Η Μυτούλα της Άνοιξης :- )

Άνοιξη λοιπόν, όπως το περίμενα. Γρήγορη ανυπόμονη απαιτητική. Σε ένα παιχνίδι θα το έλεγα γκαστερικό. Οργανώνει ληστείες για να κλέψει αμύθητους θησαυρούς χρωμάτων σχεδίων . Χτίζει σε περιοχές την δική της ιστορία, Ξεμυαλίζει τον ήλιο δωροδοκώντας με γοργόνες στρουμπουλές που βουτούν στο γαλάζιο ουρανό.

Αυθόρμητη η Άνοιξη, απλά δηλώνει πως διασκεδάζει, πως γελά με το παιχνίδι της. Πέφτει σαν χείμαρρος στο άγνωστο παλικάρι και εκείνος θαρρείς και είναι έτοιμος να της δώσει τα πάντα για μια και μόνο νύχτα μαζί της, έτσι για την εμπειρία. Την πιάνουν ντροπές και βάζει τα δυνατά της για να γεμίσει την πλάση όλη με λουλούδια… Θέλει τόσο πολύ να κατακτήσει αυτή την Μυτούλα, που θα μυρίσει τα λουλούδια της, έτσι του κλέβει το μυστικό του χαμόγελού του. Άλλωστε, κούνα την μυτούλα σου … και θα δεις … πάντα σου έρχεται ένα απρόσμενο χαμόγελο στα χείλη.

Η Άνοιξη στο Μόντρεαλ, τόσο μα τόσο πολυλογού και βιαστική. Με μιας όλα ανθίζουν στην πόλη.

Προσπαθώ και εγώ να της κλέψω με μερικά κλικ φωτογραφιών την ομορφιά της. Λες και μπορώ να τα καταφέρνω … μεγαλώνω…

Αυτό, αυτό αυτό το δέντρο που μου έκανε εντύπωση όταν ήρθα έμαθα μόλις φέτος το όνομά του …  Πόσο περήφανοι νιώθω με τους φίλους μου. Λέγεται Μαγνόλια !

Επιτέλους η γυμνή νεράιδα μπροστά από το διαμέρισμα έβγαλε φυλλαράκια, Ο κύρος Σκίουρος Μπακονόγλου ως συνήθως με παίρνει μάτι και φέτος από το πεζούλι του παραθύρου μου καθώς γδύνομαι … βιαστικά ρίχνει μια ματιά και τρέχει τρέχει πεινασμένος…

Φέτος το μπαλκόνι μας έχει μια ξεχωριστή νότα. Ένα χαλί πράσινο, ψεύτικο χλοοτάπητα

Και πριν το καταλάβω μέσα σε ένα μήνα άνοιξη φτάνει το καλοκαίρι με θερμοκρασίες γύρω στους 30 βαθμούς κελσίου…

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Μετέωρη εποχή στα σύνορα !

Είδες που τα λέω όλα σωστά. Βέβαια είναι που είμαι και θεά εκτός από μικρή και ξανθιά. Όπως στα έχω πει η Μετέωρη εποχή είναι η πέμπτη εποχή του χρόνου και έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας εγκυμοσύνης.

Περιμένεις και νιώθεις πως όλα γεμίζουν φουσκώνουν.

΄΄΄΄/.΄’..’΄.,,΄[.

Τι είναι αυτό; Όχι όχι όχι Δεν πάω. Χτυπάει συναγερμός για φωτιά στην πολυκατοικία, τώρα που αποφάσισα να γράψω στη χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου. Πρέπει λέει, σύμφωνα με τους κανονισμούς, να βάλουμε ένα μπουφάν, να αφήσουμε ξεκλείδωτα… και να τρέξουμε σε μια από τις εξόδους, να κατεβούμε τρεις ορόφους σκάλες, να περιμένουμε να έρθει η πυροσβεστική να κάνει έλεγχο… να δει αν και που υπάρχει φωτιά … να την σβήσει και να μας δώσει την άδεια να ανεβουμε και πάλι στα διαμερισματά μας…

