Η πρώτη του 2023 :)

Αύριο ξεκινώ το σχολείο.Επιστροφή στα σποράκια μου Θα πρέπει να ξανακερδίσω το ενδιαφέρον τους γιατί και αυτά όπως και εγώ μετά από τις ημέρες ξενοιασιάς, με φίλους, με μονοήμερες εξορμήσεις, με λιχουδιές, με με με άντε να με ξαναβάλεις στις καθημερινές υποχρεώσεις.

Αύριο θα πάμε στη Νεράιδα της Λίμνης κατά κόσμον Μαίρη. Μαζεύει κάθε παραμονή Χριστουγέννων στενούς φίλους και συγγενείς για ρεβεγιόν, όλα από τα χεράκια της. Όμως ο κοβιντ της αλλάξε τα σχέδια, μια μέρα πριν… έτσι το μετέθεσε για αύριο τις 7 Ιανουαρίου, ευτυχώς που με πήρε τηλέφωνο το είχα ξεχάσει.

Πήρα αρκετά δώρα από τους γονείς, όχι όσα θα έπρεπε… πολλές απουσίες των παιδιών την τελευταία σχολική μέρα. Εμ βέβαια αφού κάναμε τη γιορτή ένα Σάββατο πριν κλείσουμε, οι περισσότεροι γονείς δεν τα έφεραν το επόμενο Σάββατο, ήταν και άσχημος ο καιρός… τέλος πάντων …

Πήραμε και από ένα όμορφο δώρο από την Πασχαλίτσα μου. Η κάρτα που το συνόδευε ήταν όλα τα λεφτά. ¨ Όλα τα λεφτά ήταν και που βρέθηκα στο στούντιο, στο αγαπημένο μου πιλοτήριο. Ένιωσα τόσο όμορφα και ερωτικά, έρωτας ραδιοφώνου είναι αυτός, νομίζω πως το μικρόβιο ξύπνησε. Κάνω σκέψεις μήπως αλλάξω την καθημερινότητα μου, προσθέτοντας μια νέα υποχρέωση, να πετάω στα σύννεφα και να χαϊδεύω αυτάκια πάλι χιχιχι. Και μόνο που το αναφέρω εδώ στο ημερολόγιο μου μού δημιουργεί την υποχρέωση να το κυνηγήσω και ότι γίνει … λίγο νερό στο κρασί μου, λίγο περασμένα ξεχασμένα, λίγο ένα χαμόγελο, και ίσως κάνω μια επίσημη επίσκεψη στα γραφεία ..

Το Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν μας στο σπίτι ήταν ζεστό, μέχρι και κεράκια ανάψαμε 🙂

Στα όμορφα δώρα βάζω την κατασκευή της βασιλόπιτας. Έτσι και αλλιώς όταν είμαστε μαζί στην κουζίνα είναι σα να κινηματογραφείτε ως ντοκιμαντέρ η μορφή της σχέσης μας. Κέικ φέτος, με συντροφιά τις συμβουλές της βίβλου

με διάφορα μέσα …

Βάζω επίσης το Πρωτοχρονιάτικο Ρεβεγιόν στα δώρα. Ήταν όμορφο, παρόλο που δεν κάναμε αλλαγή του χρόνου σε κάποιο φιλικό σπίτι ή στο δικό μας… τι ωραία που ήταν στον Αγιο Στέφανο… τι έλεγα α ναι, φέτος πήγαμε σε ένα ρεβεγιόν που οργανώθηκε στη Νότια Ακτή και βρεθήκαμε σε ένα τραπέζι 10 ατόμων, όλοι φίλοι από μικρά παιδιά, ελληνοκαναδεζάκια! Φυσικά και το ευχαριστηθήκαμε, γιατί ειδικά όταν ξέρεις από τραγούδια και σου τυχαίνει αυτός ο ντι τζει πρέπει να έχεις υπέροχη ψυχολογία, που δεν μπορεί να την αγγίξει τίποτε και σε οδηγεί στην πίστα ξανά και ξανά. Είχαμε καιρό να χορέψουμε !!!

Α ναι και έφαγα και την πρώτη τούμπα της χρονιάς Τόσα χρόνια στον Καναδά τολμώ να πω πως κάτι έχω μάθει από περπάτημα σε χιόνι ή παγωμένο χιόνι ή και πάγο μη σου πω… αλλά… φαίνεται πως δεν έχω μάθει από ισορροπία σε μια αίθουσα που είναι γεμάτη γυαλιστερα κομφετί … έτσι λίγο πριν την έξοδο από την αίθουσα, και καθώς το παλιό μου παλτό απομακρύνθηκε από το πλάι μου για να πάει να πάρει το παλτό του, απλά τον φώναξα δυνατά. Γύρισε, δεν με είδε στο οπτικό του ορίζοντα και κοίταξε στο πάτωμα για να πάθει εκείνος το πρώτο σοκ … Ολα καλά όμως…

Επίσης, και το κοπή τη πιτα ήταν ωραίο γιατί συνδεθήκαμε με Ελλάδα και τα ανήψια μας,…

Αφήνω για το τέλος μερικές φωτογραφίες από την εκδρομή μας στην Οττάβα από χιονισμένα τοπία, από τις βόλτες μας και μερικές γουρουνιές άλλες.

Από Αύριο λοιπόν σχολείο, σπίτι χωρίς φωτάκια, επέτειος, μια μικροεπέμβαση, νέα ενδιαφέροντα …

Καληνύχτα

Ετήσιος απολογισμός ευγνωμοσύνης

Η Μαρίνα μας του »Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή» είπε να παίξει σε μια παιδική χαρά, μαζευτήκαμε αρκετά παιδάκια γύρω της και μας έδωσε τους κανόνες. Η λέξη που το χαρακτηρίζει είναι αμεσότητα Γιατί η Μαρίνα στο τέλος κάθε μα κάθε μήνα μας έστελνε μια υπενθύμιση που προσωπικά με έκανε να χαμογελώ και να νιώθω τη ζεστασιά της σκέψης της και τη φροντίδα της. Με θυμάμαι όλους αυτούς τους μήνες, κάθε τέλος του μήνα να συμπληρώνω το πως ένιωσα, ίσως αν έγραφα σήμερα για τον κάθε μήνα να ήμουν αχμμ κάπως πιο αποστασιοποιημένη

