Στο χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος :)

Η πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου έχει την ευωδιά αργίας, άρα εκδρομή με διαμονή. Ο Σπούξης που έχει και βάρκα (?) τα καλοκαίρια μένει αγκαλιά με το Κρινάκι του στην λίμνη winnipesaukee που σημαίνει ¨»Χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος» Οταν λέμε λίμνη εννοούμε 34 χιλιόμετρα μήκος με 264 νησάκια! Σίγουρα δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα να την πεις νερόλακκο!!! Εκτός από την βάρκα (?) που την δένει σε μια μαρίνα κλαμπ, έχει και ένα δωμάτιο νοικιασμένο ..Να φέρετε και σεντόνια!

Χώσαμε στους σάκους μας σεντόνια, πετσέτες, μια αλλαξιά ρούχα, βρακάκια, μαγιό και την βροχή… Παίξαμε τα αγαπημένα μας παιχνίδια διαδρομής και μετά από 4 ώρες βρεθήκαμε βραδάκι …μέσα στο σκάφος του Σπούξη μου.

Σε μπλε πλαστικό ποτήρι χώθηκαν παγάκια- όνειρα και σχέδια για τον χειμώνα, λεμονάδα- αποχαιρετισμός με την φρεσκάδα των καλοκαιρινών διακοπών στην Ελλάδα, και …. οινόπνευμα- αντισηψία των πληγών που αφήνει η απώλεια …

Άδειαζαν και γέμιζαν τα ποτήρια μέσα στο μπλε σκοτάδι της βάρκας με ήχους τραγουδιών που αγαπήσαμε …  Έτσι έχουμε συνεννοηθεί με τον ξάδελφό μου, ένα ραντεβού να τα πιούμε για την απώλεια του Σκούξη. Μυστικά ξέρουμε και οι δύο, σε αυτή τη ζωή τουλάχιστον, πάντα θα δηλώνουμε παρών σε αυτό το ραντεβού χωρίς ποτέ να κλείσει η πληγή. Είναι ραντεβού φροντίδας, μη και αρχίσει να σαπίζει και μολυνθεί η σκέψη… Ο πόνος είναι διαφορετικός όταν η πληγή είναι καθαρή. Δεν βρωμάει, δεν τρέχει αρρωστημένο πύον, μόνο μένει πάντα ανοιχτή, πάντα καθαρή και πονάει… και μαθαίνεις να ζεις με τον πόνο αυτό.  Απλά πράγματα….  ουπς ξέφυγα!

Μέθη και όμορφα πυροτεχνήματα ζωής στις όχθες της λίμνης, στα υγρά μάτια, στη τρυφερή αγκαλιά των δύο πιο δυνατών σερνικών της ζωής μου. Είχαμε και το λίκνισμα της δεμένης βάρκας(?) που ξεκουράζεται και αναζητά ταξίδια… Το κατάλευκο και φωτεινό Κρινάκι  πάντα εκεί να μας φροντίζει, να χαμογελά και να προσπαθεί με περίσσια τέχνη να καταλάβει τα αγγλικά μου.

Το δωμάτιο φιλόξενο, το κρεββάτι αναπάντεχα νανουριστικό… η τουαλέτα έξω και κοινόχρηστη! Άγχος για τα τσισάκια μου…πάντα σηκώνομαι την νύχτα…

Το μαύρο μακρύ νυχτικό μου, με την τόσο όσο δαντέλα του,  χάιδευε προκλητικά  το υγρό χορτάρι και αναστέναζε σε  μυστικούς ηδονικούς χορούς ξωτικών μέσα στην ομίχλη της νύχτας! Εκλιπαρούσε η λίμνη να βουτήξω μέσα της, θα έβαζα σε μπελάδες πολλούς αν το έκανα, αν και είχα εμπιστοσύνη στο κολύμπι μου. Το ήθελα τόσο μα τόσο αλλά θα με θεωρούσαν ψυχασθενή αν το έκανα! «Μα είσαι με τα καλά σου τι πήγες να κάνεις βραδιάτικα μέσα στη λίμνη?????» «Να κατουρήσω» θα τους έλεγα και θα με θεωρούσαν τρελή .. και όμως ανατρίχιαζαν τα σύννεφα καθώς η ψιλή βροχούλα άγγιζε τους γυμνούς μου ώμους, φαντάσου και όλο μου το κορμί … Δροσοσταλίδες γαργαλούσαν τα δακτυλάκια των ποδιών μου…..φαντάσου και όλο μου το κορμί … Ένιωσα την ηδονή του ξελαφρώματος καθισμένη σε μια λεκάνη. φυσιο-λογικό !!!

