Κάτι δεν χωράει στην ίδια μασχαλίτσα :)

εδώ και αρκετό καιρό εκτάκτως απασχολούμαι και πάλι με λαχνούς και καταθέσεις. Αριθμοί, χρήματα, καταμέτρηση, ένα σωρό νούμερα κάθε είδους… οι πτήσεις έχουν σταματήσει… κάποιο καρπούζι δεν χωρούσε με κάτι άλλα στην ίδια μασχαλίτσα…

Μπήκαμε στην τελευταία εβδομάδα, το Σάββατο είναι η κλήρωση. Τελική ευθεία που σημαίνει πως πρέπει να μαζευτούν οι λαχνοί που γυρίζουν ακόμη έξω από τους εθελοντές πωλητές Μέχρι σήμερα έχω στα χεριά μου του μισούς από όσους κυκλοφορούν έξω… χαμός θα γίνει τις επόμενες μέρες !!!

……

ταξίδι στην Ελλάδα.

 

Μετρώ αντίστροφα τις μέρες με τους χτύπους της καρδιάς μου. Φοβάμαι πως θα βρεθώ στην Αθήνα και θα έχω χάσει όλες τις σταθερές μου, ακόμη και το παλιό μου παλτό θα έρθει να με συναντήσει αργότερα. Βέβαια αυτό είναι καλό, να κινηθώ λίγο μόνη γιατί νιώθω καλομαθημένη, έχω ξεχάσει να ζω μόνη. Αυτό το μοίρασμα στης ζωής τις υποχρεώσεις, μας έχει καλομάθει και τους δύο.  Νιώθω όμορφα όμως πολύ. Όλοι μιλούν για το πόσο μου πάει η νέα κόμη και εγώ επαινώ την κομμώτρια, την Ματίνα! Μα το ξέρω καλά είναι αυτό το πετάρισμα στην καρδιά που έχω … αυτή η εσωτερική προετοιμασία του ταξιδιού.. που κάνει όλους τους ουρανούς ξάστερους ….

Αυτό το συννεφάκι που βλέπεις εκεί  είναι η επέμβαση του Παλιού μου παλτού… μας περιμένει όταν επιστρέψουμε. Ως επέμβαση δεν κρύβει μεγάλους κινδύνους όμως μας προσκαλεί σε διαφορετικές περιπέτειες στο στάδιο της επούλωσης, που έχουν έναν διαφορετικό βαθμό δυσκολίας …

Η μικρή ξανθιά με τραβά από το μυαλό (?) για να γράψω για τις προετοιμασίες του ταξιδιού, για τις βαλίτσες για για για… την αφήνω να πολυλογεί… ένα σωρό μικρά ασήμαντα που μου τα πετά ξαφνικά σαν μικρά αγχωτικά φλασάκια !!! Για κάτι πρίζες μου λέει , για αντηλιακό μου λέει, για κάτι δωράκια…..και πως θέλει και ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια…

Θα ασχοληθούμε μαζί σου την επόμενη εβδομάδα της φωνάζουμε όλες μας … τώρα μετράμε λαχνούς και καταθέσεις και

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Advertisements

Και εγώ στην γαλαρία να κλαίω!

Η μικρή ξανθιά παίζει το ρόλο της νηπιαγωγού, δίνει ελέγχους αλλά και πτυχίο για τον πρώτο χρόνο εκπαίδευσης Ελληνικών.  Πέντε χρονών σποράκια, φέτος 14 στο νηπιαγωγείο και 1 προνήπιο ο Στέφανος… από τον Σεπτέμβριο με τους 15 φίλους μου παίζουμε, τσακωνόμαστε, διαβάζουμε παραμύθια, τραγουδάμε, κάνουμε βόλτες στην αλφαβητοχώρα με σταθμούς σε κάθε γραμματάκι, φτιάχνουμε πράγματα, διακοσμούμε την φωλιά μας ανάλογα με τις εποχές, μέχρι που φτάνει η εποχή να ανοίξουν τα φτερά τους για την πρώτη δημοτικού. Όλα αυτά τα κάνουμε στα Ελληνικά.