Τσου δεν πάω…

Πρώτα από όλα είμαι μαζί με το παλιό μου παλτό άρα το να μου χαμογελάσει κανένας πυροσβέστης το ξεχνάμε (πάει το κίνητρο)… και μετά οκτώ στις δέκα φορές δεν υπάρχει φωτιά …

ουφ…. τουλάχιστον να ντυθώ … μπορεί να χρειαστεί να κατέβουμε τελικά … Ήρθαν και τα ένστολα αγόρια όσο γράφω …. ενώ το δικό μου Αγόρι  θέλει να βάλω τις τσιπούρες στο φούρνο…

ρε στιγμή που διάλεξα να γράψω στο εξοχικό μου… λες και δεν έχω ελεύθερο χρόνο … αααα ξέρω τι θα κάνω,…. πάω να βγάλω μια φωτογραφία … να δω βγάζουν σκάλες και μάνικες… γιατί αν είναι προτιμώ να κατέβω από τις σκάλες υπηρεσίας παρά από την σκάλα πυροσβεστικού !!!! Την σηκώνουν να κατέβω;

Τσου …

Τέλεια τα αρσενικά έφυγαν ήρθαν είδαν… δεν είχαμε φωτιά να σβήσουν .. έφυγαν. Τέσσερα οχήματα έρχονται κάθε φορά… επί πόσους ένστολους είπαμε;;;; … έλα έλα… σταμάτα τις φαντασιώσεις, έφυγαν …

Συμπέρασμα στην μετέωρη εποχή μπορούν να συμβούν άλλα… όχι σαν και αυτά που στην φυσιολογική ροή σου φουσκώνουν διαθέσεις και μυαλά!

Σε φάση καραντίνας, και ήθελα η ξανθιά θέα να φέρω εδώ την βόλτα μου το προηγούμενο Σάββατο. Καταπληκτικός ο καιρός, ήλιος λαμπερός να μας γαργαλά τις πατούσες, ε φτιάξαμε καφέ, χωθήκαμε στο αυτοκίνητο, σε στιλ βάζεις τις αχτίδες βάζω εγώ εγώ το χρώμα της άνοιξης ρε φίλε.  Εκδρομή δεν μπορούμε ακόμα να πάμε, βγαίνουμε κοντά στο σπίτι… Σε οριακή ακτίνα μαρκάραμε τρεις φίλες μου….

Η μία είναι η νεράιδα της Λίμνης, δεν πάει στο εξοχικό της, μένει σπίτι… ή δεύτερη είναι η Κωνσταντίνα μου, συνάδελφος δασκαλίτσα, κάνει διδακτορικό σε πανεπιστήμιο εδώ. Με κυνηγά όποτε με βλέπει με πλαστικό μπουκάλι νερού στο σχολείο, μόνο που κατάλαβε πως το χρησιμοποιώ ως παγούρι 🙂 Η τρίτη ήταν η γνωστή……

αποθήκευση προχείρου…. 

……Πασχαλίτσα ήθελα να γράψω αλλά το παλιό παλτό πεινούσε και ήταν ώρα να μαγειρέψουμε…Ωραίες τσιπούρες, κατεψυγμένες Ελληνικές και όμως πιο νόστιμες από τις φρέσκες που εκτρέφουν εδώ !!!

Έτσι πέρασε το απόγευμα και το βράδυ της Παρασκευής, και ήρθε το Σάββατο, και είπα πριν πάμε σούπερ μάρκετ να δοκιμάσω να βάλω ιατρική μάσκα προστασίας, έχουμε καμιά δεκαριά για ώρα ανάγκης … Τα εποχιακά δεδομένα με οδηγούσαν στο συμπέρασμα πως θα είχε πολύ κόσμο … και όταν φτάνεις στην άνοιξη οι Καναδοί γίνονται απίστευτα απρόσεκτοι, λες και ο ήλιος του ζαβλακώνει ξαφνικά, ΩΩΩ ναι παθαίνουν ηλίαση, γυμνός με μαγιό στον ήλιο ο Καναδός ! Οκτώ βαθμοί Κελσίου…τσουρουφλίζεται το παγωμένο του μυαλό…

