Επίσκεψη στο Μνήμα

Πριν παραδώσω την σκυτάλη στην άφιξη του παλιού μου παλτού στην Αθήνα και στις υπόλοιπες μέρες που περάσαμε μαζί θέλω γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να σου γράψω για  την επίσκεψη στο νεκροταφείο του Βύρωνα, μια επίσκεψη που είναι από τις βασικές μου  ελλείψεις εδώ στη Μορεάλη… Επίσκεψη στον τάφο των προγόνων μου.

Οταν έκλεισα το εισιτήριο της επιστροφής δεν πρόσεξα Ακριβώς όπως και την χρονιά που πέθανες, 2 Αυγούστου Παρασκευή επέστρεψα 3 Αυγούστου Σάββατο άφησες στη Γη την τελευταία σου εκπνοή …

Τέλος πάντων τι έλεγα α ναι …

Παρασκευή έφτασα. Δευτέρα με την θεία μου πήγαμε στον οικογενειακό τάφο…πόσο ήθελα να πάω ! Πήγα;  Το άγχος η πολυλογία και βασικά η ψυχική κατάσταση της θείας μου ήταν οι προκλήσεις που είχα να χαλιναγωγήσω.

Θα βρούμε εύκολα ταξί μετά μετά θα βρούμε και πάλι για επιστροφή να του πούμε να περιμένει δεν μπορεί να περιμένει τώρα;, να πάρουμε λουλούδια, τι λουλούδια θα πάρεις, είναι σε διακοπές η κοπέλα που της δίνουμε κάτι να ανάβει πάντα το καντήλι,α δεν επιτρέπετε λεει να ανάψουμε καντήλι γιατί είναι επικίνδυνο για πυρκαγιά λόγω τον ανέμων,  η φωτογραφία της μαμάς σου έχει χαλάσει, καλό θα ήταν να την ψήνανε όπως του θείου και του Βάσια βλεπεις τι ωραίες φωτογραφίες και ο Βάσιας μου, αλλά τα γράμματα στο όνομα της μαμάς σου μπράβο στο Δημήτρη, βλέπεις όμως κανένα άλλος δεν έχει ετών, —————–κάθισα σε ένα τοιχάκι να πνίξω την ανάσα που θα έβγαινε με μορφή θυμωμένου τέρατος——– οχι μην κάθεσαι είναι βρώμικα, θα κλάψεις μην κλάψεις, τι να πω και εγώ ο Βάσιας μου το παιδί μου εδώ… το πιστεύεις εγώ εδώ δεν το πιστεύω, παπά να δεις δεν θα βρούμε παπά, α! να παπάς, αυτά είναι τα ονόματα πατερ——————— δεσποζαν τα γράμματα της μαλούμας μου τώρα τώρα να το μικρό παράθυρο μοναξιάς  να αφήσω ένα δάκρυ,  πάντα η φωνή της «στο καλό να πας, να πας στο καλό» με ποτίζει πάντα με την σιγουριά της ψυχραιμίας ως μοναδικού δρόμου αιωνία η μνήμη============ θα βρούμε ταξί τώρα γιατί δεν έχει … θα βρούμε θεία μου. μαζί μου όλα είναι πάντα στη θέση τους και μας περιμένουν!

¨Ήταν τέτοιος ο πύρινος τυφώνας το άγχος, η πολυλογία, η ανασφάλεια της θείας μου, ο κρυφός θρήνος, που ότι θυμάμαι από την επίσκεψη ως μόνη αξία το παραθυράκι ψαλμού,   που δεν έχει καν την φωτογραφία Της αλλά δεσπόζει το όνομα Της και η φωνή Της μέσα μου.

γελάς ρε μάνα; σωστά γελάς, αδελφή σου είναι και την ξέρεις! Μαμά αλήθεια στο λέω, τι λουλούδι πήρα σε σένα και τι στον Βάσια δεν θυμάμαι …θαρρώ τριαντάφυλλα ήταν …

Καληνύχτα Μαλούμα μου ….