Έτσι λοιπόν για ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνωμοσύνη είναι η φροντίδα της Μαρίνας βασικά σε ό,τι αναλαμβάνει. Απολογισμός των μηνών του 2022! »Ετήσιος απολογισμός Ευγνωμοσύνης» λοιπόν και η δική μου συμμετοχή ακολουθεί. 🙂

Ιανουάριο​ς

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Ιανουάριο είναι: Ευχαριστώ
Γιατί: 
42 χρόνια διατηρείται ένας δυνατός έρωτας, μια μοναδική φιλία και μια υπέροχη σχέση ζωής συντροφιάς
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Ιανουάριο είναι: 
Πως γιορτάσαμε και φέτος μαζί την επέτειο μας, η αξία του μαζί

Φεβρουάρι​ος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Φεβρουάριο είναι: προσπάθεια
Γιατί: 
πραγματικά προσπάθησα να ξεπεράσω τον εαυτό μου,
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Φεβρουάριο είναι: 
Η αξία μιας καλής ομάδας, ενός επικοινωνιακού αρχηγού, και η βοήθεια των μελών.

Μάρτιος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Μάρτιο είναι: Άνοιξη
Γιατί: 
Η άνοιξη συμβολίζει την αναγέννηση στο κορμί, την αναθεώρηση, τη μελισσούλα που πετά από λουλούδι σε λουλούδι
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Μάρτιο είναι: 
Η αξία των φυσικών αναγκών μας. Ο τρόπος που με ξέχασαν (ίσως έβαλε το χεράκι της και η μαλούμα από ψηλά) οι μεγάλες κρίσεις άγχους.

Απρίλιος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Απρίλιο είναι: Είναι φράση, συγκεκριμένα «Κύττα τι γίνεται παραέξω»
Γιατί: 
Τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε δημιουργούν προσωρινή τύφλωση. Βγήκα έξω από τον μικρόκοσμό μου, ένιωσα πόσο ομαλή είναι η ζωή μου αυτό το διάστημα, και κατάφερα να αναπτύξω περισσότερο τη φιλία.
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Απρίλιο είναι: 
Η χαρά της φιλίας

Μάιος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Μάιο είναι: Αποχαιρετισμός
Γιατί: 
Γιατί ως δασκαλίτσα στα Σαββατιανά σχολεία είχα τη χαρά και το δημιουργικό άγχος της τελετής αποφοίτησης. Τα πτυχία τους με σωστά και όμορφα γραμμένο το όνομά τους, τις πρόβες των παιδιών με τραγούδια και ποιήματα το ψυχαγωγικό μέρος της γιορτής, και γενικά την οργάνωση και εκτέλεση αυτού που με μια φράση λέμε «τελευταία μέρα στο σχολείο, αποχαιρετισμός»
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Μάιο είναι: 
Είναι η έντονη στιγμή και τα άπειρα συναισθήματά που ένιωσα στην ομιλία της παρουσίασης μου στους γονείς. Η ευκαιρία που μου δόθηκε να τους κάνω χαρούμενους, περήφανους, συγκινημένους για την πρόοδο των παιδιών τους.

Ιούνιος 

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Ιούνιο είναι: Ικανότητες
Γιατί: 
Ορισμένες φορές είναι σημαντικό να κοιτάμε τα επιτεύγματά μας και να νιώθουμε πόσο ικανοί είμαστε.
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Ιούνιο είναι:
Πως ένιωσα πως τα κατάφερα. Τον Ιούνιο ξεκίνησα για πρώτη φορά να παραδίδω ιδιαίτερα μαθήματα ελληνικών σε ένα κοριτσάκι 6 χρονών. Στον τέλος του μήνα ένιωσα υπερήφανη για την ικανότητά μου, τη μεταδοτικότητά μου. Ξ μικρή τα πηγαίνει θαυμάσια και αυτό μου δίνει τρομερή δύναμη.

Ιούλιος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Ιούλιο είναι: Φρένο
Γιατί:
Είναι δύσκολο να βάλεις τον εγωισμό σου στο σκαμνί αλλά κάποια στιγμή σου χτυπούν καμπανάκια. Δεν μπορείς να τα καταφέρεις όλα, όσο πολυεργαλείο και αν είσαι. Αν αφήσει το πείσμα του εγωισμού σου, αν σε πιέζει έντονα να πετύχεις σε έναν τομέα, ο εγκέφαλος καίγεται και το νευρικό σύστημα πανικοβάλλεται.
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Ιούλιο είναι:
Η κατανόηση από ανθρώπους που με αγαπούν και με πιστεύουν.

Αύγουστος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Αύγουστο είναι:  Στα αναμμένα κάρβουνα
Γιατί:
Θα γίνει δεν θα γίνει το ταξίδι στην Ελλάδα. Μια από τη μια ψηνόμασταν και μια από την άλλη πέρα δώθε Θα πάει μόνος ή θα πάμε μαζί. Παντού απαγορευτικά που στο παραπέντε άναβαν την ελπίδα του ταξιδιού.
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Αύγουστο είναι:
Η άσχετη χαρά που πήρα από τη Νόρα. Πέρασε στο πανεπιστήμιο με την υψηλότερη βαθμολογία και μου χάρισε τη χαρά του γονέα και ας είναι ανιψιά μου.

Σεπτέμβριος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Σεπτέμβριο είναι: Οικογένεια
Γιατί: 
Καταφέραμε να ταξιδέψουμε στην Ελλάδα. Για τρεις εβδομάδες νιώσαμε την ελληνική δική μας οικογένεια
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Σεπτέμβριο είναι: 
Η προετοιμασία του γάμου της ανιψιάς μου, η συγκινήσεις που ένιωσα και τα δάκρυα χαράς, το κέικ βουτηγμένο στο κρύο γάλα, το μοχίτο .

Οκτώβριος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Οκτώβριο είναι: Υπομονή
Γιατί:
Είναι ορισμένες βλακείες, χαζά θεματάκια υγείας το ένα όμως αμέσως μετά το άλλο, που ενώ ξέρεις πως είναι περαστικά σου δημιουργούν ένα εκνευρισμό χωρίς προηγούμενο και νιώθεις τις αποθήκες της υπομονής σου να αδειάζουν λες και πέρασε ο λευκός σίφουνας άζαξ (που έλεγε και μια διαφήμιση παλιά)
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Οκτώβριο είναι:
Ε φυσικά το παλιό παλτό, που παρόλο που δεν το έχει με την υπομονή όχι μόνο εξοπλίστηκε εκείνος αλλά μου πρόσφερε και μένα

Νοέμβριος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Νοέμβριο είναι: Γενέθλια
Γιατί:
οι δύο δικοί μου άνθρωποι είναι στη ζωή και νιώθω αυτό το μήνα κάθε χρόνο μεγάλη ευγνωμοσύνη
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Νοέμβριο είναι:
Για την αδελφή μου, μια εξαιρετική μητέρα. Η ανιψιά μου πήρε με το σπαθί της υποτροφία όλων των σπουδών της στο Λονδίνο για τη Νομική.

