Η Μυτούλα της Άνοιξης :- )

Άνοιξη λοιπόν, όπως το περίμενα. Γρήγορη ανυπόμονη απαιτητική. Σε ένα παιχνίδι θα το έλεγα γκαστερικό. Οργανώνει ληστείες για να κλέψει αμύθητους θησαυρούς χρωμάτων σχεδίων . Χτίζει σε περιοχές την δική της ιστορία, Ξεμυαλίζει τον ήλιο δωροδοκώντας με γοργόνες στρουμπουλές που βουτούν στο γαλάζιο ουρανό.

Αυθόρμητη η Άνοιξη, απλά δηλώνει πως διασκεδάζει, πως γελά με το παιχνίδι της. Πέφτει σαν χείμαρρος στο άγνωστο παλικάρι και εκείνος θαρρείς και είναι έτοιμος να της δώσει τα πάντα για μια και μόνο νύχτα μαζί της, έτσι για την εμπειρία. Την πιάνουν ντροπές και βάζει τα δυνατά της για να γεμίσει την πλάση όλη με λουλούδια… Θέλει τόσο πολύ να κατακτήσει αυτή την Μυτούλα, που θα μυρίσει τα λουλούδια της, έτσι του κλέβει το μυστικό του χαμόγελού του. Άλλωστε, κούνα την μυτούλα σου … και θα δεις … πάντα σου έρχεται ένα απρόσμενο χαμόγελο στα χείλη.

Η Άνοιξη στο Μόντρεαλ, τόσο μα τόσο πολυλογού και βιαστική. Με μιας όλα ανθίζουν στην πόλη.

Προσπαθώ και εγώ να της κλέψω με μερικά κλικ φωτογραφιών την ομορφιά της. Λες και μπορώ να τα καταφέρνω … μεγαλώνω…

Αυτό, αυτό αυτό το δέντρο που μου έκανε εντύπωση όταν ήρθα έμαθα μόλις φέτος το όνομά του …  Πόσο περήφανοι νιώθω με τους φίλους μου. Λέγεται Μαγνόλια !

Επιτέλους η γυμνή νεράιδα μπροστά από το διαμέρισμα έβγαλε φυλλαράκια, Ο κύρος Σκίουρος Μπακονόγλου ως συνήθως με παίρνει μάτι και φέτος από το πεζούλι του παραθύρου μου καθώς γδύνομαι … βιαστικά ρίχνει μια ματιά και τρέχει τρέχει πεινασμένος…

Φέτος το μπαλκόνι μας έχει μια ξεχωριστή νότα. Ένα χαλί πράσινο, ψεύτικο χλοοτάπητα

Και πριν το καταλάβω μέσα σε ένα μήνα άνοιξη φτάνει το καλοκαίρι με θερμοκρασίες γύρω στους 30 βαθμούς κελσίου…

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Παράδοξος Ύπνος !

Με τα όνειρα έχω μια ιδιαίτερη σχέση. Ας το πούμε σχεδόν αχαλίνωτη. Αρκετές φορές τα καταφέρνω και επεμβαίνω ώστε να αλλάξω την πορεία τους, κάτι σα να ξυπνώ μέσα στο όνειρό μου και να το συνεχίζω αλλάζοντας την πορεία του σεναρίου κατά πως με βολεύει !!!

Τις περισσότερες φορές όμως το απολαμβάνω, σα μια καλή ταινία ας πούμε, όπου το παράλογο φτιάχνει μια πλοκή με τόση μα τόση συναισθηματική νοημοσύνη!

Έχω ξυπνήσει, φοβισμένη, στενοχωρημένη, με πανικό, βιασμένη, έχω ξυπνήσει μετά από αστυνομική, θριλερική, κατασκοπική δικαστική περιπέτεια, μονολογόντας  «πσσσ γαμάτη ταινία!!!» , με έχουν κυνηγήσει, έχω κυνηγήσει, έχω μάθει να πετώ στον ύπνο μου νιώθοντας πως είναι αρκετά τα πόδια μου για να με φτάσουν στα σύννεφα. Έχω δει όνειρα που θεωρώ πως είναι υπονοούμενα μελλοντικών γεγονότων τα οποία έχω τσεκάρει ως γ@μημένες συμπτώσεις !!!