Advertisements

17 σκέψεις σχετικά με το “Επίσκεψη στο Μνήμα

  1. Αναρχα και ίσως ακατανόητα τα δυο τελευταία σου κείμενα.Ίσως για μένα. Έχεις ακόμη jetlag ;
    Για το ηλικιακό σου δεν είπα και λέω τίποτε. Οι γυναίκες δεν εχουν ηλικία. Κα σταματουν κάπου στα 40.
    Να περνατε καλά. Και με χαρούμενη διάθεση.
    Ιχν

    Μου αρέσει!

  2. Πιστεύω πως άναρχα γράφω πάντα. Σίγουρα πάντα άναρχα γράφω εδώ στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου (έτσι ονομάζω το ημερολογιακό μπλογκ αυτο) Η αλήθεια είναι πως όλα τα προσωπικά ημερολόγια είναι γεμάτα ασάφειες μιας και οι ιδιοκτήτες δεν γράφουν δομημένες άλλα άναρχες σκέψεις και καταστάσεις που τους βασανίζουν.
    Καταγράφω τις εμπειρίες μου από το προσφατο ταξίδι στην Αθήνα, αχμμμ η προηγούμενη καταγραφή ναι … ήταν για να μην την καταλάβει λογικός ανθρωπος ! Παρόλα αυτά μέσα στην σχιζοφρένεια της έχει μια λογική αν κάποιος γνωρίζει τα γεγονότα
    Σε αυτή την εγγραφή καταγράφω τα συναισθήματα μου όταν
    πήγα στο μνήμα, στον οικογενειακό μας τάφο όπου είναι τελευταία κατοικία του παππου της γιαγιάς του θείου μου της μαμάς μου και του ξαδέλφου μου.
    Μαζί μου ήρθε και η θεία μου, αδελφή της μαμας μου. Μέσα στον τάφο έχει γονείς, αδελφή, άντρα και παιδί. Μιλούσε ακατάπαυστα καθ όλη την διάρκεια της επίσκεψης, επί της διαδικασίας, επί των τυπικών. Επρεπε να της απαντώ, να διατηρώ ένα συνεχή κατά βάση ανούσιο διάλογο μαζί της, πιθανολογώ ότι δεν θα άντεχε μια σιωπή που θα της έδινε την δυνατότητα να συνειδητοποιήσει τις απώλειες.
    ¨Ετσι η μόνη στιγμή *παράθυρο μεσα στο χρόνο-που έμεινα λίγο στη σιωπή για να επικοινωνήσω με το ιερό χώρο τον λειψάνων ήταν την ώρα του τρισάγιου …..
    …….
    Εφτασα Παρασκευή στην Ελλάδα και φύγαμε ένα περίπου μήνα αργότερα. Στην επιστροφή ταξιδέψαμε πάλι Παρασκευή, συγκεκριμένα Παρασκευή 2 Αυγούστου 2019. Στις 3 Αυγούστου 2013 πέθανε η μητέρα μου στην Αθήνα, ημέρα Σάββατο. Μία μέρα νωρίτερα στις 2 Αυγούστου 2013 ημέρα Παρασκεύη επέστρεψα από Αθήνα στο Μόντρεαλ. Δεν ήμουν στην κηδεία της. Κατέβηκα Αθήνα ένα χρόνο αργότερα για το μνημόσυνο.
    Αυτή η σκεψη μου ήρθε καθώς έγραφα την αναρτήση………….

    Σχετικά με την ηλικία της γυναίκας. αχμμμ ναι μπορεί να σταματά η ηλικία μας εκεί στα 40 αλλά από κει και πέρα ξεκινά ένας εσωτερικός αγώνας να μην χάσουμε την λάμψη μας ως γυναίκες…. βλέπεις οι άντρες -των οποίων η ηλίκια σταματα γύρω στα 55- βλέπουν την λάμψη των γυναικών που είναι κάτω των 40 !!!!
    Βέβαια εγω δεν αγωνίζομαι και τόσο πολύ γιατί είμαι και θεά χαχαχα

    Γονιδιακή η χαρούμενη διάθεση, χαζο παιδί χαρά γεμάτο χαχαχα
    Σε φιλώ Ι. μου 🙂

    Μου αρέσει!