Δεκέμβριος

Η λέξη που χαρακτήρισε τον Δεκέμβριο είναι: Θαυμασμός
Γιατί: Για το παλιό μου παλτό και τον τρόπο που αντιμετωπίζει την κάθε δυσκολία, για τις θεραπευτικές ιδιότητες της αγκαλιάς, για την τελευταία στιγμή που κάτι πάντα όμορφο μου προσφέρει η ζωή. Για τα σποράκια που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους στη Χριστουγεννιάτικη γιορτή, για τη ζυγαριά που δεν κάνει τα στραβά μάτια και μου ρίχνει κατάμουτρα τις γουρουνιές μου
Ένα πράγμα για το οποίο ένιωσα ευγνώμων τον Δεκέμβριο είναι: …. όλα καλά 🙂

Λατρεμένος 🙂


Με προβληματίζει κάτι

Με προβληματίζει κάτι αυτόν τον καιρό…

τι?

ο χρόνος …

ωχ θα έχουμε πολυλογία, ξέρεις καμιά φορά νοσταλγώ τότε που απλά ερχόσουν στο εξοχικό μου και μου έφερνες ένα τραγούδι, άντε και τους στίχους του…

Σε παρακαλώ, κάτσε να σου πω γιατί Να…. Πότε άνοιξαν τα σχολεία, πότε γιορτάσαμε την 28η και πως έχω ξεκινήσει να οργανώνω τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή, ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει.

Τα σποράκια μου τα γνώρισα την επόμενη της επιστροφής μου από την Ελλάδα. Η κυρία Μάνια, γνωστή στους γονείς της ελληνικής παροικίας, κάτι σαν τη δασκάλα του χωριού, καλωσόρισε 21 σποράκια. Οι γονείς μου χάρισαν το πιο όμορφο χαμόγελό τους κατά την πρώτη παραλαβή των παιδιών. Αργότερα διαπίστωσα πως ήταν όλοι μιλημένοι από γνωστούς, συγγενείς ή φίλους που παλαιότερα μου είχαν εμπιστευτεί τα παιδιά τους. χαχαχαα καλύτερα να σου βγει το μάτι πάρα το όνομα. Έτσι όλοι ξέρουν πως η κυρία Μάνια μένει κάθε χρόνο στην ίδια τάξη, στο νηπιαγωγείο … Αυτός ο ρόλος τη νηπιαγωγείου ταιριάζει γάντι στη μικρή ξανθιά θεά, που διψά για αγάπη και αποδοχή. Χρόνια έρχονται και φεύγουν και κάθε χρόνο, συναντά μαθητές της που όλο και μεγαλώνουν και βγάζουν ρίζες και αν και πάντα χαμογελούν και χαιρετούν με τα χρόνια το χαμόγελό τους γίνεται όλο και πιο ντροπαλό…. Χρόνος το κρατώ ως λέξη

Ο μόνος που στην αρχή μου έφερε αντίσταση ήταν ο Δημήτρης. Για κάποιο λόγο δεν ήθελε να φύγει από την αγκαλιά της μαμάς του. Ψέματα, για κάποιο λόγο δεν ήθελε η μαμα να τον αφήσει από την αγκαλιά της. Δοκίμασα τα πάντα, και όταν πήρα τη συγκατάθεση του πατέρα, απλά τράβηξα τον Δημήτρη μέσα στην τάξη και έκλεισα την πόρτα. Βία … σκίζεται η καρδιά μου όταν το κάνω αυτό, νιώθω άγριο θηρίο…. Ευτυχώς, με τον Δημήτρη φτιάξαμε τη σχέση μας μέσα σε 1 λεπτό… και η υπόλοιπη μέρα κύλησε όμορφα …. 21 σποράκια…. 4 Προνήπιο: Μαρία-Εύα, Αντώνης, Πάνος Γιάννης Λουκάς, 17 νηπιαγωγείο. Έξι παλιοσειρά από πέρσι, Γεώργιος, Μιχάλης, Έλλα, Ηλέκτρα, Θάλεια, Απόλλωνας και Παναγιώτης, Αλέξανδρος, Τζέισον, Θωμάς, Πηνελόπη, Ζωή, Τζέννα, Βικτωρία, Δημήτρης, Ματθαίος. Πρώτη αποστολή να γελάσουν με τον Ιπποπόταμο, δεύτερη να μάθουμε τα ονόματά τους… και το τρένο ξεκίνησε για μια ακόμη χρονιά. Ευτυχώς, φέτος έχω πάλι βοηθό την Κωνσταντίνα που είναι φοβερή.

Δεν τα έχω χαρεί φέτος τα σποράκια μου ακόμα, καθώς αναγκάστηκα να λείψω δύο Σάββατα. Είμαστε λίγο, τρέχα να προλάβουμε…. η χρονιά δεν έχει πάει όπως την είχα οργανώσει. Νιώθω πως ακόμα δεν έχουμε δεθεί ως ομάδα. Αυτό το Σάββατο βέβαια θα πάμε την πρώτη μας εκδρομή! Το άγχος μου χτυπά κόκκινο, και με ντροπή και μετάνοια θέλω να ζητήσω συγγνώμη από όλους τους δασκάλους και καθηγητές μου… Δεν τους έφτανε η μεγάλη ευθύνη της ζωής μας, είχαν να κυνηγούν και εμάς, που σε κάθε εκδρομή σαν λυσσασμένα σκαρώναμε ότι δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.

