Ελα και πάμε

Έλα να παίξουμε λίγο, ξέρεις, όπως τον παλιό καιρό που ξεκινούσαν να γράψουν τα δάκτυλα προσπαθώντας να συλλάβουν το μυαλό, πιστεύοντας πως κάτι έχει να πει κάτι να μοιραστεί… έτρεχαν έτρεχαν να προλάβουν, χωρίς σημεία στίξης, γεμάτα ορθογραφικά λάθη… Ετρεχαν πιστεύοντας πως πρέπει να προλάβουν να συλλάβουν το σκεπτικό… έλα να παίξουμε, ξέρεις, χωρίς να υπάρχει πρόγραμμα, είδηση, γεγονός… να τρέξουμε στο λευκό και να το γεμίσουμε χνάρια

Δεν ξέρω να την έχω πια αυτή την ανάγκη… νομίζω είναι λίγο μάταιο να προσπαθείς να πεις κάτι όταν δεν υπάρχει τίποτε ουσιαστικό να πεις… Γιατί θέλεις να παίξουμε ;

Για να περάσει η ώρα. Δεν σου αρέσει αυτός ο γρήγορος χορός στα πλήκτρα; έχει ρυμθό έχει ρυθμικούς ήχους. Μη σταματάς συνέχισε να γράφεις, παιχνίδι είναι. Θα σου βρω λόγο, ας πούμε να τώρα κοιτα γύρω σου, δύο ηλεκτρονικοι υπολογιστές, τρεις για την ακρίβεια ο ένας κλειστός, δύο κινητά τηλέφωνα, ένα για την ακρίβεια το άλλο κλειστό, μια κατσαρόλα που σιγοβράζει, φυσά και ξεφυσα να μαλακώσει το κρέας, γραφείο τραπέζι καρέκλες βάζο με λουλουδια, σαλόνι, κλειστη τηλεοραση και ένα παράθυρο ,,,,

πάνω που πήγα να σου πω για το παράθυρο το γκλιν επικοινωνίας στην εργασία μου από το σπίτι χτύπησε, μπα δεν χρειάζονται οι υπηρεσίες μου…

μη σταμάτας σε παρακαλάω μείνε εδώ στο παιχνίδι μας κάτι θα μου έλεγες για το παράθυρο….

Πριν σου πω για αυτό θέλω να σου πω πως ρίχνω κλέφτες ματιές όσο παίζουμε και σε πληροφορώ πως θα πρέπει να διορθώσεις το κείμενο, έχει ένα σωρό λάθη, δεν νομίζω να μπορεί να παρακολουθήσει κάποιος τι γράφουμε, Μα είναι το παιχνίδι μας αυτό, θα πρέπει να λάβουν μέρος για να καταλάβουν τι παίζουμε χαχαχα με κάνεις και γελάω, γιατί για την ώρα δεν υπάρχει κανένας να μας βλέπει, μόνοι εσύ και εσύ, εγώ και εγώ. Ολά τα άλλα γύρω μας άψυχα αντικείμενα, ακόμα και τα λουλουδια όμορφα αλλά νεκρά α ναι και τα φυτά στις γλάστρες και με την ίδια λογική και το δέντρο έξω από το παραθυρο, νεράιδα που τη λούζει επιτέλους ο ήλιος και θα αρχίσει να ξυπνά σιγά σιγά και να συνειδητοποιεί τη γύμνια των κλαδιών της… Να ξυπνά ίσον να βγαίνει από τη μάχη που έδινε όλο το χειμώνα να μείνει ζωντανή στην παγωνιά του. Τι χαρούμενος που είναι ο ήλιος την άνοιξη; Όλοι τον αγαπούν, πετούν τα βαριά ρούχα τους για να τον νιώσουν να ζεσταινει το δέρμα το κορμί το αίμα την καρδιά.

Συγγνώμη αλλά πρέπει να ρίχνω ματιες και στο άλλο ηλεκτρονικό υπολογιστή, να μην σβήσει από την αδράνεια, κλειδώνει αν μεινει κάποια ώρα αδρανείς και μετά φαίνεται στη δουλεία σου πως δεν είσαι σε ετοιμότητα αν χρειαστεί η επεμβασή σου σε κάποια εργασία σε κάποιο τασκ έτσι το λένε.

… γιατί δεν γράφεις… σκέφτομαι πως θα συνεχίσουμε το παιχνίδι μας…. σκεφτόσουν τον ήλιο.. ακόμα και εσύ όταν τον κοιτας από παράθυρο χαμογελάς χωρίς να το καταλαβαίνουμε…. Όλα πάνε καλά λοιπόν, ναι όλα καλά… κερσορας που αναβοσβήνει…. θέλω … θέλω, να θα ήθελα να είμαι στην παραλία, να πίνω ένα χυμό υπερπαραγωγή, να βλέπω δυο δελφίνια να παίζουν στη θάλασσα, και στην άμμο … μη συνεχίζεις θέλεις να είσαι η θεά της άμμου, όπου κόκκοι άνθρωποι …. φτου χτυπα το ταιμερ το κρέας πρέπει να δω το κρέας αν έχει γίνει … έγινε… είδες όταν παιζουμε ό χρόνος έχει άλλη διασταση… μόνη διασταση πόσο γρήγορα θα προλάβεις τη σκέψη μου..

