Παλιοί και νέοι έρχονται φεύγουν :)

Από τον 2007 κρατώ αυτό το ημερολόγιο, μια καληνύχτα μια χαρτόκουτα μυαλού. .. με τα χρόνια τείνω να πιστέψω πως γράφω με την ελπίδα πως κάποιος τελικά θα διαβάσει, και αυτός ο κάποιος είμαι εγώ, με την αγωνία να μην ξεχάσω αχμμμ ή μήπως να μην ξεχαστώ Ουπς η ξανθιά αμπέλια πλέκει και πρέπει να την σταματήσω γιατί άλλο είναι το θέμα μου.

Συνέχεια λοιπόν των διακοπών μου, εκεί στην Ελλάδα, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και το μπλογκάκι μου. Φεύγουν έρχονται, έρχονται φεύγουν… διαβάζουν για να σχολιάσουν σχολιάζουν για να σχολιαστούν διαβάζουν και σιωπούν, και μερικοί μένουν. Μένουν στην καρδιά μου, και από αυτούς όλο και κάποιοι σφηνώνονται στην καρδιά μου, και γινόμαστε αυτό που λέμε καλοί φίλοι. Η Βιβή, ο Δημήτρης, η Εύη, η Μαλίνα, ο Πέτρος, ο Γιάννης είναι πια δικοί μου άνθρωποι… τους έχει ανάγκη η καρδιά μου…

Σαν παρέα δύσκολα ταιριάζουν, παρόλο που ξεκινήσαμε μεγάλη παρέα μπλογκοσυναντήσεων, γίναμε μικρές παρέες, έτσι γίνεται πάντα, καθώς περνούν τα χρόνια…άλλωστε από τους «παλιούς» δεν με διαβάζει κανένας αχμμ άντε σχεδόν κανένας… και που έγραψα για συναντήσεις …χλωμό το είδα χαχαχ

Η Βιβή, ο Πέτρος και η Εύη μου έκαναν την χάρη να να πούμε υπό μορφή παρέας, καφεδάκι λοιπόν…. Άναψαν τα γέλια, καθώς αυτοί οι συγκεκριμένοι, με μένα την ακόμα πιο συγκεκριμένη, ε θα γυρίσουμε και δύο φορές το The Mal πριν κατορθώσουμε να βρεθούμε όλοι στον ίδιο σημείο!

Άναψαν τα γέλια της ψυχής μου γιατί με αυτούς τους συγκεκριμένους όσο συγκεκριμένη και αν είμαι, δεν θα είμαι ποτέ το θέμα ΕΓΩ, όλο θα πολυλογούν και πάνω που θα πιστεύω πως ήρθε επιτέλους η σειρά μου να λάμψω ο Πέτρος θα κάνει μια ερώτηση στην Εύη ή στην Βιβή και θα χάνω πάλι τη σειρά μου!!! Θεά σου λέει ο άλλος… και σα να μην φτάνει αυτό το μέγα βάσανο μου, η Εύη αποφάσισε να παντρευτεί και να κάνει και μωράκι!!! Απόλαυση ήταν σκέτη απόλαυση αλλά πάει, πάει και η μοναδική ελπίδα να μονοπωλήσω καθώς και η τελευταία μου ελπίδα να μην αρέσει ο μπόμπιρας στο Πέτρο έπεσε στο κενό!! Ο μικρός σφετεριστής του θρόνου μου, έκανε το σοφότερο, χαμογελούσε σε όλους και στο καθένα ξεχωριστά, δεν γκρίνιαζε, και δέχονταν κάθε αγκαλιά και προσφορά και πάνω από όλα φορούσε αυτή την παραλλαγή

 

Ανοίγω ένα από τα μικρά κουτάκια που έφερα από την Ελλάδα. Έχει την σφιχτή αγκαλιά του Δημήτρη, το ξεμονάχιασμα της Μαλίνας, τα χαδάκια της Βιβής τύπου «σώπα σώπα δεν πειράζει που δεν θα καταφέρεις να βγάλεις άχνα εμείς σε αγαπάμε και έτσι» – έχει την λαμπερή πολυλογία της μαμάΕυης, έχει το παράπονο του Πέτρου-σκατά τα έκανες αλλά σε αγαπώ-

Παλιοί μπλόγκερς φίλοι που τους έχω ανάγκη και που πραγματικά μου λείπουν από την ζωή μου στην Μορεάλη.