Ο συναισθηματικός κόσμος των ονείρων μου είναι απίστευτα δυνατός. Δεν βλέπω όνειρα. Τα ζω με κάθε συναισθηματική φόρτιση, τόση όσο να με ξυπνά. Έχω ξυπνήσει λοιπόν με τόσα νεύρα μετά από «ονειρικό καυγά» με το παλιό μου παλτό, που του έχω πει «μην μου μιλάς έχω νεύρα μαζί σου γιατί τσακωθήκαμε στο όνειρό μου, περίμενε να μου περάσει»

Στα χρόνια που έχουν περάσει το παλιό μου παλτό έχει βιώσει στο συζυγικό μας κρεββάτι απίστευτες καταστάσεις. Τον έχω ξυπνήσει με τα γέλια μου, ξεκαρδιστικά γέλια από μια κωμική ονειρική ταινία, του έχω διηγηθεί όνειρα και όνειρα, γεμάτα πάθος ένταση, γέλιο, έρωτα, ταξίδια, μυστήριο…

Αυτό που βίωσα προχθές όμως ως όνειρο δεν το είχα ξανανιώσει. Με ένα τίτλο «Η  απόλυτη θλίψη της απώλειας» Προφανώς επηρεασμένη από την πανδημία.

Σε ένα νοσοκομείο, ένας βαριά άρρωστος πέθαινε. Η ένδειξη του θανάτου του σε ένα ιατρικό όργανο στον τοίχο δίπλα του. Ένα μακρόστενο κυλινδρικό «δοχείο» με μια μικρή λίμνη από μέλι και ένα ζουζούνι μια πανέμορφη μύγα να πεταρίζει σε κάθε αναπνοή του αρρώστου, να ακουμπά στην λίμνη με το μέλι και να πετά πάλι, ξανά και ξανά… μέχρι να έρθει η ένδειξη θανάτου… «Να πετά μακρυά χωρίς να επισκέπτεται πότε ξανά την μελολίμνη ! 

Βγήκα έξω από το δωμάτιο, συνεπαρμένη από τον θάνατο του αρρώστου, άρχισα να περπατώ πέρα δώθε στο διάδρομο, μέχρι που με πλησίασε μια νοσοκόμα. «Ο σύζυγός σας πέθανε» μου ανακοίνωσε. Ότι με είχε συνεπάρει μετατράπηκε σε μια βουβή θλίψη, με δάκρυα να κυλούν στα μαγουλά μου καθώς η νοσοκόμα συνέχιζε… » Το άγημα για τον σύζυγό σας θα είναι έτοιμο σε λίγο και μάλιστα αποφασίσαμε να παραχωρήσουμε και το λαμπατέρ του κυρίου Παπαγεωργίου ως μέγα συνοδευτική τιμή» Ναι του αξιζει το καλύτερο συλλογιζόμουν, όμως πραγματικά δεν με ένοιαζε τι έλεγε, μόνο θλίψη και δάκρυα που δεν μπορούσα να σταματήσω…. μια φωνή μέσα μου τραγουδούσε… «δεν είσαι πια εδώ …» και καθώς πάλευα με το στοίχο «για μένα μια ζωή θα είσαι εδώ» … 

Ξύπνησα…

Με κλάμα, με αναφιλητά με δάκρυα που μούσκευαν το μαξιλάρι μου, με τόση μα τόση θλίψη…

το παλιο παλτό δίπλα μου με ρωτούσε… τι έχεις? πες μου … συμβαίνει κάτι ή είναι όνειρο? «όνειρο είναι» του είπα και συνέχισα να κλαίω …. στην αγκαλιά του…

Σώπα σώπα σσσσ … θέλω να μάθω … μη μου πεις τώρα … μετά …σσσσ 

Η φύση με καλούσε, πήγα και έκανα τσισάκια, γρήγορα επέστρεψα στο κρεββάτι. Το κατούρημα με ηρέμησε ! Ήρεμη ξάπλωσα και άρχισα να αφηγούμαι με κλειστά μάτια το όνειρο στο παλιό μου παλτό … με πήραν και πάλι τα κλάματα… και στο τέλος … γαλήνη και πάλι… στην αγκαλιά του…

Πίνοντας τον καφέ μας,το παλιό μου παλτό με ρώτησε αργότερα… «Το λαμπατέρ τι σχέση είχε στο όνειρό σου»???. Του εξήγησα με κάθε σοβαρότητα πως ήταν μεγάλη τιμή καθώς ήταν ενός διάσημου επιστήμονα !!! Ξεκαρδιστίκαμε στα γέλια !!!! Το Σάββατο πέρασε ήρεμα, χαρούμενα…

