Και εγώ στην γαλαρία να κλαίω!

Η μικρή ξανθιά παίζει το ρόλο της νηπιαγωγού, δίνει ελέγχους αλλά και πτυχίο για τον πρώτο χρόνο εκπαίδευσης Ελληνικών.  Πέντε χρονών σποράκια, φέτος 14 στο νηπιαγωγείο και 1 προνήπιο ο Στέφανος… από τον Σεπτέμβριο με τους 15 φίλους μου παίζουμε, τσακωνόμαστε, διαβάζουμε παραμύθια, τραγουδάμε, κάνουμε βόλτες στην αλφαβητοχώρα με σταθμούς σε κάθε γραμματάκι, φτιάχνουμε πράγματα, διακοσμούμε την φωλιά μας ανάλογα με τις εποχές, μέχρι που φτάνει η εποχή να ανοίξουν τα φτερά τους για την πρώτη δημοτικού. Όλα αυτά τα κάνουμε στα Ελληνικά.

Η μικρή ξανθιά θεά, κάθε Σάββατο φτάνει το βαρύ σάκο της, πρώτη πρώτη στο σχολείο, την αφήνει το παλιό παλτό της εκεί, … Μπαίνει στην τάξη και  κάνει όλες τις αταξίες του κόσμου…. το μεσημέρι με άδειες μπαταρίες και περίσσια αναψυχή χώνεται κατάκοπη και σιωπηλή στο αυτοκίνητο!!!! Ακούραστο το παλιό παλτό την πηγαινοφέρνει !

Το  απόσταγμα της φετινής χρονιάς, είναι η εικόνα  μιας μαμά να «φοβερίζει» την μικρή Ιωάννα, πως αν δεν κάνει αυτό που της λέει δεν θα την ξαναφέρει στο Ελληνικό Σχολείο!!!!! Την κοίταξα με κρυφό ενθουσιασμό μην πιστεύοντας αυτό που άκουσα!

«ναι έτσι είναι κυρία Μάνια, η Ιωάννα λατρεύει να έρχεται κάθε Σάββατο  και με ρωτά κάθε πρωί που την ξυπνώ για το σχολείο της αν είναι η μέρα που θα πάει στο Ελληνικό Σχολείο! Της αρέσει τόσο που την «απειλώ» πως δεν θα την φέρω αν δεν με υπακούει!!! »

Είναι  προφανές σκέφτηκα…καθώς την έβλεπα όλο νάζι να μπαίνει στην τάξη μου…. ή κάτι δεν έχει καταλάβει η Ιωάννα μου ή το πιο πιθανό κάτι δεν κάνω καλά εγώ ως σωστός εκπαιδευτικός χαχαχαχα

Από την αρχή της χρονιάς ονειρευόμουν την αποφοίτηση μετά από επτά χρόνια σε αυτό το σχολικό παράρτημα. Εγώ με τα σποράκια του νηπιαγωγείου, και η Ελευθερία με τα παιδιά της ΣΤ δημοτικού … δηλαδή εγώ και όλα τα παιδιά … δικά μου δικά μου παιδιά !!!!

Η χρονιά μου, η σειρά μου να δω από που πηγάζει αυτή η λάμψη στα μάτια εκπαιδευτικών, όταν βλέπουν παλιό μαθητή τους να τελειώνει το λύκειο, να έχει διαπρέψει στην επαγγελματική του καριέρα,… να να…να φέρνει τα παιδιά του στο σχολείο!!!

Η τελετή αποφοίτησης, η δική μου, κατά δική μου, μοναδικά δική μου μέρα!!! Όλοι θα με κοιτούσαν με καμάρι να αστράφτω. Οργάνωσα, κυνήγησα κάθε δυνατή ευκαιρία για να είναι όλα τέλεια στη γιορτή!

Το τραγούδι από τα σποράκια μου, τα πτυχία τους, τα καπελάκια τους, τα δωράκια τους

Νευρίασα πολύ με την Ελευθερία. Η ασυνέπειά της μας έφτασε στα όρια κυρίως το παλιό μου παλτό που με βοηθούσε εθελοντικά. Όμως καταφέραμε με πείσμα να φτιάξουμε ένα να σφιχτό πρόγραμμα ροής της γιορτής.