Το αποφάσισα, η τουαλέτα έξω από τη φωλιά έχει ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον, τόσο το βράδυ που σε καλεί σε μαγικά άγνωστα ηδονικά μονοπάτια, όσο και την αυγή που σε ξυπνά για να καλοδεχθείς ένα άκρως φθινοπωρινό βροχερό τοπίο λίμνης.

Ξυπνήσαμε νωρίς, μαζέψαμε τα πράγματά μας, και εξερευνήσαμε για λίγο την μαρίνα και το χώρο που μας φιλοξένησε…

Η βροχή μαζί μας, έπαιζε σε χαμηλές νότες στα κουπλέ. Στα ρεφρέν τα έδινε όλα με καταρρακτώδεις κορώνες.

Η αγριόχηνα ετοιμάζονταν για το πρωινό της μπάνιο στην άδεια παραλία αλλά …

την συνέλαβα την άτιμη… με το βλέμμα της σχεδίαζε χάρτες για την αποδήμηση της σιγά σιγά

Είχε φτάσει η στιγμή του καφέ, και της εξερεύνησης της λίμνης. Στην προκυμαία δεμένα όλα τα σκάφη

Το password είναι password και καλά θα κάνει να μείνει password για  να μου χαμογελάς με την παιδική σου αταξία και να ξεχνά η ματιά σου  τον κρυμμένο πόνο της απώλειας. Δεν θα το καταλάβω ποτέ!!! Θα μείνει έτσι το passoword να είναι passoword και θα εργασθώ σκληρά για αυτό.

Θα πάμε με το σκάφος σε άλλη όχθη να φάμε.. σχεδόν το μόνο σκάφος μέσα στη λίμνη. Τι σημαίνει βρέχει?, έτσι κάνουμε εμείς στο σόι μας …

Η πυξίδα με γαργαλούσε. Έλα να χαθούμε σε προσκαλώ, σε προκαλώ, φυσικά και μόνο αν καταφέρεις να με καταλάβεις…

Νερό παίρνουν νερό αφήνουν με καπετάνιο τον Σπούξη αργός και μεθοδικός… να του ζητήσω να γκαζώσει να σηκωθεί η μύτη στον ουρανό? μπα…Γαρυφάλλε … Προσοχή μην δημιουργήσουμε κύμα.

Είπαμε η συγκεκριμένη λίμνη είναι Λίμνη,! έχει κώδικα κυκλοφορίας σε στενάκια και περιπολία για την σωστή εφαρμογή ααα ναι έχει και βενζινάδικα !!!

Η λίμνη αχ αυτή η συγκεκριμένη λίμνη …. Όσο έβρεχε τόσο την ερωτευόμουν όσο την ερωτευόμουν τόσο προσκαλούσε το Δία μεταμορφωμένο σε βροχή να της κάνει έρωτα.. Γυμνή από κόσμο, με τις προκυμαίες άδειες να μετρούν την στάθμη της, τις αντοχές της, ..ήξερα πως όσο την προκαλώ τόσο δυνατός θα είναι και ο οργασμός που θα μου προκαλέσει…

Θα καταφέρω να φτάσω άραγε… λυσσασμένα με προκαλούσε με την καλλίγραμμη γύμνια του…

Στο παιχνίδι του φλέρτ, έπρεπε να περάσουμε από το στομαχάκι πρώτα, άρα να κουρσέψουμε.

Πλάκα μου κάνεις; Με δύο τόσο δυνατούς κουρσάρους πεινασμένους οι θησαυροί ήταν δεδομένοι, καλά κρυμμένοι σε γνωστό λημέρι…

Τα άψυχα στροβιλίζονται δίπλα μας για να τους δίνει πνοή η ψυχή μας παίζοντας μαζί τους. Απολαυστικό το κρασί, περισσότερο γιατί από την πρώτη στιγμή έπιασα με την άκρη του ματιού μου, με πόση αγάπη και χαρά το διάλεξε ο μικρός Σπούξης. Ήταν δικό του παιχνίδι, το ήξερα, του είχε δώσει νόημα και πνοή όταν το επέλεγε από τον κατάλογο, όπως ακριβώς τα παιδιά που μπαίνουν σε ένα κατάστημα παιχνιδιών. Η μικρή σφραγίδα χαμόγελου για την χαρά του που είμασταν εκεί και παίζαμε με τα παιχνίδια του.

