Να πάρω μια ανάσα

Να πάρεις μια ανάσα, σε αφήνω. Άλλωστε εδώ έρχεσαι πάντα ως ξανθιά θεά για να κρυφτείς και να ξεκουραστείς.

Αλήθεια όταν σου μιλούν τα δάκτυλά μου παίρνει μια ανάσα το μυαλό(?) μου, Όμως το μυαλό (?) δεν πάει και πολύ καλά νομίζω. Σε όσα θέματα κατέχω κυλά γρήγορα, υπάρχει δημιουργικό άγχος.

Τα προβλήματα ξεκινούν όταν δεν ξέρω που πάνε τα 4 … αγριεύει η σκέψη μου και όλο φτιάχνει σενάρια διαχείρισης που σαφώς καταλήγουν σε ανασφάλειες, φόβους, φοβίες … η απλή αποτυχία φαντάζει τέρας έτοιμο να με κατασπαράξει λες και κρίνεται η ζωή μου… Γύρω μου φωνούλες φίλων, αγαπημένων προσώπων, του παλιού μου παλτού… όλες επαναλαμβάνουν το ίδιο εμψυχωτικό μήνυμα «θα τα τα πας μια χαρά, είσαι ικανή κλπ» και έτσι το τέρας γιγαντώνεται….. και ο πανικός χτυπά την πόρτα, μαζί με την αίσθηση πως… έφτασε το τέλος….

Πιο τέλος όμως … απλά μιας αποτυχημένης προσπάθειας. ε και ? ναι αλλά αν πετύχω θα και θα…. αρχίζουν τα όνειρα, αρχίζουν τα σχέδια, αρχίζουν τα σενάρια διαχείρησης φτάνω στο που πάνε τα 4 …. φάλλος κύκλος …

Ένα νέο ξεκίνημα λοιπόν, στο οποίο δεν ξέρω που πάνε τα 4 Όλα ξεκίνησαν όταν χτύπησα την πόρτα της Λεξόκειδης …. και πετάχτηκαν παιχνίδια με λέξεις αγγλικές, ελληνικές, ανθρώποι οργανωμένοι και ένα σωρό άγνωστες διαδρομές…και τεστ οδήγησης σε άλλα κόλπα… Δεν μπορείς όμως σε έναν γέρικο σκύλο να διδάξεις νέα κόλπα

Ένα πράγμα θα σου πω αγαπητό μου εξοχικό: Την Δευτέρα ξεκινώ … ένα μήνα θα τα κάνω σκατά! Το θέμα είναι αν θα καταφέρω (στην εκπαίδευση δεν τα κατάφερα) να το διασκεδάσω, να γίνω ανεύθυνη, χαλαρή… ήρεμη… με όλους μα όσους αγαπώ να μην έχουν καμία μα καμία προσδοκία από μένα … και κυρίως αυτή η πουτάνα η συνταγματάρχης της Στελθ …. που ενώ κατοικεί μέσα μου, δεν την ξέρω καθόλου, ξεροκέφαλη, εγωίστρια, επιμένει να πολεμά και να δίνει διαταγές ακόμα και όταν η μάχη είναι χαμένη….και εδώ φαύλος κύκλος μη σου πω και φαλλός και τρομάξεις….

Σε άλλα νέα έχω πολλά να σου γράψω…

Βόλτες αγαπημένες με το παλιό μου παλτό και μια καινούρια κατάκτηση περίπτερου ναού

Αποφοίτηση των σπορακίων μου 🙂 Τι τράβηξαν όλη τη χρονιά από μένα !!!

Τα σποράκια μου! Αλέξανδρος, Δωροθέα, Νίκος με τα μπλε! Σωκράτης, Λέανδρος, Τζέιμς με τα πράσινα! Το κόκκινο δικό μου παράσημο Τα είδα από κοντά με γέμισαν με δώρα, με αγκάλιασαν !!!