Ένα βίντεο από το αρχείο μου! Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή της τάξη του νηπιαγωγείου μου το 2012, αφορμή για να πιάσω το μικρόφωνο … και να μιλήσω, να εξηγήσω στους γονείς … τι ? Ένα χρόνο προετοίμαζα το λόγο μου …Να βρω τρόπο να εκφράσω…να εκφραστώ παιδιάααα … να σας πω πως νιώθω, πως φουσκώνω από περηφάνια, να κλάψω να κλάψω… να βρω τρόπο να περιγράψω ….

…………………..

Μια εβδομάδα πριν ήρθαν τα μεγάλα πια παιδιά μέσα στην τάξη του νηπιαγωγείου για να βγάλουμε φωτογραφίες και να μιλήσουμε λίγο με την Ελευθερία την δασκάλα τους… εκεί … εκεί βίωσα το μεγαλείο

Στο χαλί οκλαδόν όλα τα παιδάκια μικρά και μεγάλα, στην καρέκλα της νηπιαγωγού ο 10χρονος πια Σπύρος , διαβάζει ένα παραμύθι στα Ελληνικά, κάνει το γουρουνάκι, και τη φωνή του λύκου, και τα σποράκια μου μικρά και μεγάλα γελούν… και εγώ … εγώ στην γαλαρία κρυφά να κλαίω….και μετά να διαβάζει και η Μαρία και η Διονυσία, και ο Αντρέας, και η Έφη και ο Αποστόλης και η Μελίνα-λείπει ο Έντιν έφτασε μέχρι την πέμπτη Δημοτικού- και η Νικολέτα και  …. κλικ μια φωτογραφία, η φυλακή της στιγμής…

Αυτή η φωτογραφία ήταν πίσω μου στον μεγάλο προτζέκτορα, αυτή η φωτογραφία μιλούσε μαζί μου … στους γονείς…στα παιδιά, σε μένα…

Γιορτή αποφοίτησης λοιπόν, πανηγυρικοί λόγοι,  δάκρυα, παιδιά, φωτογραφίες, καπελάκια στον αέρα, δωράκια, γονείς αγκαλιές περηφάνια, συγχαρητήρια … και …

Γιορτή αποφοίτησης και ένιωσα πως αποφοίτησα και εγώ ως δασκαλίτσα από το προ νήπιο !!!

και όμως…

Η ουσία μου, το παλιό μου παλτό ο Εθελοντής στην οργάνωση της γιορτής,   στην παραγωγή των βίντεο, ως ηχολήπτης, ως φωτογράφος… ο άνθρωπός μου εκεί να προσφέρει τα πάντα και να ρουφά ερωτικά το κάθε δάκρυ της συγκίνησης μου…. παίζοντας το ρόλο του συμμαθητή, του συναδέλφου, του γονιού μου!

η ουσία μου το παλιό μου παλτό φύλακας άγγελος των στιγμών της ζωής μου….

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Advertisements

22 σκέψεις σχετικά με το “Και εγώ στην γαλαρία να κλαίω!

  1. Αχ Μάνια μου, τι θα μπορούσα να προσθέσω σ΄αυτή την μαγική αίσθηση που μου άφησε όλο το παραπάνω;
    Ένα μπράβο σε σένα που μόνο η καρδούλα σου ξέρει πώς (με τι κόπο) κέρδισες τόση αγάπη από τα σποράκια σου και ένα μπράβο στο «παλιό παλτό» που μοιράστηκε την χαρά, τα δάκρυα και όλη αυτή την συγκίνηση… να ξέρεις πως αυτά τα παιδάκια ακόμα και όταν γίνουν γονείς θα θυμούνται την γλυκιά δασκάλα- Μάνια τους! 😛