Πάντως παρόλο που έχω στην πραγματικότητα  βιώνω τη θλίψη της απώλειας της μητέρας μου και δύο ξαδέλφων μου…. πρώτη φορά βίωσα τέτοιας ένταση θλίψη … και αυτό που συνειδητοποιώ είναι πως στην πραγματικότητα αν ποτέ βιώσω αυτή την θλίψη στην πραγματικότητα τότε…  μόνο αν ξυπνήσω θα την τιθασεύσω… αλλιώς θα πρέπει να  καταφέρω να κοιμηθώ … και να μείνω εκεί στον παράδοξο ύπνο του δικού μου κόσμου.

τι λέω ?

Είναι σίγουρα πως κατά φροιντ είναι κάποια ψυχική διαταραχή !

Αλλά μου λείπει η μαμά μου, κάθε που άκουγε όλα τα τρελά μου όνειρα γελούσε και μου έλεγε «δεν είναι τίποτε, είχες ξεσκέπαστο των πωπω σωυ !!!» χαχαχαχα

Συνεχίζω να την ευχαριστώ γιατί με τον τρόπο της με βοήθησε να πατώ στη Γη χωρίς να μου ψαλιδίσει ούτε στο ελάχιστο την φαντασία μου…

Η μαμά μου ήταν όλα τα λεφτά … αυτό έχω να πω …

φέρνω το λαλα

καληνύχτα 🙂

Κόκκινο κουμπάκι :)

Εδώ και πολύ καιρό είναι εκεί. κόκκινο και στρουμπουλό. Ένα πανέμορφο και πανίσχυρο κουμπάκι.

Πότε χρησιμοποιούμε το κόκκινο ως χρώμα; Ένα χρώμα ας πούμε σε μια παιδική ζωγραφιά ξεμπροστιάζει τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού ή ένα κομματάκι του.

Είναι κόκκινο λοιπόν και με προκαλεί αυτό το κουμπάκι, το τόσο όμορφο και στρουμπουλό. Θα μπορούσε κάποιος να το πατήσει και μετά να πάει να ξαπλώσει…. να χουχουλιάσει… μόνος με τις σκέψεις του.  Το στόπ στα σταυροδρόμια είναι κόκκινο, τα παλιά κουδούνια της πυροσβεστικής … θα μου πεις κόκκινα είναι και τα τριαντάφυλλα αλλά και οι παπαρούνες και τόσα άλλα λουλούδια.

Κόκκινο είναι και το κουμπί της απόρριψης ή της αποδοχής πως δεν γνωρίζεις ή πως γνωρίζεις πως δεν ισχύει ….βέβαια αυτό συνοδεύεται με ένα Χ …

Τι έχεις; ….

Δεν ξέρω… ξέρεις αλλά δεν θέλεις να γράψεις…. ναι διαβάζουν δεν βλέπεις….εσύ τους προσκάλεσες να διαβάζουν … μικρές είμασταν οι δυο μας μόνο … και είχαμε και έναν άσχετο φόβο μήπως και κάποιος μας διαβάσει…. ήταν φόβος και χαρά…ναι και κάναμε κατάχρηση της χαράς. …

όπα … νέα λεξούλα? Κατάχρηση!!! Μήπως να προσέξεις λίγο τις παρέες σου? Γιατί ? επειδή μου δείχνουν πως κατά βάθος δεν κάνω καμιά κατάχρηση εκτός από το φαγητό… έλα δεν τρως πολύ… όχι δεν τρώω … μπορώ και κοροϊδεύω την βουλιμία μου αρκετές φορές…. άρα ούτε και αυτό… λες να κάνω μόνο κατάχρηση ζωής; Λέω πως αερολογείς..

Για να δω τι μου έφερες… σου έφερα αυτό που μου είπε ο πήτερ παν, οι καταχρήσεις κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα, πιο ευχάριστη και πιο υποφερτή…

Σου είπε και πιο υποφερτή? ναι … και δεν το ρώτησες γιατί είπε πως η ζωή είναι ανυπόφορη ? Δεν πρόλαβα είχε 6 λέει και μια τάση να με ξεπετάξει …..