Γελάω γιατί μόλις σκέφτηκα πως ουσιαστικά τα δάκτυλα συλλαμβάνουν τις στιγμές που σταμάτας να δίνεις εντολή για γράψιμο… να όπως τώρα.. κέρσορας που αναβοσβήνει… Κόκκοι άνθρωποι … φίλοι μου, και ξένοι …. αχ να μπορούσαν όλοι αυτοί οι ξένοι να μην αγαπούν το εγώ οπως εγώ η θεά, να αγαπούν απλά δίχως εγώ εσύ αυτός εκείνος εκείνη… να μην διεκδικούν … φαντάζεσαι όπως το τραγούδι το Λένον…. και τώρα απάντησε μου σε μια ερώτηση μπανανόφλουδα… γιατί να είσαι εσύ η θεά και όλοι οι άλλοι φίλοι σου και ξένοι να είναι κόκκοι άμμου … γιατί κόκκοι άμμου είμαστε όλοι χαζούλα… τι … δεν σου βγαίνει να το συνεχίσεις ; να πεις κάτι ανώτερο για να κλείσει το παιχνίδι μας με ένα επιμύθιο; χαχαχαχα

να βρούμε τραγούδια για να κλείσουμε

Την Κυριακή είναι η γιορτή της μητέρας και για τις μητέρες να υπενθυμίσουν στον εαυτό τους ότι δεν πειράζει να αφιερώσουν χρόνο που χρειάζονται για να επαναφορτιστούν .

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Δεν θα σε άφηνα σε χλωρό κλαρί (Ελένη)

Όχι σε παρακαλώ αυτή την ετικέτα πάλι, ξέρεις πως δεν μου αρέσει. Να θεωρείς τον εαυτό σου τυχερή που μπορεί και προφέρει τις λέξεις, πέθανε, θάνατος, πάρα πολλοί ανθρωποι λένε έφυγε, ταξίδεψε, χάσαμε, μόνο και μόνο για να διατηρήσουν την ελπίδα, πως κάπως κάπου κάποτε θα ξανασυναντηθούμε….

Πάντα έτσι ψυχρή γίνομαι όταν γράφω για τον θάνατο κάποιου ανθρώπου που γνώρισα, που δημιούργησε χώρο με την παρουσία του στη σκέψη μου και στην καρδιά μου. Από μια τέτοια ανάγκη να δημιουργήσουμε οι μπλόγκερς πραγματική παρουσία που θα την αντιληφθούν όλες μας οι αισθήσεις, συναντηθήκαμε έξω… Στην προσπάθεια αυτή συνειδητοποιήσαμε πως ο άγνωστος παράγοντας Χ έχει αρκετά μεγάλα πόδια, που μερικές φορές πρέπει να το θέλεις πααααρα πολύ για να κάνεις την επιλογή τελικά Χρήμα, χρόνο, απόσταση, μερικοί πρακτικοί παράγοντες που σε βάζουν στη διαδικασία του να επιλέξεις, συνήθως, επιλέγεις ανάλογα με τον χώρο που έχει δημιουργηθεί ως παρουσία σε εγκέφαλο και καρδιά, όπως όταν ταξίδεψα για το μνημόσυνο της μητέρας μου στην Ελλάδα δεν σκέφτηκα καν να πάρω τηλέφωνο και να συναντήσω τον πατέρα μου, πραγματικά τον είχα ξεχάσει τελείως … ξέφυγα όμως, άλλο είναι το θέμα μου…. Ανασταλτικοί παράγοντες λοιπόν και για κάποιους δε ήταν και υγεία κινητικά προβλήματα. Η Ελένη από τη Μυτιλήνη είχε όλο το πακετάκι. Η Ελένη πέθανε πριν από λίγες μέρες. Αυτό έγραψε η ανιψιά της στον λογαριασμό της Ελένης στο φεις. Κάποιοι από εμάς μείναμε για λίγο στήλες άλατος. Ξέρετε αυτό που κάτι μέσα σου σε αναγκάζει να κοιτάξεις πίσω…. Η Ιουδήθ νομίζω πως είναι μια που δεν την κάνουμε παρέα εμείς οι φίλες μας. Δεν μας αρέσει που μας αγνοεί και γυρνά πίσω να κοιτάξει τα σόδομα και τα γόμορα δύο περιοχές με λίγους κατοίκους (ευτυχώς) με μορφές όσων δεν έκανα ή έκανα. Το βασικό χαρακτηριστικό όμως αυτών των κατοίκων είναι πως δεν έχω καταφέρει να τους συλλάβω για να αξιολογήσω, να αποδεχθώ, να κατανοήσω να δικάσω να μετανιώσω, … κλπ κλπ… να λυτρώσω…