Τι χρονιά και αυτή! Διαφορετική χρονιά, που φέτος μου έμαθε… για να πω την αλήθεια και τι δεν μου έμαθε! Κάθε Σάββατο, σε κάθε μάθημα είχα να πολεμήσω και να νικήσω τον δράκο της ψυχρής οθόνης για να φτάσω, στο χαμόγελο τους, στη δημιουργικότητα τους, στη σκέψη τους και να κερδίσω την προσοχή τους και …το γέλιο τους. Στόχος να αγαπήσουν τα Ελληνικά. Ευτυχώς σε αυτή την προσπάθεια είχα συμμάχους τα ίδια τα παιδιά και την Ελληνική γλώσσα. Δεν ξέρω αν θα με πιστέψει κανείς αλλά τα παιδιά τρελαίνονται να μαθαίνουν ελληνικά. Η ελληνική γλώσσα, με ένα μαγικό τρόπο, ενώνει την ανθρώπινη σκέψη με την καρδιά με σκοπό την Ψυχαγωγία.

Αααα ναι και είχα και μια πληρωμένη απάντηση σε μια γυναίκα που την έχει πάρει η κάτω βόλτα της έπαρσης … Πολλοί πιστεύουν πως οι συναισθηματικοί άνθρωποι όπως εγώ, όσο επιμένουν να λειτουργούν με το συναίσθημα γίνονται όλο και πιο αδύναμοι… Ίσως κάπου έχουν δίκιο… δεν πρέπει όμως ποτέ να υποτιμάμε το ταλέντο τους στο να πετυχαίνουν διάνα ….

Να το βέλος χεχε

«Σε άλλα νέα άρχισε το τρολαρισμα πάλι αυτό που στέλνει ανθρωπους στα νοσοκομεία με άδικα, ανούσια, χυδαία χτυπήματα κάτω από τη μέση. Επικοινωνιακό ξεκατίνιασμα με τοξικό αρνητισμό  και στόχο «ας δημιουργήσουμε ένα χάος εκεί που δεν υπάρχει για να νιώσουμε ρε παιδί μου τη βασιλεία του λιονταριού στο αίμα μας »  τσόκαρα που σέρνονται με πανάκριβες τσάντες που δανείστηκαν ως δήθεν ινφλουενσερ, τρολάρουν για τις επιδείξουν και να κερδίσουν μήπως και καταφέρουν να πουλήσουν κανένα χαϊμαλί»
Το παρόν κείμενο είναι φανταστικό (από κάθε άποψη) τρολάρισμα !!! οποιαδήποτε σχέση με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς τυχαία.»

Μόνο που βρήκε ακριβώς το στόχο του, την έπαρση της συγκεκριμένης γυναίκας …

Αυτά … σε αφήνω Μορεάλη μου, σε παρακαλώ κάνε με αναίσθητη με αυτή την νέα προσπάθεια…..

Φώτα κάμερα… πάμε :)

Μου έλειψες….

-και εσύ μου έλειψες … άλλαξαν όλα εδώ στο εξοχικό του μυαλού μου. Νέα συστήματα, κάτι σαν αναβάθμιση.

-Δεν μου αρέσει..

-ούτε και μένα αλλά θα το συνηθίσεις, πόσες φορές στη ζωή σου δεν σου άρεσε κάτι στην αρχή και μετά σου άρεσε;

-Πάρα πολλές φορές, τόσες που δεν μπορώ να τις μετρήσω αλλά με μια διαφορά ! Μετά από λίγο καιρό είναι πως να στο πω,, αγάπησα, δεν άρχισε να μου αρέσει έτσι γιατί συνήθισα.

-Τέλος πάντων πες το όπως θέλεις. Θα το αγαπήσεις και αυτό.

-Μα είναι τόσο άδειο.

-Έτσι σου φαίνεται έχει πολλές περισσότερες δυνατότητες …

-δεν τις θέλω…. και να σου πω και κάτι; Αυτές, οι όλο και περισσότερες δυνατότητες, έγιναν αφορμή να μην έρχομαι εδώ αυθόρμητα να γράφω. Έγινες τόπος έκθεσης, να φέρω φωτογραφίες να φέρω τραγούδια να αλλάξω γραμματοσειρές … να προσέξω συντακτικό, ορθογραφικά, να να … μπήκαν οι αυθόρμητες ξανθές μου σκέψεις σε εργαστήριο καλλωπισμού . Τώρα είναι όλα άσπρα, σαν άγραφο χαρτί … φαινομενική απλότητα. Αμα δεν αρχίσω να ψάχνω … θα μείνει έτσι απλό κείμενο, χύμα αυθορμητισμός…

-Αυτό θέλεις ;;

-Ναι αυτό νιώθω πως έχω ανάγκη, βέβαια δεν βλέπω πως θα ταξινομήσω θα κατηγοριοποιήσω … αλλά και πάλι δεν το έχω ανάγκη. Να γράψω θέλω … να σου πω…

-πες λοιπόν ….