  3. Σε νιώθω, πώς σε νιώθω, τώρα Μανια μου….
    Η εγγραφή σου αυτή, ήταν το δικό μου μικρό παραθυράκι………
    Βλέπεις, φέτος ένας από τους λόγους που πήγαμε στο χωριό (ήρθε κι η αδερφή με την δική της φαμιλια, ήρθε κι η μητέρα μου μετά από τόσα χρόνια που το απεφευγε), ήταν για να μεταφέρουμε και να θαψουμε εκεί τα οστά του πατέρα μου (Αθηνα σου λέει, τα τρία χρόνια πέρασαν..)
    Ομως τα προγράμματα δεν ‘εκατσαν’ καλά και αναγκάστηκα να φύγω το αμέσως προηγούμενο βράδυ….
    ……..
    .. Μικρό παραθυράκι….
    ….. Ευχαριστώ……..

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Περίεργο, δεν θέλω να σου απαντήσω κάτι ….
      το μόνο άσχετο που σκέφτομαι είναι πως είναι ευλογία να έχεις ένα χωριό… παλιά σκεφτόμουν πως δεν έχω … με τα χρόνια κατάλαβα πως το δικό μου χωριό λέγεται Αθήνα.
      Να ορίστε είπα και εγώ κάτι, ίσως γιατί έχω ξεφύγει από το βασανιστήριο της εκταφής ….
      Σφιχτή αγκαλιά Σμαραγδούλα μου 🙂

      Μου αρέσει!

  4. Καλημέρα Μάνια
    Τα βλέπω ως δεδομένα τα γεγονότα που περιγράφεις, λίγο πολύ συμβαίνουν ή θα συμβούν σε όλους, αυτό που αναρωτιέμαι είναι όταν έχεις εκεί μέσα πχ θείους, θείες, γιαγιά, παππού, (μπαμπά!!!), όταν δλδ μέχρι τα μισά μπορεί και παραπάνω της ζωής σου έχεις ζήσει μ αυτούς, υπήρξαν ο κόσμος σου, πώς να γεμίσεις την απουσία και να δημιουργήσεις έναν νέο κόσμο γύρω σου μου λες;
    Αλλά εσύ μάλλον δεν έχεις τέτοιο θέμα μια που είσαι από χρόνια μακριά.