Έτσι όταν θέλησε να μάθει πως παίζεται το παιχνίδι των άψυχων και πως φτάνουν τα μηνύματα στο σύμπαν, απλώς τον έβαλα να κοιτάξει μέσα από αυτό που ο ίδιος είχε διαλέξει -το λευκό φίνο κρασί – και περιέγραψα τις όμορφες ζωγραφιές που έβλεπα ουσιαστικά στα μάτια του…

Του μίλησα για το ευτυχισμένο μπουκάλι κρασί μέσα στον πάγο βολεμένο, σκεπασμένο με πετσέτα… Αδειάζει το «είναι» του στα ποτήρια και μας ευθυμεί …μας γεμίζει … και μετά μένει άδειο…

ποτέ μην πεις στο σύμπαν πως είναι άδειο… θα τρομάξεις με τον απέραντο χώρο που έχει για να απλώνει την ψυχή του… για εκείνον του μιλούσα μόνο που δεν το ήξερα ούτε εγώ ούτε εκείνος…. το κατάλαβα μετά όταν γέλασε μέσα από την καρδιά του… και τον άκουσε το σύμπαν

Η μυστήρια ομορφιά του τοπίου, η δύναμη της βροχής στο παιχνίδι του άσπρου-μαύρου, άντε καλά και η χαρά μου να μπει ένα τόσο όμορφο κομμάτι στη συλλογή των περίπτερων ναών μου, παρότρυναν  το παλιό μου παλτό να μου προτείνει να κάνουμε δικό μας με ένα φιλί στο κέντρο του…Περπατήσαμε τα δυο μας στην προκυμαία δεμένοι με πλεγμένα δάκτυλα για την μυστηριακή τελετή .. το παλιό μου παλτό με ξέρει σαν κάλπικη δεκάρα…

Συγκλονιστικός περίπτερος ναός, ικανός να συλλάβει και να στείλει το μήνυμα της δύναμης του φιλιού μας, με τέλειο εξοπλισμό σκεπής

Ξεκάθαρες οδηγίες χρήσης στο κέντρο του στο πάτωμα …

και στην οροφή εσωτερικά …

Μέσα στο «χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος» όμορφη που είναι η θέα…

και μετά και μετά .. πολλά πολλά ευχαριστώ και αγκαλιές … και επιστροφή, με καφέ, σαντουιτσ τραγούδια και βροχή πολύ δυνατή βροχή..

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Advertisements

11 σκέψεις σχετικά με το “Στο χαμόγελο του Μεγάλου Πνεύματος :)

    1. ΟΙ φωτογραφίες είναι οι περισσότερες του Παλιού μου Παλτού, δικαιολογημένα σου αρέσουν γιατί έχει ασχοληθεί και έχει διαβάσει για την τέχνη της φωτογραφίας…. ε νομίζω πως έχει και λίγο ταλέντο γι αυτό το έχω προσλάβει και προσωπικό μου φωτογράφο χαχα Η αλήθεια είναι πως μου έχει βγάλει κάτι πορταίτα εκπληκτικά 🙂
      !
      !!!!! με σκιάζεις !!!! σου αρέσει το κείμενο μου ??? (σε πειράζω )
      (η μαμά μου έλεγε «το πρόβλημα είναι να ΘΕΛΕΙ η Μάνια, έτσι και θέλει όλα τα καταφέρνει)
      Ε ναι, άμα ήθελα θα έγραφα για να με καταλαβαίνουν όλοι. Εδώ είπαμε γράφω, ατακτα, ασύντακτα, βιαστικά, άναρχα, απερίσκεπτα μήπως και με καταλάβω εγώ χαχαχαχα
      Η αλήθεια είναι πως το έκανα λίγο πιο κατανοητό, να πατά στη γη που λέμε, γιατί ίσως το διαβάσει ο Σπούξης … ε να καταλάβει και κάτι, αν και με ξέρει, πως κατά κύριο λόγο αυτά που παίρνω είναι σπάνια και δεν κυκλοφορούν πουθενά ακξδφάοιεξφαλκδξφαλ
      Πολύ χαίρομαι που πέρασες από δω… πάντα χαίρομαι ιδιαίτερα όταν αφήνεις το ίχνος σου με σχόλιο Ιχνιλάτη μου 🙂
      Αγκαλίτσα ; 🙂

      Μου αρέσει!