-Το σπίτι είναι κάπως κρύο. Μεσημέρι Πέμπτης. Ηλιόλουστη μέρα. Στα χρώματα του φθινοπώρου της Μορεάλης. Φυσάει λίγο. Το μπαλκόνι έχει χαλάκι με κίτρινα φύλλα Μηδέν βαθμούς τη νύχτα θα έχουμε σήμερα. Πως φέρνουν μια φωτογραφία;

-Αρχισες; ακόμη δεν ξεκίνησες να λες και σου δημιουργήθηκε η ανάγκη της αιχμαλωσίας της φαντασίας σε κλικ φωτογραφίας.

-Απλή ερώτηση έκανα ….

-Δεν χρειάζεσαι φωτογραφίες ….γράφεις και η εικόνα του μπαλκονιού έρχεται στο μυαλό μου…

-Ναι … τώρα… όμως όταν περασουν τα χρονια …σσσ ψάχνω…

-μην ψάχνεις σε παρακαλώ. Γράψε μόνο. Αυτό θέλω μονο εγώ. Να σε διαβάσω… να κυνηγά ο κέρσορας τη σκέψη και μόνο και όχι τον τρόπο έκφρασης.

-Είχα τρομερό άγχος την προηγουμενη εβδομαδα. Δασκαλιτσα σε πέντε σποράκια αλλά με κάμερα. Δεν είχα το εργαλείο της τάξης… τον κόσμο μου… καταλαβαίνεις έτσι…δεν μου άρεσε καν η εικόνα «παιδάκια μπροστά σε υπολογιστή» ποια εγώ να κάνω κάτι τέτοιο! Γιατί …γιατί γιατί;;;; Την Παρασκευή το βράδυ ένιωθα να γίνεται χίλια κομμάτια όλο μου το είναι. Είχα κάνει πρόβες με την Πασχαλίτσα αλλά … όλα άγνωστα. Τίποτε δεν μου άρεσε. Τίποτε δεν το είχα στην κατοχή του μυαλού μου, είχα προετοιμάσει όλα όσα έπρεπε αλλά … κάτσε να πάω για τσισάκια μισό λεπτό. Ωραία. Λοιπόν κάπως έτσι ηρέμησα λίγο, ουρλιάζοντας στο παλιό παλτό. Βράχνιασε η φωνή μου από τη ένταση της φωνής… να με πήγε πως θα χάσω και το όπλο της φωνής μου και έτσι κουλουριαστηκα στα κρεββάτι μέχρι να έρθει το πρωί του Σαββατου. Ψυχρή, σαν στρατιώτης που τον πάνε στο αποσπασμα έκανα όλες τις προετοιμάσίες και οκτώ και σαραντα πέντε ανοιξα την κάμερα και περίμενα.

Πρώτη ήρθε η Δωροθέα. Πέρσι την είχα σποράκι στο προνήπιο. Η χαρά της που με έβλεπε το κάτι άλλο. Λιονταράκι πολυλογου με ροζ μεγάλα ακουστικά χαχαχαχχα το γυαλί δεν την εμπόδιζε σε τίποτε… ούτε και μένα…ήρθαν και τα άλλα σποράκια

τρεις ώρες, δύο διαλλείματα … αρχηγός της μικρής αγέλης πεινασμένων χαρούμενων πλασμάτων. Το μόνο που μου έμενε είναι να τα ταϊζω συνέχεια !

-Δούλεψε το ένστικτο σου ε?

-ναι ναι … δούλεψε το ένστικό μου μάλλον … και η αγάπη για αυτό που κάνω. Όλα πήγαν καλά …

-:) είδες μικρή μου ξανθιά θεά;;; Δεν συνηθίζεις, δεν σου αρέσει, απλά συγκέντρωση σε αυτό που πραγματικά αγαπάς … Αν θες δες πως δουλεύει τώρα και αυτό νέο περιβάλλον εγγραφών … φέρε τον ιπποπόταμο σου

ωωωω άλλα κόλπα χαχαχαχα και τώρα ετικέτες?