Η μικρή ξανθιά θεά, κάθε Σάββατο φτάνει το βαρύ σάκο της, πρώτη πρώτη στο σχολείο, την αφήνει το παλιό παλτό της εκεί, … Μπαίνει στην τάξη και  κάνει όλες τις αταξίες του κόσμου…. το μεσημέρι με άδειες μπαταρίες και περίσσια αναψυχή χώνεται κατάκοπη και σιωπηλή στο αυτοκίνητο!!!! Ακούραστο το παλιό παλτό την πηγαινοφέρνει !

Το  απόσταγμα της φετινής χρονιάς, είναι η εικόνα  μιας μαμά να «φοβερίζει» την μικρή Ιωάννα, πως αν δεν κάνει αυτό που της λέει δεν θα την ξαναφέρει στο Ελληνικό Σχολείο!!!!! Την κοίταξα με κρυφό ενθουσιασμό μην πιστεύοντας αυτό που άκουσα!

«ναι έτσι είναι κυρία Μάνια, η Ιωάννα λατρεύει να έρχεται κάθε Σάββατο  και με ρωτά κάθε πρωί που την ξυπνώ για το σχολείο της αν είναι η μέρα που θα πάει στο Ελληνικό Σχολείο! Της αρέσει τόσο που την «απειλώ» πως δεν θα την φέρω αν δεν με υπακούει!!! »

Είναι  προφανές σκέφτηκα…καθώς την έβλεπα όλο νάζι να μπαίνει στην τάξη μου…. ή κάτι δεν έχει καταλάβει η Ιωάννα μου ή το πιο πιθανό κάτι δεν κάνω καλά εγώ ως σωστός εκπαιδευτικός χαχαχαχα

Από την αρχή της χρονιάς ονειρευόμουν την αποφοίτηση μετά από επτά χρόνια σε αυτό το σχολικό παράρτημα. Εγώ με τα σποράκια του νηπιαγωγείου, και η Ελευθερία με τα παιδιά της ΣΤ δημοτικού … δηλαδή εγώ και όλα τα παιδιά … δικά μου δικά μου παιδιά !!!!

Η χρονιά μου, η σειρά μου να δω από που πηγάζει αυτή η λάμψη στα μάτια εκπαιδευτικών, όταν βλέπουν παλιό μαθητή τους να τελειώνει το λύκειο, να έχει διαπρέψει στην επαγγελματική του καριέρα,… να να…να φέρνει τα παιδιά του στο σχολείο!!!

Η τελετή αποφοίτησης, η δική μου, κατά δική μου, μοναδικά δική μου μέρα!!! Όλοι θα με κοιτούσαν με καμάρι να αστράφτω. Οργάνωσα, κυνήγησα κάθε δυνατή ευκαιρία για να είναι όλα τέλεια στη γιορτή!

Το τραγούδι από τα σποράκια μου, τα πτυχία τους, τα καπελάκια τους, τα δωράκια τους

Νευρίασα πολύ με την Ελευθερία. Η ασυνέπειά της μας έφτασε στα όρια κυρίως το παλιό μου παλτό που με βοηθούσε εθελοντικά. Όμως καταφέραμε με πείσμα να φτιάξουμε ένα να σφιχτό πρόγραμμα ροής της γιορτής.

Ένα βίντεο από το αρχείο μου! Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή της τάξη του νηπιαγωγείου μου το 2012, αφορμή για να πιάσω το μικρόφωνο … και να μιλήσω, να εξηγήσω στους γονείς … τι ? Ένα χρόνο προετοίμαζα το λόγο μου …Να βρω τρόπο να εκφράσω…να εκφραστώ παιδιάααα … να σας πω πως νιώθω, πως φουσκώνω από περηφάνια, να κλάψω να κλάψω… να βρω τρόπο να περιγράψω ….

…………………..

Μια εβδομάδα πριν ήρθαν τα μεγάλα πια παιδιά μέσα στην τάξη του νηπιαγωγείου για να βγάλουμε φωτογραφίες και να μιλήσουμε λίγο με την Ελευθερία την δασκάλα τους… εκεί … εκεί βίωσα το μεγαλείο

Στο χαλί οκλαδόν όλα τα παιδάκια μικρά και μεγάλα, στην καρέκλα της νηπιαγωγού ο 10χρονος πια Σπύρος , διαβάζει ένα παραμύθι στα Ελληνικά, κάνει το γουρουνάκι, και τη φωνή του λύκου, και τα σποράκια μου μικρά και μεγάλα γελούν… και εγώ … εγώ στην γαλαρία κρυφά να κλαίω….και μετά να διαβάζει και η Μαρία και η Διονυσία, και ο Αντρέας, και η Έφη και ο Αποστόλης και η Μελίνα-λείπει ο Έντιν έφτασε μέχρι την πέμπτη Δημοτικού- και η Νικολέτα και  …. κλικ μια φωτογραφία, η φυλακή της στιγμής…

