Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Advertisements

Στο πιλοτήριο του λίγο πριν λίγο μετά :)

Πιλοτήριο 14 Δεκεμβρίου 2018

ωωωω ναι!!! Έφτασε η στιγμή όλα τα ΣΠΟΡΑΚΙΑ να «καταπλήξουν τα πλήθη» «Η έντονη παρουσία των μαθητών των σχολείων της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ θα είναι το κύριο χαρακτηριστικό του 3ου ΤηλεΜαραθωνίου της Επιτροπής Εράνου.

Πιλοτήριο 17 Δεκεμβρίου 

​Όλοι έχουμε τουλάχιστον ένα στολίδι επάνω μας. Ένα τουλάχιστον χαρακτηριστικό που τραβά σαν μαγνήτης τις αισθήσεις των ανθρώπων. Το χαρακτηριστικό του στολιδιού αυτού, είναι πως είναι αυθεντικό δώρο κάτι σαν κληρονομιά και είναι ανάγκη να το φροντίζουμε, να το γυαλίζουμε, να του συμπεριφερόμαστε ταπεινά ως κρυφή μας χάρη, αλλά και να του αναγνωρίζουμε την αξία και την ομορφιά του. Η φωνή μας είναι πάντα ένα στολίδι

Πιλοτήριο 19 Δεκεμβρίου

Σήμερα ένας τύπος ντροπαλός πήγε και κρύφτηκε σε δώρα υπαλλήλων. Τον ανακάλυψα μαζί με ένα ημερολόγιο σε ένα πάρα πολύ όμορφο γεύμα γεμάτο χριστουγεννιάτικη θαλπωρή! Ευχαριστώ όλους τους εργαζόμενους της ΕΚΜΜ

Πιλοτήριο 20 Δεκεμβρίου

Με έχει λιώσει στις δουλειές!!! Όλο ξεκινά και ξεκινά και όλα και κάτι θυμάται. Αυτές τις μέρες με έχει βάλει να φτιάξω 15 δωράκια για τα σποράκια μου!!! Εθελοντική εργασία δεν λέω … και μου αρέσει και αυτό δεν το λέω, γιατί μου φαίνεται πως το έχει καταλάβει και το διασκεδάζει!!! Να τώρα πάλι με φωνάζει. Ξεκινάει λέει το ταξίδι του και πρέπει να του φορτώσω τραγούδια … ααα ναι και ένα δωράκι που μου ήρθε από το άλλο εργαστήριο «Μια στιγμή για πάντα» Ευχαριστώ γλυκό μου ξωτικό 

Πιλοτήριο 21 Δεκεμβρίου

τέτοια κάνει συνέχεια αυτές τις μέρες! Βγάζει φωτογραφίες (σελφι) και με βάζει να πακετάρω δώρα τραγούδια !!!! Μαύρη ζωή ζούμε εμείς τα ξωτικά !!! Τι να πω …φύγαμε !!

Πιλοτήριο 27 Δεκεμβρίου

Χώνομαι στις στιγμές που μας χωρίζουν μέχρι να.. Να προλάβω να φτιάξω στιγμές που θα … Θα διαλέξω μερικά από τα τραγούδια για να… Για να ενώσω στιγμές στο μαζί  Κάνω έλεγχο στις οπτικές ίνες, φοράω ακουστικά και πάμε για δυο ώρες Μαζί !!!! 

Πιλοτήριο 28 Δεκεμβρίου

Όπως ένα μήλο έτσι και μια ευχή κάθε γιατρό τον κάνει πέρα! Προετοιμάζομαι για την τελευταία πτήση του 2018. Τα τραγούδια μικρές ή μεγάλες αφορμές για να ακουστούν οι επιθυμίες της καρδιάς. Σας ευχαριστώ όλους όσους συνταξιδεύουν μαζί μου. Θα είμαι μαζί σας ακροατής και πιλότος και την νέα χρονιά και αυτό είναι υπόσχεση και ευχή Καλό ταξίδι 

Πιλοτήριο 3 Ιανουαρίου 2019

Οι γραπτές Ευχές μοιάζουν σαν να μην είναι ποτέ αρκετές! Μια συνεχής κατάσταση του τύπου «φιλιούνται αγκαλιάζονται» που φαίνεται πως δεν γεμίζει την ανάγκη της ζωντανής αγκαλιάς και της ένωσης σάρκας με σάρκα.Ο Ιανουάριος θα μπορούσε να ανακηρυχτεί ως ο νεογέννητος μήνας που δεν χορταίνεις να τον αγκαλιάζεις και να του κάνεις τις λεγόμενες και ως «τσουμπούρλες» έτσι και αλλιώς το μόνο που ζητά είναι «στοργή και προδέρμ» Καλομαθημένος μήνας, κουβαλά όλες τις ελπίδες του χρόνου όπως ένα νεογέννητο ! Πρώτη εκπομπή του χρόνου, του μήνα και της εβδομάδας που φέτος είναι μια σταλιά (δύο μόλις ημερών ) Αγκαλιάζω στην τύχη τραγούδια και φύγαμε 

