Καλώς ήρθες ραστώνη

Σχολείο τέλος. Τα παιχνίδια κάτω. Επίσημα το Σάββατο, 11 Ιουνίου αποχαιρέτησα και τους γονείς. Το προηγούμενο Σάββατο, 4 Ιουνίου αποχαιρέτησα τα σποράκια μου. Ο Λέανδρος, ο Θωμάς, η Σεσίλια, η Ιζαμπέλλα, η Αθανασία, η Αικατερίνη, η Σταυρούλα, ο Φίλιππος, ο Παύλος, η Ζωή, η Μαρία, η Έλενα η Αλίκη, ο Κώστας, η Σέτα, άνοιξαν τα φτερά τους για την πρώτη Δημοτικού. Δεν πρόλαβα να τα αποχαιρετίσω όπως άλλες χρονιές. Να τους πω λογάκια στην τάξη. Είχαμε νωρίς τη γιορτή της αποφοίτησης. Απλά δεν πρόλαβα να τα δω όλα μαζί μέσα στην τάξη και να τα χαράξω στην καρδιά μου ως τελευταία εικόνα. Είχα και την υπερπαραγωγή … δωράκι στους γονείς όλα τα ποιήματα και τραγούδια που είπαμε στις γιορτές που λόγω πανδημίας δεν μπόρεσαν να παρακολουθήσουν.

Και ήταν εκεί λίγο μετά την παράδοση των πτυχίων τους που όπως έγραψα «ψήλωσα λίγο… σα να φούσκωσε το στήθος μου… και … και σα να μου κόπηκε η ανάσα από τη χαρά όταν τα σποράκια μού έκαναν επίθεση αγκαλιάς μετά από προτροπή των γονέων τους…. και ήταν που σα να δάκρυσα και λίγο καθώς τα αποχαιρετούσα… και τους ευχόμουν δυνατά «καλό καλοκαίρι» κρυφά «καλή πρόοδο»

Κράτησα έξι για μαγιά τον Σεπτέμβριο. Την Ηλέκτρα, τον Γιωρλγο (ναι έχουμε αρχίσει να βάζουμε το ρ) τον Μιχάλη, την Έλλα τον Απόλλωνα και τη Θάλεια.

Η έκπληξή μου για φέτος η βοηθός μου, η Κωνσταντίνα. Να προσέχει κάθε μου ανάσα, κάθε μου κίνηση, κάθε μου βήμα… Ένας σπουδαίος θησαυρός, που λατρεύει αυτό που κάνει και μάλιστα από τον Σεπτέμβριο γράφτηκε και στο πανεπιστήμιο για να μου γίνει δασκαλίτσα, να ανοίξει και αυτή τα φτερά της και να πετάξει μετά από 4 ή 5 χρόνια. Μου υποσχέθηκε πως θα είναι και του χρόνου βοηθός μου.

Τέλος και στα λεκοκλειδα, μας τελείωσε το έργο, ότι μαζέψαμε μαζέψαμε από λεφτάκια… Την Παρασκευή αποχαιρέτησα την ομάδα σε ένα γεύμα μέσω ζουμ, πρώτη φορά είδα τις φατσούλες τους και άκουγα τις φωνές τους. αχμμμ Αν η αγγλική ήταν δύσκολη στο γραπτό λόγο των τσατ, ο προφορικός λόγος είναι ακόμα πιο δύσκολος. Από συνάδελφο σε συνάδελφο αλλάζεις χώρα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! σοκ…. Ισπανός, Κορεάτης, Γάλλος, Άραβας, Γερμανός, Ταϊλανδέζα, Κινέζος, Ισπανίδα και ξαφνικά εγώ Ελληνίδα, να μιλάμε αγγλικά, ίδια γλώσσα μα τόσο διαφορετική στην προφορά /// η μικρή ξανθιά κρύφτηκε πίσω από την καρέκλα μου, μασουλώντας το τοστ και την μπανάνα…

και το Σάββατο 11

Οι εκπαιδευτικοί πάλι, διαλέξαμε τον «Μύθο» Δεν είχα καταλάβει γιατί διάλεξαν αυτό το «Α! μου πιάνετε τον κώλο και εγώ σας αφήνω» ούζο=μεζεδοπωλείο. Η απάντηση ακούει στο όνομα Παναγιώτα. Μικρός καραγκιόζης η ξανθιά θεά χώθηκε μέσα στην αγκαλιά του ούζου, ένα δύο μακροβούτια σε δύο σφηνάκια τσικουδιά, και μετά δέχτηκε κεράσματα τρία ποτήρια κρασί μέχρι να έρθει το παλιό παλτό να τη μαζέψει….

