Στην Ελλάδα φιλεύτηκα

Στην Ελλάδα με κέρασαν, με φίλεψαν φίλοι, κάποιοι σταθερές αξίες, κάποιοι παλιοί και κάποιοι καινούριοι.

Και αυτό είναι στα αλήθεια μεγάλη ευλογία, να σου δίνεται απλόχερα αυτός ο χάρτης κερασμάτων που περιέχει πολλές διαφορετικές και μοναδικές διαδρομές σε γαλαξίες. Να κοιτάς, να παρατηρείς, να αποκρυπτογραφείς, να νιώθεις ζεστές ανθρώπινες παρουσίες, που κινήθηκαν σε άλλη τροχιά από σένα και που τελικά ξαναενώθηκαν έστω και για λίγο. Σε ρωτούν μετά, γιατί άραγε μπορούν στα μάτια σου να δουν τόσους πολλούς γαλαξίες… και εσύ τους απαντάς με το βλέμμα σου να τους φωτίζει: είσαι εσύ, εσύ, δεν το βλέπεις είσαι εσύ που μπορείς να τους αντιλαμβάνεσαι στο βλέμμα μου, βαθειά μέσα στον καθρέφτη μου. Είσαι εσύ, είναι η επιθυμία σου να με βάλεις ως εξαίρεση, ως μοναδική κατηγορία της ζωής σου. Να φιλέψεις το κορμί μου με φιλιά, αγκαλιές, τσάι, γάλα, δροσερό νερό, γέψεις που δεν άλλαξαν ποτέ. Να φτιάξεις το χώρο της καθημερινότητάς σου όπως βολεύει εμένα, για να με χαρείς να σε χαρώ στη μια στιγμή που το σύμπαν μάς φέρνει στο ίδιο σημείο, ένα τσιγάρο δρόμος από τον Καναδά στην Ελλάδα.

Σε αυτό το ταξίδι στην Ελλάδα, επιζητούσαμε να σμίξουμε με φίλους ξεκλέβοντας κάποιες ώρες από τις πανέμορφες υποχρεώσεις του γάμου. Κρυφά ονειρευόμαστε ίσως και να χαθούμε για λίγο στη θάλασσα και στην αύρα της.

Αυτοκολλητάκια η Ρούλα και ο Αλέξανδρος, μπήκαμε στο σπίτι και μας φίλεψαν αυτό το εξαιρετικό κρασί με την ετικέτα «είσαι σπίτι σου». Νιώσαμε πως είναι το δικό μας σπίτι, από την αγκαλιά, τον καφέ, την μπιρίμπα, την ίδια γλώσσα στα σοβαρά και αστεία, τον γλυκό ύπνο στον καναπέ, μέχρι τον πικρόγλυκο πόνο «μου έλειψες μα είμαι πάντα εδώ για σένα».

Ο εφηβικός μου φίλος Γιάννης, σε ετοιμότητα να με κεράσει τσίπουρο, να με κεράσει χρόνο για να μοιραστούμε τα της ζωής του και ζωής μου δίχως ταμπού και ντροπές. Απλή αποδοχή και ανοιγμα αγκαλιάς.

Ο γνωστός άγνωστος Ποσειδώνας, έτσι για να νιώσουμε πόσο σε αλλάζει η εξέλιξη, το σίγουρο είναι πως τα μικρά παγωτάκια του ζαχαροπλαστείου στον Χολαργό, έχουν κρατήσει τη γέψη Χολαργός, σε όποια γεύση…

Ο Βαγγέλης και η Τούλα, από την πρώτη στιγμή μας κέρασαν την ελπίδα πως ίσως ξεκλέβαμε δύο τρεις μέρες κοντά στη θάλασσα. Δεν έχει σημασία που δεν τα καταφέραμε τελικά. Σημασία έχει πως ήρθαν στο γάμο. Ο καλύτερος προσωπικός φίλος του Παλιού Παλτού, τι λένε οι δύο τους … πιφ άντρες.

Έπειτα είναι και αυτός ο Δημήτρης Vertigo … η προσωποποίηση της αντίδρασης που πάντα με κερνά το «ναι» σε ό,τι του ζητώ, έτσι γιατί είμαι ρούσα, σαν εξαίρεση στον κανόνα του. Πίναμε καφέ στη Μεσολογγίου, και ήταν ίσως και η πρώτη φορά που είδα το πρόσωπό του να λάμπει για ένα νέο σποράκι ανιψακι που είναι στο δρόμο…. Ετσι τον εκμεταλεύτηκα χεχεχε θα έρθεις μεθαύριο Κυριακή από κει που μένεις στην άλλη άκρη της Αθήνας, να με πάρεις από το Παγκράτι να πάμε στο πάρκο Τρίτση και να με γυρίσεις στο Παγκράτι; ΝΑΙ ρε ….

Κεφάλαιο μπλόγκερς….

Ο παλιός είναι αλλιώς!

Σε αυτή τη συνάντηση Σάββατο βράδυ βρεθήκαμε με τους παλιούς. Ότι είχε φύγει το παλιό μου παλτό, είχα μια εβδομάδα να ξεσαλώσω. Οι παλιοί είναι η κληρονομιά μου από το παθ. Αυτή τη φορά συναντηθήκαμε με τους εξής τρελούς: Βιβή, Έλενα, Πέτρο, Βασίλη. Τους άλλους μέσα στην τρέλα των προηγούμενων ημερών δεν κατάφερα να τους ειδοποιήσω για την ώρα και μέρα που εγώ ΕΓΩ επέλεξα, έτσι γιατί ΕΜΕΝΑ εμένα με βόλευε, τόσος εγωκεντρισμός δεν είναι εύκολο να τον καταπιεί κάποιος. Αυτά τα 4 ρεμάλια λοιπόν με κέρασαν το ΝΑΙ ότι πεις και με ΧΑΜΟΓΕΛΟ.