Η παρουσία του θανάτου στη ζωή έχει αυτή ακριβώς τη δύναμη της σύλληψης, και τότε αλίμονο στη φίλη μου την Ιουδήθ. Το πρώτο πράγμα που ένιωσε η Ιουδήθ … δεν ξέρω τι ήταν… Ξέρω όμως τι είδε… Φυσικά, έτρεξαν οι άλλες φίλες μου… με ένα σωρό ωραίες αναμνήσεις από την Ελένη. Η πρώτη γνωριμία ήρθε και πρώτο πλάνο, μαζί της και η αφορμή γνωριμίας για πάρα πολλούς από μας. Μια φορά και ένα καιρό η Ελένη ήθελε να φτιάξει μπλογκ,

ΑΣΜΠΕΤΑ Private group 66 members

April 2 at 9:18 PM  · 

Δεν τη γνώρισα ποτέ από κοντά, γνωρισα από κοντά ομως την καρδιά της. Μεγάλη καρδιά η Ελένη μας…Αρχίσαμε να επικοινωνούμε με τσατοσχολια στην αρχή, στο μπλογκ του Θάνου Πάσχου. Βρέθηκε τυχαία στο μπλογκ του, διάβαζε ποιήματα του και τα σχόλια μας. Άρχισε να σχολιάζει και εκείνη και να ζητά πληροφορίες προκειμένου να καταφέρει να φτιάξει στη γειτονιά μας το δικό της μπλογκ. Πεισματάρα, πανέξυπνη, δημιουργική, επιστράτευσε κάθε βοήθεια, τα κατάφερε και έφτιαξε το δικό της μπλογκ με τίτλο «´Ονειρα». Κάπως έτσι αρχίσαμε να τη γνωρίζουμε, μέσα από τις αναρτήσεις της γνωρίσαμε την ιστορία της ζωής της, τις αγωνίες της, τη σοφία της, την τρυφερή καρδιά της και το μεγαλείο της ψυχής της! Δεν τη γνώρισα από κοντά, δεν κατάφερα να πάω στο νησί της, όμως μιλήσαμε στο τηλέφωνο, ανταλλάξαμε όλα αυτά τα χρόνια ένα σωρό μειλ, συζητώντας, αναλύοντας, γελώντας…. μου έκανε δώρο και μια Εικόνα, ανταλλάξαμε με το ταχυδρομείο Ευχετηριες κάρτες ….. Πέρασαν χρόνια, έκλεισε το παθ, μετέφερε το μπλογκ της…. με τον τρόπο της κράτησε επικοινωνία με πολλούς από εμάς …. με τόσους και άλλους τόσους …Ήταν πολύ επικοινωνιακή… και λέω «ήταν» χωρίς να μπορώ να το πιστέψω πως πέθανε, έφυγε ήρεμα στον ύπνο της …. Σας δίνω το λόγο σήμερα μέσα από αυτή την ανάρτηση… κάτι να μοιραστούμε… Όσοι τη γνώρισαν…Εδώ θα βρείτε το μπλογκ της: https://eleniblogsp.blogspot.com

Αυτά έγραψα…

Μετά από αυτή την ανάρτηση, αγνοώντας αυτό που είδε η Ιουδήθ, μίλησα στο τηλέφωνο με τον Γιάννη, με τη Μαρία… Αγνοώντας συνέχισα, έψαξα τις πρώτες μας σχολιοομιλίες, χαχαχαχα εγώ σε ρόλο ξανθιάς δασκάλας να προσπαθώ να της εξηγήσω πως θα φτιάξει το μπλογκ της… απολαυστικοί διάλογοι, …. κάπου εδώ στο εξοχικό του μυαλού μου γύρω στο 2009 …

Μετά προχώρησα στην αλληλογραφία μας που είχαμε τα δύο μας … Εκεί που γνώρισα την πραγματική Ελένη. ….. ….. ……