Αυτή η φωτογραφία ήταν πίσω μου στον μεγάλο προτζέκτορα, αυτή η φωτογραφία μιλούσε μαζί μου … στους γονείς…στα παιδιά, σε μένα…

Γιορτή αποφοίτησης λοιπόν, πανηγυρικοί λόγοι,  δάκρυα, παιδιά, φωτογραφίες, καπελάκια στον αέρα, δωράκια, γονείς αγκαλιές περηφάνια, συγχαρητήρια … και …

Γιορτή αποφοίτησης και ένιωσα πως αποφοίτησα και εγώ ως δασκαλίτσα από το προ νήπιο !!!

και όμως…

Η ουσία μου, το παλιό μου παλτό ο Εθελοντής στην οργάνωση της γιορτής,   στην παραγωγή των βίντεο, ως ηχολήπτης, ως φωτογράφος… ο άνθρωπός μου εκεί να προσφέρει τα πάντα και να ρουφά ερωτικά το κάθε δάκρυ της συγκίνησης μου…. παίζοντας το ρόλο του συμμαθητή, του συναδέλφου, του γονιού μου!

η ουσία μου το παλιό μου παλτό φύλακας άγγελος των στιγμών της ζωής μου….

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Ένας ήλιος μου γαργαλά τις πατούσες!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, να σου τα γράψω όλα. Πως να τα βάλω στην σειρά που εκείνο που είναι τελευταίο έχει την δυνατή θέληση να έρθει πρώτο!

Στην αίθουσα του μυαλού(?) μου,  σηκώνουν το χέρι να πουν- να πουν αυτά που έμαθαν-… οι μικρές εκδρομές, μια φίλη που με τραβά από το ποδαράκι για να κολυμπάμε κάθε μέρα, μια επίδειξη μόδας για το καρκίνο των γυναικών και μοντέλα φίλες μου που έφεραν έντονα σημάδια μάχης, τα σποράκια μου στο σχολείο που δεν με υπακούν πια εκτός και αν καταλάβουν πως με στενοχωρούν, η  μεγάλη εβδομάδα….και και κάτι ακόμη στο τελευταίο θρανίο να σηκώνει το χέρι και χτυπιέται να μιλήσει πρώτο!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και γαργαλά τις πατούσες της ζωής μου.

…Πες πες …

Μαζευτήκαμε οι εκπαιδευτικοί, για καφεδάκι … εκπαιδευτικοί- το λέω και ανατριχιάζει η επιδερμίδα μου από το δέος, δεν έχω εκπαιδευτεί γι αυτό λεμεεε και όμως έχω τα τυπικά προσόντα .. μιλώ ελληνικά. Όγδοη συνεχή χρονιά… επτά χρόνια στο ίδιο παράρτημα και φέτος στην τελετή αποφοίτησης των παιδιών που μαθαίνουν ελληνικά, θα χρειαστώ πάνα βρακάκι και λούκια δακρύων τοποθετημένα λίγο πιο κάτω από  το πόδι της χήνας. Τα παιδιά που αποχαιρετούν το δημοτικό, πριν από έξι χρόνια έπαιρναν το χαρτί της αποφοίτησης του νηπιαγωγείου από τα δικά μου χέρια. Μαζευτήκαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί για καφεδάκι …

Η Ελευθερία η δασκάλα της έκτης απέναντί μου, τεράστιες κούπες καφέ με θέμα την φετινή αποφοίτηση, όλα τα σποράκια δικά μου παιδιά !!! Γιγαντώνεται η συναισθηματική μου φόρτιση για αυτή τη γιορτή, σε ένα μήνα… Το παλιό μου παλτό δέχτηκε την πρόταση μας να βοηθήσει εθελοντικά …

Πες πες …

Η Μαίρη με τραβά να κολυμπάμε ; Τα γόνατά μου έχουν σηκώσει το δικό τους μπαϊράκι, υπέρβαρη βλέπεις, ζητούν πρόωρη σύνταξη και για να τα πιστέψω μου δίνουν το βάδισμα γερασμένης φρεγάτας. Μια γερασμένη φρεγάτα που μέσα στο νερό γίνεται δελφίνι που ελευθερώνεται από τους πόνους.