Δεν λέω άρχισα να το διασκεδάζω με την μάσκα! Πώς την φοράς, πώς την βγάζεις! Εκπαιδευτικό παιχνίδι το έκανα. Κάτι που έχω ωραία μάτια, κάτι που το χρώμα της υπογράμμιζε το γκριζογάλανο βλέμμα, λίγο το βάψιμο, όσο να πεις σκέπαζε και τα προγούλια, ήρθα και ένιωσα η ξανθιά, όλα τα φώτα στις ματάρες μου!!! Θραύση θα κάνω! Όμως μέσα στο κατάστημα άρχισα να ζορίζομαι … πραγματικά αυτά περί ελευθερίας είναι τζάμπα μαγκιές! Εργαλείο είναι η συγκεκριμένη μάσκα και όχι φίμωτρο κλπ κλπ… και ως εργαλείο το μόνο που θυμάμαι είναι οι δερματίτιδες που έχουν πάθει γιατροί και νοσηλευτές και υγειονομικό προσωπικό που πρώτοι αναγκάστηκαν να τις φορούν για 12-24 ώρες… για δύο μήνες…»Τώρα με την ζέστη και τον ιδρώτα θα είναι πιο ζόρικο για την επιδερμίδα», μου έλεγε μια νοσηλεύτρια…. Χρόνια τώρα δεν μπορώ ούτε τα γυαλιά ηλίου, μία ώρα μέσα στο σουπερ μάρκετ, άρχισα να εκνευρίζομαι…. τέλος πάντων …

τι έλεγα… α ναι έφτασα στο σήμερα!!!

…Ναι ναι ναι, την Κυριακή, δηλαδή σήμερα το πρωί, αποφάσισα πως αν θέλω να ξαναπιάσω κάποιες τυπικές σχέσεις με την ζυγαριά,  πρέπει να βγω από το όνειρο πως σύντομα θα ανοίξει ο βόθρος πολυτελείας που μυρίζει χλωρίνη και θα μπορώ να κολυμπώ στο πέρα και το δώθε του μυαλού (?) μου.

΄Όσο και αν γκρινιάζει το γόνατό μου η μόνη επιλογή είναι το περπάτημα. Εξάλλου μόνο με το αργό περπάτημα στην πόλη μπορείς να ξετρυπώσεις τα πρώτα σημάδια της άνοιξης σε μια πόλη σαν το Μόντρεαλ… Δέκα χρόνια την ανακαλύπτω με διάφορους τρόπους…

Βόλτα λοιπόν, και παρόλο που το παλιό μου παλτό έχει ανώτερο ρυθμό περπατήματος και κάλυψης αποστάσεων, ακολούθησε το δικό μου γιατί η παρέα αλλάζει τα δεδομένα ακόμα και αυτό της γκρίνιας του γονάτου. Γελάω, χρόνια πριν στην Ελλάδα περπατούσαμε διαδρομές ίσες με Τέρμα Πατήσια -Χολαργός!

Έτσι πέρασα τα σύνορα του μετέωρου, στο οριακό, με παυσίπονο στο περπάτημα 3 χιλιομέτρων. Το app ζωγραφίζοντας την διαδρομή καταμετρούσε βήματα, χιλιόμετρα, ώρα, ως γνήσιος προσκεκλημένος ρουφιάνος χαχα (μην ακούσω κανέναν να λέει πως με την παρακάτω φωτογραφία εκθέτω προσωπικά μου δεδομένα σε ένα άγνωστο εξοχικό οπτικών ινών γιατί θα τον τσακίσω )

Εξερεύνηση των δέντρων, αυτών των ψηλών γυμνών Νεράιδων που επέζησαν από την ωμή ψυχρή βία του Χειμώνα και τώρα αρχίζουν να φουσκώνουν αναζητώντας την ενδυμασία της αναγέννησης. Αυτό το δέντρο είναι γεμάτο άσπρα τεράστια μπουμπούκια… Αυτό το δέντρο, που δεν ξέρω πως το λένε, είναι η σοπράνο της άνοιξης…. Σε λίγες μέρες θα είναι όλα ανοιχτά, σίγουρα είναι το ανθοδοχείο των γιγάντων αόρατων μάγων της φύσης.