    Ενδιαφέρουσα η γραφή σου, γεμάτη συναισθήματα
    Σε φιλώ

    http://www.metofeggariagalia.blogspot.com
    Στέλλα

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλώς ήρθες στο εξοχικό του μυαλού (?) Στέλλα (ωωω πολλά χρόνια έχεις το μπλογκάκι σου για να δω για να δω πωπωπωπω ,)
      Είμαι μόνο δέκα χρόνια μακριά, εννοώ σε άλλη πόλη, τέλος πάντων στην ερώτηση σου δεν έχει σημασία η απόσταση, ή μάλλον έχει, αλλά δεν πρέπει να εγκλωβιστείς εκεί γιατί δεν θα μπορείς να βρεις την απάντηση . (θεέε μου αν με καταλαβαίνεις μάλλον «δική μου είσαι και εσύ χαχαχαχα )
      Σίγουρα σε μια απώλεια από τα πρώτα που παλεύεις είναι η συνήθεια. Μια συνήθεια που όσο πιο έντονους συναισθηματικούς δεσμούς έχει τόσο πιο άγρια είναι η πάλη. Το πρώτο που πρέπει να απομονώσεις για να μπορέσεις και να προχωρήσεις, είναι να κρατήσεις τους συναισθηματικούς δεσμούς αλλά να τους ξεριζώσεις από την συνήθεια. Έτσι σιγά σιγά θα βγεις από τον κόσμο που είχατε φτιάξει και θα αρχίσεις να ζεις στον κόσμο που σου έχουν δείξει όλα αυτά τα χρόνια που ήσασταν μαζί.
      Τώρα θα μου πεις πως θα ξεριζώσεις την συνήθεια τους συναισθηματικούς δεσμούς, με τον χρόνο αλλά και προσπάθησε να θυμηθείς, είναι μια διαδικασία που σου την έχουν διδάξει! Το πιο σημαντικό όμως είναι πως είναι μια διαδικασία που θα πρέπει να την διδάξεις και εσύ σε όσους είσαι σήμερα ο κόσμος τους όλος …γιατί είσαι πιστεψέ με 🙂
      Ημερολόγιο, χρόνια γράφω σε περνάω ένα μήνα στα χρόνια, να σαι καλά τα λέμε 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Οι επισκέψεις στους…απέναντι! Έτσι τους έχω ονομάσει. Και η δική μου πινακοθήκη με τους απέναντι μεγαλώνει όσο μεγαλώνω κι εγώ και σκέφτομαι πως εμένα προσωπικά με ρίχνουν πολύ αυτές οι επισκέψεις. Ίσως γιατί ποτέ δεν κατάλαβα και δεν δέχτηκα μέσα μου το χωρισμό σε οποιαδήποτε μορφή του. Ήμουν πάντα ο άνθρωπος του «μαζί» με όποιο κόστος. Και για έναν ακόμα λόγο. Δεν θέλω να συνηθίσω στην ιδέα…
    Πολλά φιλιά Μάνια μου και την επόμενη φορά (πλζ…) πάρε ταξί και πήγαινε μόνη σου και φρόντισε να μην το ξέρει κανένας!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ξέρεις, δεν ξέρω τι μαγικά έκανα στη Θεία μου τον ένα μήνα που έμεινα μαζί της. Φαντάζομαι επειδή ανέλαβε να με φροντίζει κατά την διαμονή μου στο νέο της σπίτι, ενεργοποιήθηκε μια δύναμη μέσα της.
      Μέχρι την επίσκεψή μας στο νεκροταφείο, ήθελε πάντα κάποιος να την πηγαίνει, γιατί… μόνη της δεν μπορούσε… Δεν μπορούσε με ένα σωρό δικαιολογίες και αιτιολογίες.
      Στην επίσκεψη μας αυτή, δεν την πήγα εγώ στο νεκροταφείο, ένιωσε πως με πήγε αυτή, πως πήγαμε για μένα, για την δική μου ανάγκη και όχι για την δική της.
      Τι να πω… το γεγονός είναι πως μετά την επισκεψή μας … την οποία θυμάμαι σε γενικές γραμμές…. μιας και ήμουν χαμένη—- τι έλεγα α ναι —- μετά την επίσκεψή μας, η θεία μου πριν από λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο για να μου ανακοινώσει με υπερηφάνεια πως πήγε μόνη της για πρώτη φορά στο νεκροταφείο. 🙂
      Η αδελφή μου δεν θέλει να πηγαίνει καθόλου εκεί…
      «Απέναντι» …αχμμ
      αχμμμ γιατί δεν θέλεις να συνηθίσεις στην ιδέα… καμιά φορά νιώθω πως έχω συνηθίσει χωρίς τη μαμα μου και δεν την αναζητώ αλλά βασικά έχει βρει τον πιο ύπουλο τρόπο να είμαστε συνέχεια μαζί, ούτε δευτερόλεπτο δεν μπορώ να της κρυφτώ πια, άσε που πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να με έχει βάλει να κάνω κάτι όπως το θέλει αυτή … χαχαχαχα δεν θα σου πω για τα μπινελίκια που ακούω όταν δεν κάνω κάτι όπως μου το είχε δείξει και το αποτέλεσμα δεν είναι καλό, από την άλλη νιώθω τρομερά περήφανη όταν κάνω κάτι με το δικό μου τρόπο και πετυχαίνει!!! Τώρα είναι δική μου η υπερηφάνεια είναι δική της δεν μπορώ να ξεχωρίσω …
      Τι στο καλό με έχει πιασει και γράφω σεντόνια απαντήσεις χαχαχαχα
      σε φιλώ 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Μια από τις πιο μεγάλες στιγμές του ταξιδιού σου στην Αθήνα!
    Κορυφαία να την πω; Ίσως. Είναι μια ιερή στιγμή, μια στιγμή που, ξεκόβει ο χρόνος, σκίζονται οι αποστάσεις.
    Πρόσωπα του παρόντος και του παρελθόντος ανταμώνουν σε μια επίσκεψη. Σε μια νοερή αγκαλιά. Σε ένα μπουκέτο με λουλούδια που θα τους γεφυρώσει.
    Σε ένα μικρό δάκρυ που θα ταξιδέψει από τις κόγχες των ματιών στα μάγουλα.
    Σε ένα κοινό βλέμμα που θα συναντηθεί πάνω από κάποια λευκά μάρμαρα με τη φλόγα του καντηλιού να τρεμοπαίζει απ το μελτέμι.
    Πιστεύω αυτή σου η παρουσία εκεί γέμισε κατά πολύ την καρδιά και την ύπαρξή σου Μάνια μου.
    Ένα ιερό τάμα να το πω. Που πλέον ήρεμα κουβαλάς την αύρα του στο χρόνο που ακολουθά.
    Τα φιλιά και τις σκέψεις μου.