Χτυπούσε δυνατά η καρδιά μου, καθώς τους περίμενα στο Σύνταγμα, ένιωθα χαρά ναι χαρά. Οφείλω να προειδοποιήσω πως όσο αναφέρομαι σε αυτή τη συνάντηση τέσσερα άτομα θα καταλάβουν όταν και αν διαβάσουν χαχαχαχα Χτυπούσε η καρδιά μου λοιπόν χαρούμενα. Η ζουμερή αγκαλιά της Βιβής, η ζεστή αγκαλιά της Έλενας, η ντροπαλή αγκαλιά του Πέτρου, η ωωω άντε καλά αγκαλιά του Βασίλη. Τους έσφιξα όλους για να καταλάβουν πόσο πολύ τους αγαπώ χωρίς να τους ξέρω σχεδόν.

Το ξέρω όταν συναντιέμαι με αυτά τα ρεμάλια κατορθώνουν, με έναν ακατόρθωτο τρόπο, να μην είμαι ποτέ εγώ το θέμα της συνάντησης. Χάρηκα που δεν χαθήκαμε, ειδικά που δεν μας έχασε αυτός που δεν ξέραμε αν θα πρέπει να τον περιμένουμε. Εξάλλου ο κρυμμένος δεν φοβάται μη χαθεί καθώς έχει το προνόμιο να παρακολουθεί, ένα μικρό παιδί, που σκέφτεται αν θα μπεί στην παρέα ή αν θα του σπάσουν ως συνήθως τα νεύρα. Να το πω όμως ένα άγχος το είχα, όσο περπατούσαμε, για να πάμε κάπου (;) που αυτοί ήξεραν (;). Πέντε άτομα, σκόρπια διαδήλωση χαράς. Δεν ήταν η κουρασή μου μόνο, κατήφορος ήταν, ήταν που ήθελα να χαζέψω, ήταν που είχα να πατήσω το πόδι μου σε αυτό το δρόμο πολλά πολλά χρόνια….

«Παιδιά μη με χάσετε που πάτε;» ήμουν σίγουρη δεν ήξεραν που πήγαιναν, αν τους έχανα, κανένα πρόβλημα, θα συνέχιζαν χαμένα ρεμάλια στο πλήθος, για να πάνε να βρουν ένα όμορφο μπαρ κάπου στη Βουλής(;) Ααα δεν έχω παράπονο, κατά καιρούς μου έριχναν μια αστραφτερή ματιά χαράς που επιτέλους με έβλεπαν μετά από τόσα χρόνια. Με έβλεπαν, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ο καθένας με τον τρόπο του δήλωναν το παρών τους και με ένιωθαν κοντά τους τόσο όσο για να μην ξεχάσουν το λόγο της συνάντησης. Ξέρετε είμαι και η ξανθιά θέα τους ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Αυτό το γωνιακό είχε μια χλιδή, έναν αέρα ρε παιδί μου ανωτέρου επιπέδου, βροντοφώναζε «αν θες να νιώσεις έλα κάτσε» «Είμαι διαφορετικό, είμαι ψαγμένο, είμαι … αυτό που θέλεις να είσαι,» Η πρώτη που τσίμπησα, και ίσως και ο μοναδική ήμουν ΕΓΩ η ξανθιά θεά φυσικά. Και αυτά τα ρεμάλια που κατά τα άλλα δεν με πρόσεχαν και δεν ήμουν το θέμα τους, με ακολούθησαν με τελετουργικό τρόπο θυσίας, φυσικά δίχως να το καταλάβω καθότι και ξανθιά. Δήθεν σατέν το πράσινο φορεματάκι της καλλίγραμμης σερβιτόρας. Όλα δήθεν σε αυτή την κοπέλα. Το θέμα είναι πως όταν έχεις ένα εγώ σαν το δικό μου θεικό εγώ, δίνεις ευκαιρίες στα άλλα εγώ τελικά να σου δείξουν τη γνησιότητα τους και η γεννεαιοδωρία είναι σφραγίδα γνησιότητας ΕΓΩ.

Μα η κοπελίτσα με το νάιλον σατέν ήταν ηλίθια παρόλο που χαζοχαρούμενα της έδειξα τον δρόμο… δεν έχω προβλημα κορίτσι μου να τσαλακωθώ αλλά πρόσεξε μη κάνεις το λάθος να με δεις τσαλακωμένη ηλίθια ε ηλίθια. Η δήθεν λύση που μας έδωσε δεν μου άρεσε και τόσο. Μαζί με τη δική μου δυσφορία άρχισα να ακούω επιτέλους και τα μουρμουρητά των ρεμαλιών, που ναι με ακολουθούσαν πρόθυμα ως κριάρια προς σφαγή, αλλά άρχισαν και να δηλώνουν «αφού εδώ θέλει»…. χαχαχαχα ποιος θέλει? εγώ θέλω να χαρώ εσάς…

Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα έζησα όσα θα ζούσαμε αν καθόμασταν μέσα και γινόμασταν μέρος του Δήθεν. Οφείλω να ομολογήσω πως ο πειρασμός ήταν τεράστιος να καθίσουμε όλοι σε αυτό το δήθεν τραπέζι. Είχα πολύ καιρό να ζήσω τον μοναδικό σατυρικό, χιουμοριστικό, ευρηματικό τρόπο των αγαπημένων μου ρεμαλιών. Έτσι και αλλιώς το κάθε ένα το θαυμάζω για τον δείκτη ευφυΐας του. Συναρπαστικός. Και μόνο αυτά που θα έγραφε ο Βασίλης μού έφταναν…. είχε ήδη αρχίσει να στροφάρει οργασμικά η διαστροφική του φαντασία, άκουγα από το στόμα του τις πρώτες λέξεις να πέφτουν, νωπό αίμα αιμοσταγούς και αιμόφυρτου θλίθερ σε ένα ταγκό για ηλίθιους δήθεν… Όμως στον Πέτρο δεν άρεσε, όσο και προσπαθούσε να ακολουθήσει, την Έλενα δεν την ένοιαζε και έμεινε η Βιβή που πάντα προειδοποιεί, «πάντως εδώ δεν θα μπορούμε να καπνίσουμε….» και εκεί που προσπαθούσαμε να ορίσουμε τις θέσεις μας… σε έναν δήθεν άνετο καναπέ .. ένιωσα πως βρίσκομαστε σε μαυσωλείο και …

Στροφή και φύγαμε, δύο βήματα πιο κάτω πήγαμε και βρήκαμε κάτι άσχετο … αχ δεν θα τους χορτάσω σκεφτόμουν, έναν έναν τους έπινα γουλιά γουλιά, άνοιξε η καρδιά μας με την αυθεντική ευγένεια του σερβιτόρου, τόσο που δεν είχε καμιά απολύτως σημασία που ήταν τόσο μα τόσο τσιγκούνης στο αλκοολ των ποτών που μας ετοίμαζε

.

Πόσο ξένη αισθάνθηκα με τις ζωές τους, τυπικά, ουσιαστικά, στην πραγματικότητα έπινα το ποτό μου με 4 άγνωστους γαλαξίες, και όμως ένιωθα τόσο μα τόσο τυχερή γιατί γιατί γιατί μ αγαπούσαν χωρίς λόγο. Ο Βασίλης μας έπρεπε να φύγει νωρίς… ξέχασα να τον ρωτήσω αν είχε μαζί το παπάκι του να μου το έβγαζε εκεί στη μέση του δρόμου να φιλούσα….

Να γράψετε ρε παιδιά, κάντε μια εγραφή για αυτή τη συνάντηση… έτσι όπως γράφαμε παλιά… ουφ δεν έγραψαν …. ήμουν, ένιωθα ερωτευμένη με τη βραδιά. Νομίζω αποτυπώθηκε στις φωτογραφίες. Για να καταλάβουμε τι λέω με αυτά τα παιδιά, έχουμε παίξει επιτραπέζια στο σπίτι μου, σε καφετέρια, έχουμε ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, έχουμε παίξει μπόουλινγκ, έχουμε … και τι δεν έχουμε εξομολογηθεί… Το μεγάλο σοκ της βραδιάς ήταν όταν με μάλωσε η Βιβή για το πως δεν τα κανόνισα σωστά… Με μάλωσε με αγάπη όπως όταν με είχε μαλώσει και ο Πέτρος στην προηγούμενη συνάντηση που πάλι δεν τα είχα κανονίσει σωστά… τέλος πάντων… ένα θα πω…

Τέλος δεν θα ξεχάσω την εικόνα τρείς φίλοι να σε αγκαλιάζουν να σε περιμένουν να μπεις στο ταξί, να σε βγάζουν φωτογραφίες την ώρα που μπαίνεις στο ταξί … να σε καλομαθαίνουν !!!! Ναι ρε παιδιά σας παρακαλώ να με καλομάθετε και άλλο και άλλο…. Συμβουλή άμα μπαίνει το μπουστο μου στις φωτογραφίες των ποτών μεθάει ο φωτογράφος και για να είναι σωστή μια φωτογραφία πρέπει να φαίνεται η μπρατέλα ή έστω ένας ώμος με τατουάζ… και το πιο βασικό είναι μυστικό για το πόσες σέλφοπαρεα φωτογραφίες βγάλαμε μέχρι να βγάλουμε αυτή που όλα τα θηλυκά είμαστε όμορφα χαχαχαχαχα

Έμεινε μια φωτογραφία στο φέις… που μάλλον έκαψε ζηλιάρες καρδιές και είχαμε πυρκαγίες …

και τώρα η γλυκιά μου εκδίκηση Δεν έγραψαν? θα τους φέρω με το ζόρι εδώ να γράψουν να γράψουν σχόλιο χοχοχοχοχ θεά είμαι ξανθιά είμαι … ναι θα μου πουν λέμε τώρα… όχι τίποτε άλλο άλλα με κέρασαν το πιο ποτό ποτό

Κεφάλαιο μπλογκερ

Ο νέος είναι ωραίος.

που είχαμε μείνει… θα έρθεις να με πάρεις? ναι ρε…

και ήρθε πρωί πρωί, μόνο που δεν ήταν διαθέσιμος να περιμένει ούτε ένα λεπτό, και άργησα τρία λεπτά, και θα έφευγε μου είπε αγριεμένα γιατί ποτέ δεν περιμένει γυναίκα να βάλει το κραγιόν της, πόσο μάλλον όταν κατουριέται. Αλλά κύριος. πριν πάμε στη συνάντηση περάσαμε από το γραφείο του για να πάει εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του. Η συζήτηση που ακολουθεί είναι συζήτητη βλαμμένων, για να ξέρουμε τι λέμε : και δηλαδή που σου είπε ακριβώς ο Γιάννης πως θα συναντηθούμε.-Εγώ του ειπα στο πάρκο.Δεν μου είπες να του πω στο πάρκο για να τον βολεύει? -Ε το πάρκο είναι εδώ, -αααα δεν είναι αυτό που έχει τα παιχνίδια λουνα παρκ? – όχι από δω είναι … και που θα ξέρει τελικά ο Γιάννης που θα είμαστε΅… το πάρκο είναι εδώ σκιά δεν βλέπω σκιά (ήμουν σίγουρη δεν εψαχνε σκιά, μέρος όσο πιο κοντά στην είσοδο έψαχνε αλλά και σκία). Εχει καφετέρια εδώ μέσα. Δεν ξέρω – Γιατί είπαμε να συναντήθουμε εδώ? Εσύ το είπες γιατι θα άρεσει στο Γιάννη …και εγώ το πρότεινα… Ζέστη έχει ζέστη Πάντως είναι κοινό μας γνώρισμα πως δεν μας αρέσει η ζέστη.