-ωραία… βρήκες και τις ετικέτες … και τώρα πως διορθώνεις που έβαλες δύο φορές την ίδια φωτογραφία στο σλάιτ ; ουφ….ευτυχώς το βρήκες ! φαντάζεσαι να ανέβαζες μια από τις σετσι που έχεις χαχαχαχα όλα καλά

-Καλά περάσαμε μου έλειψες 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου καλή σχολική χρονιά

Παλιοί και νέοι έρχονται φεύγουν :)

Από τον 2007 κρατώ αυτό το ημερολόγιο, μια καληνύχτα μια χαρτόκουτα μυαλού. .. με τα χρόνια τείνω να πιστέψω πως γράφω με την ελπίδα πως κάποιος τελικά θα διαβάσει, και αυτός ο κάποιος είμαι εγώ, με την αγωνία να μην ξεχάσω αχμμμ ή μήπως να μην ξεχαστώ Ουπς η ξανθιά αμπέλια πλέκει και πρέπει να την σταματήσω γιατί άλλο είναι το θέμα μου.

Συνέχεια λοιπόν των διακοπών μου, εκεί στην Ελλάδα, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και το μπλογκάκι μου. Φεύγουν έρχονται, έρχονται φεύγουν… διαβάζουν για να σχολιάσουν σχολιάζουν για να σχολιαστούν διαβάζουν και σιωπούν, και μερικοί μένουν. Μένουν στην καρδιά μου, και από αυτούς όλο και κάποιοι σφηνώνονται στην καρδιά μου, και γινόμαστε αυτό που λέμε καλοί φίλοι. Η Βιβή, ο Δημήτρης, η Εύη, η Μαλίνα, ο Πέτρος, ο Γιάννης είναι πια δικοί μου άνθρωποι… τους έχει ανάγκη η καρδιά μου…

Σαν παρέα δύσκολα ταιριάζουν, παρόλο που ξεκινήσαμε μεγάλη παρέα μπλογκοσυναντήσεων, γίναμε μικρές παρέες, έτσι γίνεται πάντα, καθώς περνούν τα χρόνια…άλλωστε από τους «παλιούς» δεν με διαβάζει κανένας αχμμ άντε σχεδόν κανένας… και που έγραψα για συναντήσεις …χλωμό το είδα χαχαχ

Η Βιβή, ο Πέτρος και η Εύη μου έκαναν την χάρη να να πούμε υπό μορφή παρέας, καφεδάκι λοιπόν…. Άναψαν τα γέλια, καθώς αυτοί οι συγκεκριμένοι, με μένα την ακόμα πιο συγκεκριμένη, ε θα γυρίσουμε και δύο φορές το The Mal πριν κατορθώσουμε να βρεθούμε όλοι στον ίδιο σημείο!

Άναψαν τα γέλια της ψυχής μου γιατί με αυτούς τους συγκεκριμένους όσο συγκεκριμένη και αν είμαι, δεν θα είμαι ποτέ το θέμα ΕΓΩ, όλο θα πολυλογούν και πάνω που θα πιστεύω πως ήρθε επιτέλους η σειρά μου να λάμψω ο Πέτρος θα κάνει μια ερώτηση στην Εύη ή στην Βιβή και θα χάνω πάλι τη σειρά μου!!! Θεά σου λέει ο άλλος… και σα να μην φτάνει αυτό το μέγα βάσανο μου, η Εύη αποφάσισε να παντρευτεί και να κάνει και μωράκι!!! Απόλαυση ήταν σκέτη απόλαυση αλλά πάει, πάει και η μοναδική ελπίδα να μονοπωλήσω καθώς και η τελευταία μου ελπίδα να μην αρέσει ο μπόμπιρας στο Πέτρο έπεσε στο κενό!! Ο μικρός σφετεριστής του θρόνου μου, έκανε το σοφότερο, χαμογελούσε σε όλους και στο καθένα ξεχωριστά, δεν γκρίνιαζε, και δέχονταν κάθε αγκαλιά και προσφορά και πάνω από όλα φορούσε αυτή την παραλλαγή

 