Πιλοτήριο 4 Ιανουαρίου 

Είμαι ένα από τα αγαπημένα σου αντικείμενα. Με έχεις διακοσμήσει σε μια από τις πιο φωτεινές γωνίες. Που και που έρχεσαι και με ξεσκονίζεις. Πολλοί πιστεύουν πως αυτό είναι ευτυχία. Ίσως και να είναι… είναι όμως ζωή; Θέλω οι άνθρωποι να με χρησιμοποιούν, να είμαι ένα από τα χρηστικά τους αντικείμενα, συντροφιά σε ό,τι και αν κάνουν, όπου και αν βρίσκονται… άνοιξέ με σε περιμένω!!! Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε 🙂

ραβασάκι άσχετο προς Κύριο Λι :) Κύριε Λι δηλώνω πως η ξανθιά θεά είναι ερωτευμένη μαζί σας (θα της δώσω ένα αναλγητικό να της περάσει) , εξάλλου ο έρωτας δεν είναι τίποτε άλλο από μια τρομερά ελκτική δύναμη ζωής που μας ωθεί διαρκώς να …

Έχω μια ζεστή ζεστή Κοιλιά :)

Όλα έχουν μια φυσική αταξία στο μυαλό (?) μου. Στην χαρτόκουτα ζητούν να μπουν σε μια τάξη. Δεν μπορώ να συγκρατήσω ακριβώς τη σκέψη, από την μια στιγμή στην άλλη αλλάζει ο τρόπος που εκφράζεται. Δεν είναι μόνο αυτό, είναι και που αλλάζουν και τα θέματα αν και  στην κυτταρόπλαση (δική μου λέξη) μένουν τα ίδια. Η Ρουμάνα είχε δίκιο να βάζει ερωτήματα όψης. Ο κάβουρας επέστρεψε, πιο τρελός συνθέτει νέους κανόνες αφανισμού. Προετοιμάζω τον μονομάχο μου, τον έναν και μοναδικό. Ξυπνούν δαίμονες… Με το νέο χρόνο θα μπούμε σε μια διαδρομή γεμάτη στροφές, κλειστές απρόσμενες, ανώμαλος δρόμος,  … καθόλου μα καθόλου φιλικός.

Μια μια σκέψεις μου, ελάτε και κάντε ένα κόπο να μπείτε στη σειρά. Οι μόνιμες μπορείτε να πάτε να μαγειρέψετε, ότι θέλετε, η κουζίνα στην διάθεση σας, σάμπως και ξέρετε να μαγεύετε χωρίς εμένα;

Οι υπόλοιπες στο σαλόνι παρακαλώ. Η ιστορία των Χριστουγέννων ξεκινά με την γιορτή στο σχολείο. Η κυρία Γρίπη, ανακατώστρα μεγάλη, κατάφερε να μου κλέψει 3 παιδιά την Μαρία, τον Γιάννη και τον Αριστοτέλη, όμως ήρθαν (ευτυχώς) Χρήστος, ο Ιάσονας και η Καλλίστα Ηγετικές μορφές 🙂 Μέσα στην τάξη πριν την παρουσίαση, τα μικρά μου αδιαφορούσαν για τις  πρόβες του τραγουδιού. Τραγουδούσαν βαριετσημένα… ασε μας κυρά μου το ξέρουμε το τραγούδι, δώσε μας κάτι άλλο διψάμε «τραγούδι, Ξεδίψασαν με  τα κουδουνάκια, που τους πρόσθετα με παραμάνα,  στα μαύρα σκουφιά τους. Γουργούριζαν κρυφογελώντας για την άσπρη διακριτική μπογιά στα μαγουλάκια και την πορτοκαλί κουκίδα στην μυτούλα τους. Μπήκαν αμέσως στην σειρά για να τους βάλω τα ομοιόμορφα  κόκκινα κασκόλ, ενώ πήραν σοβαρά το ρόλο τους με το μπαστούνι. Έβαλα το καπέλο μου, κόκκινο κασκόλ, μπαστούνι και εγώ… τι να περιγράψω ένιωθα τόσο όμορφα …