Όταν ακούγεται η τρομερή και φοβερή Σειρήνα λήξης διαφόρων δραστηριοτήτων μου, βλέπω όλες τις φίλες μου κατάκοπες, χυμένες σε διάφορες γωνιές του παλατιού. Η μόνη τους πρόκληση για τον Ιούλιο το κολύμπι… το πέρα δώθε της πισίνας. Να κολυμπώ και να σκέφτομαι, να ονειρεύομαι, να ανοίγω διαδρομές στο σύμπαν και να στέλνω την κάθε μία εκεί, και πάλι πίσω… να τις συγκεντρώνω στο κορμί μου, σε αυτό το σάκο που όλο παλιώνει εξωτερικά αλλά γίνεται το παλιό αγαπημένο, χιλιοσκισμένο μα άνετο φούτερ… Αλλάζει, ξεφεύγει από το ανίκητο που είχα δεδομένο, και πάει στο φθαρμένο, παραδομένο στο λάθος υπερεκτιμημένο δεδομένο Μια μια επιστρέφουν με τελευταία τη μικρή ξανθιά θεά, που θα μας φέρει τα δικά της..ξέρετε, αταξίες, παιχνίδια και σχέδια.

Και εκεί που πιστεύουμε πως καλωσορίζουμε τη ραστώνη η μικρή κράτησε λέει τη Σέτα για φίλη. «Η μαμά της μας παρακάλεσε να τις μάθουμε περισσότερα Ελληνικά» μας ανακοινώνει η μικρή ξανθιά. Πρώτη φορά ιδιαίτερο μάθημα σε ένα μόνο παιδί. Δύο ώρες πρωί το Σάββατο και μια ώρα επανάληψη την Τετάρτη το απόγευμα. Κοίτα που όλες οι φίλες μου συμφωνούν, κάθε μια για τον δικό της λόγο ακόμα και εγώ.. εγώ που αφήνω τον εαυτό μου να επιπλέει, ακούω τους ήχους το νερού και με τραβά απαλά ένα εσωτερικό ρεύμα για να με φτάσει Ελλάδα…

Λαλά,

Αυτό είναι ένα τραγούδι με την Παναγιώτα. Το διαφορετικό σε αυτό το τραγούδι είναι πως το βίντεο είναι γυρισμένο στο λασίν. Αγαπημένος αυτός ο φάρος, αγαπημένη και η ψευδαίσθηση πως το νερό είναι θάλασσα και όχι ποταμός…

… είναι αλήθεια, αυτό το αχ είναι αλήθεια…

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Σημ. Το Αυτό είμαι και έχω να σου πω πως έχει αλλάξει ο τρόπος που μου γράφεις… παλιά μου έγραφες αυτά που έκαιγαν και όχι γεγονότα.

Διαφωνώ, δεν άλλαξα εγώ, η ζωή μου άλλαξε, αυτό που κατά κύριο λόγο έχει αλλάξει είναι πολλές μα πολλές ώρες μόνη…

Καληνύχτα και πάλι ..

Ξεκόλλα, πάρε μια βαθειά ανάσα

Δεν είναι και εύκολο ξέρεις μετά από 8 και μισή ώρες μπροστά σε έναν υπολογιστή να σου γράψω. Άσε που μέχρι να μαγειρέψω, να γυρίσει το παλιό μου παλτό από τη δουλεία του, να φάμε, να τα πούμε λίγο… να ηρεμίσουμε λίγο… με έχει πάρει ο ύπνος στην αγαπημένη μου πολυθρόνα, σαν τις γιαγιάδες με την κουβερτούλα και τα πόδια ψηλά. Κάποια στιγμή αισθάνομαι το παλιό παλτό να μου βγάζει τα γυαλάκια μου και να με τραβά απαλά μέχρι το κρεββάτι !!!