    1. Το συγκεκριμένο ταξίδι πρόσφερε αυτές τις ομορφιές, γαργάλισε η βροχή και το παλιό μου παλτό για να βγάλει φωτογραφίες.
      χαχαχα ε ναι … σε αυτή τη σκηνή έδωσα όλο μου το ταλέντο χαχαχαχαχ Στην αρχή τρόμαξα πως δεν θα προλάβω και μετά σκεφτόμουν να με κοιτά κάποιος με το νυχτικό να τρέχω μέσα στη νύχτα να βρω τις τουαλέτες… ε μετά κατάλαβα πως το ίδιο μονοπάτι ακολουθούν και άλλοι !!!
      Παλιά στην Ελλάδα σε ένα χωριό κοντά στην Πτολεμαΐδα για να κατουρίσω έπρεπε να περάσω μέσα από το κοτέτσι Εκει να δεις φλερτ με τον κόκορα χαχαχαχαχα
      Άντε πολλά έγραψα
      Φιλάκια Μπουκίτσα μου 🙂

      Μου αρέσει!

  1. Που λες Μάνια μου, σήμερα λέω να σχολιάσω πώς η ίδια διαβάζω και ο σχολιάζω μια ανάρτηση:
    Την διαβάζω μονορούφι, όπως όταν πίνει κανείς ένα δροσερό φρουτοχυμό που έχει και λίγο αλκοόλ και την απαραίτητη ομπρελίτσα και λόγω της εκεί βροχής! (τα links στο τέλος!) 😉
    Το σύμπαν μαζί σας, μια και σας έφερε πάλι (τυχαίο;) στον «Ναό του Φιλιού»! ❤
    Ευχαριστώ τη βροχή που έφτιαξε την κατάλληλη ατμόσφαιρα για το κρασάκι και ως εκ τούτου και για το ρομαντικό πιπί! 😛
    Η λίμνη σ' ενέπνευσε και μας έδωσες ένα υπέροχο και ολίγον σουρεάλ κείμενο και οι φωτό του Παλτού βοήθησαν στην ατμόσφαιρα, ότι χρειαζόμαστε μια ανάσα πριν το φθινόπωρο!
    Μερσί πολύ πολύ με αγκαλίτσα και ΑΦιλάκια! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. χαχαχα λοιπόν εγώ τώρα θα σε φανταστώ που κάθεσαι και το διαβάζεις έτσι Ακου, ή μάλλον διάβασε, α ναι και δες…
      Στην όγδοη φωτογραφία αν την μεγεθύνεις θα δεις μια κατασκευή ξύλινη με σκεπή από φύλλα που επιπλέει. Αυτό είναι ένα μπαρ πάνω σε μια σχεδία. Είναι προς ενοικίαση (μην ρωτάς τιμή έπαθα σοκ) ξέρεις όπως ας πούμε νοικιάζεις θαλάσσιο ποδήλατο. Το νοικιάζουν παρέες και πάνε σε διάφορα σημεία μέσα στη λίμνη και πίνουν τα ποτά τους και ακούν μουσική αχμμμ η εκεί σε φαντάζομαι ή μαζί με την αγριόχηνα στην παραλία 🙂 άλλα και μέσα στο σκάφος γιατί όχι με ένα πανέμορφο ψάθινο καπέλο
      Γενικά με την περιγραφή σου μου θυμίζεις ηρωίδα της Αγκάθα Κρίστι που βοηθά τον Πουαρώ να λύσει τα μυστήρια 🙂
      Μια ανάσα πριν το φθινόπωρο ή μια φθινοπωρινή πρώτη ανάσα, αυτό ακριβώς ζήσαμε … Ο κοσμος, όλες οι χώρες είναι σπαρμένες από περίπτερους ναούς (φιλιών) απλώς δεν τους δίνουμε σημασία πολλές φορές γιατί είμαστε βιαστικοί Πάντως για να ξέρουμε τι λέμε, και κάτω από ένα δέντρο βρίσκεσαι στην ομπρέλα ενός περίπτερου ναού 🙂