Φυσικά, μπορώ εύκολα να σκεφτώ πως το άγχος και η ευθύνη για το Σάββατο με κάνουν να τα βάζω με τον χρόνο χαχαχα

Αλλά (ωχ πολυλογία, άντε λέγε)

Ο Χρόνος… τα τελευταία χρόνια, κάτι η επιδημία, κάτι που μπήκα στην δεύτερη πενταετία των 50, κάτι ο καθρέφτης, κάτι που ακόμα περνά η μπογιά μου, κάτι που αρχίζει να αντιστέκεται το κορμί μου σε καταχρήσεις, κάτι από δω κάτι από κει… κάτι που έχω χάσει διάφορες σταθερές μου, (αυγά και τα πασχάλια κοινώς) … τι έλεγα ναι … Καταλήγω πως ο χρόνος είναι άνθρωπος. Τις περισσότερες φορές, σκληρός, ηγετικός, βιαστής, ψυχρός δολοφόνος δάσκαλος, άλλες φορές φτωχός, ρακένδυτος, ψυχασθενής, καταθλιπτικός, άλλες φορές ψεύτης, υποκριτής, αλαζόνας, ειρωνικός, δυστυχισμένος, άλλες πάλι συντροφικός, φίλος, υπομονετικός, συγκαταβατικός, και κάποιες φορές άτακτος, μικρό παιδί, που το κυνηγάς για να τον φτάσεις, που τον παρακαλείς να παίξει μαζί σου, να σου δώσει σημασία….

…… σκοπεύεις κάπου να καταλήξεις? ή θα λιώσουμε στην πολυλογία σου!

Να σου πω, δικό μου είσαι ότι θέλω σε κάνω, εγώ εγώ σε έχω βαφτίσει «αυτό»

Καλά, λέγε…

Τι έλεγα, τέλος πάντων ήθελα να μακρηγορήσω και άλλο αλλά θα ολοκληρώσω … Ως ξανθιά και ως θεά βεβαίως βεβαίως, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως τις φορές που πραγματικά τον έχω χεσμένο τον χρόνο, είναι όταν φτάνω σε έναν οργασμό (οποιασδήποτε μορφής). Αυτή η ιδιαίτερη ψυχοσωματική κατάσταση εκμηδενίζει τον χρόνο, βασικά, δεν έχει καμιά πρόθεση να τον ανταγωνιστεί ένα απλό ρουα ματ πριν αρχίσει καν το παιχνίδι. Ο οργασμός απλά δεν τον υπολογίζει καν ως αντίπαλο. Θα μπορούσα να πω, πάντα ως θεά ομιλούμενη, πως ο οργασμός είναι θεός κάτι που πότε μα ποτέ δεν πρόκειται να πετύχει ο χρόνος.

Έτσι, τώρα που το σκέφτομαι, ο χρόνος είναι ένας απλός υπάνθρωπος, που έχει ένα σωρό χαρακτηριστικά του ανθρώπου, εκτός από την ικανότητα να κοιτά ψηλά….

Δεν ξέρω τι σε έπιασε και κουρεύεις του αμπέλου τη φιλοσοφία.

Ε να, στο είπα στην αρχή, γλιστρά απ τα χέρια μου… και φοβάμαι πως είναι στιγμές που δεν με νοιάζει καν, και μετά σα να μετανιώνω και να με νοιάζει πολύ …

Να κοιτάξεις τα ορμονικά σου σε παρακαλώ χαχαχαχα

Μπα, δεν έχω σκοπό να σταματήσω να φτάνω σε οργασμούς.

Όχι δεν να μην φέρεις Σπανουδάκη, θα φέρω εγώ το αγαπημένο μου μελό και πάντα επίκαιρο στο εξοχικό μας.

να θυμηθώ να σου πω και για την Νόρα μας… πήρε και υποτροφία…

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….

Στην Ελλάδα κουράστηκα

Μια εβδομάδα μόνη στην Ελλάδα. Στο σπίτι της θείας μου στο Παγκράτι. Η Θεία μου ήταν χαρούμενη. Είχε στη διάθεση της μια εβδομάδα για να μου κάνει κάθε τυραννία. Η μεγαλύτερη καταπίεση ήταν το φαγητό *ένα μόνιμο φάε και φάε μα δεν έφαγες… και η πιο γλυκιά το νυχτικό μου, το κρεβάτι τακτοποιημένο να με περιμένει να επιστρέψω στο σπίτι, μαζί με το φως στο κομοδίνο της και τη φράση «επέστρεψες, διάβαζα και πέρασε η ώρα, πώς τα πέρασες, θα τα πούμε το πρωί καληνύχτα, σου έχω βάλει το νερό σου στο τραπεζάκι».

Δεν μου άρεσε που έμεινα πίσω και έφυγε το παλιό μου παλτό. Ένα κομμάτι μέσα μου, αρκετά μεγάλο, ήθελε να φύγω μαζί του. Είχα μια μικρή αντζέντα με πράγματα που ήθελα να κάνω, όμως περισσότερο απ όλα ήθελα να γυρίσω στο… σπίτι μου, μαζί του. Σε αυτό το ταξίδι η κούραση και η ένταση από τον γάμο, μου δημιούργησαν ορισμένες υποψίες. Ένιωσα μεγαλύτερο το κενό μεταξύ της καθημερινότητας μου στο Μοντρεάλ και της καθημερινότητας των φίλων και συγγενών στην Αθήνα. Ένα κενό μεταξύ του δεξιού και αριστερού μου αφτιού, εκεί στην επεξεργασία συμπεριφορών… Ίσως πάλι να φταίει το γεγονός πως μου έλειπε από το πλάνο το οικείο πρόσωπο της αδελφής μου… Υποψίες, όχι κάτι ξεκαθαρισμένο, και έτσι τις φέρνω εδώ, ως υποψίες. Μικρές προνύμφες που δεν ξέρω ακόμα τι είδους ζουζούνια είναι ..

Από τη μια η κούραση, σωματική και ψυχική, από την άλλη η λαχτάρα μου να δω φίλους, να διασκεδάσω έτσι όπως γνωρίζει μια ξανθιά θεά να διασκεδάζει, και από την άλλη άλλη η πίεση και ο έλεγχος για το πού, πότε, ποιος, γιατί… τσακ έγινε το βραχυκύκλωμα στο κενό επεξεργασίας.

Πάρτην κάτω τη δικιά σου. Από τη Δευτέρα το βράδυ, με το που επέστρεψα στο τακτοποιημένο κρεββάτι, άρχισε ένας ίλιγγος, άλλο πράμα… Σε κάθε αλλαγή πλευρού, θέσης γυρνούσε ο κόσμος όλος τροχός της τύχης καιιιι έλα να αράξουμε παλικάρια μου. Για λίγα δευτερόλεπτα τίποτε δεν ήταν σε μια θέση, μετά ηρεμία, αρκεί να μην αλλάξω θέση. Ο γλυκός και πάντα πρόθυμος Πέτρος, είπε: «Ίλιγγος θέσης» αυτά τα χάπια να πάρεις….