Δεν ξέρω γιατί τη γνώρισα αμέσως από μακριά. Μάλλον, η αύρα της, μπορεί και η φωνή της. Άσχετο, δεν την είχα ακούσει ποτέ μου. Κάθε φορά όμως που διάβαζα σχόλιο ή κείμενο της αυτό το ύφος είχα στα αυτιά μου. Με κέρασε δίχως να με ξέρει, με φίλεψε το «πες εσύ και θα προσπαθήσω να τα καταφέρω να έρθω». Κάτι της είπα καθώς την πλησίαζα, ούτε που θυμάμαι, θυμάμαι την αγκαλιά της όμως, τοξοτέικη τόσο όσο χαχαχα όπως και η αυθόρμητη εξομολόγησή της για ακριβώς εκείνο που εκείνη τη στιγμή την μπλόκαρε. Έτσι ένιωσα μια πολύ οικία τοξοτίνα. Μου δώρησε το πρώτο της βιβλίο. Ασχετο, διάβασα λίγο στο αεροπλάνο .. θα σου πω θα σου πω…

Από πλευράς συμμετοχής. Η Μαρία Γ δεν μπορούσε, η Μαρίνα δεν μπορούσε, η Στεφανία δεν μπορούσε, η Κατερίνα δεν μπορούσε…

Έμεινε, ο Γιάννης που τον ήξερα από την παλιά γειτονιά, χροοονια φιλαράκια, ο Δημήτρης επίσης από την παλιά γειτονιά που ήξερε εμένα και τον Γιάννη, εγώ ήξερα το Γιάννη και τον Δημητρη, και ο Γιαννης ήξερε τη Μαρία. Συμπέρασμα, ο νέος για μένα ήταν η ωραία Μαρία χαχαχαχα Για την Μαρία θα πω μόνο πως είναι μια εξαιρετική ασπίδα προστασίας για ότι, όποιον νιώσει πως έχει πραγματική ανάγκη. Εξαιρετική ασπίδα με δική της ασπίδα αυτοπροστασίας στο βλέμμα της. Και όλα τα άλλα τα αφήνω στο κόκκινο σωλήνα παντελόνι που φορούσε με το χαρακτηριστικό σκίσιμο στο γόνατο, σημείο υπογραφής της, θα σε γονατίσω αν…

Παιδιά έχει ζέστη μη περπατήσουμε πολύ, όχι όχι εδώ είναι η καφετέρια… εγώ φταίω που δεν σκέφτηκα πως ο Γιάννης με τον Άρη έχουν δικό τους μέτρο περπατήματος του κοντά και μακριά χαχαχαχα Μια ζαλάδα την έχουμε όλοι στη φωτογραφία Ζαλισμένη γενικά από τη ζέστη δεν θυμάμαι τι λέγαμε, μόνο πως πολυλογούσα και προσπαθούσα να συγκρατηθώ για να μιλήσουν και οι άλλοι. Τώρα που το σκέφτομαι είναι ωραίο να μιλάς ελληνικά σε έναν τόπο που μιλούν ελληνικά ακόμα και οι γύρω σου στα τραπεζάκια. Δεν ήθελα να φύγουμε … με κερνούσαν, με φίλευαν, δεν ήθελα να φύγουμε… όμως όλους τους είχα βγάλει από την καθημερινότητά τους, τις υποχρεώσεις τους που είχαν αρχίσει να τους σκουντούν απαλά. Απαλά, όχι σαν τον Άρη που ήταν ο μόνος που χάρηκε που θα φύγουμε και τα έκανε και γυαλιά καρφιά μέσα στη χαρά του.

…. και το βλαμμένο με επέστρεψε στο Παγκράτι… και ήταν ωραίο που στην επιστροφή με κάποιον είχα να μουρμουράω… εγώ στο «εσύ φως μου να είσαι ο φάρος» και εκείνος ναι ναι χάρος σωστά!

μου το μαγάρισε το τραγούδι αντι για φάρος, χάρος ακούω από τότε !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Είναι ωραίο στην επιστροφή να έχεις παρέα. Να μη φεύγεις μόνη σου…. να μην αποχαιρετάς μόνη σου… να μην φεύγεις… να μένεις για πάντα εκεί στα φιλέματα

Καληνύχτα.

