Στην Ελλάδα μάλωσα!

Αργείς… αργείς πολύ να μου γράψεις, πήγες Ελλάδα γύρισες, ένιωσες, έζησες ένα τσουβάλι στιγμές και και … τι περιμένεις? Πρέπει να τα φέρεις εδώ να τα γράψεις χαρτί και καλαμάρι. Ξέρω πήγες για τον γάμο. Μια εβδομάδα πριν το γάμο, μια εβδομάδα μετά και μια εβδομάδα μόνη σου μετά, χωρίς το παλιο σου παλτό. Γράψε λεπτομέρειες τώρα !

Ξέρεις αναζητώ τα κριτήρια, να γράψω με χρονολογική σειρά, σύμφωνα με τη συναισθηματική ένταση….

Από πότε απέκτησες αυτό το πρόβλημα στο μυαλό (¨?) σου; Όπως θέλεις να τα γράψεις, όπως σου έρθουν…

Εντάξει, εξάλλου έτσι όπως είναι τα πράγματα, έχεις δίκιο δεν χρειάζομαι κανέναν οδηγό.

Λοιπόν…

Τσακώθηκα, μάλωσα... πόσο περίεργη αυτή η λέξη και η ετυμολογία της … Θύμωσα πολύ σε αυτό το ταξίδι. Όλη η συσσωρευμένη ένταση της προσπάθειας να καταφέρουμε να πάμε στην Ελλάδα… δεν είμαι σίγουρη… και άλλες φορές που επισκέπτομαι την πατρίδα μου ρίχνω και ένα καυγά να μου βρίσκεται. Το σίγουρο είναι πως δεν ήμουν ποτέ χαρακτήρας που δεν αντιμιλούσε. Αλλά αυτή τη φορά έκανα τρεις δυνατούς καυγάδες. Δεν έχει αξία να γράψω πως και γιατί αντιμίλησα στο τζινάκι που έτσι και αλλιώς ξέρω από 9 χρονών, ούτε φυσικά για τον τσακωμό μου με την Εύη…. Δεν έχει αξία να βρω το δίκιο ή το άδικο σε αυτούς τους καυγάδες. Η ουσία είναι πως η μια με φιλοξενούσε στο σπίτι της και η άλλη φιλοξενεί τα πράγματά μου, πράγμα που σημαίνει πως εξ ορισμού ήμουν υποχρεωμένη να σεβαστώ… και δεν άντεξα … παρεξήγησα, παρεξηγήθηκα δεν με κατάλαβαν δεν κατάλαβα… όμως πάνω από όλα δεν σεβάστηκα.

Το πιο σκληρό ξέσπασμα, και ίσως και η μεγαλύτερη ασέβεια ήταν μια μόλις μέρα μετά την άφιξή μας.

Σάββατο μεσημέρι, με το παλιό παλτό οδηγό και στο πίσω κάθισμα τη θεία μου, να προσπαθούμε να φτάσουμε στο νεκροταφείο να αντιμιλώ και να χτυπιέμαι υστερικά, να ξεσπώ άδικα στη θεία μου, και να νιώθω πως κανένας δεν με καταλαβαίνει, δεν καταλαβαίνει την τραγική μου ανάγκη… θέλω τη μαμά μου τώρα ΤΩΡΑ. Δεν θέλω τίποτε άλλο… και όσο η θεία μου προσπαθούσε να … ούτε που ξέρω τι .. τόσο ούρλιαζα, η μικρή θεά ξεσπούσε…

Θυμάμαι κάθε μου κίνηση και δάκρυα, μηχανικές κινήσεις άψυχες. Θυμάμαι να ξυπνά η ψυχή μου πάνω στο μάρμαρο. Να ουρλιάζει από τον πόνο χαϊδεύοντας με τα δάκτυλα τα γράμματα. Μαμά έλα σε παρακαλώ, βοήθησε με… ήξερα μέσα μου πως τα είχα κάνει σκατά με τη θεία μου και προσπαθούσα να γαντζωθώ από πάνω της, να με σώσει. Ταυτόχρονα ένιωθα το μάταιο, ότι έχει απομείνει από Εκείνη ήταν θαμμένο με ταφόπλακα. Οριστικό τέλος. Σπάραζα στο κλάμα, θρηνούσα το θάνατο ακόμα και της φωνής της μέσα μου. Δεν την έβρισκα πουθενά, πουθενά όμως. Έκλαιγα και γινόμουν μια σταλιά παιδί, που ξαφνικά αντικρίζει την ψυχρή τρομακτική αλήθεια και δεν έχει την αγκαλιά της να παρηγορηθεί…

Άτιμες συμπτώσεις…

Από την τσάντα της θείας μου ακούστηκε ο ήχος του κινητού. Αν είναι δυνατόν… η Αγγελικούλα είναι Μάνια. Δεν με έχει ξαναπάρει ποτέ. Έλα Αγγελικούλα μου, είμαστε με την Μάνια στον τάφο της μαμάς, η αδελφή σου είναι… θέλεις να της μιλήσεις?