Δύσκολη αυτή η καθημερινή εργασία από το σπίτι. Παρόλα αυτά όταν το σκέφτομαι, προτιμώ το σπίτι από το να τρώω άλλες δύο ώρες στους δρόμους και μάλιστα σε συνθήκες καιρού Μοντρεάλ. Βέβαια, δεν γνωρίζω προσωπικά τους συναδέλφους μου έτσι. Όμως αν καταφέρω και δεν τα παρατήσω θα τους γνωρίσω και από κοντά σε κανένα μπαράκι κάποιο Σαββατοκύριακο. Ουφ η δουλειά στην κλειδόλεξη … χτυπά κατευθείαν στο κέντρο του πανικού μου με τη γρήγορη αλλαγή των πρότζεκτ. Τι δεν σου αρέσει η ξένη λέξη πρότζεκτ; Κάτσε να δω μήπως βρω ελληνική. αχμμ έργων είναι η πιο κοντινή. Κατασκευή έργων. Τελειώνει η ανάθεση γρήγορα και αρχίζει άλλη και το θέμα είναι πως ακόμα και τα εργαλεία διαφέρουν … πανικός η Μάνια κολλάει μέχρι να πάρει μπρος… δεν ξέρει ποια και που είναι τι κάνει … και όταν καταλαβαίνει … αλλάζει το προτζεκτ χαχαχαχα Ναι ξέρω, δεν καταλαβαίνεις, αλλά θα καταλάβεις άμα σου θυμίσω πως ποτέ δεν μου άρεσαν οι αλλαγές…. και να τώρα που σε αυτή την ηλικία πρέπει και αυτό να το αλλάξω. Αν είναι δυνατόν. ¨Λες και έχω περιθώριο να αλλάξω .. αχμμ εκτός αν χρησιμοποιήσω τη σοφία και καταφέρω να διορθώσω ααα βρήκα τη λέξη να αναθεωρήσω είναι η λέξη …

Αχ ρε μαλούμα να ήσουν εδώ να τα λέγαμε, θα με καταλάβαινες αμέσως και θα μου έδειχνες αυτό που χρειάζομαι για να ηρεμήσω. Πάρε μια βαθιά ανάσα…. νομίζω αυτό θα έλεγες… και ξέρεις ψιλοδουλεύει ..

Φτάσαμε μέσα Φεβρουαρίου, ναι … πάμε πάλι … φτάσαμε τέλος Φεβρουαρίου… Μάρτιο Απρίλιο Μάιο ο Μενίνος λέει πως είμαι προγραμματισμένη στην κλειδόλεξη….και δέκα μέρες τον Ιούνιο… θα αντέξω; κρατώ μικρό καλάθι…

Εκείνο που μου αρέσει για την ώρα είναι η αρχηγός μου. Τη γουστάρω ρε παιδί μου. Γαλανομάτα, μαύρα μαλλιά, παχουλούλα, Λιονταράκι και Γερμανίδα. Πες μου τι απ όλα δεν καταλαβαίνεις; Μου δίνει μια σιγουριά, νιώθω πως με καταλαβαίνει, και το κυριότερο την εμπιστεύομαι ως χαρακτήρα, δεν ξέρω αν είναι καλή στη δουλεία της, έχω νιώσει όμως πως θέλει το καλύτερο για την ομάδα της… και η αλήθεια είναι πως έχει και δέκα χρόνια εμπειρίας Έχει δει πολλά να αλλάζουν . Αχ και μετά είναι και ο Ολλανδός, τι παιδί ρε παιδί μου… δεν ξέρω γιατί με συμπάθησε (μπορεί και να τους συμπαθεί όλους, απίστευτα πρόθυμος χωρίς να γλύφει), με προσέχει με βοηθά σε ό,τι του ζητήσω, και πολλές φορές πριν καν ρωτήσω μου δίνει την απάντηση σαν σε σκονάκι πριν το διαγώνισμα, να καταλάβω τι λέει ο ποιητής. Η συναισθηματική του αντίληψη σε πολύ υψηλό βαθμό. ‘Ολη η ομάδα είναι καλή … δένομαι μαζί τους σιγά σιγά… παρόλο που φεύγουν και έρχονται άλλοι, ουφ… Όσο δεν μου παίρνουν τον Ολλανδό καλά θα είναι … Αλλά να σου πω την αλήθεια, είναι τόσο καλός που σύντομα θα ανοίξει τα φτερά του για βοηθός και μετά αρχηγός ομάδας και μετά αρχηγός πρότζεκτ. Μου αρέσει που σου γράφω για συναδέλφους. Φυσικά, έχω γνωρίσει και άλλους πριν … Αποφεύγω να σου γράψω ακόμη για τα διάφορα ευτράπελα, τις πισώπλατες μαχαιριές, τους διάφορους βλαμμένους που δεν αξίζουν ή κάπως κάτι έγινε και δεν τους συμπαθώ… Είμαι λίγη ακόμη για να ασκήσω κριτηκή, όμως σίγουρα έχω μια σχετική εμπειρία που με βοηθά να αναγνωρίζω τι παίζεται …

Λοιπόν, σε αφήνω κάπως απότομα…

Παρακολουθώντας μέσα από ένα γυαλί τον άμυαλο αυτό έρωτα μου για σένα, μέσα από ένα ωκεανό που μας χωρίζει… επιστρέφουμε ξανά και ξανά εδώ στο μυστικό μας μέρος … για να μου πάρεις ακόμα μια φορά την ανάσα (ελεύθερη μετάφραση της Μορεαλης)

αχ ο έρωτας μου, ένα ταξίδι στην Ελλάδα… Μακάρι να τα καταφέρουμε και να πάμε φέτος..