20 σκέψεις σχετικά με το “Στην Ελλάδα φιλεύτηκα

  1. Εγω τι να πω; Τα είπες όλα. Χάρηκα παρά πολυ που σε είδα. Για λιγο με γύρισες σε όμορφες ανέμελες στιγμές. Το είχα ανάγκη.
    Εμενα δε με ένοιαζε να βγούμε καλα στις φωτογραφίες, την αγκαλια σας ήθελα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Καλώς τη «Σβουρίτσα μου» χαχαχαχ είχα καιρό να το γράψω αυτό! Παιδί μου το πιο μεγάλο άγχος αν θα είμαστε όμορφες ΟΛΕΣ στη φωτογραφία το είχε ο Πέτρος, μετά σαφώς εγώ και μετά εσείς που να βρείτε χώρο να αρθρώσετε άποψη χαχαχαχα. Όμως επειδή είμαι ξανθιά μεν, θεά δε, ξέρω πολύ καλά πως ως επαγγελματίας (γραφίστρια) σε μια φωτογραφία με είχες στην αγκαλιά σου αλλά είχες φροντίσει να μου κρύβεις και το προγούλι χιχιχιχι !!!! Και μετά από τόσα χρόνια που δεν σε ξέρω μπορώ να πω με σιγουριά πια πως κάνεις ένα σωρό μικρές κινήσεις τόσο διακριτικές, σχεδόν αόρατες, προκειμένου να διευκολύνεις και να προσφέρεις άνεση και χαρά στους γύρω σου. Το τέλειο της υπόθεσης είναι πως δεν το κάνεις συνειδητά, το κάνεις ασυνείδητα. Αυτάαα 🙂
      Αχ αυτές οι αγκαλιές αχ αχ !!!! Είμαι στην πέμπτη μέρα χωρίς αγκαλιά λόγω κοβιντ (σχεδόν χωρίς συμπτώματα μόνο με τέστ χαχαχα) και κοντεύω να τρελαθώ. Μια αχνή γραμμούλα σήμερα, που θα πάει …
      Παιδιά ένα θα πω, οι αγκαλιές είναι βασική διατροφή του ανθρώπου, κάθε μέρα χρειάζεται οπωσδήποτε το λιγότερο 4 αγκαλιές, που είναι και ο Πέτρος να το επιβεβαιώσει ως γιατρός? Ουφ!
      Σου εύχομαι αυτή την εβδομάδα να σου την πέφτουν για αγκαλιές και να μην προλαβαίνεις!!!

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Σε αγαπώ απλά και ζουμερά! Και ναι. Ο άνθρωπος χρειάζεται αγκαλιες για να επιβιώσει. Διαδικτυακά σου στέλνω πολλές πολλές αγκαλιες (δεν κολλάει) μέχρι να μας ξανά έρθετε.

        Αρέσει σε 1 άτομο

    2. Την επόμενη φορά θα βάλω διοργανωτή τον Πάρη! Μπιτσόμπαρο χεχεχε
      Αχ στείλε στείλε δεν κολλάνε, θα τις βάλω στο σακούλι χρωστούμενες και για από κοντά !
      Και εγώ απλά και ζουμερά 🙂

      Μου αρέσει!

  2. Από την απόλυτα παραστατική γραφή σου, καταλαβαίνω ότι τα πέρασες πολύ καλά με τους αγαπημένους συνταξιδιώτες μπλόγκερ και όχι μόνο. Κάποια φορά θα ήθελα να μπορέσω κι εγώ να είμαι σε αυτήν την παρέα αν και το βλέπω κομμάτι δύσκολο, καθότι βρίσκομαι πολύ μακριά από το κέντρο.
    Μα κι έτσι, μέσα από αυτές τις ηλεκτροσελίδες, χαίρομαι που έχω την ευκαιρία να μοιράζομαι την παρέα σας.
    Νάσαι καλά, Μάνια! Πέρασες καλά στην Πατρίδα κι αυτό είναι το πλέον σημαντικό. Να σου ευχηθώ: Γρήγορα, και πάλι, στην Ελλάδα μας!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Είναι πάρα πολύ μεγάλη αδικία για όλους τους μπλογκερς που δεν μένουν σε πρωτεύουσα ή συμπρωτεύουσα. Μια φορά οργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη και καταφέραμε αν έρθουμε πολλοί από την Αθήνα,. Υπήρχαν και φορές που είχαν έρθει στην Αθήνα σε διάφορες συγκεντρώσεις ειδικά τότε στο παθ που ήταν και της μόδας τα μπλογκς, κάναμε μεγάλες συγκεντρώσεις γμτ.
      Τώρα αυτό που γίνεται πιο συχνά είναι παρουσιάσεις βιβλίων. Εκεί πηγαίνουν αρκετοί μπλογκερς.
      Πέρασα όμορφα ναι, αυτές οι συναντήσεις που ανέφερα εδώ ήταν γενικά χαλαρωτικές και με πολλές πολλές αγκαλιές.
      Πάμε για να χτίσουμε νέες σκαλίτσες για τον επόμενο ταξίδι στην Ελλάδα χιχιχιχ
      Καλή συνέχεια Βασίλη μου 🙂

      Μου αρέσει!

  3. Τι να γράψω η άμοιρη αφού δεν κατάφερα να έρθω στη μπλογκοσυνάντηση, το ήξερα πως δεν θα τα κατάφερνα, αλλά, δεν έχει «αλλά» έτσι ήταν να γίνει και έγινε! 🙂
    Το φχαριστήθηκα το σημερινό ποστ γιατί έβγαλε πολύ Μάνια, Μάνια ως ξανθιά θεά και χάρηκα που ανάμεσα από τις γραμμές ένιωσα πως όλα τα άτομα που αναφέρεις ακόμα και την «κάπως» σερβιτόρα, αυτή η βόλτα στην Ελλάδα, σου άφησε καλή γεύση και τώρα είσαι έτοιμη για έναν χειμώνα Καναδέζικο! 😉