Το κόκκινο κουμπακι παρόλα αυτά δεν ξέρω που κολλάει …. το τόσο όμορφο και τσουμπωτό.

Μάλλον έχει να κάνει με δήλωση το πατάς και δηλώνεις πως δεν αντέχεις άλλο…

Να υποφέρεις  ή να μην υποφέρεις….

εμ έλα ντε …..Θέλεις να δηλώσεις μήπως κάτι?

Ναι αλλά γυρνάω γύρω μου και όλο και κάποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη να δηλώσει κάτι ..

Θα φέρεις τραγούδι ;  ναι νέο λάλα… του αρέσει

. Να σε ρωτήσω γιατί δεν γράφεις λίγο πιο βατά ….. οκ

Φέτος το πάσχα ήταν διαφορετικό λίγο … όχι πολύ… δεν άλλαξε κάτι …

μόνο που κυνηγήσαμε ένα αρνάκι να το πιάσουμε και να του παρουμε το μπουτάκι του και τα συκώτια του. Κάτι αυτό που ήταν έξυπνο κάτι ο κορονοιος που έχει περιορίσει τις αναζητήσεις μας γενικά … δεν το βρίκαμε…

έτσι έφτιαξα για πρώτη φορά μαγειρίτσα με μανιτάρια !!!

και τα αυγά κατακόκκινα χωρίς ούτε μια πιτσίλα

και ο κύριος Αρνι χαμογελάστος και κρυμμένος με τους άλλους φίλους μου…

πιο κατανοητά αυτά …

έτσι νομίζω

<Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Το πνεύμα του ξερόλα μένει σπίτι 1 :)

Είναι και αυτό το δακτυλάκι που παρατηρεί και γράφει και δείχνει  … ευτυχώς σε αυτό το εξοχικό του μυαλού μου σε αυτή την ξανθιά χαρτόκουτα…μόνο ορθώνεται άντε καλά και στους φίλους μου καμιά φορά…

καλώς την ερευνήτρια … θα σε διαβάσει και κανένας κοινωνιολόγος και θα αρχίσει να σκίζει τα διπλώματα του… ξέρεις ποιος έτσι ? 

σσσσ ας την αφήσουμε στις έρευνες και καταγραφές της… σσσσ άκου… είναι η γνωστή άγνωστη ξερόλας βραβευμένη με Οσκαρ αν θυμάσαι…

… «το πνεύμα του ξερόλα» η πρώτη εγγραφή σε αυτό το εξοχικό και αμέσως μετά η δεύτερη ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΜΟΥ

σσσσ λέμε … άκου…

Κατηγορία μένουμε σπίτι, μια κατηγορία από την οποία θα μάθω πάρα πολλά για την συμπεριφορά του ανθρώπινου εγκεφάλου. Κυρίως από τα μαύρα πρόβατα που αποφασίζουν έτσι γιατί το θέλουν και όχι γιατί τους το επιβάλουν να ακολουθούν οδηγίες. Το θέμα βέβαια είναι, πως κατά κύριο λόγο τα μαύρα πρόβατα είχαν πάντα τις δικές του οδηγίες, που για κάποιο μαγικό λόγο συμβαδίζουν με την εσωτερική καθαρότητα ψυχής … με αυτό που λέμε φιλότιμο.

Έχω ακούσει πολλά για τα μαύρα πρόβατα. Κατά καιρούς προσπαθούν να τα φοβίσουν όπως και αυτή την εποχή. Αλλά το παραμυθάκι «φασιστικό, ολοκληρωτικό, στέρηση ελευθερίας » δεν πιάνει στα μαύρα πρόβατα. Έχουν από καιρό κατασταλάξει στο πως μπορεί να εισέλθει ο τραμπουκισμός στη ζωή τους και έχουν κερδίσει τον πόλεμο της ελευθερίας τους. Έτσι τα μαύρα πρόβατα δωρίζουν την ελευθερία τους όπου και όταν γουστάρουν 🙂