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Ένα ζόμπι που το λέγαν Μάνια

Ακριβώς δύο μήνες. Πονάει που πέρασε τόσος καιρός. Πρώτα απ όλα πονά που δεν κατέγραψα όσα ένιωθα τον Σεπτέμβριο. Ευτυχώς θυμάμαι ακόμα τα πρώτα φθινοπωρινά βήματα… Με μια λέξη σχολείο.

Με πολλές λέξεις φέτος μπήκαμε σε αίθουσα μετά την περσυνή χρονιά… Νιώθω την λιονταρίσια μου έπαρση να φουσκώνει καθώς είμαι μια αναγνωρισμένη και επιτυχημένη δασκαλίτσα. Στις εγγραφές οι περισσότεροι γονείς με ήξεραν, μου χαμογελούσαν εγκάρδια … Κυρία Μάνια … αχ σα να έβαζαν μια μάσκα ομορφιάς στη χαίτη μου και μετά να έλαμπε !!

Έτσι μου ήρθε μαλακά η φωλιά των 19 μικρών σπορακίων. Ωωωωω ναι Έξι προνήπια και 13 νηπιαγωγείο! Και η δεύτερη φωλιά ήταν η γλυκιά μου αίθουσα, που φέτος δεν είναι μόνο δικιά μου αλλά χρησιμοποιείται και από το καθημερινό!!! Και το λιονταράκι έπιασε δουλειά. Πρώτα έβαλε στη θέση του τις δασκαλίτσες του καθημερινού, με ευγένεια και ήρεμα αλλά με την γνωστή λιονταρίσια αυτοπεποίθηση (τρομάρα μου χαχα) Χωρίς μεσάζοντες φτάσαμε σε μια άψογη συνεργασία με κατανομή του χώρου… βέβαια λόγω του γνωστού ιού (μη χέσω ευκαιρία έψαχναν) δεν με αφήνουν να αγγίζουμε τα παιχνίδια. Δέκα εννέα σποράκια τα βάζεις σε μια αίθουσα με παιχνίδια και τους λες… αυτά δεν τα αγγίζετε δεν είναι δικά μας, και αυτά είναι… παιχνίδια, παι-χνί-δια… τραγελαφικό … Παρόλα αυτά, κέρδισα χώρο στην αίθουσα να βάζουμε τα δικά μας παιχνίδια, όπως και τοίχο να βάζουμε τις δικές μας ζωγραφιές, όπως και επιπλέον καρέκλες και τραπέζια, που δεν χρειάζεται να τα πηγαινοφέρνω από … δεν ξέρω εγώ που !!!

Το δεύτερο θεματάκι ήταν μια βοηθός μέσα στην τάξη. Μιλάμε για 4 και 5χρονα με αυξημένα μέτρα υγιεινής… τι να λέμε… από το πρώτο Σάββατο των μαθημάτων άρχισα να μετρώ τις δυνάμεις μου… Η ανάγκη για βοηθό ήταν επιτακτική, και μάλιστα όχι για λίγες ώρες αλλά για οοοολη τη μέρα… κάτι με το καλό… κάτι με το άγριο, το κατάλαβαν οι αποπάνω… και τώρα που αύριο έχω ένα ακόμα σποράκι …. 20 σύνολο θα απαιτήσω για μία και μοναδικά δική μου βοηθό…. Το αστείο είναι πως υπάρχει μεγάλη περίπτωση να έχω μόνιμο τον Σωτήρη 18 χρονών παλικαράκι που θέλει να σπουδάσει γιατρός…. ΑΡΑ σε μια σύντομη σουμα 20 μικρά και ένας έφηβος για εκπαίδευση φέτος χαχαχαχα…

Αχ τα σποράκια είναι τέλεια… Ο Λέανδρος (από πέρσι) ο Θωμάς, ο Γιώργος, η Ηλέκτρα, η Έλλα, η Σέτα, η Σταυρούλα, η Αικατερίνη, η Έλενα, η Θάλια, η Αθανασία, ο Απόλλωνας, ο Μιχάλης, ο Κωσταντίνος….και Φέτος έχω τρία δίδυμα! Ιζαμπέλα και Σεσίλια. Φίλιππος και Παύλος. Ζωή και Μαρία. Τις δύο τελευταίες τις είχα και πέρσι για λίγο… ένα θα πω… ούτε οι μαμά τους δεν μπορεί να τις ξεχωρίσει χαχαχαχα. Έδωσε μια μικρή μάχη ο Ιπποπόταμος να μάθει ονόματα , και χαρακτήρες, και φατσούλες, αλλά τα καταφέραμε οι φατσούλες αυτές να χαμογελούν και να με υπακούν… εκτός από τις στιγμές που απλά είναι .. παιδιά … χαχαχαχα