Ανοίγω ένα από τα μικρά κουτάκια που έφερα από την Ελλάδα. Έχει την σφιχτή αγκαλιά του Δημήτρη, το ξεμονάχιασμα της Μαλίνας, τα χαδάκια της Βιβής τύπου «σώπα σώπα δεν πειράζει που δεν θα καταφέρεις να βγάλεις άχνα εμείς σε αγαπάμε και έτσι» – έχει την λαμπερή πολυλογία της μαμάΕυης, έχει το παράπονο του Πέτρου-σκατά τα έκανες αλλά σε αγαπώ-

Παλιοί μπλόγκερς φίλοι που τους έχω ανάγκη και που πραγματικά μου λείπουν από την ζωή μου στην Μορεάλη.

Νέοι μπλογκερς, δέχτηκαν πρόσκληση και είχαν την δυνατότητα να έρθουν… γιατί έχουμε και τον Γιώργο που νομίζω σε κάθε ευκαιρία θα με στριμώχνει να μου γκρινιάζει που δεν κατάφερε να έρθει,… και είναι και η Στεφανία που έως και σκέφτεται με όλα τα μαγικά της φίλτρα να κατασκηνώσει σε κάποια από τις πλατείες του Παγκρατίου και είναι και είναι ….

Ο παλιός Γιάννης μου, ήρθε πρώτος ή μάλλον για να είμαι ακριβής με περίμενε… προσεκτικός σα να είμαι κινέζικη πορσελάνη, κρίκος δυνατός που φαίνεται να με αντέχει …διαλέξαμε μαζί το τραπέζι, σε στρατηγικό σημείο …. Αναρωτιόμασταν θα έρθει τελικά κανείς … και ποιος …και πώς θα μας αναγνωρίσει … και δώστου να φωνάζω άσχετα και ο ολοκάθαρα «Στο Μόντρεαλ που λες Γιάννη μου» για να ακούν οι περαστικοί !!

Άστραψε το χαμόγελό της, έχυσα τον φραπέ μου… πανικός χαράς…. Κατερίνα, πραγματικά της ζωής το αεράκι, έφερε και το φύλακα άγγελό της που ευτυχώς με συμπάθησε! Η Κατέρινα μου που αβίαστα άνοιξε την αγκαλιά της στην νέα μπλογκογειτονιά, αποφασισμένη να τα μεταφράσει όλα … τέλεια μεταφράστρια, που εκτός από την δουλειά της, είναι καλή και στο να μεταφράζει το σύνθετο σε απλό!

«Μείνετε εκεί ότι και αν μου συμβεί θα τα καταφέρω» …  σιγά μην φεύγαμε αν δεν ερχόνταν!! Η Μαρία Γ. χρόνιααα τώρα με ζηλεύει φθονερά που ζω ως άλλη βασίλισσα του Χιονιού και εγώ την ζηλεύω φυσικά, για το ξόρκι που κατέχει να ελευθερώνει το ακουστικό!!!  Το πείσμα της είναι αληθινό, το χαμόγελο της δυνατό, η ευστροφία της διαβολική, και η αγκαλιά της μια τεράστια αγκαλιά … μου έκανε δώρο κρυστάλλινη δύναμη.

Για την άλλη την τσαπερδώνα, αυτή ντε την Σμαραγδούλα τι να πω!!! Κόβει το μάτι της και το αυτί της μην σας πω! Μεγαλώνει πρίγκιπες, είναι λαμπερή, παιχνιδιάρα, και κρύβει πολύ καλά το τσεκούρι … τόλμα … τόλμα να ξεχαστείς, χρααατσ σε έκανε κομματάκια… αλλά δεν θα σε κάνει…όταν σε επιλέγει της κάνεις, ακριβώς, δίχως εκπτώσεις.