    ΑΦιλάκια με πολλές πολλές ευχές για υγεία, υγεία ψυχική και πολύ αγάπη! ❤

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Χωρίς «αλλά» να πω πως ναι ήθελα να έρθεις και ήρθες με τον τρόπο σου 🙂
      Ναι ρε παιδί μου καιρό είχα να γράψω η ξανθιά χαχαχαχα μου είχε λείψει, και όπως είπα είναι φυσιολογικό που τα κατάλαβες όλα γιατί ήσουν και εσύ, σε είδα μαγισσούλα μου χιχιχι Αχ έχουμε ένα θαυμάσιο φθινόπωρο φέτος στον Καναδά σίγουρα και ο χειμώνας θα μας δώσει τα καλύτερα του χαχαχα
      Να σαι καλά καλά δύναμη καλή εβδομάδα 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Όχι, δεν έφυγες μόνη σου, Μάνια μου! Έφυγες φορτωμένη ευχές από όλους μας, από όμορφες εικόνες, από ζεστές ανθρώπινες στιγμές. Οι απουσίες είναι σεβαστές, μέρος της ζωής. Όμως να! Έκανες, από κοντά, μια ακόμα νέα γνωριμία. Η Μαρία μας! Και νομίζω το χαρήκατε και οι δύο όπως το χαρήκαμε εμείς οι δύο λοιποί άρρενες.
    Το χαρήκαμε με την καρδιά μας! Με την ψυχή μας! Και βέβαια, το είδες πως το χάρηκε και ο Άρης, ναι! Μη βλέπεις που είχε ψιλοβαρεθεί να στρογγυλοξαπλώνει κάτω απ’ το τραπέζι και όταν σηκώθηκε, το πήρε …μαζί του! Χαχαχαχαχαχ.
    Ναι, ζέστη! Πολύ ζέστη πανάθεμά την, εκείνη τη μέρα. Δεν το περίμενε κανείς! Λες και ήταν ντάλα καλοκαίρι ένα πράγμα. Και δεν είναι και το καλύτερο να περπατάς στη ζέστη κάτω απ’ τον ήλιο.
    Όμως μένουμε σ’ αυτό που έμεινε σε όλους μας. Η αύρα σου, η παρουσία σου, το χαμόγελό σου, η φωνή σου. Λογικό να είσαι το επίκεντρο της κουβέντας, τόσα χρόνια είχαμε να σε δούμε ντε!
    Θέλω να πιστεύω ότι θα σάς δούμε σύντομα ξανά. Και αυτή τη φορά και τους δυό σας, πιο χαλαρά, χωρίς την πίεση των άμεσων υποχρεώσεων, που ήταν όμως τόσο όμορφες και τρυφερές.
    Μάνια μου, σε ευχαριστούμε, που έστω για λίγο σε είδαμε ξανά. Να σε χορτάσουμε, ούτε λόγος! Μια πληθωρική παρουσία δεν την χορταίνεις καν σε 2 ώρες σε έναν καφέ. Δεν πειράζει όμως. Είμαστε εδώ για να διοργανώσουμε την επόμενη συνάντηση.
    Φιλιά πολλά και γλυκές ευχές.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Έχω να αδειάσω μια μικρή ακόμα βαλιτσούλα που έφερα από την Ελλάδα, εκεί και όλα τα αποστάγματα. 🙂
      Ο Άρης δεν είχε καθόλου άγχος, χαλαρός τύπος, ήξερε ακριβώς τι ήθελε, λίγο τρίψιμο στα αυτιά, λίγο δροσερό νερό και να χωθεί στη δροσερή σκιά του τραπεζιού. Όλα τα λεφτά ο Άρης μου. Έκανε και το φινάλε του μια χαρά χαχαχαχα
      Για την Μαρία μας εγώ δεν είχα άλλη επιλογή από το να μην μου κάνει κλικ, τόση γοητεία κουβαλάει, τόση δύναμη!!!!
      Για τη ζέστη δεν το συζητάω χαχαχαχαχαχα
      Για να με χορτάσετε εσείς πρέπει να σας έχω χορτάσει εγώ πρώτα χαχαχαχα.
      και για να σας χορτάσω πρέπει να κάνουμε απογευματινο-βραδυνό πάρτυ σε άμμο. Αντε σε κανένα μπιτσόμπαρο. Θα το ψάξουμε το θέμα το επόμενο καλοκαίρι χεχεχε
      Καλή συνέχεια Γιάννη μας 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Εννοείται! Το συζητάς; Πάρτυ στην άμμο, τι λες τώρα! Ο Άρης είναι ένας ευγενέστατος «κύριος», που δεν ενοχλεί ακόμα και σε δύσκολες συνθήκες, κρατώντας χαρακτήρα.
        Καλά να είμαστε Μάνια μου να ζούμε όμορφες στιγμές. Καλή σας βδομάδα.

        Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Αχ Μάνια μου! Αυτή η Μαρίνα ακόμα δεν μπορεί. Συγχωρέστε τη! Πάει από το ένα στο άλλο, μην κοιτάς που κάνει την αισιοδοξία της ασπίδα για να πάει παρακάτω! (Ναι, μιλάω για τον εαυτό μου στο τρίτο πρόσωπο, ας το αντιπαρέλθουμε χαχα) Τίποτα, εγώ περιμένω υπομονετικά, να φύγει η δεκαετία του ’20, δεν με θέλει αχαχαχα Ας ελπίσουμε του χρόνου, να είναι καλύτερες οι περιστάσεις και να βρεθούμε.
    Χαίρομαι από καρδιάς που πέρασες όμορφα, έκανες συναντήσεις, κεράστηκες ομορφιά και αγάπη και έφτιαξες τόσο όμορφες αναμνήσεις με αγαπημένα πρόσωπα.
    Μακάρι κάθε ταξίδι σου στην Ελλάδα να αφήνει τέτοιο θετικό αποτύπωμα.
    Πολλά φιλιά!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Έχω την υποψία πως πρέπει να φτιάξω ένα ξόρκι για την περίπτωση της Μαρίνας μας. Δεν γίνεται να μας κάνει ότι θέλει το είκοσι, θα πάρω την αισιοδοξία σου για συστατικό και θα σου πω εγώ αν θα σου ξανακουνηθεί από τη νέα χρονιά.
      Σοβαρα, μπορώ να σε κατανοήσω αρκετές φορές στη ζωή μας επισκέπτονται καταστάσεις που δεν μας αφήνουν να κινηθούμε όπως θέλουμε. Για να φανταστείς την τελευταία εβδομάδα πριν φύγω από Ελλάδα είχα τρομερούς ιλίγγους θέσης, επέστρεψα και μου τραβήχτηκε ένα νεύρο στο πόδι, ισχιαλγία που με πέθανε για δύο εβδομάδες και στη δεύτερη εβδομάδα πάρε και ένα κόβιντ χαχαχαχαχαχαχααχα Τώρα φαίνεται σίγα σιγά να συνέρχομαι, και φυσικά αυτά τα προβληματάκια που σαφώς και με κράτησαν σπίτι, είναι πτέσματα μπροστά σε σοβαρότερες καταστάσεις.
      Στην υγειά σου Μαρίνα και με την ευχή της επόμενης φοράς που θα έρθω Αθήνα 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Ναι ναι αυτήν την ανάρτηση θέλαμε για όσους είμαστε πολύ πολύ μακριά…τα θέλαμε όλα λεπτομερώς και το καταχαρήκαμε , λες και είμασταν εκεί…
    Είναι πολύ όμορφο να γνωρίζεις ανθρώπους που δεν τους ξέρεις πως είναι, να μιλάς μαζί τους σαν να του ξέρεις και κάποια στιγμή να βλεπόσαστε από κοντά…το έχω ζήσει και ξέρω το συναίσθημα…αν κατάλαβα καλά έχουμε την χαρά να γνωρίζουμε την ίδια Τοξοτίνα…😊
    Το ρεζουμέ με λίγα λόγια και καλά είναι…»Απλή αποδοχή και άνοιγμα αγκαλιάς.»🤗 αυτό το καλύτερο κράτησα Μάνια μου…
    Να είστε και να περνάς πάντα όμορφα δίπλα στο παλιό παλτό σου είσαι τυχερή που το έχεις να σκεπάζει…
    Από Κρήτη αγάπη -φιλιαααα!! 🥰

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Αχ τα μπλογκς πάντα σου έδιναν την πολυτέλεια να γνωρίσεις από μέσα προς τα έξω, μια πολυτέλεια που τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν μπορούν τόσο εύκολα να σου την δώσουν. Σίγουρα υπάρχει πιθανότητα να σε κοροϊδεψουν, να σε εξαπατήσουν, να σε εκθέσουν σε διάφορους κινδύνους, υπάρχουν κανόνες που πρέπει να ακολουθείς και να σέβεσαι κάθως και κάποια μέτρα προφύλαξης. Γενικά όμως οι μπλογκερς διαφέρουν, καθένας έχει την πετριά του που την εκφράζει στο σπιτικό του και από ξεκινά μια όμορφη «κόκκινη κλωστή δεμένη σε ανέμη τυλιγμένη» … οι ομαδικές συναντήσεις, είναι πανέμορφο κομμάτι των μπλόγκερς.
      Αχ Κρήτη Κρήτη έχετε μπλογκερς στο νησί αρκετούς. χιχιχιχι
      Την ίδια τοξοτίνα λέμε φυσικά 🙂 Τοξοτίνα με γεύση κανέλλας 🙂

      Καλός είναι και αφού έχει τη δύναμη και να με αντέχει τι να πω έως και είναι και μοναδικός στο είδος του χαχαχαχχα
      Φιλιά στην Κρήτη 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  7. Πόσο χαίρομαι που πέρασες όμορφα με όλους σου τους φίλους! Και μη κοιτάς, μπορεί να μην ήσουν το επίκεντρο όπως λες της συνάντησης, αλλά είναι που μερικούς ανθρώπους μπορεί να τους βλέπεις συχνά και κάθε φορά ναναι λίγο πιο ξένοι και κάποιους να τους βλέπεις μια φορά στα τόσα χρόνια και να είναι σα να τους είδες μόλις χτες που μιλάγατε και γελάγατε πίνοντας τα ποτά σας…. (Το επίκεντρο ήταν πάντως να σε αγγίξουμε, να σε μυρίσουμε, να σε ζουλήξουμε, να δούμε το ραντάκι του σουτιέν ρε αδερφέ, να καταλάβουμε ότι είσαι όντως εδώ με σάρκα και οστά -καλά δεν μας νοιάζανε τα οστά, η σάρκα μας ενοιαζε, οκ). Όσο για το μπαράκι να πω ότι η Βιβή που πάντα προειδοποιεί, όσο εσείς συζητούσατε το περιβάλλον και το αν θα καθισετε ή όχι εκεί που πρότεινε η σατέν κυρία, εγώ την είχα ήδη κοπανήσει από την αλλη πόρτα και είχα βρεί που θα καθήσουμε (εκει μέσα ΔΕΝ καθόμουνα ρε φίλε, μύριζε δήθεν και ναφθαλίνη, όταν μεγαλώσω θα γίνω μουσείο ένα πράμα και όχι τίποτα άλλο, τους έλειπε μια μούμια και δεν ξέρω αν θα με άφηναν να φύγω κιόλας).
    Σε αγαπάμε όπου κι αν είσαι και το ξέρεις και σου αρέσει που το ξέρεις και θες να το ακούς κιολας. Α, και κάθε φορά που έρχεσαι γίνεσαι κι η αφορμή να συναντηθούμε κι εμείς μετά από χρόνια -αλλά τι περίεργο είναι λίγο σα ναχαμε συναντηθεί μόλις χτες!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Αυτό το πράγμα με την αγάπη που αν και ξέρω θέλω και άλλο και άλλο και άλλο να δεις που πρέπει να είναι κάποια παρενέργια της θεϊκης μου ή της ξανθιάς μου υπόστασης χαχαχαα Τι να κάνω βρε Βιβή μου αφού είναι τόσο μα τόσο ωραίο! Παράπονο δεν έχω και βουτάω τις αγκαλιές θέλει δεν θέλει ο άλλος και όπως τα μικρά παιδιά, όλο και διάφορα θα κάνω μη και χάσω την προσοχή όλων χαχαχαχαχαχα. Πρέπει να σας φέρω μια φορά τον Δημήτρη τον Vertigo, εκεί να δεις, ορμάω θέλει δεν θέλει χαχαχααχαχααχα
      Θα ήθελα βέβαια να πω, πως έχω και την άλλη πλευρά που είναι πολύ σκληρή, άγρια, ανάποδη. Ναι ακόμα με πονάει, γιατί η Βιβή που πάντα προειδοποιεί, μου το χτύπησε το καμπανάκι, μόνο που δεν περίμενα πως από κάτω υπόβραζε το υποβραζόμενο κρατάει χρονια αυτή η κολώνια.
      Να φανταστείς Βιβή μου τις τελευταίες μέρες πριν το γάμο, το τι γινόνταν με τις προσκλήσεις του γάμου, αν θα ρθει, που θα ρθει, με ποιους θα κάτσει … κάποια στιγμή σκεφτόμασταν, ε να αλλάξουμε ημερομηνία γάμου, όμως δεν το κάναμε τελικά.
      Τι λέγαμε, α ναι για το δήθεν μπαρ, χοχοχοοχοχο όχι όχι φαντάζεσαι αν καθόμασταν τι υλικό θα είχαμε να λέμε τώρα? Άσε που δεν ξέρω πως θα φεύγαμε από εκεί μέσα, αν καθόμασταν τελικά. Θα είχαμε τον αβόλευτο και θα γεννούσαμε ένα σωρό σενάρια χαχαχαχα
      Ναυθαλίνη και μάλιστα ακόμα και αυτή νοθευμένη, όχι όχι ευτυχώς που κατάφερα να ακούσω τις προειδοποιήσεις. Κατά βάθος, πολύ βάθος, είμαι πολύ υπάκουο παιδάκι μη νομίζεις.