Έφτασε ο Οκτώβριος και μαζί του ένα νέο πρότζεκτ στην Λεξόκλειδη. Ξαφνικά από Παρασκευή σε Δευτέρα άρχισα να δουλεύω σε καθημερινή οκτάωρη βάρδια μπροστά σε έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή… Ανάθεμα και αν ήξερα τι έκανα… Ποιος ήταν ο ανάπηρος εγώ ή το πρότζεκτ … εμ και οι δύο… τρια τσατ, συν δύο τσατ ενημερώσεων… ένα αρχείο εξέλ με δεδομενα και άσχετα στρινγκς (μη με ρωτάς, μπορείς να φανταστείς και πορδοκόφτες)..ένα πισι και μέσα του ένα ριμοτ πισι.. ένα προβληματικό παιχνίδι … τρεις προϊσταμένους και καμιά τριανταριά 35χρονους συνεργάτες,,,όλλλα μέσα σε μια και μόνο οθόνη …. ζόμπι έγινα…κάΪκε η ψυχή μου… κυκλοφορούσα μέσα στο σπίτι … έτρωγα, κοιμόμουν, ξυπνούσα, δούλευα.. μια οπτική ίνα ένιωθα… έχασα τα πάντα, τον εαυτό μου, τη μνήμη μου, τη ζωή μου… Το παλιό παλτό μου για ένα μήνα έχασε την φλογίτσα του… Ήξερα πως θα τελειώσει, κάθε μέρα παρακαλούσα να με διώξουν, κάθε μέρα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου προλάβαινα και με τραβούσα με ορμή για να μην παραιτηθώ, μια κάτασταση για τα λεφτά τα κάνεις όλα ή ο εγωισμός μου σέρνετε για να επιβιώσει…

Τώρα αναρρώνω… ξυπνώ και κοιτώ τα σχεδόν γυμνά δέντρα και αναρωτιέμαι που πήγε ο Οκτώβριος.

Μου έμεινε η γλύκα των σπορακίων μου στη επίσκεψη στην τάξη μας της Ελληνίδας πρέσβεως στον Καναδα μαζί με τον πρόξενο και των ενθυμίων που τους φτιάξαμε, η γλύκα της μικρής μας γιορτής για την 28η χωρίς τους γονείς να μας χειροκροτούν,

η γλύκα της νύχτας του hallowing

Φέτος ήρθαν 5 παιδάκια και με απείλησαν πως θα μου κάνουν κόλπα τρομακτικά αν δεν τους δώσω γλυκά …

αχ και πάνω από όλα μα όλα ο τρόμος του παλιού μου παλτού για το ζόμπι Μάνια…

Πάει πέρασε, γλυτώσαμε την υγεία μας, σωματική και ψυχική …

Τώρα αναρρώνουμε και λέμε αύριο μήπως επιτέλους μπω στον άγριο κόσμο του χόκεϊ χεχεχε

Θα σου γράψω…

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Δεν έχω σκεφτεί τίτλοου69

Είναι αστείο έως και γελοίο, κάθε που έρχομαι να σου γράψω θέλω να ξεκινήσω απολογητικά.

Η εργασία στην Κλειδόλεξη (το αποφάσισα, αυτό το όνομα θα κρατήσω) κράτησε τρεις εβδομάδες. Την πρώτη εβδομάδα ήμουν χαμένη, ευτυχώς με κρατούσε με υπομονή, ευγένεια και καλοσύνη η φιλόξενη Ελληνική ομάδα. Αντικατέστησα το Δημήτρη, ο οποίος έφυγε με πατρική άδεια 3ων εβδομάδων. Δεν θέλω να σου γράψω για το άγχος μου. Υπερβολικά υπερβολικό .. με τη Στέλθ αντί να βοηθά να γελάει… Λίγες μέρες πριν από τα γενέθλια μου διαπιστώνω πως όσο περνούν τα χρόνια ζωής μου, τόσο το άγχος για νέα βήματα γιγαντώνεται μέσα στο μυαλό μου.