Νέοι μπλογκερς, δέχτηκαν πρόσκληση και είχαν την δυνατότητα να έρθουν… γιατί έχουμε και τον Γιώργο που νομίζω σε κάθε ευκαιρία θα με στριμώχνει να μου γκρινιάζει που δεν κατάφερε να έρθει,… και είναι και η Στεφανία που έως και σκέφτεται με όλα τα μαγικά της φίλτρα να κατασκηνώσει σε κάποια από τις πλατείες του Παγκρατίου και είναι και είναι ….

Ο παλιός Γιάννης μου, ήρθε πρώτος ή μάλλον για να είμαι ακριβής με περίμενε… προσεκτικός σα να είμαι κινέζικη πορσελάνη, κρίκος δυνατός που φαίνεται να με αντέχει …διαλέξαμε μαζί το τραπέζι, σε στρατηγικό σημείο …. Αναρωτιόμασταν θα έρθει τελικά κανείς … και ποιος …και πώς θα μας αναγνωρίσει … και δώστου να φωνάζω άσχετα και ο ολοκάθαρα «Στο Μόντρεαλ που λες Γιάννη μου» για να ακούν οι περαστικοί !!

Άστραψε το χαμόγελό της, έχυσα τον φραπέ μου… πανικός χαράς…. Κατερίνα, πραγματικά της ζωής το αεράκι, έφερε και το φύλακα άγγελό της που ευτυχώς με συμπάθησε! Η Κατέρινα μου που αβίαστα άνοιξε την αγκαλιά της στην νέα μπλογκογειτονιά, αποφασισμένη να τα μεταφράσει όλα … τέλεια μεταφράστρια, που εκτός από την δουλειά της, είναι καλή και στο να μεταφράζει το σύνθετο σε απλό!

«Μείνετε εκεί ότι και αν μου συμβεί θα τα καταφέρω» …  σιγά μην φεύγαμε αν δεν ερχόνταν!! Η Μαρία Γ. χρόνιααα τώρα με ζηλεύει φθονερά που ζω ως άλλη βασίλισσα του Χιονιού και εγώ την ζηλεύω φυσικά, για το ξόρκι που κατέχει να ελευθερώνει το ακουστικό!!!  Το πείσμα της είναι αληθινό, το χαμόγελο της δυνατό, η ευστροφία της διαβολική, και η αγκαλιά της μια τεράστια αγκαλιά … μου έκανε δώρο κρυστάλλινη δύναμη.

Για την άλλη την τσαπερδώνα, αυτή ντε την Σμαραγδούλα τι να πω!!! Κόβει το μάτι της και το αυτί της μην σας πω! Μεγαλώνει πρίγκιπες, είναι λαμπερή, παιχνιδιάρα, και κρύβει πολύ καλά το τσεκούρι … τόλμα … τόλμα να ξεχαστείς, χρααατσ σε έκανε κομματάκια… αλλά δεν θα σε κάνει…όταν σε επιλέγει της κάνεις, ακριβώς, δίχως εκπτώσεις.