Παράλληλα οι γηραιότερες Νεράιδες, συνειδητοποιούν τους ακροτηριασμούς τους…ξύλα στη γη πεσμένα, άλλα και ξεσκισμένοι κορμοί που θα μετατραπούν σε φωλιές, καθώς μια νεαρή Νεράιδα αγκαλιάζει την σοφία του άκαρπου πια κορμιού

Το επόμενο ξύλινο κορμί … στέκει εκεί, με το πείσμα του ανθρώπου που θέλει να ξεχωρίσει έγινε μοντέλο, με την έμπνευση του ανθρώπου πήρε  μορφή και  συμμετέχει σε διάφορες εικαστικές εκφράσεις των εποχών. Σύντομα θα τον δούμε με φυτεμένα λουλούδια γύρω του από τους κηπουρούς της πόλης. Το φθινόπωρο θα γίνει Χαουλινιάτικος … κλπ κλπ…Εδώ στέκει μετέωρος …

Οι κηπουροί του Μόντρεαλ κάθε χρόνο βάζουν χρώμα στο πράσινο των πάρκων και των νησίδων … κάτω από το αυστηρό βλέμμα του κυρίου Σκίουρου Παρκόγλου… ωπ να τος… βιαστικός και πεινασμένος…δεν έχει χορτάσει ακόμη, δεν έχει όρεξη η ματαιοδοξία του για στήσιμο στο φακό …

Άσχετη αφηρημένη τέχνη φωτογραφίας, πρωτοβουλία του κινητού μου χωμένο μέσα στο σουτιέν! Περπατούσα και φωτογράφιζε από μόνο την επιδερμίδα μου.

Τουλίπες που ανθίζουν- βολβοί δωρεά της Ολλανδίας- και τεράστιες γλάστρες που περιμένουν τους κηπουρούς της πόλης …

Περνάμε το πρώτο πάρκο, διασχίζουμε το δεύτερο και φωτογραφίζω την επιγραφή του τρίτου… Το παλιό μου παλτό διαβάζει, ακούω και λιγουρεύομαι το παγκάκι πιο κάτω …

Ναι, σίγουρα περάσαμε στην άνοιξη. Δεν είναι τα λουλούδια που σιγά σιγά φυτεύουν σε πάρκα και σε κήπους… ζουμπούλια???

μαλούμα … μου θυμίζουν το μπαλκόνι της μαλούμας … αυτό που αποχαιρετούσα πριν ξεκινήσω το ταξίδι για Καναδά … δέκα χρόνια πριν … … πότε πέρασαν; «Πέρασαν, ρώτα και μένα» γκρινάζει το γονατό μου….

τι έλεγα; α ναι περάσαμε στην Άνοιξη, μου το τραγουδά ο πρώτος «κλέφτης» στο γκαζόν, αυτόν που θα τον αποκεφαλίσουν σε λίγο καιρό, σε μια γενοκτονία «κλεφτών»… γεμίζει ο τόπος από κίτρινες πιτσίλες στο πράσινο. Τις κουρεύουν πριν … φφφφφφ ελευθερωθούν για να ριζώσουν αλλού…να το λες σωστά, είναι γκαζόν και όχι χορτάρι άγριο!!!

Α να και αυτό είναι αγριολούλουδο νομίζω… λίγα τα ψωμιά σου, ότι δεν εξημερώνεται δεν έχει θέση για πολύ σε μια πολιτισμένη πόλη όσο πολυπολισμιτική και αν είναι…

 

Μεγάλη βγαίνει η εγγραφή την κλείνω … ωραία πέρασα…. διακόπηκε το γράψιμο από ένα πυροσβεστικό όχημα και σβήνει με έναν από τους κρουνούς της πόλης στην ανάγκη της για Χρώμα Άνοιξης …

Καληνύχτα Μορεάλη μου… 🙂

 

 

 

 

 

Η χρυσόσκονη της Βαλίτσας :)

