Η τάξη της Δωροθέας!

Η τάξη του 19-20 έκλεισε τόσο απότομα, λες και ξεριζώθηκαν από την καρδιά τα σποράκια μου. Δεν είχαν προλάβει να βγάλουν ρίζες στην μνήμη μου. Θα πρέπει να γυρίζω με δυσκολία μέσα στην αίθουσα λίγο πριν τις πρόβες μας για την 25η Μαρτίου….

Συμπλήρωσα χαρτιά, έδωσα απολυτήρια και όμως … δεν προλάβαμε να ζήσουμε την ανεμελιά του Μάϊου, εκείνο το μήνα που κάθε χρόνο τα σποράκια μου αποφασίζουν να μην με προσέχουν ως δασκάλα αλλά να τελειώνουν τις εργασίες τους και να προσπαθούν να μου μιλήσουν Ελληνικά γιατί έτσι γουστάρουν … εκείνο το μήνα που είναι μέσα στην τάξη μας γεμάτα στις αταξίες στα γέλια και στα παιχνίδια, και έξω μια σφιχτή ομάδα που καμαρώνει πειθαρχημένη γιατί έτσι γουστάρει ! Ο Σωτήρης, Ο Αδριανός, ο Ματθαίος, ο Στέφανος, η Χαρίκλεια, η Δωροθέα, η Γεωργία, η Νέλλη- Αλεξία, η Βικτωρία, η Ουρανία… θεέ μου ποιο σποράκι ξεχνάω …τον Δημήτρη τον μικρό αδελφό της συμμορίας … και την Σέττα που προστέθηκε στην παρέα μας λίγο πριν μας κλείσουν απότομα λόγο του covid.

Ανέτραξα στα χαρτιά μου αυτά που παρέδωσα, προνήπιο και νηπιαγωγείο 2019-2020 βαθμολόγια Α και Β τριμήνου και γενικός βαθμός, βιβλίο ύλης, απουσιολόγιο, μαθητολόγιο και αυτές τις ψυχρές περγαμηνές αποφοίτησης με τα καλλιγραφικά γράμματα του ονόματος τους και φαρδιά πλατιά η υπογραφή της νηπιαγωγού.

Ολα ξεριζώθηκαν από την αγκαλιά μου, δεν τόλμησα να γράψω … τι να έγραφα … θα τα ξανάβλεπα τον Σεπτέμβριο, τα περισσότερα στην πρώτη δημοτικού και τα προνήπια μου αρχηγούς πια στην τάξη μου, στο νηπιαγωγείο του 2020-21

… ήμουν έτοιμη … έτοιμη να φοράω μάσκα και προσωπίδα για 5 ώρες μόνο και μόνο για να δηλώσω το παρόν, αυτό το παρόν του ανήκειν. Πέρασε ο Σεπτέμβριος και δεν μας αφήσαν να μπούμε στην τάξη… θύμωσα, μου πήραν το μεγάλο εργαλίο της αίθουσας… και όταν ήρθε η εντολή για μαθήματα κάθε Σάββατο μέσω διαδικτύου, έσφιξα τα δόντια και είπα … θα το κάνω! Δεν ξέρω τον τρόπο άλλα όσα σποράκια έρθουν σε αυτό το τρίωρο ταξίδι θα προσπαθήσω να βγάλουν ριζούλες ελληνικές.

Στο πρώτο μάθημα έτρεμα, νόμιζα πως είχα χάσει τη δύναμη μου, μα τελικά είναι τα σποράκια και μόνο αυτά η δύναμη μου. Ένα μήνα 5 μαθήματα και αν κανένας με ρωτήσει θα του πω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου πως η Δωροθέα, αυτό το Λιονταράκι του προνηπίου ήταν το κουράγιο μου. Από την πρώτη στιγμή που είδα το όνομά της στα 5 παιδάκια της διαδικτυακής τάξης η καρδιά μου φτερούγησε. Η Δωροθέα με το που με είδε μέσα από το άψυχο γυαλί φώτισε όλη την πλάση. Η αγάπη, η χαρά της, η σιγουριά της πως είμαι η κυρία Μάνια με απογείωνε… Τα πέντε σποράκια στα τέσσερα πρώτα μαθήματα έγιναν 7 και ένα έτσι δοκιμαστικά από τους γονείς.

Δωροθέα, Αλέξανδρος, Νίκος, Μαρία, Ζωή, Σωκράτης, Τζέιμς, βάλαμε τα καλά μας στις 24 Οκτωβρίου και κάναμε τη γιορτή του ΟΧΙ. Μας έγραψαν και οι εφημερίδες 🙂 (γελάω παλιό μου παλτό) ¨Ηταν στο 5 μάθημα, στην εκπνοή του Οκτωβρίου που ένιωσα πως θέλω τόσο πολύ να τα γνωρίσω από κοντά…. και μας έγραψαν πάλι οι εφημερίδες…

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις αντιδράσεις των παιδιών όταν με είδαν με το πορτοκαλί μου καπέλο στην εξώπορτα του σπιτιού τους. … ανάμεικτα συναισθήματα όλα θετικά… περισσότερο όμως θεωρώ πως χάρηκαν οι γονείς που με γνώρισαν από κοντά. Ένιωσαν πως νοιάζομαι και αυτό γαλήνεψε την ψυχή τους. Θα γράψω άλλη φορά για τους γονείς…

… θα σταθώ και πάλι στη Δωροθέα. Ντυμένη πυροσβέστης !!! Ένιωσα την έκπληξή της να την συνεπαίρνει, έτρεξε να με αγκαλιάσει ….φρενάραμε και οι δύο…. στο ένα μέτρο και κάτι… βγάζαμε σπίθες από τη χαρά μας… μιλούσαμε φυσικά ελληνικά, άνετα … «ο ιπποπόταμος που είναι;¨ με ρώτησε…

έλιωσα …

ήξερα πως όλα τα παιδάκια μου όταν ένιωθαν την έλλειψη της μαμάς στα πρώτα μαθήματα τους έδινα για λίγο να προσέχουν στην αγκαλιά τους τον Ιπποπόταμο… λίγα λεπτά αργότερα μου τον επέστρεφαν χαρούμενα … τώρα όμως η Δωροθέα μου ήταν με την μαμα της … και αυτό που της έλλειψε ήταν να σφίξει την κυρία Μάνια….

Τα μαθήματα κυλούν καλά, τα σποράκια μου μπαίνουν σε ρουτίνα και ακολουθούν την διαδικασία μάθησης μέσα από χαρούμενες εργασίες, αστείες κινήσεις στα τραγούδια και οδηγίες πάντα στα ελληνικά…

Μα στέκομαι και πάλι στη Δωροθέα, στη μαγιά και μαγεία … σε αυτό το Λιονταράκι, στην μικρή ηρωίδα μου, που χωρίς να το ξέρει τραβά όλο τον κόσμο με την σιγουριά των συναισθημάτων της, σβήνει κάθε μαύρη καπνιά καμένων με την λάμψη του χαμόγελού της και γράφει την ιστορία…

όσα χρόνια και αν περάσουν, θέλω να φτάσω να την συναντήσω φοιτήτρια και να προσπαθήσω να της εξηγήσω…

Καληνύχτα Δωροθέα μου …