη … όλα μπορούν να συμβούν αυτό νιώθω 🙂

    Δεν ξέρω αν τα ανηψάκια μου θα διαβάσουν όλα όσα έχω γράψει ή θα
    γράψω στο μέλλον, αν όμως αναζητήσουν ξαφνικά στη ζωή τους αγάπη,
    είμαι έτοιμη, πανέτοιμη να τους γεμίσω την καρδιά τους. Σε
    ετοιμότητα 🙂

    Θα δουμε θα δουμε με την αίθουσα, για το παιδάκι… τρέμω ..απλά τα
    πράγματα.
    Εσύ να προσέχεις, σε παρακαλώ να προσέχεις

    Καλη μερα εκεί Γιάννη μας 🙂

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s