Ο Χούγκο ήταν πολύ καλός. Κατάφερε να κάνει την μικρή ξανθιά να συγκεντρωθεί και να καταλάβει το πρώτο ελάχιστο της συγκεκριμένης εργασίας. Πετάξαμε στο σπίτι βεγγαλικά και κρατήσαμε ημερομηνία και ώρα του πρώτου Pass… Την δεύτερη εβδομάδα ένιωσα λίγο αποδοτική. Η Δανάη και η Τερέζα αν και είχαν αρκετή δουλειά, πάντα απαντούσαν σε ερωτήσεις μου. Με την πρώτη πληρωμή ένιωσα πως δεν είναι τίποτε άλλο από μια θέση εργασίας, σε ένα εργοστάσιο. Οσο καλύτερα μάθεις τη μηχανή τόσο πιο εύκολα θα καταφέρεις με την παρατηρητικότητα σου να πιάσεις τα λάθη….

Την τρίτη εβδομάδα, ανακάλυψα πως ακόμα έχω να μάθω πάρα πολλά … η Τερέζα γνωστή και ως Τες έγινε φίλη μου… Στενοχωρήθηκε που θα τελείωνε η αντικατάσταση. Το παλιό μου παλτό με πήγε στην Οτάβα για να την γνωρίσω και από κοντά… εκεί για μια φορά ακόμα διαπιστώσαμε πόσο μικρός μπορεί να γίνει ο κόσμος.

Πάνω που ξέχασα πως αυτή η απασχόληση είναι κάτι τελείως έξω από μένα, πάνω που αρχισε να με γλυκαίνει το αντικείμενο της εργασίας, οι άνθρωποι και τα χρήματα βεβαίως βεβαίως … έπρεπε να αποχωρήσω … παραμένω στη Κλειδόλεξη και περιμένω την επόμενη ανάθεση εργασίας…..

…. στη γιορτή του παλιού μου παλτού ετοιμάζαμε ταξίδι … το οποίο ονομάσαμε καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό που ήθελε η ψυχή μας ήταν να μπορούσαμε να πάμε Ελλάδα … αυτό που ζητούσε η καρδιά μας ήταν απλά να ήμαστε χαμένα κορμιά… αλητάκια… που όπου και αν βρεθούν τελικά θα περάσουν ωραία… Πέντε μέρες λοιπόν στην Περιοχή του Νιαγάρα και όλα απέκτησαν τη μαγεία της αλητείας…

Πόσο θα ήθελα να σου έγραφα κάθε βράδυ, έχασα τόσα συναισθήματα που ήθελα να καταγράψω… Καληνύχτα σημαίνει αισθήσεις και όχι γεγονότα. …

Εδώ προσπαθώ να φέρω ένα βιντεάκι αλλά πρέπει λέει να πάρω πριμιουμ καταστάσεις χαχα

Η αίσθηση του ταξιδιού με οδηγό τον άντρα της ζωής μου. Το τεράστιο απολαυστικό στρώμα του κρεββατιού. Η αίσθηση της χαμένης χλιδής λόγω των μέτρων … το εμείς σε περίπατο στην όχθη μιας τεράστιας λίμνης τόσο φουρτουνιασμένης και αγρίας που έπαιρνες όρκο πως είναι ωκεανός ,,, και ξυπνούσες απότομα χρησιμοποιώντας την όσφρηση. Την αίσθηση της επανάστασης κόντρα στο αντηλιακό για την κατάκτηση των καυτών φιλιών του ήλιου που ζωγράφισαν τόπους τόπους τα μπούτια, το στέρνο, τα μπράτσα, το μέτωπο και τη μυτούλα 🙂 Η αίσθηση της τουρίστριας ανάμεσα σε ένα πλήθος πεινασμένων τουριστών που επιζητούν την τέλεια φωτογραφία, την τέλεια σφραγίδα απόδειξης …. Τρίτη φορά στους καταρράκτες του Νιαγάρα, μέσα στο πλήθος εντόπισα την άγρια τουριστική και εμπορική εκμετάλλευση που ξεθωριάζει την μοναδικότητα των χρωμάτων της φύσης…

Η αίσθηση της μικρής ξανθιάς που ακόμα βρίσκει τρόπο να παίξει δοκιμάζοντας μπύρες … να παίξει με τον άντρα της ζωής της… αυτόν που όσο και αν υποφέρει το κορμί του θα συνεχίσει να αγνοεί τα χτυπήματα προκειμένου να νιώθει τη χαρά της… (ναι… αυτό το αφήνω ασύντακτο … έτσι και αλλιώς η δύναμη ζωής που κρύβει δεν νομίζω να χωρά σε λέξεις και δομές)