    ΑΦιλάκια μοιρασμένα στα δυο σας! ❤ ❤

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ξέρεις Στεφανία μου, για δύο λόγους η μικρή θεά γράφει εδώ για το ρόλο της ως νηπιαγωγού, (στην ουσία είναι κάτι σαν φροντιστήριο ελληνικών) Ο πρώτος λόγος είναι να τα έχω με φρέσκα συναισθήματα όταν τα διαβάζω μετά από χρόνια, αυτή η καταγραφή μου εξασφαλίζει πάντα μια ζωντάνια ορισμένες φορές ίσως και πάντα πιο έντονη από μια φωτογραφία, γιατί ουσιαστικά χρησιμοποιώ έναν δικό μου συντακτικό τρόπο έκφρασης. Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί νιώθω μεγάλη ανασφάλεια στο αν κάνω καλά αυτό που κάνω.
      αχμμμ π.χ. Η υπεύθυνη του παραρτήματος μας, μου είπε χθες που ήταν η τελευταία μέρα, πως η δασκάλα της πρώτης δημοτικού της έκανε παράπονο πως τα παιδιά (δικά μου σποράκια του περσινού νηπιαγωγείου) στην αρχή της χρονιάς δεν θυμούνταν κανένα από τα γράμματα της ΑΒ πόσο μάλλον το λεξιλόγιο τους 😦
      …. Υπάρχουν δύο κόσμοι, ένας μέσα στην τάξη και ένας έξω από την τάξη …. δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως και τους δύο κόσμους τους αγαπώ … αλλά φτάνει ? Εγώ δεν είμαι και τόσο σίγουρη πως είναι αρκετό
      Αυτό θέλω να ελπίζω και εγώ πως θα με θυμούνται 🙂 🙂 🙂
      Σε ευχαριστώ φιλιά 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Αυτό δεν είναι παλιό παλτό. Είναι καταφύγιο για πυρηνική καταστροφή! Και νεκρούς ανασταίνει!

    Πρέπει να είμαστε πολύ βλαμμένοι όσοι συγκινούμαστε έτσι με τις αποφοιτήσεις και τα συμπαραμαρτούντα. Σε μια αποφοίτηση με «τσίμπησε» μια μαθήτριά μου, την ώρα που είχα υγρά μάτια και με ρώτησε με πραγματική απορία «Εσείς γιατί συγκινείστε, κύριε; Εσείς δε φεύγετε!» Την επαίνεσα για την εξυπνάδα και την αντίληψή της, της έρριξα και κάτι «επαινετικά» σχόλια, γελάσαμε, αγκαλιαστήκαμε και κλάψαμε απελευθερωμένα μαζί. Ο ζωντανός ο χωρισμός, το λέει και το τραγούδι, παρηγοριά δεν έχει, που λέει κι η Αρλέτα. Αλλά πολύ πάνω από χωρισμός είναι η αίσθηση που περιγράφεις κι εσύ, είναι τα «παιδάκια μας» που μεγαλώνουν, που αλλάζουν χωρίς να αλλάζουν, που πορεύονται και που πορεύονται και μέσα από μονοπάτια αγάπης που ανοίξατε μαζί.
    Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει, που λέει κι ο Νιόνιος.