Άτιμες συμπτώσεις, τηλέφωνο από το Λονδίνο η μοναδική μου αδελφή, σπλάχνο των σπλάχνων της…

Τι έγινε?

Κλαίω για τη μαμά, τσακώθηκα και με τη θεία, και τώρα κλαίω σαν το χαζό και χτυπιέμαι πάνω στον τάφο της…

Τώρα σε έπιασε?

Ναι, δεν ξέρω γιατί, έχω ξανάρθει, και μαζί σου, και με τον Δημήτρη, και με τη θεία… αλλά τώρα με έπιασε… και επειδή μάλλον δεν μπορεί με τίποτε να έρθει, μου έστειλε εσένα…

Άντε καλά, σταμάτα, χαζούλι ε χαζούλι. Θα τα πούμε. Δώσε τη θεία….

Ναι, πάρε την….

Μέτα φύγαμε, φάγαμε στην πλατεία Πλυτά, γυρίσαμε τη θεία στο σπίτι της, και γραμμή για την παρηγοριά μας. Αυτή τη σπάνια ευλογία των μυριώτιδων, την αγκαλιά τους, το σπίτι τους, το μπαλκόνι τους, τον καφέ απο τα χέρια της ρουλας καρούλα μου, την μπιρίμπα. Ότι πιο κοντά στην έννοια σσσσπίτι μας, η φιλία τους που δεν έχει ξεφτίσει.

αυτάααα και ότι κατάλαβες κατάλαβες…

13 σκέψεις σχετικά με το “Στην Ελλάδα μάλωσα!

  1. Και όμως αγαπημένη μου, κατάλαβα ή καλύτερα καταλαβαίνω το πώς και το γιατί έγινε αυτό το ξέσπασμα πάνω στον τάφο… από πριν έβραζε το μέσα σου και αυτοί οι ( Ελληνικοί!) καβγάδες έριχναν πολύ φωτιά … αλλά επειδή υπάρχει ΠΑΝΤΑ κάτι, που πες το θεία πρόνοια, πες το όπως θες, έρχεται αυτό το κάτι, εδώ, η φωνούλα της αδελφής σου και να το βάλσαμο, στη μεταφυσική- Γιουνγκ αυτά λέγονται συγκυρίες! 🙂
    Εμείς έχουμε να πούμε ακόμα πολλά γιατί την αισθάνομαι την ξανθιά γαλανομάτα θεά, έτσι δεν είναι; 😉

    Την αγάπη μου, στο Παλτό που θα είχε στεναχωρηθεί, μια τεράστια αγκαλιά με πολλά πολλά ΑΦιλάκια καρδούλας στα δυο σας! ❤

    ΥΓ: Τελικά το φόρεσες το φούξια μαγιό; 😛

    Μου αρέσει!

    1. Εγώ ήμουν το λάδι στη φωτιά, το ζωνάρι μου ήταν ανοιχτό για καυγά, το πρώτο μάλωμα με τη θεία μου, και ξέσπασμα στον τάφο ήταν για να εξομαλυνθεί το μέσα μου σε ότι αφορά στη θάνατο της μαμάς μου, και πραγματικά η αδελφή μου ήταν ένα γερό παυσίπονο.
      Για τους άλλους δύο τσακωμούς, τι να πεις. θα πω αυτό που έλεγε η μαμά μου, μονός καυγάς δεν γίνεται ποτέ, οπότε από τη στιγμή που μπαίνεις σε αυτό τον χορό το πρώτο που θυσιάζεις είναι το δίκιο σου.

      Το φούξια μαγιουδάκι μου έμεινε καταδικασμένο να καταστραφεί από το χλώριο της πισίνας και να μην γνωρίσει ποτέ την απόλαυση του θαλασσινού νερού. Το φόρεσα μόνο μία φορά στην Ελλάδα, για μια βουτιά σε μια πισίνα γλυκού νερού… 😦