Μέχρι την Πέμπτη την έβγαλα κούτσα κούτσα, έπρεπε να ξεκουραστώ για το ταξίδι, έτσι η θεία ήταν αυτή που με χάρηκε για τα καλά…:) Παρασκευή το ταξίδι επιστροφής, Σάββατο τα σποράκια μου πρώτη μέρα στο σχολείο, 21 σποράκια, 4 προνήπιο και 17 νηπιαγωγείο.

Την Παρασκευή πρωί πρωί μπήκα στο ταξί για το αεροδρόμιο. Μοναξιά και λαχτάρα να δω το παλιό μου παλτό. Δεν με πείραζε καθόλου που έφευγα, ίσα ίσα, το ταξίδι της επιστροφής μου έδινε χαρά.

Σωστά τα έκανα όλα, κουλουριάστηκε η σκέψη μου στο κάθισμα του αεροπλάνου και απλά περίμενα …

Κράτησα την υποψία, την έβαλα σε λίγο πιο μικρό καλάθι, μήπως και …

Εκεί στο υψόμετρο όπου τίποτε δεν πατάει στη Γη, ένιωσα ένα τίποτε που περιμένει να γίνει κάτι στα μάτια του, στα χέρια του …

Στην έξοδο με περίμενε όπως τότε την πρώτη φορά, αυτή τη φορά με ένα λουλούδι τεράστιο και αλλιώτικο απ τα άλλα.

Βέβαια, χωρίς να το καταλάβω είχα χτυπήσει το μάτι μου και είχε ένα αιμάτωμα, καλό καλό λεκέ στο λευκό…

Επίσης, μετά από μια εβδομάδα και τις επόμενες δύο εβδομάδες σερνόμουν από ισχιαλγία, κάποιο νεύρο τραβήχτηκε, δεν βολευόμουν πουθενά. Ίσως, κάποιες στιγμές στην αγκαλιά του… μέχρι που… Ξεθάρρεψα και πήγαμε και φθινοπωρινή βόλτα όχι μία, δύο φορές… έτσι κόντρα στον πόνο

Το φθινόπωρο, κατά γενική ομολογία των κατοίκων του Μοντρεάλ, φέτος μας έδωσε ακόμα πιο έντονα χρώματα. Ένας όμορφος χορός των διαθέσεων του καιρό και της ευδιάθετης φύσης… Σίγουρα στο κινητό μου υπάρχουν πολλές πολλές η μια καλύτερη από την άλλη… μια πολύ γρήγορη επιλογή αυτών των δύο…

ωραία ε? ναι για λίγο γιατί μετά κόλλησα και κοβιντ. Τίποτε το επικίνδυνο, μια μέρα πυρετό και λίγο μπούκωμα στη μύτη, όμως τα τεστ για 7 μέρες έβγαιναν θετικά, ο εκνευρισμός μου μεγάλωνε, έχασα τη γιορτή της 28ης που έκαναν τα σποράκια μου… το πιο σημαντικό όμως να μην κολλήσει το παλιό μου παλτό … μάλλον τα καταφέραμε και δεν κόλλησε …

Τώρα τώρα που σου γράφω, σήμερα, μετά από 10 μέρες, θα κουρνιάσω στην αγκαλιά του… Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα καταφέρνει και είναι τόσο δυνατός εκείνος… Μια περίεργη ψυχολογική κούραση με έχει σχεδόν καταβάλει, αύριο με καλούν στη λεξόκλειδη για δουλειά από το σπίτι… πίεση … που είναι η βαλβίδα;

Στην Ελλάδα φιλεύτηκα

Στην Ελλάδα με κέρασαν, με φίλεψαν φίλοι, κάποιοι σταθερές αξίες, κάποιοι παλιοί και κάποιοι καινούριοι.

Και αυτό είναι στα αλήθεια μεγάλη ευλογία, να σου δίνεται απλόχερα αυτός ο χάρτης κερασμάτων που περιέχει πολλές διαφορετικές και μοναδικές διαδρομές σε γαλαξίες. Να κοιτάς, να παρατηρείς, να αποκρυπτογραφείς, να νιώθεις ζεστές ανθρώπινες παρουσίες, που κινήθηκαν σε άλλη τροχιά από σένα και που τελικά ξαναενώθηκαν έστω και για λίγο. Σε ρωτούν μετά, γιατί άραγε μπορούν στα μάτια σου να δουν τόσους πολλούς γαλαξίες… και εσύ τους απαντάς με το βλέμμα σου να τους φωτίζει: είσαι εσύ, εσύ, δεν το βλέπεις είσαι εσύ που μπορείς να τους αντιλαμβάνεσαι στο βλέμμα μου, βαθειά μέσα στον καθρέφτη μου. Είσαι εσύ, είναι η επιθυμία σου να με βάλεις ως εξαίρεση, ως μοναδική κατηγορία της ζωής σου. Να φιλέψεις το κορμί μου με φιλιά, αγκαλιές, τσάι, γάλα, δροσερό νερό, γέψεις που δεν άλλαξαν ποτέ. Να φτιάξεις το χώρο της καθημερινότητάς σου όπως βολεύει εμένα, για να με χαρείς να σε χαρώ στη μια στιγμή που το σύμπαν μάς φέρνει στο ίδιο σημείο, ένα τσιγάρο δρόμος από τον Καναδά στην Ελλάδα.

Σε αυτό το ταξίδι στην Ελλάδα, επιζητούσαμε να σμίξουμε με φίλους ξεκλέβοντας κάποιες ώρες από τις πανέμορφες υποχρεώσεις του γάμου. Κρυφά ονειρευόμαστε ίσως και να χαθούμε για λίγο στη θάλασσα και στην αύρα της.

Αυτοκολλητάκια η Ρούλα και ο Αλέξανδρος, μπήκαμε στο σπίτι και μας φίλεψαν αυτό το εξαιρετικό κρασί με την ετικέτα «είσαι σπίτι σου». Νιώσαμε πως είναι το δικό μας σπίτι, από την αγκαλιά, τον καφέ, την μπιρίμπα, την ίδια γλώσσα στα σοβαρά και αστεία, τον γλυκό ύπνο στον καναπέ, μέχρι τον πικρόγλυκο πόνο «μου έλειψες μα είμαι πάντα εδώ για σένα».