Κορυφαία στιγμή, ο Λεωνίδας! Πάγωσε μπροστά στο μικρόφωνο. Το ήξερα από τις πρόβες, ήθελε να μιλήσει στο μικρόφωνο, αλλά ήταν τελείως αδιάβαστος… κανονικά δεν θα έπρεπε, πολλά δεν θα έπρεπε αν ήμουν σωστή δασκάλα… Είχα Προσπαθήσει να το μάθει, δεν τα κατάφερα…

Στο μικρόφωνο μπροστά, παγωμένος με περίμενε…

Άρχισα να ψιθυρίζω δυνατά και να επαναλαμβάνει στο μικρόφωνο

Είμαι ο Λεωνίδας

Είμαι ο Λεωνίδας

και έχω

και έχω

μια ζεστή ζεστή Καρδιά

μια ζεστή ζεστή Κοιλιά

Να την λοιπόν και η αταξία που έδωσε αυτόν τον τόσο διαφορετικό τόνο. Θυμήθηκα τον θείο μου ……με έβαζε να τραγουδώ το «χωρίς δεκάρα … πως θα βάλουμε στεφάνι στον βελιγιαννη) και εγώ νόμιζα πως θαύμαζε την φωνή μου μέχρι που κάποια χρονιά μεγάλωσα…. !!!

Τι έλεγα α ναι για τη γιορτή…

Σαν όνειρο κύλισαν όλα. Οι έλεγχοι, η λάμψη στα ματάκια από τα δώρα. Τα δώρα μου, όπως πάντα σε όμορφες σακούλες, με το πιο πολύτιμο η  αύρα των ψιθύρων από γονείς  «ναι ναι είναι όντως η καλύτερη δασκάλα την είχαν και τα δικά μου στο νηπιαγωγείο». Τραβούσα από τα πόδια τον εγωισμό να τον προσγειώσω, μα η χαρά του έβαζε φτερά…. Φορτωμένη βρέθηκα στο γραφείο του προέδρου, γελούσαν και τα μουστάκια του… «έχουμε και μια νηπιαγωγό, άστα, όλοι μιλούν για αυτή, χάλια δουλειά κάνει, σκεφτόμαστε να την διώξουμε !!!! » Ναι ε? τι μου λέτε? Είναι τόσο διάσημη !!!

Πλήρης, ευτυχισμένη, στραγγισμένη, άνοιξα τα δωράκια μου στο σπίτι, τόσες ευχές τόσες κρέμες, τόσα σαπουνάκια, σοκολατάκια, μπισκότα κρασί… και ένας περίεργος τύπος, σίγουρα σοφός μάγος των γιορτών ….

Ένοιωσα η  μεγαλύτερη κλέφτρα όλων των εποχών και δεν θέλω να το αναλύσω αυτό!

Ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά πάνω στην στροφή, σχεδιάσαμε σύντομο ταξιδάκι προς Nashua… Φεύγουμε την Κυριακή, επιστρέφουμε την πρώτη μέρα του χρόνου …

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Τι μου είπε ο Χιονάνθρωπος :)

Ξαπλωμένη στο κρεββάτι. Το λουκουμάκι μου συντροφιά, μικρο αλλά ξυράφι, λίγο αργό αλλά κρατάει χρόνια και μόνο για να ζωντανεύει την χαρτόκουτα του μυαλού μου.  Χρόνια και εγώ νηπιαγωγός (και καλά) στα σαββατιανά …. Αυτό το Σάββατο έφτασε η στιγμή που θα  καταπληξουμε τα πλήθη

Πάγωσα στην πρώτη πρόβα μαζί με τον Φρόστι …

.Έπρεπε να λιώσει ο πάγος, με την ζεστή καρδιά των μικρών μου … Πρώτα θα  φτιάξαμε ατμόσφαιρα. Δίπλα στους άψυχους στίχους ακολουθήσαμε αυστηρά τις κρυφές διαδρομές των χρωμάτων …Πορτοκαλί μύτη,. μαύρα ματάκια, κόκκινο κασκόλ, μια μεγάλη σκούπα, καπέλο μαύρο για να είναι φοβερό.