      Σε φιλώ Μαγισσούλα μου 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ. Όταν κάνεις σχέδια και όνειρα για αυτό. Όταν κάνεις θυσίες και δέχεσαι πίεση για να το πραγματοποιήσεις, τότε συγκεντρώνεις μέσα σου μια πολύ μεγάλη ενέργεια και φόρτιση. Και αυτή, ξέρουμε καλά ότι πρέπει με κάποιο τρόπο να βγει από μέσα μας. Συνεπώς ένα κάτι «στραβό», «παράταιρο» στα δικά μας μάτια, τραβάει πάνω του όλα εκείνα που στριμώχνονται μέσα μας για να πεταχτούν έξω, αδιαφορώντας για τον τρόπο, τη μέθοδο, την κατεύθυνση.
    Όμως, δεν γίνεται. Θα υπήρξαν και πολλές υπέροχες στιγμές σ’ αυτό το ταξίδι. Ήταν το δικό σας όνειρο. Και το ζήσατε! Και μπράβο και μαγκιά σας!
    Κρατάτε λοιπόν τα όμορφα και βάζετε παρακαταθήκη για τα επόμενα ταξίδια Μάνια μου.
    Την καλησπέρα μου.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Έχεις απόλυτο δίκιο, ακριβώς έτσι ένιωσα.
      Είπα να ξεκινήσω από τα άσχημα για να περάσει μετά άνετα στις όμορφες μοναδικές στιγμές και μετά να προσθέσω και λίγο γκρι σε κάποιες γωνιές, τόσο όσο σαν ελαφρύ κυματάκι.
      Καλή εβδομάδα Γιάννη μας 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Αγάπη ήταν αυτό το μάλωμα Μάνια μου που περίμενε να εκτονωθεί όταν ήρθε η κατάλληλη στιγμή… κοίτα όμως και κάτι τηλέφωνα που έρχονται ,όταν το σύμπαν χτυπάει καμπανάκι ε; …και να ξέρεις τα μαλώματα είναι για να μας φέρουν πιο κοντά…μια συγνώμη και μια αγκαλιά αρκούν.
    Τα ηφαίστεια αυτό το καλό έχουν πρέπει να εκραγούν για να επανέλθει η ηρεμία…
    Κατά τα άλλα όποτε είσαι εσύ έτοιμη μας λες λεπτομέρειες από το ταξίδι σου Μάνια μου …
    Να είστε καλά μαζί με το παλιοπαλτό σου και στους δυο μια αγκαλιά και όμορφη καληνύχτα φιλιαααα 🧡

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλώς την μου 🙂
      Θέλω να πω πως η αλήθεια είναι πως το ελάττωμα της θεία μου (ψυχαναγκασμός) με πίεσε πάρα πολύ, όπως πιέζει και όσους πραγματικά την αγαπούν. Επίσης άλλη μια αλήθεια είναι πως το γνωρίζει αυτό το ελάττωμα της. Μια τρίτη αλήθεια είναι πως ήμουν υπερβολική, και μια τέταρτη αλλά και πιο μεγάλη αλήθεια είναι αυτή που είπες: Μαι συγγνώμη και μια αγκαλιά αρκούν και όλα ξεχνιούνται, αφήνοντας φυσικά τα σημαδάκια τους.
      Ναι ναι έχω πολλά να γράψω χιχιχιχιχ
      Ευχαριστώ για την επίσκεψη
      Καλή εβδομάδα να έχεις 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Καταλαβαίνω απόλυτα, Μάνια μου. Πολλοί αγαπημένοι μας άνθρωποι, στη δική τους εναγώνια προσπάθεια να μάς έχουν κοντά τους, γίνονται πιεστικοί και αρκετές φορές βασανιστικοί. Το καλό είναι ότι το βλέπει και το δέχεται και η ίδια.
        Συνεπώς μια ευθεία γραμμή και προχωράμε. Όλα όμορφα, όλα ανθρώπινα.
        Και φυσικά περιμένουμε τα επόμενά σου πάνω στο θέμα.
        Φιλιά πολλά σας.

        Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Λένε πως αν δεν περάσεις το στάδιο του «θρήνου», δεν κλείνει ο κύκλος του πένθους. Ίσως έτσι έπρεπε να γίνει για να καταλαγιάσει μέσα σου η οδύνη της απώλειας.
    Κι όταν πας κάπου με σφιγμένη καρδιά, είναι βέβαιο πως και η πιο παραμικρή αφορμή, θα πυροδοτήσει το θυμό. Τσεκαρισμένο αυτό.
    Μάνια μου, εγώ χάρηκα που γνωριστήκαμε, και εύχομαι στο εξής να κλαις μόνο από χαρά και συγκίνηση.
    Φιλί υπερατλαντικό!…

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Έχεις απόλυτο δίκιο και για τον κύκλο που όχι όχι δεν θέλω να κλείσει αλλά περνάει χωρίς να το θέλω στο σπιράλ της γλυκιάς ανάμνησης και τις αιώνιας θλίψης …
      και για το σφιγμένη και ιδικά και γενικά σε αυτό το ταξίδι …
      και για πολλά πολλά … η ήρεμη δύναμη σου είναι συναρπαστική 🙂 χάρηκα και και και θα γράψω … θέλω να το καταγράψω … ήταν μια μεγάλη στιγμή στη μπλογκογειτονιά για μένα 🙂

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s