Ελεύθερη Υπηρεσίας Λαθών.

Να σου φέρω πιλοτήρια ή να σου γράψω λογάκια… Ξέρω πάω κάθε μέρα γράφω στο πιλοτήριο, αποσυμπιέζεται λίγο η καμπίνα του μυαλού (?) και μετά παίρνει παράταση η ουσιαστική επίσκεψη στο εξοχικό του μυαλού(?) μου.

Σήμερα όμως πήρα άδεια από όλα, ακόμα και από την πισίνα. Κάτι σαν γιορτή ή σπονδή για την 12 Απριλίου. Πάντα κοιτούσε το ημερολόγιο της χρονιάς, ένα παιχνίδι που μάλλον έπαιζε από μικρό παιδί και θα μπορούσα να το ονομάσω «το κυνηγητό της Κυριακής του Πάσχα». Μου έλεγε, «έχουν συμπέσει τα γενέθλια μου ακόμη και με Μ. Παρασκευή» …

τι έλεγα όμως; α ναι…

για την πισίνα! Με τραβά από το πόδι κάθε μέρα η νεράιδα της Λίμνης, έρχεται και κολυμπάμε, μιλάμε- κολυμπάμε- μιλάμε…χθες της είπα… περνάς καλά; φυσικά και περνάω αφού είμαι μαζί σου…

τι έλεγα όμως;.. κάτι άλλο ήθελα να πω …

α ναι για την Αγγελικούλα, πήγε μόνη της Ελλάδα, φοβόταν λίγο άλλα την δασκάλεψα ως η μεγάλη αδελφή (πόσο χρεώνεις την ψυχοθεραπεία μου είπε χαχαχα ), το ήξερα πως θα είσαι εκεί μαζί της … δηλαδή μπούρδες ήξερα, όχι, συνειδητά για να λέω την αλήθεια δεν το ήξερα! Ήξερα όμως πως θα τα καταφέρει σε ότι και αν συναντήσει μπροστά της και συνάντησε την ιδανική λύση.

ααα ναι και κάτι ακόμη…

Αυτή την εβδομάδα πήγαμε στο φεστιβάλ Ελληνικού κινηματογράφου, είδαμε το «Έτερος Εγώ» είδα και το «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ». Τελικά κάνουμε την ζωή μας με τους νόμους απίστευτα περίπλοκη ή ουσία είναι πως όταν ένα πλασμάτακι αποφασίζει να γυρίσει σε αυτό που αγαπά απλώς το κάνει, τρέχοντας με την σιγουριά της απλότητας του. Ξέρεις αλλιώς ενεργείς όταν δεν γνωρίζεις ένα νόμο και αλλιώς προσπαθώντας να τον υπερσκελίσεις με την δύναμη της αγάπης (αυτό που πάντα όλα αυτά τα χρόνια της καληνύχτας, υπάρχει τουλάχιστον ένας δάσκαλος που διαβάζει τι γράφω και βλέπει τα ορθογραφικά μου λάθη, με ξεπερνάει, ο Γιώργος, ο Θάνος, ο Βασίλης, ο Λι )  Άμα δεν γνωρίζω τους ανθρώπινους νόμους είμαι ελεύθερος υπηρεσίας λαθών.

Στριφογυρίζουν στο μυαλό μου όλοι οι νόμοι, της ζωής, της φύσης, του ανθρώπου, του συστήματος και αυτός του Μέρφι που τόσο έχει παρεξηγηθεί… τι έλεγα όμως … α ναι έλεγα πως δεν μπορώ ακόμη να τρέξω σε αυτό που αγαπώ, γιατί αφήνω κάτι που αγαπώ πίσω μου σε απρόβλεπτη κατάσταση… ( ηλίθια ρουμάνα)

Τι ήθελα τελικά να πω, ρε μάνα μου λείπεις, μου λείπει αυτή η σκυτάλη σιγουριάς που μου έδινες…

 

Για πες καμιά ιδέα, τι γλυκάκι να φάω σήμερα

Advertisements

Ταξίδεψε από την Ελλάδα με Τσολιάδες !!!

Λοιπόν να βάλω πρώτα όλους τους συνδέσμους που πρέπει, σε αυτή την εγγραφή

Πήρα μέρος στη «Φωτο-Συγγραφική  σκυτάλη»,που διοργάνωσε  η αγαπημένη μου marypertax. Η συμμετοχή μου ήταν αυτή Να πας να γαμηθείς Ψευδαίσθηση 

Και μετά από κλήρωση που έγινε κέρδισα!