Εκείνος που δεν θυμάμαι πριν από ποιόν και μετά από ποιον ήρθε ήταν ο Διονύσης. μάλλον γιατί έφτασε σε ταυτόχρονη διαφορετική στιγμή με τον γοητευτικό μου κύριο Λι μου που και καλά ήρθε να γνωρίσει τους φίλους του! Από την πρώτη ματιά υπογραμμίστηκε ο τεράστιος ερωτάς μας! Τόσο πληθωρικό θηλυκό που είμαι πως να μου ξεφύγει… και πως να τον αφήσω να μου ξεφύγει!!! Οι φίλοι μας, μας κράτησαν σε απόσταση, απέναντι στο στρογγυλό τραπέζι, εκείνος σεμνός με προθέσεις εξ και προ και εγώ ο ορισμός της καταστροφής και της διαφθοράς… δεν ήταν να μας βάλουν δίπλα δίπλα … πάλι καλά, γιατί έτσι μέσα στα γέλια, τα γλυκά λόγια, τις πύρινες ματιές … μπόρεσα να διακρίνω το θλιμμένο κουρασμένο, βλέμμα του Διονύση… τόσο όσο …και μετά και μετά βγάλαμε φωτογραφίες…

και κρατούσαν οι χοροί γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, και όλοι γνωριζόμασταν από την αρχή με τις συνοπτικές διαδικασίες ανοιχτής καρδιάς… και μετά και μετά έπρεπε ένας ένας να φύγουν ..

ξέρεις δεν θα γράψω άλλο, όσοι έχουν γράψει έστω και μια φορά σε μπλογκ έχουν γνωρίσει αυτή την αστραπιαία διαδικασία … Ανοίγουν οι καρδιές στις συναντήσεις των μπλόγκερς … πολλές πολλές πολλές… όλα αυτά τα χρόνια παααρα πολλές… και όμως λίγες παραμένουν τελικά, λίγες ταιριάζουν, λίγες επιμένουν …

αλήθεια … δεν είχα χρόνο … δύσκολες οι κοινές ταυτόχρονες τροχιές…

Καληνύχτα χαρτόκουτά μου 🙂

 

Γνωρίζω το Τέρας του Νυστεριού!

Την προηγούμενη Πέμπτη γνώρισα το Τέρας που θα αγγίξει την πεταλούδα στο λαιμό μου.  Είναι αρκετά ακατάδεκτος, αλαζόνας, καριερίστας, ατρόμητος, αρπακτικό, αδίστακτος. Έχει δηλαδή όλα τα προσόντα ενός χειρουργού. Έτσι πρέπει να είναι κάθε τέρας που κρατά νυστέρι, να έχει την ακρίβεια του ψυχρού εκτελεστή! Το όνομα του δόκτορας ΧάΙερ …  και μόνο ως επίθετο έχει μια δύναμη.

Στη μικρή ξανθιά θεά άρεσε ο βοηθός του, ένας Ιταλός νεαρός,  αρκετά κυνικός, όταν της ψηλάφιζε το λαιμουδάκι. Τελικά δεν την άφησε να δει από την κάμερα τις πανέμορφες φωνητικές της χορδές. παρόλο που κάθισε ήρεμη μέχρι να της περάσει την κάμερα από το ρουθούνι. Οι φωνητικές χορδές λειτουργούν άψογα … τσ τα αυτό έλειπε!!! Γενικά το διασκέδασε η μικρή μου, χωρίς να πονέσει καθόλου.  Ο μικρός Ιταλός σίγουρος θεός όσο ήταν μόνος στο δωμάτιο, φυσικά όταν αργότερα μπήκε με το Τέρας, ήταν μαζεμένος και απόλυτα υποταγμένος στις οδηγίες του μέντορά του.

 Καθισμένη πάνω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, σε ένα θρόνο, με  τρία (φυσικά το παλιό παλτό ανίκητος φρουρός) σερνικά να ασχολούνται  με το κορμί μου.!  Ιδιαίτερη, μοναδική, η πιο κυνική, η πιο αλαζονική από όλους, η κυρίαρχος του ουτοπικού παιχνιδιού, της αθανασίας .ΕΓΩ  Ακούω, συμβουλεύομαι αλλά αποφασίζω μόνο Εγώ. Το Τέρας τα είπε λίγο μπερδεμένα, παρόλο που ζωγράφισε την  πεταλούδα, τον όζο στο ένα  φτερό και τον παραθυρεοειδή που είναι πρησμένος στην απέναντι πλευρά, η μικρή ξανθιά πρόσεχε ιδιαίτερα από που περνούν τα δύο νεύρα που δίνουν τις εντολές στις φωνητικές χορδές..