πες πες…

Στην δεξίωση πριν την επίδειξη μόδας, βρήκα ένα χαρτί και στυλό, πλησίασα τις 7 γυναίκες και τους ζήτησα αυτόγραφο. Γελούσαν καθώς τις ζητούσα ως φανατική οπαδός τους να υπογράψουν . Δέχτηκαν να κάνουν πασαρέλα γιατί είναι γυναίκες με πληγωμένη από το καρκίνο την θηλυκή τους υπόληψη. Έλαμπαν οι άτιμες, μια φίλη μου, μια μαμά σπορακίων μου, μια συνάδελφος νηπιαγωγός, δυο γνωστές μου, δύο άγνωστες. Σύνολο 7! Η μαμά και η φίλη με κοίταξαν φοβισμένες, με μια φυσική συστολή του «Δεν θέλω να το κάνω αλλά με πίεσαν για το σκοπό»…. γέλασαν με την καρδιά τους καθώς υπέγραφαν, ε και που φοβάσαι? μήπως δεν το έχεις ξακάνει? βγες και περπάτα στην πασαρέλα όπως μπορείς καλύτερα, ο κόσμος θα σε χειροκροτεί, εσύ θα σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει, και εγώ θα είμαι περήφανη που λάμπεις τόσο μα τόσο πολύ …. αυτό ακριβώς δεν συνέβη και τότε άλλωστε?

Πες πες…

Μεγάλη εβδομάδα, αυτό που θα μου μείνει φέτος, το γεγονός πως από χαζομάρα μου έδωσα λάθος οδηγία στο παλιό μου παλτό και έκοψε το μαρούλι -χοντρό- για την μαγειρίτσα, πως τόσα χρόνια έφταιγε η κατσαρόλα για τις πιτσιλιές στα κόκκινα αυγά, και πως χάλασε το μικρόφωνο του παπά και άκουσαν το Χριστός Ανέστη όλοι όσοι ήταν έξω από την εκκλησία…εμείς, οι μέσα κάναμε ανάσταση δίχως παπά, με απόλυτη ησυχία, και με το θάρρος κάποιων τελικά να ψέλνουν χαμηλόφωνα … (ε ναι ανάμεσα τους και εγώ χαχα)   Εκτός από αυτά τα σημαντικά, το μικρό ασήμαντο ήταν πως για πρώτη φορά πήγα νωρίς το απόγευμα-Μεγάλη Πέμπτη- κάτω από την εκκλησία, και προετοίμασα μαζί με άλλες γυναίκες τα λουλούδια για τον στολισμό του επιταφίου. Μονότονη εθελοντική 3ωρη εργασία, κόψε τα κοτσάνια, βάλε ειδικά καρφάκια στα λουλούδια, φτιάξε όμορφα ματσάκια με μικρά άνθη… μονότονη εργασία, στο ίδιο μοτίβο σκέψης για όσους πέθαναν. Δεν στόλισα, έφυγα… και τώρα που το σκέφτομαι, δεν παραβρέθηκα στη κηδεία του θείου μου, της μαμάς μου, του μπαμπά μου, των δύο ξαδέλφων μου… προστατευμένη στη γυάλα της ξενιτιάς….

άντε … πες και εσύ γιατί μας ζάλισες τόση ώρα και η αλήθεια είναι πως πρέπει να τα πεις γρήγορα γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο πριν χτυπήσει το κουδούνι του ήλιου, σήμερα έχει τόσο μα τόσο όμορφο ήλιο έξω!

Είναι γεγονός, έχω την κράτηση, τέλος Ιουνίου συνεπιβάτης στην πτήση Μόντρεαλ-Αθήνα. Ρεμάλια της μπλογκογειτονιάς κανονίστε….

 

Ελεύθερη Υπηρεσίας Λαθών.

Να σου φέρω πιλοτήρια ή να σου γράψω λογάκια… Ξέρω πάω κάθε μέρα γράφω στο πιλοτήριο, αποσυμπιέζεται λίγο η καμπίνα του μυαλού (?) και μετά παίρνει παράταση η ουσιαστική επίσκεψη στο εξοχικό του μυαλού(?) μου.