Τα γράψαμε όλα και τα συμφωνήσαμε!! Τι συμφωνήσαμε;;; δεν κατάλαβα η ξανθιά !!! Δεν ήθελα να κερδίσω δώρο. Αν ήξερα πως υπήρχε δωράκι δεν θα έπαιρνα μέρος. Και όμως η εταίρα Ψευδαίσθηση που έχω, αυτή ντε της ανωνυμίας βρήκε τρόπο να με εκδικηθεί. Είμαι ψευδαίσθηση μου είπε! και μου το είπε τόσο απλά.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που έπαιξα σε μπλογκοπαιχνίδο. Ωραία τα παιχνίδια στο παθ, μου θύμιζαν ερωτήσεις λευκωμάτων. Ευχάριστα δροσερά, με σκοπό να αναδείξουν ως μόνο ταλέντο την ευστροφία μας, να κάνουμε λίγη διαδικτυακή παρέα όσοι είχαμε το καλαμπόκι για το αι και το κιου, χωρίς ονοματεπώνυμο ή τουλάχιστον να μάθουμε να βάζουμε συνδέσμους κρικάκια. Τότε δεν ήξερα την αξία που έχουν οι σύνδεσμοι… Τώρα τελευταία έμαθα για την αξία που τους δίνει ο γούγλης, για να γίνεις ξακουστός πρέπει να έχεις πολλά πολλά δακτυλάκια να σε δείχνουν και μετά αποκτάς δύναμη να δείχνεις εσύ και έτσι φτιάχνεις το μαγαζάκι σου.

Γράφω τι γράφω? Προσπαθώ να πω κάτι με ευγενικό τρόπο… αλλά δεν …  Θα το γράψω ξεκάθαρα, με ενοχλεί η φράση «μπράβο κερδίσατε σε κλήρωση δώστε μου την διεύθυνσή σας να στείλω το δώρο σας» Τι μπράβο? δεν έκανα κάτι. Ποια κλήρωση? Δεν ήξερα πως υπήρχε κλήρωση και δώρο. Τέλος πάντων, γιατί να σου δώσω την διεύθυνσή μου, πες που να έρθω να το παραλάβω …. Κοινώς με πιάνει το στριμμένο μου ή το ψευτοαναρχικό μου.

Έλα όμως που με την Μαίρη παίζαμε στην παλιά γειτονιά του παθ. Δεν είναι πως την ξέρω, καθόλου δεν την ξέρω. Δεν ήρθε σε συναντήσεις που κάναμε, δεν έγινε μέλος της Παρέας των Ρεμαλιών» μια παρέα που στα πρώτα Χριστούγεννα μου στην Μορεάλη μου έστειλε ένα κουτί νααααα τόσο μεγάλο με ένα σωρό πράγματα γεμάτα αγάπη ! Μια παρέα που τα Χριστούγεννα ανταλλάσσουμε κάρτες. Μια παρέα που στο άσχετο λαμβάνω από την Ελένη μια Εικόνα ή από τον Γιάννη ένα διακοσμητικό τοίχου και από τον Δημήτρη δωράκια που διάλεξε το στριμμένο του, αααα ναι και από την Βιβή δωρεάν υπηρεσίες λογιστή !!!

Την Μαίρη δεν την ξέρω, όμως την ξέρω αλλά για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν την ξέρω. Ξέρω όμως αυτή την αυθόρμητη χαρά της, που δεν έχει σχέση με πωλήσεις και αναγνωσιμότητες   Να ας πούμε της αρέσει να φτιάχνει όμορφα κουτιά και της τα «βουτούν» οι γύρω της, ειδικά αυτά που της αρέσουν!!!

Έβαλα την Στριμμένη ψευτοανάρχα στην άκρη, διασταύρωσα πως δεν θα στοιχίσει ο κούκους αηδόνι το δέμα … και έδωσα διεύθυνση στο τσολιά

Και ήρθε ο τσολιάς μαζί με άλλους τσολιάδες

και μαζί το κουτί  από την Μαίρη…. το αγάπησα αυτό το πακέτο

και την εξαιρετική κάρτα

αλλά και το κουτί βιβλίο 🙂

Το αγάπησα όχι γιατί ήταν μέρος του παιχνιδιού άλλα γιατί έχει την γλύκα της ζάχαρης άχνης και μελιού από τα χεράκια της και γιατί η Μαίρη όταν βάλει κάτι στο μάτι, όπως το φλουρί … ε δεν της κάθεται

Σε φιλώ

Η γνωστή με την ψευδαίσθηση της άγνωστης Μάνια 🙂

 