Ζωντάνευαν η στίχοι, Σάββατο με Σάββατο, ζωντάνεψαν τα σκηνοθετικά μου όνειρα. Το εύρημα που θα μας δώσει την ξεχωριστή αύρα στην σκηνή /// τα ταανν ||| θα ντυθούμε όλοι χιονάνθρωποι (τι πρωτότυπο χοχο)Δέκα πέντε μικροί και μια τεράστια. Ασπρές μπλουζες, Κόκκινο κασκόλ, Καπέλα

και σκούπα??? καλά ας μάθουν να λένε σκούπα και ας κρατήσουν μπαστούνια ……

τα σποράκια τραγουδούσαν και εγώ ζωγράφιζα τον Φρόστι στον πίνακα …ξανά και ξανά..Σάββατο με Σάββατο…. μέχρι που το προηγούμενο Σάββατο, δεν ήθελα να πάω σχολείο… πήγα… τι να έκανα…

Ενιωσα πως κάτι ξέρουν … τελευταία σκηνοθετική πινελιά, μετά το τραγούδι, ένα ένα σποράκι στο μικρόφωνο  …

Είμαι ο/η σποράκι και έχω ζεστή ζεστή καρδιά ….

καλά πάνε μου φαίνεται,

ψιθύρισε ο Φρόστι…

όλα θα γίνουν όπως τα έχεις ονειρευτεί…

Αραγε είσαι και δικό τους όνειρο;

του απάντησα πριν τον σβήσω για τελευταία φορά από τον πίνακα..

Άρπαξα δυο μεγάλα χαρτόνια… τα ψυχρά περιγράμματα του Φρόστι ήταν έτοιμα… παραδόθηκαν στις δύο ομάδες , αγόρια κορίτσια… βάλτε ότι χρώματα θέλετε... Ο,τι ό,τι θέλουμε όοοοοτι θέλετε… έπεσαν πάνω στα χαρτόνια με λύσσα…

Ορίστε τα αποτελέσματα …καθένας μπορεί να καταλάβει ποια ομάδα χρωμάτισε ποιον…

Η ψυχή μου γέμισε χαρά … γιατί να… καθώς ελεύθερα χρωμάτιζαν … από μόνα τους τραγουδούσαν όλα μαζί …

είμαι ο φρόστι ο χιονάνθρωπος παιδιά…

 

ναι το τραγούδι έγινε η έμπνευσή τους  …

Έτσι είναι η χιονάνθρωποι;

τους ρώτησα…

έφαγαν πολλά γλυκά

μου απάντησε ο ταραξίας

Τελευταία κίνηση το Σάββατο, κρυμμένη στο μανίκι μου

Μετά το τραγούδι θα τους υποσχεθώ δωράκια…

θα δωροδοκήσω γιατί δεν έχουν μπέσα αυτά τα πλάσματα …πιστέψτε με δεν έχουν μπέσα … μόνο ζεστή ζεστή καρδιά έχουν

σημείωση... χθες έπεσε και το μέιλ κόλαφος από την διεύθυνση. μπλα μπλα μπλα... στην γιορτή θα παρακολουθήσουν ο γεν. πρόξενος της Ελλαδος, ο πρόεδρος της ελληνικής κοινότητας, ο εκτελεστικός πρόεδρος, η σύμβουλος της συμπληρωματικής εκπαίδευσης ... μπλα μπλα μπλα... είμαστε σίγουροι πως όλα θα είναι τέλεια μπλα μπλα μπλα ... καλή επιτυχία...

φέρτε μου δωροδοκίες !!!!

 

 

Στο Πιλοτήριο του Δεκεμβρίου (για την Αννέτα) :)

Πιλοτήριο 4 Δεκεμβρίου

Επανάληψη. Κάθε φορά που στολίζω την ατμόσφαιρα με τα γνωστά-άγνωστα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την ξεχωριστή ευφορία. Ως ενήλικας ίσως και να τα βαριέμαι λιγουλάκι. όμως ξυπνούν έντονα την παιδικότητα μου που πάντα ό,τι αγαπά και δίνει χαρά, θέλει να το επαναλαμβάνει απεριόριστα. Τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια είναι η ευκαιρία μου να στολίσω την παιδικότητα μου.

Πιλοτήριο 5 Δεκεμβρίου

Το ΄Βόρειο Σέλας δεν το έχω συναντήσει ακόμη! Αν έρθει ο Βασίλης και σας ρωτήσει τι δώρο να μου κάνει ,να του πείτε πως θέλω ένα ταξιδι κάπου βόρεια για να δω αυτό το φυσικό φαινόμενο! Αν σας πει πως φέτος δεν ήμουν τόσο καλό κορίτσι, ε τότε ζητήστε του ένα ταξίδι για Ελλάδα ! Κάτι μου λεει πως δεν ήμουν γενικά καλό κοριτσι για να πάρω δώρο ταξίδι φέτος !!!!