Υπάρχει κάτι, κάποιο γεγονός άσχετο με τη μαγεία των διακοπών που έχει τη δύναμη να υπογραμμίζει άσχετα συναισθήματα… πως αλλιώς να περιγράψω την έλλειψη που ξαφνικά νιώσαμε το πρώτο βράδυ που δεν έκαναν γλεντοσαματά κάτι μάλλον τουρκοπόντιοι κάτω ακριβώς από το παράθυρο του δωματίου μας;;;; Αυτό θα έπρεπε να ζητήσω από το παλιό μου παλτό να το περιγράψει… έτσι θα έπαιρνε αυτός τη ρατσιστική ρετσινιά χαχαχαχαχα Αυτή η αισθητική άποψη που έχει κάθε άνθρωπος είναι μυστήριο τρένο, αν δεν το προσέξεις μπορεί στη σημερινή εποχή να σε καθίσει στο εδώλιο του κατηγορούμενου… Πάντως αν μου πέφτει λόγος για το συγκεκριμένο, μια χαρά γλεντούσαν μέχρι αργά κάθε βράδυ σε μια περιοχή που ερήμωνε από τις 11 … το λάθος ήταν του ξενοδοχείου που δημιούργησε σε λάθος μέρος ένα χώρο με δυνατότητα να ψήνεις ότι θέλεις :)))))

Το δεύτερο άσχετο ήταν και το μεγάλο χιτ των διακοπών.. Μπίνγκο Bingo μάθαμε να παίζουμε … δηλαδή ξέραμε από μικρά παιδιά παίζοντας τόμπολα… Διαφέρει όμως λίγο, … τι γέλιο … εμείς ιδρώνουμε να προλαβαίνουμε τα νούμερα και δίπλα μας οι πρωταθλήτριες να μας προσφέρουν βοήθεια και να μας βάζουν στο καλούπι …συγκεντρώσου, δες το νούμερο, βρες το νούμερο, συμπλήρωσε τις γραμμές που έχουν οριστεί για να κερδίσεις… Το μυστικό; άφησε την συναρπαστική ανδρική αδιάφορη φωνή να κατακτήσει όλο το κορμί σου, να συνθλίψει κάθε άλλη σκέψη αριθμομεντιτεσιο .. καθώς σου λέει….. οουσιξτιναϊν ..σιξ ναϊν…. και δίπλα σου να έχεις τον έρωτα της ζωής σου να αποθεώνει ερωτικά τη σκηνή… με το χαρακτηριστικό μούγκρισμα μμμμμμμ

…. για την ημέρα της επιστροφής τι να γράψω…. μόνο μια βαθιά υπόκλιση για τη δύναμη που κρύβει το εσύ το εγώ το μαζί… κυρίως το εσύ….

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Να πάρω μια ανάσα

Να πάρεις μια ανάσα, σε αφήνω. Άλλωστε εδώ έρχεσαι πάντα ως ξανθιά θεά για να κρυφτείς και να ξεκουραστείς.

Αλήθεια όταν σου μιλούν τα δάκτυλά μου παίρνει μια ανάσα το μυαλό(?) μου, Όμως το μυαλό (?) δεν πάει και πολύ καλά νομίζω. Σε όσα θέματα κατέχω κυλά γρήγορα, υπάρχει δημιουργικό άγχος.

Τα προβλήματα ξεκινούν όταν δεν ξέρω που πάνε τα 4 … αγριεύει η σκέψη μου και όλο φτιάχνει σενάρια διαχείρισης που σαφώς καταλήγουν σε ανασφάλειες, φόβους, φοβίες … η απλή αποτυχία φαντάζει τέρας έτοιμο να με κατασπαράξει λες και κρίνεται η ζωή μου… Γύρω μου φωνούλες φίλων, αγαπημένων προσώπων, του παλιού μου παλτού… όλες επαναλαμβάνουν το ίδιο εμψυχωτικό μήνυμα «θα τα τα πας μια χαρά, είσαι ικανή κλπ» και έτσι το τέρας γιγαντώνεται….. και ο πανικός χτυπά την πόρτα, μαζί με την αίσθηση πως… έφτασε το τέλος….

Πιο τέλος όμως … απλά μιας αποτυχημένης προσπάθειας. ε και ? ναι αλλά αν πετύχω θα και θα…. αρχίζουν τα όνειρα, αρχίζουν τα σχέδια, αρχίζουν τα σενάρια διαχείρησης φτάνω στο που πάνε τα 4 …. φάλλος κύκλος …

Ένα νέο ξεκίνημα λοιπόν, στο οποίο δεν ξέρω που πάνε τα 4 Όλα ξεκίνησαν όταν χτύπησα την πόρτα της Λεξόκειδης …. και πετάχτηκαν παιχνίδια με λέξεις αγγλικές, ελληνικές, ανθρώποι οργανωμένοι και ένα σωρό άγνωστες διαδρομές…και τεστ οδήγησης σε άλλα κόλπα… Δεν μπορείς όμως σε έναν γέρικο σκύλο να διδάξεις νέα κόλπα