Σήμερα αποφάσισα να μιλήσει στο τηλέφωνο η Ιουδήθ με τον Δημήτρη από το vertigo, παλιό ρεμάλι της γειτονιάς που συχνά πυκνά κουβαλάμε το ίδιο βλαμμένο μυαλό (τρέλα στιγμής και η αξία της, ΜΟΝΟ μία φορά πραγματικότητα εκεί όλη η ΑΞΙΑ) και μαζί ομολογήσαμε αυτό που είδαμε… είχαμε κάνει όνειρα με την Ελένη οι τρεις μας, πως όταν θα ερχόμουν στην Ελλάδα το 2014 για το μνημόσυνο της μητέρας μου, θα συναντιόμασταν. Η μικρή ξανθιά είχε ξεσηκώσει με τις πολυλογίες της τόσο την Ελένη όσο και τον Δημήτρη. Θα πηγαίναμε με αεροπλάνο, να τη βρούμε στο νησί της…. δεν έγινε αυτό το ταξίδι τελικά, για τους Χ λόγους….Ανταλλάξαμε μελάκια εγώ και η Ελένη τότε. Της εξήγησα τις συνθήκες του ταξιδιού, τότε, μέσα στην αλληλογραφία μας, στα μελάκια μας βρήκα αυτό ως απάντηση της τότε :

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΕΙΣΔ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΜΕΛΑΚΙ, ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟ ΔΕΙΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣΑΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΡΘΕΣ.
ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΚΑΤΙ;;;; ΕΠΕΙΔΗ ΞΕΡΩ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟ ΨΙΛΟΠΕΡΙΜΕΝΑ ΕΧΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΛΟΓΙΤΣΑ, ΜΙΑ ΣΠΙΘΑ ΕΛΠΙΔΑΣ.
ΟΣΟ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΟΜΩΣ ΟΙ ΜΕΡΕΣ Η ΣΠΙΘΑ ΕΣΒΗΝΕ  ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΟΜΑΙ ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΜΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΙΠΑΜΕ ΤΟ ΨΙΛΟΠΕΡΙΜΕΝΑ.
ΜΕΧΡΙ  ΤΑ ΒΑΘΕΙΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ ΜΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΛΕΕΕΕΕΣΣΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΧΑΧΑΧΑΧΑ
ΑΝ ΕΡΧΟΣΟΥΝ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΑΦΗΝΑ ΣΕ ΧΛΩΡΟ ΚΛΑΡΙ ΧΑΧΑΧΑΧΑ.
ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙ ΚΑΙ ΠΟΣΑ ΧΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ;;;;;

Αυτά… και ότι κατάλαβες κατάλαβες…

Άσχετο ένα κανάλι της με δικές τις δημιουργίες https://www.youtube.com/channel/UCF50wc30xZcM_dPLJzuyZjQ

Την Ελένη δεν τη γνώρισα, και τώρα με πιάνει αυτή η δίψα της στήλης άλατος, μόνο που το μόνο διαθέσιμο νερό είναι θαλασσινό …

Καληνύχτα

Η διπολική μου διαταραχή

Η σιωπή μου έχει κοντινή ημερομηνία λήξης, και σύντομα φτάνει στιγμή που με πετά στον τοίχο και τότε ξεπετάγεται η κτηνώδης πλευρά μου. Δε μου ταιριάζει το «δώσε τόπο στην οργή» Η φράση δώσε τόπο στην οργή, που σίγουρα οι περισσότεροι έχουμε χρησιμοποιήσει έστω και μία φορά, συναντάται στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου προς τους Ρωμαίους. Με τη φράση δώσε τόπο στην οργή, καλούμε κάποιον να υποχωρήσει και να ανεχθεί τις διαθέσεις και τις αντιδράσεις κάποιου άλλου.

Σε ποια οργή αναφέρεται, στη δική μου ή τη δική σου;

Ε λοιπόν δεν … και όχι τίποτε άλλο δεν ξέρω και πως να το εκφράσω. Όσο τόπο δίνω στην οργή, όσο επιλέγω τη σιωπή, τόσο δίνω τροφή, χωρίς να το καταλαβαίνω, στο κτήνος μέσα μου. Αυτό το Σαββατοκύριακο έδωσα τόπο στην οργή αρκετές φορές. Το θετικό ήταν πως εισέπραξα, έμμεσα βέβαια άλλα πρόσκαιρη μεταμέλεια. Όμως το κτήνος εκμεταλλεύεται τη σιωπή μου, μυρίζετακ το πρόσκαιρο και τρέφεται από αυτό. Αποτέλεσμα ξέφυγε από τα χέρια μου. Σκέτος διάολος μεταμορφωμένος, με πύρινη γλώσσα, καταστροφικός. Με άλλα λόγια η Στελθ σε απόλυτο έλεγχο. Κατάφερα να την ηρεμήσω λίγο πριν λιποθυμήσω, δευτερόλεπτα πριν το σώμα μου κατεβάσει γενικό. Δεν ξέρω αν είναι τοίχος προστασίας, ή ελάττωμα η Στελθ.