      Για να πω την αλήθεια άργησα να καταλάβω πως έχετε να συναντηθείτε τόσο καιρό, αν δεν μου το λέγατε νόμιζα πως εγώ είχα να σας δω τόσο καιρό, αχμμμ δηλαδή να το πούμε και σωστά, είχαμε να αγκαλιαστούμε ρε παιδιά τόσο καιρό!
      Αντε δε γράφω άλλο, ναιιιιιι και η Βιβή είναι εδώ σε αυτή την ανάρτηση χαχαχα μ αγαπάει, μ αγαπάει σας λέω χαχακξδλκφξα΄λδκξφ[α;οςιεξφλακδσξφ΄λκαδξφ

      Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
      κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
      κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
      πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις.
      Παιδιά σοβαρό το λέω πρέπει να κάνουμε αγκαλιές, όχι μόνο στους δικούς μας ανθρώπους, αλλά σε κάθε ευκαιρία με φίλους, με γνωστούς, με σκύλους, ακόμα και αγκαλιές σε ένα κορμό δέντρου λεμεεεε
      Ζουμερίτσα 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  8. Χαίρομαι πολύ που γύρισες στη βάση σου, γεμάτη και χορτάτη από στιγμές και αγκαλιές φίλων. Το αξίζεις άλλωστε. Θα μου μείνει αξέχαστη η συνάντησή μας, μια καυτή μέρα του αποκαλόκαιρου, που είχε τη γλυκιά αναμονή, τη συγκίνηση της πρώτης επαφής, και την τελική επιβεβαίωση πως είσαι ένα υπέροχο πλάσμα.
    Με το καλό να μας ξανάρθεις, Μάνια μου!

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. ναι λες και χορταίνω εγώ τις αγκαλιές και τις κουβέντες, και τους καφέδες, έχε χάρη που είχε ζέστη πολύ ζέστη χαχαχαχα.
      Υπέροχα πλάσματα είμαστε όλοι, καμιά φορά έχουμε κάποιες γρατζουνιές και άλλες φορές κάτι πληγές που χρόνια δεν κλείνουν ή δεν θέλουμε να κλείσουν και τις σκαλίζουμε, πιστεύοντας πως έτσι και αναγκάζοντας κάποιους να μας φροντίσουν κερδίζουμε την αγάπη τους. Και είναι όντως αγάπη, μόνο που είναι η «πρέπουσα αγάπη». Ένας λόγος που με διδάσκουν, κάθε μα κάθε χρονιά, οι μικροί μαθητές μου είναι γιατί ακόμα δεν έχω καταλάβει πως τα καταφέρνουν τα παιδιά και δεν έχουν αυτού του είδους το «πρέπον» στην αγαπη τους. Πως τα καταφέρνουν και σου πετούν στα μούτρα και ξαφνικά αυτό το ελεύθερο σ αγαπώ, ή ακόμα καλύτερα «δεν σε αγαπώ».
      Υπέροχα πλάσματα όλοι, υπέροχοι γαλαξίες.

      Αμέ θα ξανάρθω, και αυτή τη φορά θα βάλω το παλιό μου παλτό στην οργάνωση της συνάντησης και θα γίνει χαμός χαχαχαχαχαχαχαχα Λιοντάρια, τοξότες, ταύροι, καρκίνοι, ψαράκια Αιγόκεροι Υδροχόοι παρθένοι σκορποί δίδυμοι κριοί όλοι όλοι οι γαλαξίες μαζί!

      Καλή συνέχεια Μαρία μου 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s