    Ουφ. Τελείωσα. Ειδοποίησε το παλιό παλτό να έρθει να με πάρει, παρακαλώ! 🙂

    Μάνια, χαίρομαι πολύ γι’ αυτά που δίνεις. Πολύ!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Φαντάσου τι είμαι εγώ γι αυτό για να με προστατεύει έτσι χαχαχακδξφακδσφξς
      ωωωω ναι πολύ βλαμμένο είμαι σου λέω!!!! Εγώ πρόσεξα και δεν με είδαν !! Με είδαν όμως και με άκουσαν την ημέρα της αποφοίτησης… βρήκα μικρόφωνο και τα είπα όλα στους γονείς συγκινήθηκαν αυτοί συγκινήθηκα και εγώ … και τα άτιμα τα τερατάκια ρούφηξαν όλα τα δάκρυα με βουλιμία !!!
      Άκου τώρα το αποτέλεσμα. Χθες Σάββατο είχαμε μάθημα για τρεις ώρες. Μπούρδες κάναμε, είπαμε ποια φρούτα μας αρέσουν στην Ελλάδα και τι γεύση παγωτό και μετά ζωγράφισαν την παραλία και την θάλασσα και τις βάλαμε στον φελλοπίνακα… και μετά φτιάξαμε τα παιχνίδια σωστά στα κουτιά τους για να τα βρουν τα άλλα παιδάκια όταν θα έρθουν του χρόνου, και μετά και μετά παίξαμε έξω και μετά και μετά γυρισαμε στην τάξη και φάγαμε… και μετά και μετά κατσαμε στο χαλί… και τότε έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο χαχαχα
      Αφου από μόνα τους τραγούδησαν το τραγούδι της αποφοίτησης, μετά αρχισαν να μου μιλούν στα αγγλικά και να μου λένε πως θέλουν να πάνε σε μεγαλύτερη τάξη αλλά να είμαι εγώ η δασκάλα τους και πάλι. Εκεί έκανα το λάθος να τους πω πόσο τα αγαπώ και πως θα μου λείψουν και εμένα… καιτότε μου έκαναν επίθεση αγκαλιάς όλα μαζί … ωραίο ε? αμ δε…. «αρ γιου κράιν κυρια μάνια;» «οχι» «κράι γουι γουντ γιου του κράι» «δεν θέλω να κλάψω»… και δώστου οι αγκαλιές και η φράση «γουι λοβ γιου κυρια μάνια κράι» και όταν τους έκανα την χάρη … εκει να δεις …. σι ιζ κραιν γιες γιες !!! Κυρίως τα αγοράκια χαχαχακφξαλσκδφξοςειξφαδκξ ζούσαν όλο χαρά την νίκη τους χαχαχαχ Έζησα στο πετσι μου το μπουλινγκ χαχαχαχα

      Βλαμμένο τέλειο βλαμμένο του Λουντέμη (όπα … σιγά ξανθιά θα σε πάρουν μυρωδιά χαχαχα )

      Μου αρέσει!

  3. Aς το καλό σου βρε Μάνια…με συγκίνησες κι εμένα, τη δύσκολη στις συγκινήσεις.
    Ουυυφ…
    Ξέρεις, δεν σου το έχω πει μέχρι τώρα, εμένα ο πρώτος μου έρωτας συνέβη στα 11. Και δεν ήταν ο έρωτάς μου για κάποιο συμμαθητή μου αλλά για τη δασκάλα μου, την κυρία Αικατερίνη. Το τί κλάμα έριξα δε λέγεται. Μέσα μου ήταν η δεύτερη μαμά μου. Μας είχε από την πρώτη δημοτικού. Ήμουν όμως το μόνο παιδί που έκλαιγε με λυγμούς και μου έκαναν τα υπόλοιπα καζούρα. Έκλαιγα μα δεν καταλάβαινα ακριβώς γιατί κλαίω. Συνειδητοποίησα σιγά-σιγά αυτό που λένε πως ο χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος.

    Φαντάζομαι εσένα που κάθε τόσο αποχαιρετάς τα παιδιά σου. Μεγάλο ζόρι!
    Πάλι καλά που έκλαιγες μόνο στη γαλαρία .
    Τόση υποστήριξη πρέπει να ανταμείβεται κυρία μου 🙂
    Έχεις τίποτα κατά νου ή σου τον πήραν όλον τα πιτσικάκια σου; 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Κυρία Αικατερίνη ωραίο όνομα! Είναι μοναδικός δεσμός να έχεις μια δασκάλα για δυο τρεις πολλές τάξεις στο δημοτικό… αλλά δεν τους αφήνουν γιατί έτσι και πέσουν τα παιδιά σε μη επικοινωνιακό δάσκαλο χάνουν την εκπαίδευση για πολλές χρονιές.
      Κάναμε την αποφοίτηση το ένα Σάββατο, το άλλο Σάββατο παίζαμε όλα έξω … μετά μου έκαναν επιθέσεις αγκαλιών για να με κάνουν να κλαίω γιατί το πήραν μυρωδιά ε και μετά έφυγαν… πέταξαν για καλοκαίρι, χαρούμενα ευτυχισμένα και με άφησαν στην άδεια τάξη …την όποια όμως από μόνα τους την έφτιαξαν γιατί τους είπα πως θα έρθουν άλλα παιδάκια 🙂 Ολο το χρόνο τους γκρίνιαζα πως μπερδεύουν τα παιχνίδια…έδειχναν να μην μου δίνουν σημασία και ξαφνικά την τελευταία μέρα τους έπιασε … Αυτό ήταν έκπληξη μεγάλη !!!