Όταν κάποιος γίνεται απότομος, και με μαστιγώνει με τα νεύρα του, δεν μπορείς να πεις πως δεν έχω υπομονή. Λειτουργό αυθόρμητα ως φροντιστής, υπομονή …στοργή, προδέρμ. Το θέμα μου είναι πως την υπομονή δεν την επιλέγω, έρχεται ως φυσικό δώρο μέσα μου. Όταν όμως αυτό το φυσικό δώρο κουράζεται, τότε αρχίζω συνειδητά να την επιλέγω, ε σε αυτό σημείο είναι που επιλέγω τη μορφή υπομονής με τη μέθοδο της σιωπής (μια δυο τρεις πέντε)… και η σιωπή δεν είναι ταλέντο μου, δεν ξέρω καν πως να τη διαχειριστώ μέσα μου.

Γι αυτό σου λέω,

αν μου μιλάς απότομα και άσχημα, όσο σου απαντώ με γλυκόλογα ή αλλάζω θέμα είναι καλά, καταλαβαίνω πως κάτι σε έχει εκνευρίσει, αρκετές φορές είμαι και εγώ … και προσπαθώ, αλήθεια σου λέω προσπαθώ να διορθωθώ. Άλλες είμαι σάκος

όταν σε προειδοποιώ με λόγια είναι καλά, είναι η στιγμή σου να σκεφτείς πως δρα κάτι επάνω μου, κάτι με εκνευρίζει από τα παρακάτω. Βοήθησε με ψάξε να το βρείς …

Κοινές αιτίες εκνευρισμού είναι:

  • Το άγχος από τη δουλειά
  • Το άγχος από το σχολείο
  • Κάποια ασθένεια
  • Σύνδρομο Επαγγελματικής Εξουθένωσης (burnout)
  • Η πίεση των συνομηλίκων
  • Ο θρήνος

Όταν όμως αρχίζω να δίνω τόπο στην οργή με τη σιωπή μου είναι γιατί δεν αντέχω άλλο μια κατάσταση. Όταν επιλέγω το έσχατο της σιωπής, να ξέρεις δε θα αργήσει να γυρίσει ο διακόπτης μέσα μου, αυτός που δίνει παροχή στη λαμπερή πλευρά μου. Και ξέρεις, τη σκοτεινή μου πλευρά τη φοβάμαι… Είναι κτήνος… Πολύ δυνατός κτήνος που ο μόνος τρόπος για να το καταστρέψω είναι να κατεβάσω το γενικό διακόπτη του εγκεφάλου μου.

7 πιθανές αιτίες.

Αυτισμός

Ντελίριο

Σχιζοφρένεια

Διπολική διαταραχή

Διπολική διαταραχή

Τραύμα στο κεφάλι

Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες (ΔΜΣ)

Όλοι, λίγο ή πολύ σε κάποια κατηγορία ανήκουμε όταν ξεφεύγουμε από τον απλό εκνευρισμό. Αν θέλεις λοιπόν να με ψάξεις … έχω την εντύπωση πως θα με βρεις στη διπολική διαταραχή, και όχι τυχαία.

Καληνύχτα

Δεν έχω σκεφτεί τίτλοου69

Είναι αστείο έως και γελοίο, κάθε που έρχομαι να σου γράψω θέλω να ξεκινήσω απολογητικά.

Η εργασία στην Κλειδόλεξη (το αποφάσισα, αυτό το όνομα θα κρατήσω) κράτησε τρεις εβδομάδες. Την πρώτη εβδομάδα ήμουν χαμένη, ευτυχώς με κρατούσε με υπομονή, ευγένεια και καλοσύνη η φιλόξενη Ελληνική ομάδα. Αντικατέστησα το Δημήτρη, ο οποίος έφυγε με πατρική άδεια 3ων εβδομάδων. Δεν θέλω να σου γράψω για το άγχος μου. Υπερβολικά υπερβολικό .. με τη Στέλθ αντί να βοηθά να γελάει… Λίγες μέρες πριν από τα γενέθλια μου διαπιστώνω πως όσο περνούν τα χρόνια ζωής μου, τόσο το άγχος για νέα βήματα γιγαντώνεται μέσα στο μυαλό μου.

Ο Χούγκο ήταν πολύ καλός. Κατάφερε να κάνει την μικρή ξανθιά να συγκεντρωθεί και να καταλάβει το πρώτο ελάχιστο της συγκεκριμένης εργασίας. Πετάξαμε στο σπίτι βεγγαλικά και κρατήσαμε ημερομηνία και ώρα του πρώτου Pass… Την δεύτερη εβδομάδα ένιωσα λίγο αποδοτική. Η Δανάη και η Τερέζα αν και είχαν αρκετή δουλειά, πάντα απαντούσαν σε ερωτήσεις μου. Με την πρώτη πληρωμή ένιωσα πως δεν είναι τίποτε άλλο από μια θέση εργασίας, σε ένα εργοστάσιο. Οσο καλύτερα μάθεις τη μηχανή τόσο πιο εύκολα θα καταφέρεις με την παρατηρητικότητα σου να πιάσεις τα λάθη….