Στην ίδια κατηγορία όμως ανήκουν και τα λεγόμενα «νομίζω πως είμαι μαύρο πρόβατο» και το παίζω ανάλογα βάφοντας το μαλλί. Μάτσο ανθρωπάκια, και βασικά αυτό που δύσκολα μπορώ να παλέψω…  το λεγόμενο και ως υφάκι του  γαμιά που έχουν οι αγάμητοι. (δηλαδή εγώ  δεν είμαι αγάμητη; σσσ λεμεε) Αυτοί λοιπόν στην μίζερη υπερκαταναλωτική τους ζωή δέχτηκαν το «μένω σπίτι» ως μια τάση μόδας που άρχισαν να την υπερασπίζονται με πάθος. «ινφλουερς». Άρχισαν να διαφημίζουν την πλούσια βιβλιοθήκη τους, τις εκλεκτές συνταγές μαγειρικής τους, τους μοναχικούς περιπάτους στα πάρκα και στη φύση ως ευκαιρία βαθιάς περισυλλογής και φυσικά το υπέρτατο αγαθό του… κυνηγώ επιτέλους την σκόνη μέσα στο πάντα αστραφτερό μου σπίτι, γιατί κατά βάθος είμαι ταπεινό πλάσμα. για μένα λέει είμαι σίγουρη α όχι εγώ είμαι φυσική ξανθιά Το «εγώ» και η ματαιοδοξία του με φουλ τις μηχανές και η άδεια ζωή τους με τον ίδιο βαθμό τοξικότητας με την ίδια ένταση παρενόχλησης.

Το μπαλονάκι όμως άρχισε να ξεφουσκώνει γρήγορα!  Το «υπερφίαλο εγώ» που είχε ποτίσει ο ψυχολόγος τους, με το ιδιαίτερο φυτοφάρμακο «πρώτα ο εαυτός σου» … τι έλεγα; … αν ναι το υπερφίαλο εγώ τους άρχισε να αντιδρά, μιας και αυτό που ακολουθούσαν το έκαναν πράξη και τα λευκά προβατάκια του μαντριού που λέγεται «κοινωνική δικτύωση».

Δεν έχω θέμα να μείνω σπίτι αλλά είναι θέμα αντιμετώπισης…. έτσι «δεν θα παίξω άλλο το παιχνιδάκι τους από τα μέσα Μαΐου θα βγω, γιατί Εγώ Εγώ δεν δέχομαι κανένα φασισμό»! Έτοιμοι να φορέσουν την πιο επώνυμη κιλότα της ντουλάπας τους και να κατεβούν να διαμαρτυρηθούν βγάζοντας την …γιατί νιώθουν πως κάποιος(?) τους στερεί την ελευθερία τους. «Δεν έχω τον ιό έχω κάνει τεστ, να κάτσουν σε περιορισμό όσοι είναι μεγάλοι σε ηλικία και όσοι έχουν προβλήματα υγείας..». «Εμπρός για να ρίξουμε το φασισμό» …

Μια φορά και ένα καιρό, ήταν μια οικογένεια που ζούσε στην δύση και αποφάσισαν πως ο παππούς  και η γιαγιά δεν ήταν ασφαλείς με τις αδυναμίες και τις ασθένειες του γήρατος να μένουν μαζί τους ή να έχουν το δικό τους σπιτάκι στην διπλανή πόρτα. Οι ώρες που χρειαζόντουσαν να τους περιποιηθούν, να τσακωθούν μαζί τους γιατί δεν παίρνουν στις σωστές ώρες τα φάρμακά τους, (κ.α.)  ήταν πολλές, είχαν να μεγαλώσουν παιδιά, να δουλέψουν σκληρά.  Έτσι έψαξαν και βρήκαν και άλλους με τα ίδια ζοριλίκια και αποφάσισαν πως η τέλεια λύση ήταν να χτίσουν πανέμορφες πολυκατοικίες, να τις εξοπλίσουν με νοσοκόμες, να μαζέψουν εκεί γιαγιάδες και παππούδες, να τους δώσουν κάθε υλική άνεση και φυσικά να τους επισκέπτονται σε τακτά χρονικά διαστήματα, για τα δε μάτσο ανθρωπάκια έγινε  και της μόδας η εβδομαδιαία φιλανθρωπική επίσκεψη σε αυτά τα πανέμορφα καταφύγια γερόντων. Εξασφαλίστηκε  έτσι η μακροζωία του παππού και της γιαγιάς με κάθε χλιδή και φροντίδα.