Σήμερα όμως πήρα άδεια από όλα, ακόμα και από την πισίνα. Κάτι σαν γιορτή ή σπονδή για την 12 Απριλίου. Πάντα κοιτούσε το ημερολόγιο της χρονιάς, ένα παιχνίδι που μάλλον έπαιζε από μικρό παιδί και θα μπορούσα να το ονομάσω «το κυνηγητό της Κυριακής του Πάσχα». Μου έλεγε, «έχουν συμπέσει τα γενέθλια μου ακόμη και με Μ. Παρασκευή» …

τι έλεγα όμως; α ναι…

για την πισίνα! Με τραβά από το πόδι κάθε μέρα η νεράιδα της Λίμνης, έρχεται και κολυμπάμε, μιλάμε- κολυμπάμε- μιλάμε…χθες της είπα… περνάς καλά; φυσικά και περνάω αφού είμαι μαζί σου…

τι έλεγα όμως;.. κάτι άλλο ήθελα να πω …

α ναι για την Αγγελικούλα, πήγε μόνη της Ελλάδα, φοβόταν λίγο άλλα την δασκάλεψα ως η μεγάλη αδελφή (πόσο χρεώνεις την ψυχοθεραπεία μου είπε χαχαχα ), το ήξερα πως θα είσαι εκεί μαζί της … δηλαδή μπούρδες ήξερα, όχι, συνειδητά για να λέω την αλήθεια δεν το ήξερα! Ήξερα όμως πως θα τα καταφέρει σε ότι και αν συναντήσει μπροστά της και συνάντησε την ιδανική λύση.

ααα ναι και κάτι ακόμη…

Αυτή την εβδομάδα πήγαμε στο φεστιβάλ Ελληνικού κινηματογράφου, είδαμε το «Έτερος Εγώ» είδα και το «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ». Τελικά κάνουμε την ζωή μας με τους νόμους απίστευτα περίπλοκη ή ουσία είναι πως όταν ένα πλασμάτακι αποφασίζει να γυρίσει σε αυτό που αγαπά απλώς το κάνει, τρέχοντας με την σιγουριά της απλότητας του. Ξέρεις αλλιώς ενεργείς όταν δεν γνωρίζεις ένα νόμο και αλλιώς προσπαθώντας να τον υπερσκελίσεις με την δύναμη της αγάπης (αυτό που πάντα όλα αυτά τα χρόνια της καληνύχτας, υπάρχει τουλάχιστον ένας δάσκαλος που διαβάζει τι γράφω και βλέπει τα ορθογραφικά μου λάθη, με ξεπερνάει, ο Γιώργος, ο Θάνος, ο Βασίλης, ο Λι )  Άμα δεν γνωρίζω τους ανθρώπινους νόμους είμαι ελεύθερος υπηρεσίας λαθών.

Στριφογυρίζουν στο μυαλό μου όλοι οι νόμοι, της ζωής, της φύσης, του ανθρώπου, του συστήματος και αυτός του Μέρφι που τόσο έχει παρεξηγηθεί… τι έλεγα όμως … α ναι έλεγα πως δεν μπορώ ακόμη να τρέξω σε αυτό που αγαπώ, γιατί αφήνω κάτι που αγαπώ πίσω μου σε απρόβλεπτη κατάσταση… ( ηλίθια ρουμάνα)

Τι ήθελα τελικά να πω, ρε μάνα μου λείπεις, μου λείπει αυτή η σκυτάλη σιγουριάς που μου έδινες…

 

Για πες καμιά ιδέα, τι γλυκάκι να φάω σήμερα

Ταξίδεψε από την Ελλάδα με Τσολιάδες !!!

Λοιπόν να βάλω πρώτα όλους τους συνδέσμους που πρέπει, σε αυτή την εγγραφή

Πήρα μέρος στη «Φωτο-Συγγραφική  σκυτάλη»,που διοργάνωσε  η αγαπημένη μου marypertax. Η συμμετοχή μου ήταν αυτή Να πας να γαμηθείς Ψευδαίσθηση 

Και μετά από κλήρωση που έγινε κέρδισα!