Άνοιξα την βαλίτσα και ξεπετάχτηκαν με ενθουσιασμό, χρυσόσκονες, ασημόσκονες, αστέρια, μικρά ξωτικά, χιονάνθρωποι, γιρλάντες, ελαφάκια και τέλος πάντων όλα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Άρχισαν να τραγουδούν χαρούμενα πως «ήρθαν τα Χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά» ψάχνοντας με τα λαμπερά τους μάτια το έλατο που θα κοσμούσαν ή έστω ένα μελομακάρονο για να γλυκαθούν. Η ματιά τους έπεσε στο ανοιχτό παράθυρο και τα καταπράσινα κλαδιά του μεγάλου δέντρου. Δεν το είχαν ξαναδεί ποτέ ντυμένο με πράσινο μανδύα, πάντα στα λευκά ή γυμνούλι !! Ο σοφός μάγος στέκονταν προβληματισμένος δίπλα στη φάτνη,  οι αστρονομικοί του υπολογισμοί του έλεγαν άλλα … τελικά με ήρεμη φωνή τους ψιθύρισε «δεν είμαστε στο χειμώνα, έχουμε καλοκαίρι ακόμα. Κάποιος άλλος λόγος μας βγάζει έξω από την βαλίτσα !»

Με κοίταξε γεμάτη προσμονή και κρυφή χαρά. Της χαμογέλασα και ένιωσα κάθε δοντάκι των φερμουάρ της να ανατριχιάζει … Θέλεις πλύσιμο να φύγουν οι χρυσόσκονες, ναι μικρή μου φεύγουμε ταξίδι, αυτή τη φορά έρχεσαι μαζί μου Ελλάδα! Η μεγάλη βαλίτσα που εδώ και δέκα περίπου χρόνια είχε να ταξιδέψει άρχισε να τραγουδά «θα ανέβω σ ένα αεροπλάνο να δω το κόσμο από πάνω, …μοιάζει η γη με ζωγραφιά, και εσύ την πήρες σοβαράαα» Τα στολίδια από την άλλη άρχισαν να μουρμουρίζουν, «καλά μάλλον έχασε το μυαλό της αυτή, λες και δεν ξέρει πως ο ρόλος της είναι να μας προφυλάσσει για ένα χρόνο μέχρι να έρθει η στιγμή να σκορπίσουμε και πάλι την χαρά στο σπίτι  …»

Χαμογελούσα, καθώς άκουγα όλους αυτούς τους διαλόγους, η μεγάλη βαλίτσα επιστρέφει στην Ελλάδα, την είχα πάρει από την Πειραιώς πριν από δέκα χρόνια, μαζί με μια ροζ (ένα ταξίδι ακόμη άντεξε και έσπασαν τα ροδάκια πιφ ροζ τι περιμένεις), φτηνή και ελαφριά για να μπορεί να μεταφέρει μόνο όνειρα και ελπίδες. Μέσα της κουβάλησε τα απολύτως απαραίτητα τότε, αυτή και η ροζ… Τρία ταξίδια έκανα από τότε στην Ελλάδα αλλά ποτέ δεν την χρησιμοποίησα… ένα το ταξίδι της, παρθενικό και στην άλλη άκρη της Γης …και σε αυτό το ταξίδι μου  με τα Χριστουγεννιάτικα θα έμενε… Είναι που 15 μέρες μετά έρχεται φέτος να με συναντήσει στην Ελλάδα και το παλιό μου παλτό!

Ανούσιες πληροφορίες στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Ίσως γιατί την Τρίτη φοβήθηκα πολύ όταν το παλιό μου παλτό με πήρε από το νοσοκομείο όπου τον είχαν μεταφέρει. Γλίστρησε στα αποδυτήρια βγαίνοντας από την ντουζιέρα για να βάλει το κοστούμι του Νωρίτερα έπαιζε με αντροπαρέα γκολφ, τρισευτυχισμένος σε μια φιλανθρωπική μονοήμερη εκδήλωση που περιελάμβανε πρωινό, παιχνίδι και επίσημο δείπνο…. Έτρεμα μέχρι να μάθουμε την γνωμάτευση του γιατρού. Μου μιλούσε στο τηλέφωνο, και κατέγραφα κάθε του ανάσα, κόμπιασμα ή λεπτομέρεια των όσων μου εξιστορούσε ….40 χιλιόμετρα μακρυά μου, άκουγα την φωνή του και προσπαθούσα να μαντέψω αν είναι καλά….. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε ράμματα, η διάσειση ελαφριά, και ο πόνος στον πωπω του φαίνεται πως θα περάσει … τρόμαξα, όμως πάει πέρασε … ένας μικρός εφιάλτης που για λίγες ώρες εκφόβιζε κάθε χαρούμενη σκέψη για την προετοιμασία του ταξιδιού….