Ο εφηβικός μου φίλος Γιάννης, σε ετοιμότητα να με κεράσει τσίπουρο, να με κεράσει χρόνο για να μοιραστούμε τα της ζωής του και ζωής μου δίχως ταμπού και ντροπές. Απλή αποδοχή και ανοιγμα αγκαλιάς.

Ο γνωστός άγνωστος Ποσειδώνας, έτσι για να νιώσουμε πόσο σε αλλάζει η εξέλιξη, το σίγουρο είναι πως τα μικρά παγωτάκια του ζαχαροπλαστείου στον Χολαργό, έχουν κρατήσει τη γέψη Χολαργός, σε όποια γεύση…

Ο Βαγγέλης και η Τούλα, από την πρώτη στιγμή μας κέρασαν την ελπίδα πως ίσως ξεκλέβαμε δύο τρεις μέρες κοντά στη θάλασσα. Δεν έχει σημασία που δεν τα καταφέραμε τελικά. Σημασία έχει πως ήρθαν στο γάμο. Ο καλύτερος προσωπικός φίλος του Παλιού Παλτού, τι λένε οι δύο τους … πιφ άντρες.

Έπειτα είναι και αυτός ο Δημήτρης Vertigo … η προσωποποίηση της αντίδρασης που πάντα με κερνά το «ναι» σε ό,τι του ζητώ, έτσι γιατί είμαι ρούσα, σαν εξαίρεση στον κανόνα του. Πίναμε καφέ στη Μεσολογγίου, και ήταν ίσως και η πρώτη φορά που είδα το πρόσωπό του να λάμπει για ένα νέο σποράκι ανιψακι που είναι στο δρόμο…. Ετσι τον εκμεταλεύτηκα χεχεχε θα έρθεις μεθαύριο Κυριακή από κει που μένεις στην άλλη άκρη της Αθήνας, να με πάρεις από το Παγκράτι να πάμε στο πάρκο Τρίτση και να με γυρίσεις στο Παγκράτι; ΝΑΙ ρε ….

Κεφάλαιο μπλόγκερς….

Ο παλιός είναι αλλιώς!

Σε αυτή τη συνάντηση Σάββατο βράδυ βρεθήκαμε με τους παλιούς. Ότι είχε φύγει το παλιό μου παλτό, είχα μια εβδομάδα να ξεσαλώσω. Οι παλιοί είναι η κληρονομιά μου από το παθ. Αυτή τη φορά συναντηθήκαμε με τους εξής τρελούς: Βιβή, Έλενα, Πέτρο, Βασίλη. Τους άλλους μέσα στην τρέλα των προηγούμενων ημερών δεν κατάφερα να τους ειδοποιήσω για την ώρα και μέρα που εγώ ΕΓΩ επέλεξα, έτσι γιατί ΕΜΕΝΑ εμένα με βόλευε, τόσος εγωκεντρισμός δεν είναι εύκολο να τον καταπιεί κάποιος. Αυτά τα 4 ρεμάλια λοιπόν με κέρασαν το ΝΑΙ ότι πεις και με ΧΑΜΟΓΕΛΟ.

Χτυπούσε δυνατά η καρδιά μου, καθώς τους περίμενα στο Σύνταγμα, ένιωθα χαρά ναι χαρά. Οφείλω να προειδοποιήσω πως όσο αναφέρομαι σε αυτή τη συνάντηση τέσσερα άτομα θα καταλάβουν όταν και αν διαβάσουν χαχαχαχα Χτυπούσε η καρδιά μου λοιπόν χαρούμενα. Η ζουμερή αγκαλιά της Βιβής, η ζεστή αγκαλιά της Έλενας, η ντροπαλή αγκαλιά του Πέτρου, η ωωω άντε καλά αγκαλιά του Βασίλη. Τους έσφιξα όλους για να καταλάβουν πόσο πολύ τους αγαπώ χωρίς να τους ξέρω σχεδόν.

Το ξέρω όταν συναντιέμαι με αυτά τα ρεμάλια κατορθώνουν, με έναν ακατόρθωτο τρόπο, να μην είμαι ποτέ εγώ το θέμα της συνάντησης. Χάρηκα που δεν χαθήκαμε, ειδικά που δεν μας έχασε αυτός που δεν ξέραμε αν θα πρέπει να τον περιμένουμε. Εξάλλου ο κρυμμένος δεν φοβάται μη χαθεί καθώς έχει το προνόμιο να παρακολουθεί, ένα μικρό παιδί, που σκέφτεται αν θα μπεί στην παρέα ή αν θα του σπάσουν ως συνήθως τα νεύρα. Να το πω όμως ένα άγχος το είχα, όσο περπατούσαμε, για να πάμε κάπου (;) που αυτοί ήξεραν (;). Πέντε άτομα, σκόρπια διαδήλωση χαράς. Δεν ήταν η κουρασή μου μόνο, κατήφορος ήταν, ήταν που ήθελα να χαζέψω, ήταν που είχα να πατήσω το πόδι μου σε αυτό το δρόμο πολλά πολλά χρόνια….

«Παιδιά μη με χάσετε που πάτε;» ήμουν σίγουρη δεν ήξεραν που πήγαιναν, αν τους έχανα, κανένα πρόβλημα, θα συνέχιζαν χαμένα ρεμάλια στο πλήθος, για να πάνε να βρουν ένα όμορφο μπαρ κάπου στη Βουλής(;) Ααα δεν έχω παράπονο, κατά καιρούς μου έριχναν μια αστραφτερή ματιά χαράς που επιτέλους με έβλεπαν μετά από τόσα χρόνια. Με έβλεπαν, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ο καθένας με τον τρόπο του δήλωναν το παρών τους και με ένιωθαν κοντά τους τόσο όσο για να μην ξεχάσουν το λόγο της συνάντησης. Ξέρετε είμαι και η ξανθιά θέα τους ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Αυτό το γωνιακό είχε μια χλιδή, έναν αέρα ρε παιδί μου ανωτέρου επιπέδου, βροντοφώναζε «αν θες να νιώσεις έλα κάτσε» «Είμαι διαφορετικό, είμαι ψαγμένο, είμαι … αυτό που θέλεις να είσαι,» Η πρώτη που τσίμπησα, και ίσως και ο μοναδική ήμουν ΕΓΩ η ξανθιά θεά φυσικά. Και αυτά τα ρεμάλια που κατά τα άλλα δεν με πρόσεχαν και δεν ήμουν το θέμα τους, με ακολούθησαν με τελετουργικό τρόπο θυσίας, φυσικά δίχως να το καταλάβω καθότι και ξανθιά. Δήθεν σατέν το πράσινο φορεματάκι της καλλίγραμμης σερβιτόρας. Όλα δήθεν σε αυτή την κοπέλα. Το θέμα είναι πως όταν έχεις ένα εγώ σαν το δικό μου θεικό εγώ, δίνεις ευκαιρίες στα άλλα εγώ τελικά να σου δείξουν τη γνησιότητα τους και η γεννεαιοδωρία είναι σφραγίδα γνησιότητας ΕΓΩ.