      Αγκαλίτσα ωωω τι καλά ευχαριστώ
      α και φίλακια ωραία χιχι

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ταξίδι! Ταξίδι! Τρέξτε σας λέω, ταξίδι! Η Μάνια και ο Πάρις χαρτογραφούν ένα ταξίδι! Μα δεν ακούτε; Είναι δυνατόν;
    Και τι ταξίδι! Μια λίμνη βγαλμένη από τις Βόρειες χώρες των Ινδιάνων, το λέω καλά ή είμαι αγεωγράφητος; Ντυμένη σε αυτό το συγκλονιστικό ορισμό της ατάραχης γκρίζας γαλήνης. Φορτωμένη ανθρώπινα στολίδια ολόγυρά της. Προκυμαίες μικρές χαριτωμένες, βολικές. Κιόσκια που είναι μικρά εκθέματα τέχνης και γούστου, μικρές παραλίες διαμορφωμένες λεύτερες, απαλλαγμένες από αυτό το καρεκλο-ομπρελο δύσοσμο συνάφι.
    Ε κάπου εκεί και μια …αλλοπαρμένη Νεράιδα! Ποια νεράιδα; Α αδιάβαστους σας βρίσκω! Σαν η Μάνια περιδιαβάινει τέτοια μέρη, με τον Πάρι οδηγό, ξέρετε, έχετε μπροστά σας, κύρια σε …νυχτερινές ώρες, να τα λέει μονάχη της, ένα νεραϊδένιο πλάσμα σκανταλιάρικο, ικανό για κάθε μικρή αλλά όμορφη τρέλα. Από αυτές που κάνουν τη ζωή να αποκτά τη ζεστή της μορφή.

    Εγώ το έχω δηλώσει! Πιστός ακόλουθος των ταξιδιών σας, μετατρέπομαι σε μικρή μπαλίτσα, σμικραίνω και ακολουθώ οπτικά τις διαδρομές. Ίσως μέσα από αυτές νιώθω τα δικά μου ταξίδια που δεν έκανα και ήθελα να ζήσω.
    Για αυτό φωνάζω, κραυγάζω θα έλεγα: ΧΑΡΕΙΤΕ ΤΟ! Με κάθε δύναμη και ικμάδα της καρδιάς σας, χαρείτε το! Κάθε μέρα και ένα ταξίδι. Μικρό, μεγάλο, δεν έχει σημασία. Έρχεται και γεμίζει γαλήνη και ευωδία η καρδιά.

    Ευχαριστούμε ειλικρινά και προσμένουμε Μάνια μου το επόμενο.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σε όλα σωστός εκτός από την ελεύθερη παραλία, είναι διαμορφωμένη για όσους χρησιμοποιούν την μαρίνα ακουα κλαμπ χιχιχι και γεμίζει ομπρέλες που προφανώς τις νοικιάζεις… είναι μια σταλιά όπως και οροθετημένο το μέχρι πόσο μέσα θα πας … πολύ μικρή απόσταση ε… δεν ξέρουν και να κολυμπούν εδώ χααχαχα πλατσουρίζουν!! Τέλος πάντων έχει πολλά σκάφη το καλοκαίρι, εμπορευματοποίηση της λίμνης.
      Έχει μια μαγεία διαφορετική ο κόσμος μιας λίμνης πάντως.
      Ολη μας η περιουσία είναι αυτές οι εκδρομές. Με κάθε ευκαιρία όλο και κάπου πάμε και όμως το όνειρο μας να γυρνάμε ταξίδια σε όλο τον κόσμο αυτό δεν το έχουμε καταφέρει ακόμα

      Αχ βρε Γιάννη ξέρω πως είσαι φανατικός οπαδός των ταξίδιών και να ξέρεις πάντα σε παίρνουμε μαζί στο πίσω κάθισμα, μαζί με δυο τρεις ακόμα χαχαχαχα
      Σε ευχαριστώ 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Απλά σκέφτομαι αυτή, μάλλον η κάθε εμπορευματοποίηση να έχει όρια και να μην αλλοιώνει τον φυσικό χώρο. Μήτε να τον αφυδατώνει.
        Κοίτα ιδέα που έδωσες με τον όρο «περιουσία μας τα ταξίδια». Ένα ταξιδιωτικό βιβλίο ίσως γεμάτο εικόνες, ή κάτι πιο απλό ένα DVD περιήγησης γεμάτο συναισθήματα. Κάτι σαν ταινία. Με σχόλια και μουσική. Δεν θα είναι υπέροχο;
        Απολαμβάνω να σας «συνοδεύω» σε κάθε σας ταξίδι. Νιώθω απίστευτα καλύτερα σαν άνθρωπος και φίλος.
        Φιλάκια στέλνω.

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s