Εκείνος που δεν θυμάμαι πριν από ποιόν και μετά από ποιον ήρθε ήταν ο Διονύσης. μάλλον γιατί έφτασε σε ταυτόχρονη διαφορετική στιγμή με τον γοητευτικό μου κύριο Λι μου που και καλά ήρθε να γνωρίσει τους φίλους του! Από την πρώτη ματιά υπογραμμίστηκε ο τεράστιος ερωτάς μας! Τόσο πληθωρικό θηλυκό που είμαι πως να μου ξεφύγει… και πως να τον αφήσω να μου ξεφύγει!!! Οι φίλοι μας, μας κράτησαν σε απόσταση, απέναντι στο στρογγυλό τραπέζι, εκείνος σεμνός με προθέσεις εξ και προ και εγώ ο ορισμός της καταστροφής και της διαφθοράς… δεν ήταν να μας βάλουν δίπλα δίπλα … πάλι καλά, γιατί έτσι μέσα στα γέλια, τα γλυκά λόγια, τις πύρινες ματιές … μπόρεσα να διακρίνω το θλιμμένο κουρασμένο, βλέμμα του Διονύση… τόσο όσο …και μετά και μετά βγάλαμε φωτογραφίες…

και κρατούσαν οι χοροί γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, και όλοι γνωριζόμασταν από την αρχή με τις συνοπτικές διαδικασίες ανοιχτής καρδιάς… και μετά και μετά έπρεπε ένας ένας να φύγουν ..

ξέρεις δεν θα γράψω άλλο, όσοι έχουν γράψει έστω και μια φορά σε μπλογκ έχουν γνωρίσει αυτή την αστραπιαία διαδικασία … Ανοίγουν οι καρδιές στις συναντήσεις των μπλόγκερς … πολλές πολλές πολλές… όλα αυτά τα χρόνια παααρα πολλές… και όμως λίγες παραμένουν τελικά, λίγες ταιριάζουν, λίγες επιμένουν …

αλήθεια … δεν είχα χρόνο … δύσκολες οι κοινές ταυτόχρονες τροχιές…

Καληνύχτα χαρτόκουτά μου 🙂

 

Advertisements

Γνωρίζω το Τέρας του Νυστεριού!

Την προηγούμενη Πέμπτη γνώρισα το Τέρας που θα αγγίξει την πεταλούδα στο λαιμό μου.  Είναι αρκετά ακατάδεκτος, αλαζόνας, καριερίστας, ατρόμητος, αρπακτικό, αδίστακτος. Έχει δηλαδή όλα τα προσόντα ενός χειρουργού. Έτσι πρέπει να είναι κάθε τέρας που κρατά νυστέρι, να έχει την ακρίβεια του ψυχρού εκτελεστή! Το όνομα του δόκτορας ΧάΙερ …  και μόνο ως επίθετο έχει μια δύναμη.

Στη μικρή ξανθιά θεά άρεσε ο βοηθός του, ένας Ιταλός νεαρός,  αρκετά κυνικός, όταν της ψηλάφιζε το λαιμουδάκι. Τελικά δεν την άφησε να δει από την κάμερα τις πανέμορφες φωνητικές της χορδές. παρόλο που κάθισε ήρεμη μέχρι να της περάσει την κάμερα από το ρουθούνι. Οι φωνητικές χορδές λειτουργούν άψογα … τσ τα αυτό έλειπε!!! Γενικά το διασκέδασε η μικρή μου, χωρίς να πονέσει καθόλου.  Ο μικρός Ιταλός σίγουρος θεός όσο ήταν μόνος στο δωμάτιο, φυσικά όταν αργότερα μπήκε με το Τέρας, ήταν μαζεμένος και απόλυτα υποταγμένος στις οδηγίες του μέντορά του.

 Καθισμένη πάνω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, σε ένα θρόνο, με  τρία (φυσικά το παλιό παλτό ανίκητος φρουρός) σερνικά να ασχολούνται  με το κορμί μου.!  Ιδιαίτερη, μοναδική, η πιο κυνική, η πιο αλαζονική από όλους, η κυρίαρχος του ουτοπικού παιχνιδιού, της αθανασίας .ΕΓΩ  Ακούω, συμβουλεύομαι αλλά αποφασίζω μόνο Εγώ. Το Τέρας τα είπε λίγο μπερδεμένα, παρόλο που ζωγράφισε την  πεταλούδα, τον όζο στο ένα  φτερό και τον παραθυρεοειδή που είναι πρησμένος στην απέναντι πλευρά, η μικρή ξανθιά πρόσεχε ιδιαίτερα από που περνούν τα δύο νεύρα που δίνουν τις εντολές στις φωνητικές χορδές..