Στο σύμπαν ένας τεράστιος πωπώς;

Η Μαμαπόπη Μαλούμα εξέταζε κάθε βυρώνια μέρα εδώ και 5 χρόνια τους χάρτες πορείας της ζωής των δύο κοριτσιών της. Την πρώτη μέρα που είχε φτάσει τότε στο παράλληλο σύμπαν 382013, ο πατέρας της της παρέδωσε τους δύο αστρικούς χάρτες, μερικούς αριθμούς συντεταγμένων από μαύρες τρύπες επικοινωνίας και τέλος της ψιθύρισε  στο αυτί όλα τα μυστικά των νέων δυνάμεων της. Από τότε κάθε απόγευμα λίγο πριν δύσουν οι τρεις μικροί αισιόδοξοι ήλιοι, της άρεσε να κάθετε στην παραλία του υμήττιου βουνού , να αγναντεύει την καταπράσινη θάλασσα και να αφοσιώνεται στις ζωές των δύο σπλάχνων της, που εξελίσσονταν  ακόμη στο μικρό πλανήτη της Γης.

«Πως θα καταφέρω να συγχρονισTώ στους βηματισμούς της Μανιούσκας στο μονοπάτι της πεταλούδας που έχει μπει;,» αναρωτήθηκε καθώς εξέταζε προσεκτικά το χάρτη της. «Χρειάζομαι μια σύμπτωση». Κοίταξε γρήγορα τις συντεταγμένες της γήινης χρονιάς. Αύγουστος, διακοπές, στους καταρράκτες του Νιαγάρα,… «Νιαγάρας» σκέφτηκε δυνατά, «εκεί που περάσαμε τόσο όμορφα όταν  επισκεφτεί τον Καναδά. Αυτή η διασταύρωση μπορεί άνετα να  δουλέψει ως σύμπτωση σκέψεων.»

Ήταν στις διακοπές μας, στους Καταρράκτες του Νιαγάρα, όταν η δέχθηκα το τηλεφώνημα από την Νεράιδα των Αδένων που με πληροφορούσε πως ο όζος 2,2 εκατοστά έπρεπε να περάσει από βιοψία. Μια βιοψία που αργότερα έδειξε 40% καρκίνος. Το να αφαιρεθεί χειρουργικά ο θυρεοειδής αδένας, είναι μια σχετικά εύκολη επέμβαση. Γνώρισα το χειρουργό γνωστό και ως Τέρας του νυστεριού  και όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μια τροχιά. Έμεναν μόνο τα αποτελέσματα μιας εξέτασης που θα έδειχνε την ταχύτητα ανάπτυξης του όζου. Πήγα έδωσα δείγμα και υπέγραψα και ένα χαρτί.(αυτό που δεν είδα τι ακριβώς τελικά εξέταση υπέγραψα με ξεπερνά χαχαχαχα )

Το βλέμμα της Μαμαπόπης έτρεξe στο επόμενο ξέφωτο του μονοπατιού…. «εδώ εδώ εδώ … εδώ είναι το σημείο της δεύτερης σύμπτωσης». Χάθηκε η ματιά της στην πράσινη θάλασσα… «τι λες;» της ψιθύρισε «θα τα καταφέρουμε να χωθούμε σε αυτό το πιλοτικό δωρεάν δίμηνο πρόγραμμα του Καναδά για να κάνει αυτή την νέα γενετική βιοψία εκτός από αυτή που της ζήτησε το τέρας του νυστεριού ; Το βλέπεις από τα ήδη δεδομένα πρέπει να την κάνει… Χωράει άραγε άλλη μια σύμπτωση και συνωμοσία χρόνων και άλλων διαστάσεων του σύμπαντος;»

«Η κόρη σου έχει όλες τις προαπαιτούμενες αύρες», της είπε και στην συνέχεια την έπιασε σε ένα λακριντί άλλο πράμα!!!

Πήγα έδωσα δείγμα και υπέγραψα και ένα χαρτί.(αυτό που δεν είδα τι ακριβώς τελικά εξέταση υπέγραψα με ξεπερνά χαχαχαχα είναι στις προαπαιτούμενες ξανθές ανταύγες  )

Ημέρα των ερωτευμένων και η μικρή ξανθιά θεά  περίμενε στην πολυθρόνα του «Τέρατος του νυστεριού» για να μάθει τα αποτελέσματα της εξέτασης και να καθορίσει  ημερομηνία επέμβασης.   Τώρα που την γλύτωσε το παλιό μου παλτό είμαι έτοιμη για την επέμβαση, συ λογίζονταν ψηλοφοβισμένη η μικρή.