Πιλοτήριο 6 Δεκεμβρίου

Είμαστε στον αέρα !!! Όταν πιστεύω πως πατάω γερά στη Γη, έρχεται η λογική της ζωής και μου υπενθυμίζει πως είμαι στον αέρα! Μου αρέσει αυτό, να ταξιδεύω για το ταξίδι, όμως θα βαριόμουν απίστευτα αν δεν είχα εσένα να διαλέγεις τις δύσκολες διαδρομές. Πάμε για μια ακόμη δύσκολη διαδρομή είσαι φανταστικός οδηγός εξάλλου, όχι μόνο στο δρόμο αλλά κυρίως στον αέρα.

Πιλοτήριο 7 Δεκεμβρίου

Υπάρχουν φορές, (ευτυχώς ελάχιστες) που λέω κάτι και δεν ακούγομαι! ΠΩΣ τολμάς να μην με ακούσεις δεν ξέρω. Είμαι τόσο εγωίστρια που το επαναλαμβάνω ξανά και ξανά! Ψυχοβγάλτρα δηλαδή! Κάπως έτσι καταφέρνω να ακούγομαι πάντα αλλά και παντού Παρασκευή σήμερα και επαναλαμβάνω, ακουγόμαστε παντού χαχαχαχα για τους λίγους ακόμη που δεν μας έχουν ακούσει χαχαχα Καλό Σαββατοκύριακο !

Πιλοτήριο 10 Δεκεμβρίου

Είδα μια φωτογραφία από την εφηβική μου γειτονιά… εκεί που έμενε η μητέρα μου μέχρι το τέλος της ζωής της. Το πόσες αναμνήσεις και συναισθήματα μπορεί να κουβαλά μια φωτογραφία είναι ένας αριθμός… στον αέρα! Θολώνει η ματιά με τις αναμνήσεις μα μετά καθαρίζει το βλέμμα και ο αέρας σε βοηθά μόνο όταν συνεχίζεις το ταξίδι Σσσσσ, ξεκινώ τις ατάξίες μου, πάμε να πετάξουμε για δύο ώρες!

Πιλοτήριο 11 Δεκεμβρίου

Ορισμένες φορές το πρώτο τραγούδι που επιλέγω έχεται στο μυαλό(?) μου και μου κάνει παράπονα. Τι και αν είμαι τραγούδι που έχει ακουστεί πολύ, τι και αν είμαι παλιό, είμαι αγαπημένο δώρο ερωτευμένων και αξίζω να με βάζεις που και που πρώτο να απογειώνω την πτήση «Σκλάβος σου για πάντα» Βαγγέλης Γερμανός, πρώτο για σήμερα για να πάψει να γκρινιάζει χαχα

Πιλοτήριο 12 Δεκεμβρίου

Η γιαγιά μου άκουγε πάντα ραδιόφωνο και στα μελομακάρονα έβαζε μισό αλεύρι μισό σιμιγδάλι. Στην κουζίνα με την γιαγιά να φτιάχνει μελομακάρονα …οτι καλύτερο για μένα!!! Ημουν η μεγάλη και καλύτερη χειρίστρια του Μέγα Πιρουνιού !!! Εκείνη τα έπλαθε και τα εβαζε στο ταψί και εγώ σκούιζζζ τα πάταγα!!! ε καμια φορά τα έλιωνα, γελούσε!!! Φύγαμε δυο ώρες μαζί 

Πιλοτήριο 13 Δεκεμβρίου

Η ζωή μου είναι γεμάτη τραγούδια! Πολλές φορές ένα τραγούδι έγινε φίλος μου, σε μια δύσκολη ή και εύκολη στιγμή της ζωής μου. Αυτό το τραγουδι είναι ένα από τα τόσα όμορφα τραγούδια, μια αφορμή για να σκεφτούμε αυτή την εποχή την φιλία … αυτή που εμφανίζεται και η δύναμη της σε κάνει να σταθείς στα πόδια σου! Πάμε να περπατήσουμε συντροφιά με τραγούδια ….πολλά πολλά τραγουδια για τους φίλους μου 

Σημείωση Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στην άνετη Αννέτα μια απίστευτη φωτιά … και σιγουράκι φίλη μου 🙂 Δεν σβήνουμε ναι? ναι!!!!!! 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 Γιατί έχουμε Χριστούγεννα για πάντα μέσα στην καρδιά 

Ασχετο λαλά αυτό βρήκα στα γρήγορα χαχαχα