«Θέλω να έχω όσα περισσότερα στοιχεία μπορώ για να ξέρω τι θα συναντήσω όταν θα είμαι εκεί , υπάρχει μια εξέταση που έχει ανακαλυφθεί εδώ και ένα μόλις χρόνο, Βιογενετική βιοψία! Γίνεται στις ΗΠΑ καλύπτεται από το καναδικό ασφαλιστικό σύστημα και θέλω να την κάνεις πριν προχωρήσουμε » 

είπε στα αγγλικά το Τέρας του Νυστεριού.  …

Μισόλογα…με μπερδεύουν τα μισόλογα,, η εξέταση θα δείξει πόσο τεμπέλης ή επιθετικός είναι ο καρκίνος! Βεβαία το αν ήταν τελικά καρκίνος ή όχι θα το μάθουμε σίγουρα μετά την επέμβαση.  Αρα αν κατάλαβα καλά ψάχνουμε την ταχύτητα αύξησης του όζου… ή όχι … αχμμμ Το τέρας κυνηγά την πεταλούδα και αναρωτιέται μήπως θα πρέπει να την καρφώσει όλη στην συλλογή του… Καλό μου τέρας αυτό θα το συζητήσεις με την Νεράιδα των αδένων! ….

Αναρωτιέμαι… ακόμα αναρωτιέμαι…

Κοιτάζω το παλιό μου παλτό…σε αγαπώ ….

λαλα…

ααααα Ναι πριν από λίγες μέρες στην παρέα οφείλω να ομολογήσω πως προστέθηκε και η «μη μου άπτου«, η γνήσια φαρφουρένια θεά που αναγνωρίζει ανά τον κόσμο όσους έχουν υποστεί βλάβη! Κοίταξε το χέρι της, με το ηλιοβασίλεμα που της ζωγράφισε ο φλεβοκαθετήρας  την Δευτέρα… ευτυχώς είχε ξεπρηστεί αρκετά… Ο γνωστός Βλαξ, που της έκανε την εξέταση για τους παραθυρεοειδείς… έσπρωχνε από δω και από κει την βελόνα. Δεν εννοούσε να καταλάβει … το απλό … δεν είχε ανοίξει την βαλβίδα!!!

ωωωω ναι … ξέχασα να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Την Δευτέρα έκανα μια εξέταση για να δούμε τα παραθηρία μου . Έλαμπα εσωτερικά σε κάθε διαδρομή, κάθε μονοπάτι. Ένα μαγικό δάσος ή απλά σα μια πυγολαμπίδα. Όλη η μαγεία του κορμιού μου φωτισμένη με πυρηνική δύναμη (ο βλαξ κατάφερε να μου βάλει το υγρό)…. Έκλεισα τα μάτια και ακούνητη όση ώρα με φωτογράφιζαν, ταξίδευα τραγουδώντας από μέσα μου τραγούδια…..

Έτσι μέχρι στιγμής έχω στον θυρεοειδή μου αδένα  έναν όζο 2 εκατοστά και κάτι ψηλά (40% ύποπτο για καρκίνο)στην αριστερή κάτω πλευρά του, και ένα πρησμένο παραθυρεοειδή στην κάτω δεξιά πλευρά, που θα χρειαστεί να κάνουμε και άλλη εξέταση

Πάμε να κάνουμε και άλλες εξετάσεις λοιπόν, και θα ξαναδώ το τέρας του νυστεριού ξανά μανά …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Κατακτήσεις στο Τυμπανοχωριό !