Την τρίτη εβδομάδα, ανακάλυψα πως ακόμα έχω να μάθω πάρα πολλά … η Τερέζα γνωστή και ως Τες έγινε φίλη μου… Στενοχωρήθηκε που θα τελείωνε η αντικατάσταση. Το παλιό μου παλτό με πήγε στην Οτάβα για να την γνωρίσω και από κοντά… εκεί για μια φορά ακόμα διαπιστώσαμε πόσο μικρός μπορεί να γίνει ο κόσμος.

Πάνω που ξέχασα πως αυτή η απασχόληση είναι κάτι τελείως έξω από μένα, πάνω που αρχισε να με γλυκαίνει το αντικείμενο της εργασίας, οι άνθρωποι και τα χρήματα βεβαίως βεβαίως … έπρεπε να αποχωρήσω … παραμένω στη Κλειδόλεξη και περιμένω την επόμενη ανάθεση εργασίας…..

…. στη γιορτή του παλιού μου παλτού ετοιμάζαμε ταξίδι … το οποίο ονομάσαμε καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό που ήθελε η ψυχή μας ήταν να μπορούσαμε να πάμε Ελλάδα … αυτό που ζητούσε η καρδιά μας ήταν απλά να ήμαστε χαμένα κορμιά… αλητάκια… που όπου και αν βρεθούν τελικά θα περάσουν ωραία… Πέντε μέρες λοιπόν στην Περιοχή του Νιαγάρα και όλα απέκτησαν τη μαγεία της αλητείας…

Πόσο θα ήθελα να σου έγραφα κάθε βράδυ, έχασα τόσα συναισθήματα που ήθελα να καταγράψω… Καληνύχτα σημαίνει αισθήσεις και όχι γεγονότα. …

Εδώ προσπαθώ να φέρω ένα βιντεάκι αλλά πρέπει λέει να πάρω πριμιουμ καταστάσεις χαχα

Η αίσθηση του ταξιδιού με οδηγό τον άντρα της ζωής μου. Το τεράστιο απολαυστικό στρώμα του κρεββατιού. Η αίσθηση της χαμένης χλιδής λόγω των μέτρων … το εμείς σε περίπατο στην όχθη μιας τεράστιας λίμνης τόσο φουρτουνιασμένης και αγρίας που έπαιρνες όρκο πως είναι ωκεανός ,,, και ξυπνούσες απότομα χρησιμοποιώντας την όσφρηση. Την αίσθηση της επανάστασης κόντρα στο αντηλιακό για την κατάκτηση των καυτών φιλιών του ήλιου που ζωγράφισαν τόπους τόπους τα μπούτια, το στέρνο, τα μπράτσα, το μέτωπο και τη μυτούλα 🙂 Η αίσθηση της τουρίστριας ανάμεσα σε ένα πλήθος πεινασμένων τουριστών που επιζητούν την τέλεια φωτογραφία, την τέλεια σφραγίδα απόδειξης …. Τρίτη φορά στους καταρράκτες του Νιαγάρα, μέσα στο πλήθος εντόπισα την άγρια τουριστική και εμπορική εκμετάλλευση που ξεθωριάζει την μοναδικότητα των χρωμάτων της φύσης…

Η αίσθηση της μικρής ξανθιάς που ακόμα βρίσκει τρόπο να παίξει δοκιμάζοντας μπύρες … να παίξει με τον άντρα της ζωής της… αυτόν που όσο και αν υποφέρει το κορμί του θα συνεχίσει να αγνοεί τα χτυπήματα προκειμένου να νιώθει τη χαρά της… (ναι… αυτό το αφήνω ασύντακτο … έτσι και αλλιώς η δύναμη ζωής που κρύβει δεν νομίζω να χωρά σε λέξεις και δομές)

Υπάρχει κάτι, κάποιο γεγονός άσχετο με τη μαγεία των διακοπών που έχει τη δύναμη να υπογραμμίζει άσχετα συναισθήματα… πως αλλιώς να περιγράψω την έλλειψη που ξαφνικά νιώσαμε το πρώτο βράδυ που δεν έκαναν γλεντοσαματά κάτι μάλλον τουρκοπόντιοι κάτω ακριβώς από το παράθυρο του δωματίου μας;;;; Αυτό θα έπρεπε να ζητήσω από το παλιό μου παλτό να το περιγράψει… έτσι θα έπαιρνε αυτός τη ρατσιστική ρετσινιά χαχαχαχαχα Αυτή η αισθητική άποψη που έχει κάθε άνθρωπος είναι μυστήριο τρένο, αν δεν το προσέξεις μπορεί στη σημερινή εποχή να σε καθίσει στο εδώλιο του κατηγορούμενου… Πάντως αν μου πέφτει λόγος για το συγκεκριμένο, μια χαρά γλεντούσαν μέχρι αργά κάθε βράδυ σε μια περιοχή που ερήμωνε από τις 11 … το λάθος ήταν του ξενοδοχείου που δημιούργησε σε λάθος μέρος ένα χώρο με δυνατότητα να ψήνεις ότι θέλεις :)))))