Ένα πράγμα θα σου πω αγαπητό μου εξοχικό: Την Δευτέρα ξεκινώ … ένα μήνα θα τα κάνω σκατά! Το θέμα είναι αν θα καταφέρω (στην εκπαίδευση δεν τα κατάφερα) να το διασκεδάσω, να γίνω ανεύθυνη, χαλαρή… ήρεμη… με όλους μα όσους αγαπώ να μην έχουν καμία μα καμία προσδοκία από μένα … και κυρίως αυτή η πουτάνα η συνταγματάρχης της Στελθ …. που ενώ κατοικεί μέσα μου, δεν την ξέρω καθόλου, ξεροκέφαλη, εγωίστρια, επιμένει να πολεμά και να δίνει διαταγές ακόμα και όταν η μάχη είναι χαμένη….και εδώ φαύλος κύκλος μη σου πω και φαλλός και τρομάξεις….

Σε άλλα νέα έχω πολλά να σου γράψω…

Βόλτες αγαπημένες με το παλιό μου παλτό και μια καινούρια κατάκτηση περίπτερου ναού

Αποφοίτηση των σπορακίων μου 🙂 Τι τράβηξαν όλη τη χρονιά από μένα !!!

Τα σποράκια μου! Αλέξανδρος, Δωροθέα, Νίκος με τα μπλε! Σωκράτης, Λέανδρος, Τζέιμς με τα πράσινα! Το κόκκινο δικό μου παράσημο Τα είδα από κοντά με γέμισαν με δώρα, με αγκάλιασαν !!!

Τι χρονιά και αυτή! Διαφορετική χρονιά, που φέτος μου έμαθε… για να πω την αλήθεια και τι δεν μου έμαθε! Κάθε Σάββατο, σε κάθε μάθημα είχα να πολεμήσω και να νικήσω τον δράκο της ψυχρής οθόνης για να φτάσω, στο χαμόγελο τους, στη δημιουργικότητα τους, στη σκέψη τους και να κερδίσω την προσοχή τους και …το γέλιο τους. Στόχος να αγαπήσουν τα Ελληνικά. Ευτυχώς σε αυτή την προσπάθεια είχα συμμάχους τα ίδια τα παιδιά και την Ελληνική γλώσσα. Δεν ξέρω αν θα με πιστέψει κανείς αλλά τα παιδιά τρελαίνονται να μαθαίνουν ελληνικά. Η ελληνική γλώσσα, με ένα μαγικό τρόπο, ενώνει την ανθρώπινη σκέψη με την καρδιά με σκοπό την Ψυχαγωγία.

Αααα ναι και είχα και μια πληρωμένη απάντηση σε μια γυναίκα που την έχει πάρει η κάτω βόλτα της έπαρσης … Πολλοί πιστεύουν πως οι συναισθηματικοί άνθρωποι όπως εγώ, όσο επιμένουν να λειτουργούν με το συναίσθημα γίνονται όλο και πιο αδύναμοι… Ίσως κάπου έχουν δίκιο… δεν πρέπει όμως ποτέ να υποτιμάμε το ταλέντο τους στο να πετυχαίνουν διάνα ….

Να το βέλος χεχε

«Σε άλλα νέα άρχισε το τρολαρισμα πάλι αυτό που στέλνει ανθρωπους στα νοσοκομεία με άδικα, ανούσια, χυδαία χτυπήματα κάτω από τη μέση. Επικοινωνιακό ξεκατίνιασμα με τοξικό αρνητισμό  και στόχο «ας δημιουργήσουμε ένα χάος εκεί που δεν υπάρχει για να νιώσουμε ρε παιδί μου τη βασιλεία του λιονταριού στο αίμα μας »  τσόκαρα που σέρνονται με πανάκριβες τσάντες που δανείστηκαν ως δήθεν ινφλουενσερ, τρολάρουν για τις επιδείξουν και να κερδίσουν μήπως και καταφέρουν να πουλήσουν κανένα χαϊμαλί»
Το παρόν κείμενο είναι φανταστικό (από κάθε άποψη) τρολάρισμα !!! οποιαδήποτε σχέση με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς τυχαία.»

Μόνο που βρήκε ακριβώς το στόχο του, την έπαρση της συγκεκριμένης γυναίκας …

Αυτά … σε αφήνω Μορεάλη μου, σε παρακαλώ κάνε με αναίσθητη με αυτή την νέα προσπάθεια…..