    Μου αρέσει!

    1. Από όλα αυτά που περιγράφεις ΓΙάννη μου, ίσα ίσα που κατάφερα να τα δοκιμάσω… το μόνο που ένιωσα έντονο ήταν πως εκπληρώθηκε μια υποχρέωση μου… μιας και σχεδόν αποστειρωμένη σε γυάλα, δεν κατάφερα να παρευρεθώ ούτε στην κηδεία του ξαδέλφου μου!

      Εκείνο που πήρα στην καρδιά μου, αποκαλύφθηκε πριν από λίγες μέρες. Η θεία μου άρχισε να πηγαίνει μόνη της στο νεκροταφείο, έπαιξα κάποιο ρόλο, χωρίς να τον γνωρίζω ακριβώς. Η Μαλούμα μου μιλούσε συχνά για αυτό το ρόλο μου ως ταλέντο, ευτυχώς δεν την κατάλαβα ποτέ.
      Σε ευχαριστώ Γιάννη μου, σε φιλώ 🙂

      Αρέσει σε 2 άτομα

      1. Νάτην τελικά η δική σου παρέμβαση! Και δεν είναι τυχαία. Συναντά την «πρόγνωση» της Μητέρας σου. Άρα το ψυχικό σου ταλέντο, ένα μαγικό ραβδάκι πες το να αλλάζεις, προς το θετικό τα πράγματα.
        Πολλά φιλιά.

        Αρέσει σε 1 άτομο

      2. Γιάννη μου μη μη μη … μη μου μιλάς για το ραβδάκι μου, αν περάσει στο συνειδητό πως έχω τέτοια δύναμη θα χάσω την δύναμη.
        Θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν η παρέμβαση μου, απλώς συνέπεσε με την προσπάθεια της να μαζέψει σιγά σιγά ότι δύναμη της έχει απομείνει από τα χτυπήματα που έχει δεχθεί τα τελευταία χρόνια
        Σε φιλώ καλό Σεμπτέμβριο 🙂

        Μου αρέσει!