Κοιτάζω την μαύρη βαλίτσα, καθαρούλα και πεινασμένη μου ζητά την χορτάσω με ρουχαλάκια, βρακάκια, νυχτακάκια, παπουτσάκια και φυσικά μαγιουδάκι  άλλα και διάφορα μυστικά ομορφιάς χαχα Μπορεί να είσαι μεγάλη αλλά δεν σκοπεύω να σε παραγεμίσω… γιατί χρειάζομαι το χώρο. Οταν θα επιστρέψουμε και πάλι μετά τις διακοπές μας στην Αθήνα, θέλω να σε γεμίσω με όνειρα, αναμνήσεις, επιθυμίες … τα απολύτως απαραίτητα για την μόνιμη διαμονή μου στην Μορεάλη

σσσσσ μην μας ακούσει το σύμπαν και αρχίσει συνωμοσίες… χαχα

άσχετο λαλά …

ήλιε μου τα κατάφερες… θερινή ισημερία 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Κάτι δεν χωράει στην ίδια μασχαλίτσα :)

εδώ και αρκετό καιρό εκτάκτως απασχολούμαι και πάλι με λαχνούς και καταθέσεις. Αριθμοί, χρήματα, καταμέτρηση, ένα σωρό νούμερα κάθε είδους… οι πτήσεις έχουν σταματήσει… κάποιο καρπούζι δεν χωρούσε με κάτι άλλα στην ίδια μασχαλίτσα…

Μπήκαμε στην τελευταία εβδομάδα, το Σάββατο είναι η κλήρωση. Τελική ευθεία που σημαίνει πως πρέπει να μαζευτούν οι λαχνοί που γυρίζουν ακόμη έξω από τους εθελοντές πωλητές Μέχρι σήμερα έχω στα χεριά μου του μισούς από όσους κυκλοφορούν έξω… χαμός θα γίνει τις επόμενες μέρες !!!

……

ταξίδι στην Ελλάδα.

 

Μετρώ αντίστροφα τις μέρες με τους χτύπους της καρδιάς μου. Φοβάμαι πως θα βρεθώ στην Αθήνα και θα έχω χάσει όλες τις σταθερές μου, ακόμη και το παλιό μου παλτό θα έρθει να με συναντήσει αργότερα. Βέβαια αυτό είναι καλό, να κινηθώ λίγο μόνη γιατί νιώθω καλομαθημένη, έχω ξεχάσει να ζω μόνη. Αυτό το μοίρασμα στης ζωής τις υποχρεώσεις, μας έχει καλομάθει και τους δύο.  Νιώθω όμορφα όμως πολύ. Όλοι μιλούν για το πόσο μου πάει η νέα κόμη και εγώ επαινώ την κομμώτρια, την Ματίνα! Μα το ξέρω καλά είναι αυτό το πετάρισμα στην καρδιά που έχω … αυτή η εσωτερική προετοιμασία του ταξιδιού.. που κάνει όλους τους ουρανούς ξάστερους ….

Αυτό το συννεφάκι που βλέπεις εκεί  είναι η επέμβαση του Παλιού μου παλτού… μας περιμένει όταν επιστρέψουμε. Ως επέμβαση δεν κρύβει μεγάλους κινδύνους όμως μας προσκαλεί σε διαφορετικές περιπέτειες στο στάδιο της επούλωσης, που έχουν έναν διαφορετικό βαθμό δυσκολίας …

Η μικρή ξανθιά με τραβά από το μυαλό (?) για να γράψω για τις προετοιμασίες του ταξιδιού, για τις βαλίτσες για για για… την αφήνω να πολυλογεί… ένα σωρό μικρά ασήμαντα που μου τα πετά ξαφνικά σαν μικρά αγχωτικά φλασάκια !!! Για κάτι πρίζες μου λέει , για αντηλιακό μου λέει, για κάτι δωράκια…..και πως θέλει και ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια…

Θα ασχοληθούμε μαζί σου την επόμενη εβδομάδα της φωνάζουμε όλες μας … τώρα μετράμε λαχνούς και καταθέσεις και

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Εχω μια πελώρια λαχτάρα!