Μα η κοπελίτσα με το νάιλον σατέν ήταν ηλίθια παρόλο που χαζοχαρούμενα της έδειξα τον δρόμο… δεν έχω προβλημα κορίτσι μου να τσαλακωθώ αλλά πρόσεξε μη κάνεις το λάθος να με δεις τσαλακωμένη ηλίθια ε ηλίθια. Η δήθεν λύση που μας έδωσε δεν μου άρεσε και τόσο. Μαζί με τη δική μου δυσφορία άρχισα να ακούω επιτέλους και τα μουρμουρητά των ρεμαλιών, που ναι με ακολουθούσαν πρόθυμα ως κριάρια προς σφαγή, αλλά άρχισαν και να δηλώνουν «αφού εδώ θέλει»…. χαχαχαχα ποιος θέλει? εγώ θέλω να χαρώ εσάς…

Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα έζησα όσα θα ζούσαμε αν καθόμασταν μέσα και γινόμασταν μέρος του Δήθεν. Οφείλω να ομολογήσω πως ο πειρασμός ήταν τεράστιος να καθίσουμε όλοι σε αυτό το δήθεν τραπέζι. Είχα πολύ καιρό να ζήσω τον μοναδικό σατυρικό, χιουμοριστικό, ευρηματικό τρόπο των αγαπημένων μου ρεμαλιών. Έτσι και αλλιώς το κάθε ένα το θαυμάζω για τον δείκτη ευφυΐας του. Συναρπαστικός. Και μόνο αυτά που θα έγραφε ο Βασίλης μού έφταναν…. είχε ήδη αρχίσει να στροφάρει οργασμικά η διαστροφική του φαντασία, άκουγα από το στόμα του τις πρώτες λέξεις να πέφτουν, νωπό αίμα αιμοσταγούς και αιμόφυρτου θλίθερ σε ένα ταγκό για ηλίθιους δήθεν… Όμως στον Πέτρο δεν άρεσε, όσο και προσπαθούσε να ακολουθήσει, την Έλενα δεν την ένοιαζε και έμεινε η Βιβή που πάντα προειδοποιεί, «πάντως εδώ δεν θα μπορούμε να καπνίσουμε….» και εκεί που προσπαθούσαμε να ορίσουμε τις θέσεις μας… σε έναν δήθεν άνετο καναπέ .. ένιωσα πως βρίσκομαστε σε μαυσωλείο και …

Στροφή και φύγαμε, δύο βήματα πιο κάτω πήγαμε και βρήκαμε κάτι άσχετο … αχ δεν θα τους χορτάσω σκεφτόμουν, έναν έναν τους έπινα γουλιά γουλιά, άνοιξε η καρδιά μας με την αυθεντική ευγένεια του σερβιτόρου, τόσο που δεν είχε καμιά απολύτως σημασία που ήταν τόσο μα τόσο τσιγκούνης στο αλκοολ των ποτών που μας ετοίμαζε

.

Πόσο ξένη αισθάνθηκα με τις ζωές τους, τυπικά, ουσιαστικά, στην πραγματικότητα έπινα το ποτό μου με 4 άγνωστους γαλαξίες, και όμως ένιωθα τόσο μα τόσο τυχερή γιατί γιατί γιατί μ αγαπούσαν χωρίς λόγο. Ο Βασίλης μας έπρεπε να φύγει νωρίς… ξέχασα να τον ρωτήσω αν είχε μαζί το παπάκι του να μου το έβγαζε εκεί στη μέση του δρόμου να φιλούσα….

Να γράψετε ρε παιδιά, κάντε μια εγραφή για αυτή τη συνάντηση… έτσι όπως γράφαμε παλιά… ουφ δεν έγραψαν …. ήμουν, ένιωθα ερωτευμένη με τη βραδιά. Νομίζω αποτυπώθηκε στις φωτογραφίες. Για να καταλάβουμε τι λέω με αυτά τα παιδιά, έχουμε παίξει επιτραπέζια στο σπίτι μου, σε καφετέρια, έχουμε ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, έχουμε παίξει μπόουλινγκ, έχουμε … και τι δεν έχουμε εξομολογηθεί… Το μεγάλο σοκ της βραδιάς ήταν όταν με μάλωσε η Βιβή για το πως δεν τα κανόνισα σωστά… Με μάλωσε με αγάπη όπως όταν με είχε μαλώσει και ο Πέτρος στην προηγούμενη συνάντηση που πάλι δεν τα είχα κανονίσει σωστά… τέλος πάντων… ένα θα πω…

Τέλος δεν θα ξεχάσω την εικόνα τρείς φίλοι να σε αγκαλιάζουν να σε περιμένουν να μπεις στο ταξί, να σε βγάζουν φωτογραφίες την ώρα που μπαίνεις στο ταξί … να σε καλομαθαίνουν !!!! Ναι ρε παιδιά σας παρακαλώ να με καλομάθετε και άλλο και άλλο…. Συμβουλή άμα μπαίνει το μπουστο μου στις φωτογραφίες των ποτών μεθάει ο φωτογράφος και για να είναι σωστή μια φωτογραφία πρέπει να φαίνεται η μπρατέλα ή έστω ένας ώμος με τατουάζ… και το πιο βασικό είναι μυστικό για το πόσες σέλφοπαρεα φωτογραφίες βγάλαμε μέχρι να βγάλουμε αυτή που όλα τα θηλυκά είμαστε όμορφα χαχαχαχαχα

Έμεινε μια φωτογραφία στο φέις… που μάλλον έκαψε ζηλιάρες καρδιές και είχαμε πυρκαγίες …

και τώρα η γλυκιά μου εκδίκηση Δεν έγραψαν? θα τους φέρω με το ζόρι εδώ να γράψουν να γράψουν σχόλιο χοχοχοχοχ θεά είμαι ξανθιά είμαι … ναι θα μου πουν λέμε τώρα… όχι τίποτε άλλο άλλα με κέρασαν το πιο ποτό ποτό

Κεφάλαιο μπλογκερ

Ο νέος είναι ωραίος.