Το δεύτερο άσχετο ήταν και το μεγάλο χιτ των διακοπών.. Μπίνγκο Bingo μάθαμε να παίζουμε … δηλαδή ξέραμε από μικρά παιδιά παίζοντας τόμπολα… Διαφέρει όμως λίγο, … τι γέλιο … εμείς ιδρώνουμε να προλαβαίνουμε τα νούμερα και δίπλα μας οι πρωταθλήτριες να μας προσφέρουν βοήθεια και να μας βάζουν στο καλούπι …συγκεντρώσου, δες το νούμερο, βρες το νούμερο, συμπλήρωσε τις γραμμές που έχουν οριστεί για να κερδίσεις… Το μυστικό; άφησε την συναρπαστική ανδρική αδιάφορη φωνή να κατακτήσει όλο το κορμί σου, να συνθλίψει κάθε άλλη σκέψη αριθμομεντιτεσιο .. καθώς σου λέει….. οουσιξτιναϊν ..σιξ ναϊν…. και δίπλα σου να έχεις τον έρωτα της ζωής σου να αποθεώνει ερωτικά τη σκηνή… με το χαρακτηριστικό μούγκρισμα μμμμμμμ

…. για την ημέρα της επιστροφής τι να γράψω…. μόνο μια βαθιά υπόκλιση για τη δύναμη που κρύβει το εσύ το εγώ το μαζί… κυρίως το εσύ….

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Σύμφυτος ρόζος.

Και που λες και που λες, Γήινη Ματιά της Μαίρης με τις μίνι σκυτάλες σου, έλαβα το μέιλ σου και συμμετέχω 🙂

Όταν είσαι παιδί, είσαι ένα κουταλάκι και μάλιστα, ένα άσχετο κουταλάκι, σε μια καλοστημένη φυσική μηχανή γραφής φωτός. Έχει τεραστία σημασία να το προσέξεις. «Εγώ είμαι το κουταλάκι. Δώσε μου, δώσε μου.. Δώσε μου να ανακατέψω ήρεμα νερά, ανθρώπους, ζωές…. Γιατί μόνο ο παππούς πίνει καφέ; Γιαγιά άσε με να φτιάξω εγώ τον καφέ σήμερα. Μπορώ…» και έτσι γίνεσαι από ένα άσχετο κουταλάκι, ένα κουταλάκι με κανόνες δοσολογίας.

4 φωτογραφία μίνι σκυτάλη #2

Όταν είσαι έφηβος, είσαι ένας κόκκος καφέ σε μια κοφτερή μηχανή αλέσματος. Κάποιοι σε κονιοποίησαν. Φρεσκοκομμένος, μοσχοβολάς και επιζητάς την ένωση με ανθρώπους, με πολιτισμούς, με ζωές. «Διψώ για νερό, δώσε μου φωτιά, φωτιά να ζυμωθώ, να ενωθώ, να φουσκώσω…. τι εννοείς «έχει σημασία»;»:… και κάπως έτσι γίνεσαι συνταγή.

Σύντομα σε κουράζουν οι συνταγές των άλλων. Κάθεσαι να απολαύσεις τον διπλό ελληνικό σου καφέ. Τον έφτιαξες ακριβώς όπως σου αρέσει. Πλούσια γεύση ζωής, με καϊμάκι χοντρό. Λίγο πριν από την πρώτη γουλιά απόλαυσης κυττάς τις διαδρομές, τα όνειρα και τους μυστικούς χάρτες ζωγραφισμένους στο καϊμάκι. Κλείνεις τα μάτια..»Ααααχ απόλαυση!»… τα ανοίγεις και τότε αρχίζεις να προσέχεις γύρω σου….

Μηχανές του κόσμου. Καλοστημένες μηχανές, που κάποιους τους ταΐζουν και άλλους τους αφήνουν νηστικούς. Με παρακολουθείς τώρα; Με ακούς; Με καταλαβαίνεις ; Ωραία, τώρα πράξε για να παρέμβεις, να δω και εγώ, τι στην ευχή κατάλαβες;