      Τώρα αυτό που έχω στο νου είναι Ελλάδα χαχαχαχαχα
      Ετοιμάσου εσύ χιχιχιχι
      Σε φιλώ 🙂

      Μου αρέσει!

  4. Εγώ κράτησα ολόθερμα στην αγκαλιά μου δύο αναφορές από την σημερινή σου ιερή εξομολόγηση:

    -«Και εγώ στη γαλαρία να κλαίω»

    -«η ουσία μου το παλιό μου παλτό φύλακας άγγελος των στιγμών της ζωής μου….»

    Δύο πολύ μεγάλα βιώματα Μάνια μου. Διαφορετικά και συμπληρωματικώς δρώντα. Το πρώτο εσύ! Η Παρουσία σου, η δράση σου, η δημιουργία και προσφορά σου. Αυτό που δίνεις χρόνια τώρα. Όσα χρόνια σε γνωρίζω, και είναι πολλά, κάθε χρόνο, έχω την τιμή να παρακολουθώ όλη αυτή σου τη διαδρομή. Μαζί με τα σποράκια στο ξεπέταγμα της ζωής τους. Μονάκριβες στιγμές που μόνο οι εκπαιδευτικοί έχουν το προνόμιο να βιώνουν.

    Το δεύτερο βίωμα ο σύντροφός σου, αυτό το αεικίνητο Παλιό σου παλτό. Η μορφή που στο παρασκήνιο σημαδεύει σιωπηρά τη διαδρομή σου. Είναι παντού. Ζει τα πάντα μαζί σου. Είναι η σκιά σου, το κάθε σου πίσω βήμα. Μια δεύτερη καρδιά.

    Με έκανες και μένα εκεί πίσω στη γαλαρία να στέκω συγκινημένος θεατής όλης αυτής της διαδρομής. Και να σας παρατηρώ με ένα γεμάτο βλέμμα. Με μια καρδιά ζεστή, πλήρης.

    Εύχομαι να ζεις πολλά χρόνια αυτή τη μονάκριβη ετήσια διαδρομή. Και αλήθεια πόσα σπουργίτια ανέστησες βρε Μάνια; Πόσα; Έχεις διανοηθεί; Τα βλέπεις σήμερα παιδιά ολάκερα στο Δημοτικό μπροστά σου. Δεν περιγράφεται όλο αυτό.

    Μόνο το ζεις.

    Τα φιλιά και τη συγκίνησή μου.

    Μου αρέσει!

    1. Θεωρώ τον εαυτό μου από τους πιο τυχερούς ανθρώπους στο κόσμο. Η ζωή μου τα έφερε έτσι που αχμμμ λάθος, οι επιλογές μου πάντα προσπαθώ να μου αρέσουν, να κάνω πράγματα, να ζω με ανθρώπους, να έχω φίλους γνωστούς που μου αρέσουν… μόνο έτσι η ζωή δεν σε καταπιέζει ποτέ και ότι και αν σου φέρει χαίρεσαι . Ετσι όλα αυτά τα χρόνια Γιάννη μου που με ξέρεις γράφω εδώ στην καληνύχτα όλα όσα αγαπώ και τα επαινώ όπως θα έκανα με τα παιδιά μου. Αυτό θαυμάζομαι χαχαχα αλλά έχω και εσένα να με κερνάς ένα σωρό λογάκια 🙂
      Γιάννη η ουσία είναι, πότε έγραφα για αυτά τα σποράκια πότε αποφοίτησαν από την έκτη δημοτικού και πότε θα γίνουν επιστήμονες, ούτε που θα το καταλάβω!!! Ολο σποράκια θα τα έχω στο μυαλό μου χαχαχα
      Οσο για το παλιό μου παλτό .. αυτό είναι η ίδια μου η ζωή …

      Γουργουρίζω με την συγκίνηση σου και τα φιλιά σου
      Ετοιμάσου μαζί με το καλοκαίρι σας έρχομαι ρεμάλια χαχαχλακξδφάκσδξφ

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Είχα τη χαρά να παρακολουθήσω, από εδώ, όλα αυτά τα χρόνια, τη ζωή και τη δημιουργία σου, δίπλα σε αυτά τα σποράκια. Απ την αρχή κατάλαβα καλά πόσο μεγάλο ήταν αυτό που προσέφερες. Άντε σε περιμένουμε, επιτροπή υποδοχής!