.. και το σύστημα δούλευε τέλεια, και όλο πιο πολύ δούλευαν οι νέοι για να συντηρούν αυτά τα καταφύγια γερόντων … και η δύση άρχισε να γερνάει … και η ζωή τόσο μα τόσο φο μπιζού και δώρα για τους φίλους σου…

και τα χρόνια περνάνε  … λαλά άσχετο…

Στο Μόντρεαλ τα καταφύγια αυτά γερόντων έχουν γίνει οι μεγαλύτεροι χώροι που κάνει πάρτι ο άσχετος αυτός ιός… όπως το νιώθει η ΜαΓία μου «έξοδος ψυχών»…

….δεν καταλαβαίνω, ακόμα καταγράφω …

Καληνύχτα Μορεάλη μου…

 

Χωρίς τίτλο γιατί νυστάζω πολύ :)

Χαϊδεύω την επιδερμίδα μου. Αναγνωρίζω τα πρώτες ζάρες. Επιδερμίδα σαγρέ, απαλή αλλά σαγρέ. Εκείνο που με τρομάζει είναι πως μοιάζει να μην έχω συνειδητοποιήσει το πώς, πότε ξεκίνησε …

Η φίλη του βυθού μου, αποκαμωμένη στην πολυθρόνα. Περιμένει να της χτενίσω τα μακριά βρεγμένα της μαλλιά, Κοχύλια, σπάνια πετράδια, εξωτικά φύκια, αθάνατα κόκαλα! Ένα ένα τα ξεμπερδεύω από τα μαλλιά της και τα βάζει στο πουγγί της ενθουσιασμένη. Πάντα σιωπηλή.

Μην με ρωτάς, στο έχω πει, με αυτά φτιάχνει το παλάτι του βυθού μου. Κολυμπά σε άγνωστους κόσμους, αφήνει τα μαλλιά της ελεύθερα δίχτυα να συλλέγουν. Κάθε φορά που έρχεται μου βγαίνει ο … =άντε καλά= η ψυχή για να τα ξεμπερδέψω, Ο απολογισμός, το ταμείο μιας περιπέτειας. Χτίζει και διακοσμεί νέες πτέρυγες με αυτά. Αυτό το παλάτι γίνεται όλο και πιο λαμπερό όλο και πιο πλούσιο. Πολλές φορές με τραβά από το χέρι, με σέρνει μέσα βαθιά για να μου δείξει τις δημιουργίες της. Αναγνωρίζω το πώς και το πότε …

Ο Λαρεύντης έλεγε δεν θέλω να ωριμάσω γιατί ότι ωριμάζει μετά σαπίζει… Δεν θέλω να σαπίσω όμως θέλω να αρχίσω να βρίσκω τρόπους το ώριμο να φωτίσω. Όσο κολυμπώ στις πτέρυγες του παλατιού μου, στην σιωπή του νερού, αναρωτιέμαι πότε σταματά μια γυναίκα, σε ποια ηλικία δεν καταφέρνει να αποπλανεί, να σαγηνεύει σερνικά  …

Σήμερα έμαθα πως η κυρά Δέσποινα πέθανε  τον περασμένο Οκτώβριο. Ο κανακάρης της δεν με πήρε τηλέφωνο για την κηδεία, δεν έβρισκε το τηλέφωνο. Τον πιστεύω.

Πάει η κυρά Δέσποινα πέθανε από αφυδάτωση. Δεν το ήθελε το νερό, το θυμάμαι… Δεν θυμόνταν πως διψούσε, έπρεπε να της το θυμίζω, αλλά θύμωνε … με δύο ποτήρια νερό, ένα για εκείνη και ένα για μένα την ξεγελούσα μερικές φορές.  Η κυρά Δέσποινα κοιτούσε την ζαρωμένη επιδερμίδα της και ορισμένες φορές δεν την αναγνώριζε. Η κυρά Δέσποινα δεν μπορούσε εδώ και χρόνια να βρει το παλάτι του βυθού της…Αλτ και χαμένη έξω τελείως από τα νερά της ή ίσως πολύ βαθιά για να κατορθώσει να βρει το δρόμο προς την επιφάνεια

Ο κύκλος του νερού, είμαι φτιαγμένη από νερό που σιγά σιγά κάνει τον κύκλο του…

Νύσταξα, από το πρωί σήμερα νυστάζω, είναι μια δικαιολογημένη ατονία…

Άσχετο πριν κοιμηθώ. Είναι απίστευτο το κλάμα που ρίχνουν οι ηλικιωμένοι αυτόν τον καιρό. Συλλέγω ιστορίες, αυτές της διπλανής πόρτας…

Καληνύχτα Μορεάλη μου.