όσο περίμενα ψάρεψα μια καρδούλα

«96,5% δεν είναι καρκίνος. Δεν κάνουμε την επέμβαση» Της είπε το τέρας φανερά χαρούμενο που θα άγγιζε τελικά την πεταλούδα της θεάς. «Επιστρέφεις όμως στην ενδοκρινολόγο για τον πρησμένο παραθυρεοειδή που ίσως χρειαστεί να το βγάλουμε μπουρδου μπουρδου μπουρδου »  Τι είπε λέει? Πως έγινε αυτό? Μπήκα λέει σε πιλοτικό πρόγραμμα κόστους-αποτελεσμάτων εξέτασης κλπ κλπ

Τα δυο ποντικάκια άρχισαν να στήνουν χορό …

τι έγινε ρε παιδιά, πως έτυχε και μπήκα σε αυτό το πρόγραμμα για αυτό τον τύπο βιοψίας; πως που πότε γιατί …

συμπτώσεις, το φάρδος της έδρας … η μαλούμα … η ζωή με το παλιό μου παλτό… η επιστήμη … άμα είναι κάτι να συμβεί όλο το σύμπαν συνωμοτεί….

και αυτό και…

Και έχω και ένα σωρό επισκέψεις να κάνω και ένα σωρό αναρτήσεις να διαβάσω, και ένα σωρό σχόλια να γράψω και και και

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Ο τοίχος από καλαμπόκι και τα ποντικάκια.

Τα αποτελέσματα να ήταν ήδη γνωστά σε κάποιους άλλους παράλληλους κόσμους διαφορετικών ταχυτήτων. Στον δικό μας κόσμο όμως. υπήρχε μια χρονοβόρα διαδικασία μέχρι να τα πάρουμε στα χέρια μας.  Οι  ψυχές μας κρυφά  έδιναν μάχη με την αναμονή. Τις ποτίζαμε με ομορφιές για να αντέξουν. Απλά πράγματα, οι γνωστές ασήμαντες πινελιές των εραστών της ζωής.

Βρήκαμε λοιπόν άλλη μια ευκαιρία την Κυριακή για μια τέτοια ομορφιά.  Ηλιόλουστη παγωμένη μέρα που μας καλούσε για μια μεγάλη βόλτα έξω από την Μορεάλη και μακρυά από μια ομάδα αποφασισμένη να ξοδέψει την ημέρα σε καυγάδες, λασπολογίες, σε μια υπερφίαλη έπαρση του εγώ (δεν ξέρω καν αν μπορεί να σταθεί αυτή η φράση). Το ίδιο μοτίβο να διχάσουν για να βασιλέψουν… Για να θυμάμαι τα περιστατικά, σημειώνω το εξής! Ο βαγ-γέλας, δεν έγινε καν δεκτός σε δικαστήριο γιατί έχει ιατρική γνωμάτευση, είναι δικομανής!

Αμάξι, «o τοίχος του καλαμποκιού Cornwall» (έχουμε ξαναπάει ) , καφές, ήλιος, παγωνιά, εσύ και εγώ, μουσική, τοπία και  για καλαθάκι το βλέμμα μας.

 

μπα …. πρέπει να παίρνω τη φωτογραφική μηχανή μαζί …

Να και η ελπίδα, αναζητά ταξίδι μόνη και διακοσμητική

Και μετά και μετά ήρθε η Τρίτη. Κέρδισε πάλι το ποντικάκι σου στο παιχνίδι με την γάτα. Είχαμε προπονητή την επίγνωση των χειρότερων, το ταλέντο της αισιοδοξίας, την δύναμη από το ξόρκι και την παιδικότητα που έχει πάντα το θράσος να παίζει. Παίξαμε στο παιχνίδι των πιθανοτήτων και πέσαμε στα μαλάκα. Θα το παρακολουθούμε, ίσως κάποια στιγμή να το σκαλίσουμε λίγο.

Και τώρα τώρα ήρθε η Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου, σειρά για το δικό μου ποντικάκι…

Λαλά …

 

Σημείωση: Πήρα το δώρο της Μαίρης από το παιχνίδι με τις φωτογραφίες. Θέλω να το φέρω εδώ με δόξα και τιμές και μανιουλίστικα λόγια, σε μια εγγραφή κόλαφο.