Στρουμπουλός και πάντα χαμογελαστός τυπικά και ουσιαστικά καλόκαρδος ο Τάσος, προσκαλεί κάθε Έλληνα φίλο του να επισκεφτεί το μαγαζί του. Το ενδιαφέρον είναι πως αμέσως μετά πάντα μονολογεί και έχω κάτι «spare ribs… πωπωπωπω άλλο πράγμα»

Η πρώτη μέρα του Ιουλίου είναι αργία σε όοοολο τον Καναδά εκτός από την επαρχεία του Κεμπέκ που την έχει καθιερώσει ως ημέρα μετακόμισης, για να μπορούν έτσι να δικαιολογούν την αργία και στην επαρχεία τους οι Κεμπεκιώτες. Μάλιστα είναι μια αργία που μεταφέρεται για τους υπαλλήλους όταν πέφτει Κυριακή.

Δύο Ιουλίου 2018, μια καυτή αλλά και τρομερά υγρή ημέρα αργίας! Αποφασίσαμε να δραπετεύσουμε από τις θανατηφόρες προθέσεις του ιδιόμορφου καύσωνα, επιλέγοντας τον δυνατό κλιματισμό του αυτοκινήτου, και την διαδρομή μέχρι την κατοικία των σπερ ριμπς του Τάσου.

Στο Drummonville  δεν είχαμε ξαναπάει. Κάτι παραπάνω από 100 χιλιόμετρα μακρυά από το νησί του Μοντρεάλ  η διαδρομή, περνάς την μεγάλη υγρή νεράιδα όχι από γέφυρα αλλά από τούνελ….

Ενα μικρό δέος χάιδεψε το μυαλό (?) όπως και να το κάνουμε όποιο τούνελ είναι μεγαλύτερο από 1 χιλιόμετρο αυξάνει τους χτύπους της καρδιάς….

Μουσική, κουβέντα, πειράγματα και όνειρα… και φτάσαμε στα ονειρεμένα spare ribs του Τάσου…

Ρωτήσαμε πληροφορίες για την πόλη. Ε μας είπαν διάφορα… κρατήσαμε ένα μικρό καλάθι από όσα μας είπαν … η μικρή ξανθιά όμως από τις πρώτες ματιές κατάλαβε πως ήταν μια πολύ όμορφη πόλη … Ασυγκράτητη άρχισε να βγάζει άναρθρες κραυγούλες όταν συνέλαβε η ματιά αυτό τον

Περίπτερο Ναό ! Έπρεπε να γίνει δικός της με κάθε τρόπο… ακόμη και μέσα στο υγρό λιοπύρι

ποιος νοιάζεται για ταμπέλες… ας την βγάλουμε φωτογραφία και την διαβάζουμε μετά … τώρα φίλα με σε αυτό το πανέμορφο ναό που ξεχειλίζει νερό γύρω γύρω

Και πριν πάμε να πάρουμε καφέ (ωχ πρώτα πήραμε καφέ και μετά ξεκινήσαμε την βόλτα στην πόλη, ή το ανάποδο? καλό είναι και έτσι άστο )… σταμάτα σταμάτα εδώ, που το είδα και πριν ..και επειδή ήταν απέναντι δεν σταμάτησες …

Δικό μου …δικό μου και αυτό … κατάκτηση με μόνο όπλο την δύναμη του φιλιού σου… ωραία θέα έχει η νέα μας κατάκτηση

Ο φίλος μας ο Τίμονας πάντα πρόθυμος να εκπληρώσει τις επιθυμίες μας, με το αζημίωτο φυσικά …

Ρουφούσα τη γλύκα και την δροσιά χορτασμένη από τις κατακτήσεις μου, … ναι καταλαβαίνω μπορεί για τους Κεμπεκιώτες να είναι μέγα αξιοθέατο ένα παλιό χωριό... από το 1810 αυτό έχουν από αρχαία, αυτό πουλούν στους τουρίστες αλλά με τόση ζέστη δεν … ε ? δεν ..φτάσαμε, ξέρουμε που πέφτει αλλά δεν … άλλη φορά … το φθινόπωρο …

Ωχ Γιάννη κοίτα… κοίτα ένα από τα σπίτια σου … άσχετο αλλά μου θύμισε βιβλίο της Αγκάθα

 