«Θέλω να έχω όσα περισσότερα στοιχεία μπορώ για να ξέρω τι θα συναντήσω όταν θα είμαι εκεί , υπάρχει μια εξέταση που έχει ανακαλυφθεί εδώ και ένα μόλις χρόνο, Βιογενετική βιοψία! Γίνεται στις ΗΠΑ καλύπτεται από το καναδικό ασφαλιστικό σύστημα και θέλω να την κάνεις πριν προχωρήσουμε » 

είπε στα αγγλικά το Τέρας του Νυστεριού.  …

Μισόλογα…με μπερδεύουν τα μισόλογα,, η εξέταση θα δείξει πόσο τεμπέλης ή επιθετικός είναι ο καρκίνος! Βεβαία το αν ήταν τελικά καρκίνος ή όχι θα το μάθουμε σίγουρα μετά την επέμβαση.  Αρα αν κατάλαβα καλά ψάχνουμε την ταχύτητα αύξησης του όζου… ή όχι … αχμμμ Το τέρας κυνηγά την πεταλούδα και αναρωτιέται μήπως θα πρέπει να την καρφώσει όλη στην συλλογή του… Καλό μου τέρας αυτό θα το συζητήσεις με την Νεράιδα των αδένων! ….

Αναρωτιέμαι… ακόμα αναρωτιέμαι…

Κοιτάζω το παλιό μου παλτό…σε αγαπώ ….

λαλα…

ααααα Ναι πριν από λίγες μέρες στην παρέα οφείλω να ομολογήσω πως προστέθηκε και η «μη μου άπτου«, η γνήσια φαρφουρένια θεά που αναγνωρίζει ανά τον κόσμο όσους έχουν υποστεί βλάβη! Κοίταξε το χέρι της, με το ηλιοβασίλεμα που της ζωγράφισε ο φλεβοκαθετήρας  την Δευτέρα… ευτυχώς είχε ξεπρηστεί αρκετά… Ο γνωστός Βλαξ, που της έκανε την εξέταση για τους παραθυρεοειδείς… έσπρωχνε από δω και από κει την βελόνα. Δεν εννοούσε να καταλάβει … το απλό … δεν είχε ανοίξει την βαλβίδα!!!

ωωωω ναι … ξέχασα να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Την Δευτέρα έκανα μια εξέταση για να δούμε τα παραθηρία μου . Έλαμπα εσωτερικά σε κάθε διαδρομή, κάθε μονοπάτι. Ένα μαγικό δάσος ή απλά σα μια πυγολαμπίδα. Όλη η μαγεία του κορμιού μου φωτισμένη με πυρηνική δύναμη (ο βλαξ κατάφερε να μου βάλει το υγρό)…. Έκλεισα τα μάτια και ακούνητη όση ώρα με φωτογράφιζαν, ταξίδευα τραγουδώντας από μέσα μου τραγούδια…..

Έτσι μέχρι στιγμής έχω στον θυρεοειδή μου αδένα  έναν όζο 2 εκατοστά και κάτι ψηλά (40% ύποπτο για καρκίνο)στην αριστερή κάτω πλευρά του, και ένα πρησμένο παραθυρεοειδή στην κάτω δεξιά πλευρά, που θα χρειαστεί να κάνουμε και άλλη εξέταση

Πάμε να κάνουμε και άλλες εξετάσεις λοιπόν, και θα ξαναδώ το τέρας του νυστεριού ξανά μανά …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Κατακτήσεις στο Τυμπανοχωριό !

Στρουμπουλός και πάντα χαμογελαστός τυπικά και ουσιαστικά καλόκαρδος ο Τάσος, προσκαλεί κάθε Έλληνα φίλο του να επισκεφτεί το μαγαζί του. Το ενδιαφέρον είναι πως αμέσως μετά πάντα μονολογεί και έχω κάτι «spare ribs… πωπωπωπω άλλο πράγμα»

Η πρώτη μέρα του Ιουλίου είναι αργία σε όοοολο τον Καναδά εκτός από την επαρχεία του Κεμπέκ που την έχει καθιερώσει ως ημέρα μετακόμισης, για να μπορούν έτσι να δικαιολογούν την αργία και στην επαρχεία τους οι Κεμπεκιώτες. Μάλιστα είναι μια αργία που μεταφέρεται για τους υπαλλήλους όταν πέφτει Κυριακή.