που είχαμε μείνει… θα έρθεις να με πάρεις? ναι ρε…

και ήρθε πρωί πρωί, μόνο που δεν ήταν διαθέσιμος να περιμένει ούτε ένα λεπτό, και άργησα τρία λεπτά, και θα έφευγε μου είπε αγριεμένα γιατί ποτέ δεν περιμένει γυναίκα να βάλει το κραγιόν της, πόσο μάλλον όταν κατουριέται. Αλλά κύριος. πριν πάμε στη συνάντηση περάσαμε από το γραφείο του για να πάει εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του. Η συζήτηση που ακολουθεί είναι συζήτητη βλαμμένων, για να ξέρουμε τι λέμε : και δηλαδή που σου είπε ακριβώς ο Γιάννης πως θα συναντηθούμε.-Εγώ του ειπα στο πάρκο.Δεν μου είπες να του πω στο πάρκο για να τον βολεύει? -Ε το πάρκο είναι εδώ, -αααα δεν είναι αυτό που έχει τα παιχνίδια λουνα παρκ? – όχι από δω είναι … και που θα ξέρει τελικά ο Γιάννης που θα είμαστε΅… το πάρκο είναι εδώ σκιά δεν βλέπω σκιά (ήμουν σίγουρη δεν εψαχνε σκιά, μέρος όσο πιο κοντά στην είσοδο έψαχνε αλλά και σκία). Εχει καφετέρια εδώ μέσα. Δεν ξέρω – Γιατί είπαμε να συναντήθουμε εδώ? Εσύ το είπες γιατι θα άρεσει στο Γιάννη …και εγώ το πρότεινα… Ζέστη έχει ζέστη Πάντως είναι κοινό μας γνώρισμα πως δεν μας αρέσει η ζέστη.

Δεν ξέρω γιατί τη γνώρισα αμέσως από μακριά. Μάλλον, η αύρα της, μπορεί και η φωνή της. Άσχετο, δεν την είχα ακούσει ποτέ μου. Κάθε φορά όμως που διάβαζα σχόλιο ή κείμενο της αυτό το ύφος είχα στα αυτιά μου. Με κέρασε δίχως να με ξέρει, με φίλεψε το «πες εσύ και θα προσπαθήσω να τα καταφέρω να έρθω». Κάτι της είπα καθώς την πλησίαζα, ούτε που θυμάμαι, θυμάμαι την αγκαλιά της όμως, τοξοτέικη τόσο όσο χαχαχα όπως και η αυθόρμητη εξομολόγησή της για ακριβώς εκείνο που εκείνη τη στιγμή την μπλόκαρε. Έτσι ένιωσα μια πολύ οικία τοξοτίνα. Μου δώρησε το πρώτο της βιβλίο. Ασχετο, διάβασα λίγο στο αεροπλάνο .. θα σου πω θα σου πω…

Από πλευράς συμμετοχής. Η Μαρία Γ δεν μπορούσε, η Μαρίνα δεν μπορούσε, η Στεφανία δεν μπορούσε, η Κατερίνα δεν μπορούσε…

Έμεινε, ο Γιάννης που τον ήξερα από την παλιά γειτονιά, χροοονια φιλαράκια, ο Δημήτρης επίσης από την παλιά γειτονιά που ήξερε εμένα και τον Γιάννη, εγώ ήξερα το Γιάννη και τον Δημητρη, και ο Γιαννης ήξερε τη Μαρία. Συμπέρασμα, ο νέος για μένα ήταν η ωραία Μαρία χαχαχαχα Για την Μαρία θα πω μόνο πως είναι μια εξαιρετική ασπίδα προστασίας για ότι, όποιον νιώσει πως έχει πραγματική ανάγκη. Εξαιρετική ασπίδα με δική της ασπίδα αυτοπροστασίας στο βλέμμα της. Και όλα τα άλλα τα αφήνω στο κόκκινο σωλήνα παντελόνι που φορούσε με το χαρακτηριστικό σκίσιμο στο γόνατο, σημείο υπογραφής της, θα σε γονατίσω αν…

Παιδιά έχει ζέστη μη περπατήσουμε πολύ, όχι όχι εδώ είναι η καφετέρια… εγώ φταίω που δεν σκέφτηκα πως ο Γιάννης με τον Άρη έχουν δικό τους μέτρο περπατήματος του κοντά και μακριά χαχαχαχα Μια ζαλάδα την έχουμε όλοι στη φωτογραφία Ζαλισμένη γενικά από τη ζέστη δεν θυμάμαι τι λέγαμε, μόνο πως πολυλογούσα και προσπαθούσα να συγκρατηθώ για να μιλήσουν και οι άλλοι. Τώρα που το σκέφτομαι είναι ωραίο να μιλάς ελληνικά σε έναν τόπο που μιλούν ελληνικά ακόμα και οι γύρω σου στα τραπεζάκια. Δεν ήθελα να φύγουμε … με κερνούσαν, με φίλευαν, δεν ήθελα να φύγουμε… όμως όλους τους είχα βγάλει από την καθημερινότητά τους, τις υποχρεώσεις τους που είχαν αρχίσει να τους σκουντούν απαλά. Απαλά, όχι σαν τον Άρη που ήταν ο μόνος που χάρηκε που θα φύγουμε και τα έκανε και γυαλιά καρφιά μέσα στη χαρά του.

…. και το βλαμμένο με επέστρεψε στο Παγκράτι… και ήταν ωραίο που στην επιστροφή με κάποιον είχα να μουρμουράω… εγώ στο «εσύ φως μου να είσαι ο φάρος» και εκείνος ναι ναι χάρος σωστά!

μου το μαγάρισε το τραγούδι αντι για φάρος, χάρος ακούω από τότε !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Είναι ωραίο στην επιστροφή να έχεις παρέα. Να μη φεύγεις μόνη σου…. να μην αποχαιρετάς μόνη σου… να μην φεύγεις… να μένεις για πάντα εκεί στα φιλέματα

Καληνύχτα.