        Αρέσει σε 1 άτομο

      2. Προσφέρω ότι και οι δασκαλίτσες, ίσως κάτι λιγότερο μιας και δεν είμαστε κανονικό σχολείο έξι ημέρων, όμως το σίγουρο είναι πως το βιώνω και με ξετρελαίνει ως εμπειρία …οπότε τρελαίνω και εσάς χαχαχαχ
        Έρχομαι σου λέω έρχομαι !!! Στρώστε κόκκινα χαλιά χαχαχαχαχακδξφαλσδκφ

        Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Τι όμορφες στιγμές!! Να κλαις για τα σποράκια σου που μεγαλώνουν. Δάκρυα συγκίνησης! Δάκρυα περηφάνιας. Δάκρυα που ξεπλένουν κουραση και άγχη όλου του χρόνου.
    Και …και αυτή η ουσία της ζωής σου σε ανεβάζει στα ουράνια. Τι τύχη!! Έτσι δεν είναι;
    Να έχεις τόση ουσία στη ζωή σου…γι αυτό κλάψε ξανά με δάκρυα χαράς και αγαλλίασης γιατί είσαι τυχερή που βιώνεις τόσο έντονα συναισθήματα
    Καλή ξεκούραση πλέον Με το καλό η νέα σχολική χρονιά να σου γεμίσει την αγκαλιά με νέα σποράκια.
    Φιλιά πολλά

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. ναι ναι … απίστευτη τυχερή που έχω τους αισθητήρες και με γαργαλούν με δάκρυα, κρατούν καθαρό το βλέμμα μου και γεμίζουν τις μπαταρίες μου…
      Φτάνει όμως τωρα ναι; τώρα το ρολόι δείχνει καλοκαίρι Μπουκίτσα μου και έχουμε πολλές πολλές αταξίες να κάνουμε χαχαχ

      Και μετά και μετά μακάρι να με πάρουν και του χρόνου χιχιχιχι Νέα σποράκια νέες περιπέτειες !!! Θα πέσουμε πάλι στην παραγωγή δακρύων χαχαχαχα

      Καλό καλοκαίρι λεμεεεεε 🙂 🙂 🙂

      Μου αρέσει!

  6. Μάνια μου, δεν ήμουν εκεί. Κι όμως μέσα από την γραφή σου, ένιωσα πως ήμουν εκεί. Ένιωσα το άγχος της προετοιμασίας, την αγωνία να πάνε όλα σούπερ, τον ενθουσιασμό, την συγκίνηση, την ελπίδα.
    Να ‘σαι καλά να τα χαίρεσαι τα σποράκια σου, να χαίρεσαι τον χρόνο μαζί τους, τα μαθήματα που σου δίνουν και να τα καμαρώσεις και σε άλλες όμορφες στιγμές τους.
    Γιατί μπορεί να μην τα γέννησες όλα, μα είναι και δικά σου παιδιά. Γιατί ήσουν αυτή που τους πήρες από το χέρι και τα καλωσόρισες στο ελληνικό τους σχολείο. Στο σύνδεσμο με την καταγωγή τους. Κι αυτό είναι τόσο τόσο σημαντικό. Μπράβο σου!
    Και μπράβο στο παλιό σου παλτό που σε βοήθησε.
    Καλό καλοκαίρι και με το καλό στην νέα σχολική χρονιά να ανταμώσεις νέα σποράκια να τα κάνεις κι αυτά χαρούμενα.
    Σε φιλώ γλυκά!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Μαρίνα, καμμιά φορά σκέφτομαι να σας είχα όλους μαζί μου, και άλλες φορές, να ας πούμε στην προετοιμασία των αναμνηστικών δώρων, σας είχα παρέα… έλεγα… θα τα βγάλω και φωτογραφία να τα πάω στο εξοχικό για τους φίλους της γειτονίας 🙂
      Σε ευχαριστώ για την υπομονή σου να διαβάζεις και να καταλαβαίνεις, γιατί πραγματικά τα γράφω χωρίς να προσέχω το συντακτικό!!! Μετά που τα διαβάζω στην ανάρτηση, συλλαμβάνω απίστευτα λάθη χοχοχο
      Είσαι γενναία Μαρίνα μου 🙂 🙂 🙂