Πόσο γρήγορα ταξιδεύουν, πόσα γκρίζα μπορούν να γίνουν, πόσο απότομα μπορούν να κρύψουν το φως …

Μια νεροποντή ξεβάφει όλα τα χρώματα ..θολώνουν όλα στην καταιγίδα, μόνος πλοηγός η εμπειρία, το ένστικτο τα σταθερά χέρια στο τιμόνι… ο γόνιμος φόβος… και η {\displaystyle v={\frac {d}{t}}} να προσπερνάς τα χοντρά δάκρυα χωρίς να τα αφήσεις να σε παρασύρουν …

ααα ναι και το λαλά … κάτι σε ιταλικό …ναι θυμάμαι … στα πρώτα μας μπλουζζζζζζ μου ψιθύριζες τους στίχους  … έτρεμα στα χέρια σου όχι από τα λόγια άλλα από την αναπνοή σου στο αυτάκι μου…

 

 

αυτάααα

Εχω μια πελώρια λαχτάρα!

Κυριακή μεσημέρι…μόνη στο σπίτι. Ευκαιρία να χωθώ στην χαρτόκουτα του μυαλού (?). Η αδελφούλα μου τρελή από χαρά που θα την επισκεφτεί τον Νοέμβριο η θεία μας. στο Λονδίνο. Πέρασε σχεδόν ενας χρόνος που όλη η οικογένεια ζει στο Λονδίνο. Δεν θέλω να με πας όμως εκεί γλυκιά μου σκέψη… θέλω να μείνω στην ομορφιά της Κυριακής και μόνη!!!

Δροσερή είναι αυτή η μάσκα μαλλιών από γιαούρτι μελι και αυγό… ευτυχώς μου έρχεται η μυρωδιά του γιαουρτιού περισσότερο από του αυγού. Τα αυγά πια δεν μυρίζουν αυγουλίλα … Άμα είναι καλή να θυμηθώ να την πω στην Μαρίνα που γράφει για ομορφιές

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτό που ουσιαστικά θέλω να καταγράψω. Παμφάφο ήμουν μια ζωή. Λίγα πράγματα (?) δεν μου άρεσαν … Μέχρι τα 4  βέβαια δεν έτρωγα σχεδόν τίποτε, τιποτε δεν μου άρεσε … ετσι έλεγε η μαμα …μέχρι λέει που μια μέρα ξύπνησα το πρωί και της είπα για πρώτη φορά «Μαμα πεινάω» !

Τον τελευταίο καιρό άρχισε να μην μου αρέσει το κρέας. Πρώτα το μοσχάρι μετά το χοιρινό μετά το αρνάκι και τώρα τελευταία και έντονα πολύ εντονα  το κοτόπουλο. Ακόμη δεν έχω φτάσει στο σημείο αποστροφής, η στροφή μου όμως σε γαλακτοκομικά προιόντα και φρούτα είναι έντονη …. Αλλάζει το κορμί μου το νιώθω. Μου αρέσει να ακούω το κορμί μου, μου αρέσει που σε αυτή την ηλικία επιζητά τον έρωτα, το κολύμπι την τεμπελιά, όμως αρχίζω να διαβάζω σημάδια κούρασης από τα τόσα(? υπομονή έρχεται ο Αύγουστος χοχοχο) χρόνια που κουβαλά.

Μείνε σε παρακαλώ στην λαχτάρα που έχεις αυτόν τον καιρό για γαλακτοκομικά προϊόντα και και και φρούτα… Πήγαμε χθες στο σουπερ μάρκετ, δεν είναι πως δεν αγοράζουμε φρούτα,… αλλά πως να το πω … μου έτρεχαν τα σάλια για φρούτα, λες και ήταν παγωτάκια!!!

καταγράφω αυτή την αλλαγή που μου έκανε εντύπωση γιατί η μικρή ξανθιά θεά με το που γυρίσαμε σπίτι έστησε  τα  φρούτα, για μια ομαδική φωτογραφία…..