Τα γράψαμε όλα και τα συμφωνήσαμε!! Τι συμφωνήσαμε;;; δεν κατάλαβα η ξανθιά !!! Δεν ήθελα να κερδίσω δώρο. Αν ήξερα πως υπήρχε δωράκι δεν θα έπαιρνα μέρος. Και όμως η εταίρα Ψευδαίσθηση που έχω, αυτή ντε της ανωνυμίας βρήκε τρόπο να με εκδικηθεί. Είμαι ψευδαίσθηση μου είπε! και μου το είπε τόσο απλά.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έπαιξα σε μπλογκοπαιχνίδο. Ωραία τα παιχνίδια στο παθ, μου θύμιζαν ερωτήσεις λευκωμάτων. Ευχάριστα δροσερά, με σκοπό να αναδείξουν ως μόνο ταλέντο την ευστροφία μας, να κάνουμε λίγη διαδικτυακή παρέα όσοι είχαμε το καλαμπόκι για το αι και το κιου, χωρίς ονοματεπώνυμο ή τουλάχιστον να μάθουμε να βάζουμε συνδέσμους κρικάκια. Τότε δεν ήξερα την αξία που έχουν οι σύνδεσμοι… Τώρα τελευταία έμαθα για την αξία που τους δίνει ο γούγλης, για να γίνεις ξακουστός πρέπει να έχεις πολλά πολλά δακτυλάκια να σε δείχνουν και μετά αποκτάς δύναμη να δείχνεις εσύ και έτσι φτιάχνεις το μαγαζάκι σου.

Γράφω τι γράφω? Προσπαθώ να πω κάτι με ευγενικό τρόπο… αλλά δεν …  Θα το γράψω ξεκάθαρα, με ενοχλεί η φράση «μπράβο κερδίσατε σε κλήρωση δώστε μου την διεύθυνσή σας να στείλω το δώρο σας» Τι μπράβο? δεν έκανα κάτι. Ποια κλήρωση? Δεν ήξερα πως υπήρχε κλήρωση και δώρο. Τέλος πάντων, γιατί να σου δώσω την διεύθυνσή μου, πες που να έρθω να το παραλάβω …. Κοινώς με πιάνει το στριμμένο μου ή το ψευτοαναρχικό μου.

Έλα όμως που με την Μαίρη παίζαμε στην παλιά γειτονιά του παθ. Δεν είναι πως την ξέρω, καθόλου δεν την ξέρω. Δεν ήρθε σε συναντήσεις που κάναμε, δεν έγινε μέλος της Παρέας των Ρεμαλιών» μια παρέα που στα πρώτα Χριστούγεννα μου στην Μορεάλη μου έστειλε ένα κουτί νααααα τόσο μεγάλο με ένα σωρό πράγματα γεμάτα αγάπη ! Μια παρέα που τα Χριστούγεννα ανταλλάσσουμε κάρτες. Μια παρέα που στο άσχετο λαμβάνω από την Ελένη μια Εικόνα ή από τον Γιάννη ένα διακοσμητικό τοίχου και από τον Δημήτρη δωράκια που διάλεξε το στριμμένο του, αααα ναι και από την Βιβή δωρεάν υπηρεσίες λογιστή !!!

Την Μαίρη δεν την ξέρω, όμως την ξέρω αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν την ξέρω. Ξέρω όμως αυτή την αυθόρμητη χαρά της, που δεν έχει σχέση με πωλήσεις και αναγνωσιμότητες   Να ας πούμε της αρέσει να φτιάχνει όμορφα κουτιά και της τα «βουτούν» οι γύρω της, ειδικά αυτά που της αρέσουν!!!

Έβαλα την Στριμμένη ψευτοανάρχα στην άκρη, διασταύρωσα πως δεν θα στοιχίσει ο κούκους αηδόνι το δέμα … και έδωσα διεύθυνση στο τσολιά

Και ήρθε ο τσολιάς μαζί με άλλους τσολιάδες

και μαζί το κουτί  από την Μαίρη…. το αγάπησα αυτό το πακέτο

και την εξαιρετική κάρτα

αλλά και το κουτί βιβλίο 🙂

Το αγάπησα όχι γιατί ήταν μέρος του παιχνιδιού άλλα γιατί έχει την γλύκα της ζάχαρης άχνης και μελιού από τα χεράκια της και γιατί η Μαίρη όταν βάλει κάτι στο μάτι, όπως το φλουρί … ε δεν της κάθεται

Σε φιλώ

Η γνωστή με την ψευδαίσθηση της άγνωστης Μάνια 🙂