      Πάμε για νέες περιπέτειες τον Σεπτέμβριο για την ώρα όμως έχω Ελλάδα διακοπές !!! ΓΙΟΥΠΙΙΙΙΙΙ
      Σε φιλώ 🙂

      Μου αρέσει!

    1. Τα έχω και εύκολα τα δάκρυα ε καλά όπως και το γέλιο χοχοχο Η αλήθεια όμως είναι πως έτσι ένιωθα, πως άνθισαν και από αυτή την αποφοίτηση και πέρα θα έχω και το προνόμιο να τα θαυμάζω στην τελετή … αχμμ δηλαδή αν αντέξω … όσο αντέξω !!!
      Και του χρόνου!!!
      σε φιλώ 🙂

      Μου αρέσει!

  7. ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΕΓΏ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ ΣΤΗ ΚΑΡΤΟΥΛΑ ΑΛΛΆ ΑΥΤΉ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΄ΠΡΩΤΑΚΙ ΣΟΥ ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΆ ΕΙΧΕ ΣΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΊΟ;;;;;; ΕΕΕΕΕ;;;;;
    ΦΙΛΑΚΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Την πολύ καλημέρα μου Μάνια, από τον Πειραιά!
    Δυο στιγμούλες ξέκλεψα (λίγο πριν φύγω για την δουλειά τρέχοντας όπως πάντα -αφορμή σήμερα λόγω ..πρώτων βαθμών που δίνουν σε λίγο).

    ..ααχχ.. πάντα οι αποφοιτήσεις με συγκινούν
    – μια στιγμή παγωμένη στο χρόνο, στις μνήμες..

    Πάντα ζήλευα λίγο τις δασκάλες που αποχαιρετούν τα παιζάκια τους στο τέλος της χρονιάς. Γιατί όλη την χρονιά τα έβλεπαν να ανθίζουν λίγο-λίγο, στιγμούλα-στιγμούλα και ξαφνικά, στο τέλος, εμφανίζονται μπροστά της ‘μεγάλα’ πια, σαν χρυσοϋφαντο εργόχειρο…

    Περνάει ο χρόνος και γλιστράει μέσα από τα χέρια μας – και χαμπάρι τον παίρνουμε μόνο από το πόσο ψηλώνουν, ή σε πόσες αποφοιτήσεις πάμε…
    (κι άλλο σκουπιδάκι στα μάτια..)

    Οι δυο στιγμούλες πέρασαν..
    Σε καλημερίζω ηλιόλουστες καλημέρες 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Πόσο μου αρέσει έτσι όπως μου περιγράφεις πως έρχεσαι 🙂 Περνάει ο χρόνος. Τα παντρεύω κάθε χρόνο με την πρώτη δημοτικού, αλλά αυτό που εζησα φέτος με τα παιδιά της έκτης που κάποτε τα είχα δικά μου, είναι άλλη γέψη !! Θα περάσουν και άλλα χρόνια και θα τα βλέπω στα πέρνουν πτυχία, να δεις που θα πάω σε κανένα γιατρό, γριούλα πια και … θα είναι το σποράκι μου πριν από χρόνιαααα χαχαχα
      ααα Σμαραγδούλα μου μην χαθούμε !!! Ερχομαι σου λέω έρχομαι … και αυτή τη φορά πρέπει πρέπει να πιουμε καφεδάκι … έστω και στα κλεφτά χαχαχα
      Σε φιλώ 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s