Διαλέγεις την πιο ξεχωριστή, σπάνια μηχανή γραφής. Αρχόντισσα, από τα πρώτα μοντέλα, βαριά, γεμάτη γνώσεις. Θαυμάζεις, γοητεύεσαι… Αυτή, ναι, αυτή θα χρησιμοποιήσεις και θα καταστρέψεις όλα τα κακώς κείμενα, χωρίς να μπορούν εύκολα να σε συλλάβουν από τον γραφικό σου χαρακτήρα. Ενας κόσμος νέος, με εσένα ενορχηστρωτή των ήχων. «Ένα χαρτί παιδιά, φέρτε μου ένα χαρτί και μελάνι. Να γράψω την δική μου σκέψη, έρευνα, μελέτη, διακήρυξη, προκήρυξη, να σας ταξιδέψω στα δικά μου όνειρα. Πού είναι ένα χαρτί λευκό και άγραφο όταν το χρειάζεσαι!!!» Η ζωή είναι ένα χαρτί. Με μαζοχισμό δέχεται κάθε ράπισμα, Επιμένω να σηκώνω μια-μια τις σφραγίδες και με δύναμη να σημαδεύω, για να διεκδικήσω. Τα δάκτυλα τρέχουν, αφηνιασμένα άλογα. Ένας μελωδικός καλπασμός, στο πληκτρολόγιο. Γεμίζει το δωμάτιο με συνοδευτικούς ήχους, πιατίνι το πιατάκι του καφέ και λίγο πιο πέρα το άσχετο κουταλάκι, να χοροπηδά, σα να περιμένει το αφράτο γαλακτομπούρεκο, το δικό σου παραμύθι.

Να σου πω σε αυτό το σημείο πως «Γραφούλα» έλεγαν την πρώτη γραφομηχανή που ερωτεύτηκα, σε ένα κατάστημα παιχνιδιών στο Παγκράτι, όταν ήμουν 11 χρονών. Επέμενα να γίνει δική μου. Δώρο της μαμάς. Στο σπίτι ανακάλυψα πως ήταν αγγλικά τα πλήκτρα της με τα γράμματα μπερδεμένα…. Σε ποια γλώσσα να εκφραστώ; Έπρεπε να μάθω και τυφλό σύστημα. Τα γράμματα μπερδεύτηκαν στα πλήκτρα, γιατί οι εφευρέτες της ανακάλυψαν πως μόνο έτσι μπορούν να ελέγχουν την ταχύτητα της σκέψης μου. Ελευθερία έκφρασης με γλωσσικούς κανόνες…Βαβυλώνα.

Κάπως έτσι πίστεψα πως θα αφήσω το στίγμα στο πέρασμα της ζωής μου. Σύντομα, ανακαλύψω το σώμα μου, τις δυνάμεις και κυρίως τις αδυναμίες. Το πιο σκληρό χαρτί τελικά είναι το ξύλο. Το σώμα είναι ένα τραπέζι, ένα τραπέζι που κρίνεται για την κομψότητα, την ομορφιά του, τη λειτουργικότητά του, την αντοχή του. Μη με βάζεις να σου γράψω τι έκανα πάνω (και κάτω) του, αν και θα ήταν ευχάριστο διάλειμμα. μια πιπεράτη περιγραφή ερωτικής πράξης…. Σημαδεμένο, χαραγμένο, καμένο, από ένα σωρό δηλώσεις, διαδηλώσεις, ανατροπές και χτυπήματα χεριού. Ένα καλό τρίψιμο, ένα λουστράρισμα…. και ακόμη αντέχω, γεμάτη βιώματα. Ανεξίτηλα σημάδια, παθήματα σκληρής προσπάθειας να σπάσω το κατεστημένο ή να χωθώ μέσα και να φτάσω, να προσπεράσω, να ξεπεράσω…

Προσπαθώ να θυμηθώ πώς ξεκίνησα. Φτάνω μέχρι το άσχετο κουταλάκι, που ακόμη περιμένει. Ξαναδιαβάζω όλο το κείμενο. Νομίζω πως έφτιαξα, σε γενικές γραμμές, ένα νόστιμο γλυκό. Λίγο πριν ακουμπήσω το γλυκό μου στο τραπέζι της γραφής και της ανάγνωσης, με πιάνει μια περιέργεια για το τι μπορεί να έγραψαν οι άλλοι..

Μου τραβά την προσοχή ο ρόζος στο ξύλο του τραπεζιού. Δίπλα στη γραφομηχανή, προσπαθεί να αντέξει το βάρος της. Σύμφυτος ρόζος. Μέσα σε έναν ρόζο, η κατεύθυνση των ινών του ξύλου μπορεί να είναι έως και 90 μοίρες διαφορετική από την κατεύθυνση ινών του κανονικού, ευθύινου ξύλου. Ε, λοιπόν, στο θρανίο μου, στο σχολείο, εκεί, στο ξύλινο ρυάκι που βάζαμε τα μολύβια μας, υπήρχε ένας ρόζος. Τον είχα τρυπήσει ακριβώς στο κέντρο του ματιού του, γιατί εκεί… εκεί ακριβώς ήθελα να στηρίζω όρθιο το μολύβι μου.

Το κουταλάκι παραμένει εκεί και το θέμα είναι, πώς και πού θα το χρησιμοποιήσεις τελικά….