Ετσι στην φωτογραφία διακρίνουμε την οικογένεια Μηλίδου, γνωστή μαφία που κυνηγά να εξοντώσει τους γιατρούς,  το μουσικό γκρουπ Μπαναναναραμα, τις πουτανίτσες Γερμανίδες Φραουνίτσες, τον πυρηνικό επιστήμονα κύριο Αβοκαντιο με τα της συζύγου του, την καπετάνισσα Πεπονιακη, τον γκουρού  κύριο Μαγκομένο και τέλος τα πολυαγαπημένα μου άτακτα αλλά άκρως φιλοσοφημένα Μύρτιλα  

Ασχετο πάω να λουστώ γιατί νομιζω αντι για μισή ώρα περασε ΜΙΑ πσσσσ δεν με χορταίνω να με γράφω !!!!

 

Προσαρμογή χωρίς υποχωρήσεις !

Προσπάθησα, δεν είναι πως δεν προσπάθησα. Δεν κατάφερα όμως να τα προλάβω όλα όσα ήθελα. Πέρασε το Σαββατοκύριακο λοιπόν. Θυμάμαι όταν πήγαινα σχολείο καθόλου δεν μου άρεσε η Κυριακή βράδυ. Δεν ήθελα καν να κοιμηθώ για να μην έρθει η Δευτέρα.

κλασικό λαλα και συνεχίζω… καλά αυτό το λαλα έχει μια πολύ σκληρή ιστορία. Δεν θέλω να την αναφέρω τώρα γιατί το μυαλό (;) θα ξεφύγει σε άλλα θέματα που μαστιγώνουν άγρια το τι είμαστε και που πάμε αν δεν μπορούμε να σταματήσουμε … ωωωωω όχι όχι όχι κλείνομαι στον μικρόκοσμο μου λαλα και συνεχίζω …

Το Σάββατο τα σποράκια μου ήρθαν γεμάτα ενέργεια και καθόλου όρεξη να προσέξουν. Έτσι πειραματίστηκα σε νέα μέθοδο … ένα σκληρό παιχνίδι … τα κατάφερα, πέρασε το δικό μου και τους έμεινε χρόνος για παιχνίδι! Έχουμε ακόμη 6 Σάββατα και έχουμε μπει στην τελική ευθεία που λέγεται αποφοίτηση

Δωράκι του Σαββάτο, το παλιο μου παλτό και ένα πανέμορφο γεύμα…

fagaki

Για την Κυριακή τι να πω … απλώς δεν μου έφτασε και ας είμαι θεά ….

Δεν έχω βολευτεί ακόμη στη μπλογκογειτονιά Στη ζωή έχω μάθει να παίζω με τους δικούς μου όρους, αναρχοφατσα … συγγνώμη … δεν πρόκειται να σχολιάσω με προφίλ του Γούγλι και τα ιστολόγια της Ιστοκουκκίδας δεν μου δημοσιεύουν με κανέναν άλλον τρόπο σχόλια σε αναρτήσεις φίλων μου … Δεν γνωρίζω για την ώρα τι συμβαίνει … έχω ξοδέψει αρκετές ώρες …γράφω σχόλιο πατώ αποστολή …εξαφανίζεται το σχόλιο..ισως το πετά στα ύποπτα σχόλια για σπαμ τόση ενέργεια χωρίς ορατό αποτέλεσμα …και όμως διάβασα όλες τις αναρτήσεις…

και και και την τελευταία όπου ο Γιάννης με προσκαλεί σε παιχνίδι και τον ευχαριστώ για την απονομή …. κλικ εδώ 

Υπομονή λοιπόν και χρόνος… Χρόνος καλά αυτό το σερνικό είναι πολύ ζόρικο … ολόκληρη ξανθιά θεά και δεν μου κάθεται Βέβαια από την άλλη ως θεά τον έχω ξελογιάσει τόσο μα τόσο πολύ που κομπλάρει μάλλον … τι λέω ? …νυστάζω αυτό λέω…

Καληνύχτα Λεξότυπή μου 🙂