 

 

Είμαι απλά ένα εργαλείο :)

Αγαπημένο μου ημερολόγιο, έλα να ζεσταθούμε λίγο στη χαρτόκουτα του μυαλού(?) μου. Είσαι το εργαλείο μου το ξέρεις …και που λες και που λες

Η μικρή ξανθιά ονειρεύεται ταξίδι, έχει βρει την αφορμή που φτερουγίζει μέσα στην καρδιά της. Η Στελθ από την άλλη, προσπαθεί να καταστρώσει στρατηγικά σχέδια για τις μάχες που έρχονται. Αναζητά διαμαντένια καύσιμα από τα μάτια μας«πρέπει να είμαστε για όλα προετοιμασμένες το έχετε καταλάβει;». Καμιά από τις φίλες μου δεν απάντα, εκτός από την μικρή ξανθιά. «..ναι πρέπει να αγοράσω νυχτικά και να σουλουπωθώ γενικά γιατί συγνώμη δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά άμα δεν το έχετε καταλάβει, στην Αθήνα που θα πάω, όταν όλες οι περιπέτειες θα έχουν τελειώσουν,  δεν έχω που να μείνω πια!!! Θα πρέπει να σκεφτούμε μια μόνιμη βάση και μετά να μου αγοράσετε ένα μικρό σακίδιο για να κοιμάμαι κάθε βράδυ και σε άλλη φίλη μου ή εραστή μου! « Την κοιτάμε όλες με το βλέμμα της αγελάδας, αποσβολωμένες. Την αφήνουμε να πολυλογεί,  προστατευμένη από το δριμύ ψύχος των καιρικών συνθηκών της Μορεάλης.

Καμιά μας δεν ξέρει πως να επιβιώνει σε αυτές τις συνθήκες (εκτός από την μικρή θεά), και η  ουσία είναι πως δεν γνωρίζουμε ακόμη τις συνθήκες.

Αγγίζω την ευτυχισμένη του ύπαρξη, χαμένος μέσα στην οργάνωση του 3ου τηλεΜαραθωνίου της ερανικής επιτροπής, κόβει, ράβει, τρέχει !! Άντε να περάσει και αυτή η εβδομάδα …. τι να πω … εγώ ένα απλό εργαλείο είμαι…

Πως το κάνει ? Έχει πανέμορφα κουτάκια μέσα του. Εκεί τακτοποιεί όλους τους προβληματισμούς προκειμένου να βρίσκει την δύναμη να αισιοδοξεί. Εμάς, εμένα με έχει στο πιο άνετο και ακριβό κουτάκι. Δεν ξέρω τι ακριβώς γράφει απ έξω. Όμως κάθε φορά που ανοίγει το καπάκι, πρέπει να κάνω τα πάντα για να νικήσω τον πανικό.

Μου αρέσει που χιονίζει, και όσο και αν όλες οι φίλες μου νιώθουν παγωμένες (εκτός από την μικρή θεά ), η Στελθ δυναμώνει ως άλλη  βασίλισσα των πάγων.

Μια ακόμη άσχετη ουσία είναι πως όταν οι  οδοντογλυφίδες έπεσαν στο πάτωμα, σκορπίστηκαν στην κουζίνα. Σκυμμένη (δεν ήταν καθόλου ερωτική πόζα μην σου μπαίνουν ιδέες… άντε καλά λίγο ήταν ) άρχισα να τις μαζεύω με έναν ελαφρύ εκνευρισμό. Δεν τις πετώ, θα τις κρατήσω ως υλικό για τις κατασκευές με τα σποράκια μου, κάπου θα χρησιμεύσουν. Ακούμπησα το μικρό βαζάκι στο γραφείο, λίγη ώρα αργότερα τις παρέσυρα και πάλι… Πόσο τυχερή ήμουν που δεν έπεσαν για δεύτερη φορά στο πάτωμα!

Λίγη ώρα αργότερα τις είχα ξαναρίξει, αυτή τη φορά και πάλι στο πάτωμα «Δεν μπορεί…. είναι σημάδι» είπα φοβερά εκνευρισμένη και άρχισα αποκρυπτογραφώ(?) τα διάφορα σχήματα έτσι όπως ήταν φύρδην μίγδην στο πάτωμα… Τι θέλουν άραγε να μου πουν … προσπαθούσα να φιλοσοφήσω τη ζωή, ώσπου ήρθε η αποκάλυψη … «τι θέλουν να σου πουν ηλίθια, τόσες φορές σου έπεσαν, δεν καταλαβαίνεις πως πρέπει να τις προστατεύσεις, να βρεις έστω ένα καπάκι!!!!» Έτσι είναι, αυτές οι οδοντογλυφίδες γεννήθηκαν για να πέφτουν στο πάτωμα, μέχρι να …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