  7. Σαν Ελληνική ταινία η επίσκεψη σου, Μάνια μου, στον οικογενειακό τάφο- μνήμα και συγχώρεσε με αλλά βρήκα όλη την «επίσκεψη» κωμικοτραγική μάλλον γιατί έχω κουβεντιάσει για ώρα όπως ξέρεις με την Θεία Όλια έτσι είμαι σε θέση να σου πω ένα μεγάλο μπράβο για την ηρωική σου απόφαση να πάτε, να σε πάει, να πας, πες το όπως θέλεις…
    Αν οι νεκροί βλέπανε είμαι σίγουρη πως η μαλούλα σου, θα χαμογελούσε τρυφερά! 😉
    Δεν θα γράψω για τον θάνατο στο blog σου, γιατί μάλλον η Δυτική μου ανατροφή και η αγάπη μου στους Ανατολικούς έχουν καταφέρει να με συμφιλιώσουν μαζί του και τον αισθάνομαι σαν ένα με τη ζωή…
    Να, κάτι σαν, σήμερα είμαστε και κανείς δεν μας εγγυάται αν θα είμαστε αύριο! 😉
    Πολλά ΑΦιλάκια αγάπης σου στέλνω και περιμένω να δω το «πώς» περάσατε με το Π. παλτό! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Ετσι έτσι ακριβώς ήθελα να την περιγράψω ακριβώς με ένα γλυκό χιούμορ … και πάρα πολύ χαίρομαι που με καταλαβαίνεις έχοντας μιλήσει μάλιστα και με την Θεία Όλια !!!! (άθλος)
      Δεν ξέρω αν είναι ανωριμότητα ή κάτι που φύτεψε η μαλούμα από μικρή, με το κουτοπουλάκι του Πάσχα, με την γάτα μας με με … η ουσία είναι πως δεν έχω ερωτήματα για το θάνατο και δεν είχα πότε την απορία να ψάξω στους δυτικούς, ανατολικούς σε θρησκείες, σε ιδεολογίες κλπ κλπ κλπ… Δεν θέλω να πω πως είμαι αναίσθητη στο θάνατο, με πονά και μάλιστα πολύ αλλά … ακόμα… δεν φαίνεται να με έχει στοιχειώσει … όμως δεν λέω μεγάλες κουβέντες …
      ωωω ναι έχω να γράψω πολλά ακόμα … και δεν φαίνεται να έχει το χρόνο να γράψει και εκείνος μερικά στο μπλογκ του για να με ξεκουράσει λίγο !!!
      αααα φιλάκια λοιπόν 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Απαραίτητος ο φόρος τιμής στο τελευταίο σπίτι της μαλούμας σου! Το ότι είναι στην καρδιά σου έχει σημασία όλα τα άλλα….είναι της στιγμής.
    Χαίρομαι που πέρασες καλά στην Αθήνα
    Χαίρομαι που είδες φίλους και λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί…
    Καλό γλυκό μήνα Μάνια μου
    Να περνάς καλά και να είναι τα νέα σποράκια σου καλύτερα από όσα γνώρισες ως τώρα
    Φιλιά πολλά

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλώς την μου !!!! βρήκες το δρόμο της επιστροφής από τις διακοπές σου χακξδφλακξδοφιαξ σε πειράζω !!!
      Η αλήθεια είναι πως μου έλειψες από την παρέα, είσαι από τους «παλιούς» !! Το σίγουρο είναι πως θα ξανασυναντηθούν τα παιδιά οπότε έχε το νου σου !!

      Ως φόρο τιμής νιώθω και εγώ πάντα την επίσκεψή μου στα μνήματα…

      Σε φιλώ τα λέμε 🙂

      Μου αρέσει!

  9. ΜΙΑ ΒΔΟΜΆΔΑ ΚΑΘΙΣΑΜΕ ΑΛΛΆ ΜΙΑ ΜΈΡΑ ΗΤΑΝ ΜΠΑΜΠΆ ΜΟΥ ΠΗΡΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΣΕΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΎΩ ΜΑΖΊ ΜΕ ΤΟ ΜΑΔΕΡΑΚΙ ΜΟΥ ΜΙΛΑΝΕ.
    ΤΟΥΣ ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΠΑΝΤΟΎ ΜΑΖΙ, ΜΕΣΑ ΜΑΣ.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s