Δύο Ιουλίου 2018, μια καυτή αλλά και τρομερά υγρή ημέρα αργίας! Αποφασίσαμε να δραπετεύσουμε από τις θανατηφόρες προθέσεις του ιδιόμορφου καύσωνα, επιλέγοντας τον δυνατό κλιματισμό του αυτοκινήτου, και την διαδρομή μέχρι την κατοικία των σπερ ριμπς του Τάσου.

Στο Drummonville  δεν είχαμε ξαναπάει. Κάτι παραπάνω από 100 χιλιόμετρα μακρυά από το νησί του Μοντρεάλ  η διαδρομή, περνάς την μεγάλη υγρή νεράιδα όχι από γέφυρα αλλά από τούνελ….

Ενα μικρό δέος χάιδεψε το μυαλό (?) όπως και να το κάνουμε όποιο τούνελ είναι μεγαλύτερο από 1 χιλιόμετρο αυξάνει τους χτύπους της καρδιάς….

Μουσική, κουβέντα, πειράγματα και όνειρα… και φτάσαμε στα ονειρεμένα spare ribs του Τάσου…

Ρωτήσαμε πληροφορίες για την πόλη. Ε μας είπαν διάφορα… κρατήσαμε ένα μικρό καλάθι από όσα μας είπαν … η μικρή ξανθιά όμως από τις πρώτες ματιές κατάλαβε πως ήταν μια πολύ όμορφη πόλη … Ασυγκράτητη άρχισε να βγάζει άναρθρες κραυγούλες όταν συνέλαβε η ματιά αυτό τον

Περίπτερο Ναό ! Έπρεπε να γίνει δικός της με κάθε τρόπο… ακόμη και μέσα στο υγρό λιοπύρι

ποιος νοιάζεται για ταμπέλες… ας την βγάλουμε φωτογραφία και την διαβάζουμε μετά … τώρα φίλα με σε αυτό το πανέμορφο ναό που ξεχειλίζει νερό γύρω γύρω

Και πριν πάμε να πάρουμε καφέ (ωχ πρώτα πήραμε καφέ και μετά ξεκινήσαμε την βόλτα στην πόλη, ή το ανάποδο? καλό είναι και έτσι άστο )… σταμάτα σταμάτα εδώ, που το είδα και πριν ..και επειδή ήταν απέναντι δεν σταμάτησες …

Δικό μου …δικό μου και αυτό … κατάκτηση με μόνο όπλο την δύναμη του φιλιού σου… ωραία θέα έχει η νέα μας κατάκτηση

Ο φίλος μας ο Τίμονας πάντα πρόθυμος να εκπληρώσει τις επιθυμίες μας, με το αζημίωτο φυσικά …

Ρουφούσα τη γλύκα και την δροσιά χορτασμένη από τις κατακτήσεις μου, … ναι καταλαβαίνω μπορεί για τους Κεμπεκιώτες να είναι μέγα αξιοθέατο ένα παλιό χωριό... από το 1810 αυτό έχουν από αρχαία, αυτό πουλούν στους τουρίστες αλλά με τόση ζέστη δεν … ε ? δεν ..φτάσαμε, ξέρουμε που πέφτει αλλά δεν … άλλη φορά … το φθινόπωρο …

Ωχ Γιάννη κοίτα… κοίτα ένα από τα σπίτια σου … άσχετο αλλά μου θύμισε βιβλίο της Αγκάθα

 

Πόσο γρήγορα ταξιδεύουν, πόσα γκρίζα μπορούν να γίνουν, πόσο απότομα μπορούν να κρύψουν το φως …

Μια νεροποντή ξεβάφει όλα τα χρώματα ..θολώνουν όλα στην καταιγίδα, μόνος πλοηγός η εμπειρία, το ένστικτο τα σταθερά χέρια στο τιμόνι… ο γόνιμος φόβος… και η {\displaystyle v={\frac {d}{t}}} να προσπερνάς τα χοντρά δάκρυα χωρίς να τα αφήσεις να σε παρασύρουν …

ααα ναι και το λαλά … κάτι σε ιταλικό …ναι θυμάμαι … στα πρώτα μας μπλουζζζζζζ μου ψιθύριζες τους στίχους  … έτρεμα στα χέρια σου όχι από τα λόγια άλλα από την αναπνοή σου στο αυτάκι μου…

 

 

αυτάααα