Κυριακή μεσημέρι…μόνη στο σπίτι. Ευκαιρία να χωθώ στην χαρτόκουτα του μυαλού (?). Η αδελφούλα μου τρελή από χαρά που θα την επισκεφτεί τον Νοέμβριο η θεία μας. στο Λονδίνο. Πέρασε σχεδόν ενας χρόνος που όλη η οικογένεια ζει στο Λονδίνο. Δεν θέλω να με πας όμως εκεί γλυκιά μου σκέψη… θέλω να μείνω στην ομορφιά της Κυριακής και μόνη!!!

Δροσερή είναι αυτή η μάσκα μαλλιών από γιαούρτι μελι και αυγό… ευτυχώς μου έρχεται η μυρωδιά του γιαουρτιού περισσότερο από του αυγού. Τα αυγά πια δεν μυρίζουν αυγουλίλα … Άμα είναι καλή να θυμηθώ να την πω στην Μαρίνα που γράφει για ομορφιές

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτό που ουσιαστικά θέλω να καταγράψω. Παμφάφο ήμουν μια ζωή. Λίγα πράγματα (?) δεν μου άρεσαν … Μέχρι τα 4  βέβαια δεν έτρωγα σχεδόν τίποτε, τιποτε δεν μου άρεσε … ετσι έλεγε η μαμα …μέχρι λέει που μια μέρα ξύπνησα το πρωί και της είπα για πρώτη φορά «Μαμα πεινάω» !

Τον τελευταίο καιρό άρχισε να μην μου αρέσει το κρέας. Πρώτα το μοσχάρι μετά το χοιρινό μετά το αρνάκι και τώρα τελευταία και έντονα πολύ εντονα  το κοτόπουλο. Ακόμη δεν έχω φτάσει στο σημείο αποστροφής, η στροφή μου όμως σε γαλακτοκομικά προιόντα και φρούτα είναι έντονη …. Αλλάζει το κορμί μου το νιώθω. Μου αρέσει να ακούω το κορμί μου, μου αρέσει που σε αυτή την ηλικία επιζητά τον έρωτα, το κολύμπι την τεμπελιά, όμως αρχίζω να διαβάζω σημάδια κούρασης από τα τόσα(? υπομονή έρχεται ο Αύγουστος χοχοχο) χρόνια που κουβαλά.

Μείνε σε παρακαλώ στην λαχτάρα που έχεις αυτόν τον καιρό για γαλακτοκομικά προϊόντα και και και φρούτα… Πήγαμε χθες στο σουπερ μάρκετ, δεν είναι πως δεν αγοράζουμε φρούτα,… αλλά πως να το πω … μου έτρεχαν τα σάλια για φρούτα, λες και ήταν παγωτάκια!!!

καταγράφω αυτή την αλλαγή που μου έκανε εντύπωση γιατί η μικρή ξανθιά θεά με το που γυρίσαμε σπίτι έστησε  τα  φρούτα, για μια ομαδική φωτογραφία…..

Ετσι στην φωτογραφία διακρίνουμε την οικογένεια Μηλίδου, γνωστή μαφία που κυνηγά να εξοντώσει τους γιατρούς,  το μουσικό γκρουπ Μπαναναναραμα, τις πουτανίτσες Γερμανίδες Φραουνίτσες, τον πυρηνικό επιστήμονα κύριο Αβοκαντιο με τα της συζύγου του, την καπετάνισσα Πεπονιακη, τον γκουρού  κύριο Μαγκομένο και τέλος τα πολυαγαπημένα μου άτακτα αλλά άκρως φιλοσοφημένα Μύρτιλα  

Ασχετο πάω να λουστώ γιατί νομιζω αντι για μισή ώρα περασε ΜΙΑ πσσσσ δεν με χορταίνω να με γράφω !!!!