Εχω μια πελώρια λαχτάρα!

Κυριακή μεσημέρι…μόνη στο σπίτι. Ευκαιρία να χωθώ στην χαρτόκουτα του μυαλού (?). Η αδελφούλα μου τρελή από χαρά που θα την επισκεφτεί τον Νοέμβριο η θεία μας. στο Λονδίνο. Πέρασε σχεδόν ενας χρόνος που όλη η οικογένεια ζει στο Λονδίνο. Δεν θέλω να με πας όμως εκεί γλυκιά μου σκέψη… θέλω να μείνω στην ομορφιά της Κυριακής και μόνη!!!

Δροσερή είναι αυτή η μάσκα μαλλιών από γιαούρτι μελι και αυγό… ευτυχώς μου έρχεται η μυρωδιά του γιαουρτιού περισσότερο από του αυγού. Τα αυγά πια δεν μυρίζουν αυγουλίλα … Άμα είναι καλή να θυμηθώ να την πω στην Μαρίνα που γράφει για ομορφιές

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτό που ουσιαστικά θέλω να καταγράψω. Παμφάφο ήμουν μια ζωή. Λίγα πράγματα (?) δεν μου άρεσαν … Μέχρι τα 4  βέβαια δεν έτρωγα σχεδόν τίποτε, τιποτε δεν μου άρεσε … ετσι έλεγε η μαμα …μέχρι λέει που μια μέρα ξύπνησα το πρωί και της είπα για πρώτη φορά «Μαμα πεινάω» !

Τον τελευταίο καιρό άρχισε να μην μου αρέσει το κρέας. Πρώτα το μοσχάρι μετά το χοιρινό μετά το αρνάκι και τώρα τελευταία και έντονα πολύ εντονα  το κοτόπουλο. Ακόμη δεν έχω φτάσει στο σημείο αποστροφής, η στροφή μου όμως σε γαλακτοκομικά προιόντα και φρούτα είναι έντονη …. Αλλάζει το κορμί μου το νιώθω. Μου αρέσει να ακούω το κορμί μου, μου αρέσει που σε αυτή την ηλικία επιζητά τον έρωτα, το κολύμπι την τεμπελιά, όμως αρχίζω να διαβάζω σημάδια κούρασης από τα τόσα(? υπομονή έρχεται ο Αύγουστος χοχοχο) χρόνια που κουβαλά.

Μείνε σε παρακαλώ στην λαχτάρα που έχεις αυτόν τον καιρό για γαλακτοκομικά προϊόντα και και και φρούτα… Πήγαμε χθες στο σουπερ μάρκετ, δεν είναι πως δεν αγοράζουμε φρούτα,… αλλά πως να το πω … μου έτρεχαν τα σάλια για φρούτα, λες και ήταν παγωτάκια!!!

καταγράφω αυτή την αλλαγή που μου έκανε εντύπωση γιατί η μικρή ξανθιά θεά με το που γυρίσαμε σπίτι έστησε  τα  φρούτα, για μια ομαδική φωτογραφία…..

Ετσι στην φωτογραφία διακρίνουμε την οικογένεια Μηλίδου, γνωστή μαφία που κυνηγά να εξοντώσει τους γιατρούς,  το μουσικό γκρουπ Μπαναναναραμα, τις πουτανίτσες Γερμανίδες Φραουνίτσες, τον πυρηνικό επιστήμονα κύριο Αβοκαντιο με τα της συζύγου του, την καπετάνισσα Πεπονιακη, τον γκουρού  κύριο Μαγκομένο και τέλος τα πολυαγαπημένα μου άτακτα αλλά άκρως φιλοσοφημένα Μύρτιλα  

Ασχετο πάω να λουστώ γιατί νομιζω αντι για μισή ώρα περασε ΜΙΑ πσσσσ δεν με χορταίνω να με γράφω !!!!

 

Advertisements

Καμένη φωτογραφία :)

Αυτό, αυτό ακριβώς επιζητούν όλες οι φίλες μου καθώς η Μορεάλη βγήκε από τον χειμώνα. Την μέρα που ο ήλιος θα με πάρει στην αγκαλιά του και θα με κάνει να γουργουρίζω. Λαμπερή μέρα, ζέστη τόσο όσο…

Φόρεσα μπλούζα κοντομάνικη και το  πείραμα σήμερα πέτυχε. Κρύωνα λίγο στους διαδρόμους του σχολείου. Έβλεπα τον ήλιο από τα μεγάλα παράθυρα ένιωθα την επιδερμίδα μου να τον επιζητά απεγνωσμένα σχεδόν…ίσως … και ναι τελικά ο ήλιος έξω …έξω ήταν πιο ζεστά.

Αρκετές φορές δεν γράφω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου τα σημαντικά, γράφω τα μικρά και ασήμαντα. Πολλές φορές όταν η ζωή με βλέπει μέσα στο πείσμα να πιέζομαι …παίρνει στα χέρια της τα γκέμια, οδηγεί εκείνη. Η κυρία Δέσποινα έπαθε πνευμονία, από την μια μέρα στην άλλη βρέθηκε στο νοσοκομείο. Αναρρώνει μια χαρά, τα κατάφερε, από την μια μέρα στην άλλη!  Δυνατός οργανισμός, ήμουν σίγουρη! Όμως μάλλον δεν θα της ξανακάνω καθημερινή παρέα. Ο γιος, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι γιατροί φαίνεται πως συστήνουν πια την λύση του γηροκομείου. Τις περισσότερες φορές, ειδικά οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν κρίνουν τον ασθενή, αλλά τον περίγυρο…έτσι  εκεί θα έχει φροντίδα όλο το 24ωρο… Μάλλον, δεν ξέρω ακόμη …αυτό που ξέρω είναι πως η ζωή μου έδωσε με το ζόρι πίσω τα απογεύματα μου… όσο και αν έχω αντίθετη άποψη, η ζωή επιμένει πως τα χρειάζομαι… Η ζωή μου με προστατεύει …απίστευτο αλλά πάντα αυτό νιώθω.

Αφέθηκα… έκλεισα τα μάτια σήμερα στο φως …κουρασμένη μετά το σχολείο…  αφέθηκα στα χέρια του παλιού μου παλτού … και αυτό με σεργιάνησε στις λαμπερές ηλιαχτίδες. Τόσο μα τόσο λαμπερές που κατάφεραν, να τυφλώσουν τον φακό … Ξέρεις μικρή μου τι σου δείχνει μια καμένη φωτογραφία; Το απλό, το φως δεν το συλλαμβάνει η ματιά…το συλλαμβάνει η επιδερμίδα…

Παρόλα αυτά κατάφερα να φέρω δύο φωτογραφίες που ….

IMG-1223

συλλαμβάνουν αυτό ακριβώς που παθαίνει η επιδερμίδα ….

IMG-1235

Καληνύχτα ανοιξιάτικη Μορεάλη μου 🙂

ωωω λαλά… για τη ζωή

Στο χαντάκι της Λογικής!

Τρίτη μέρα κοπάνα. Καλά θα ήταν να ήταν κοπάνα, κάτι πρέπει να αλλάξω για να μπορούν να χωρέσουν τα τρία πόδια σε ένα παπούτσι.

Με πιάνει το πείσμα!

Χθες συνάντησα μια έμπνευση, μια αθλήτρια της ξιφασκίας. Ελληνίδα έχει έρθει για να συμμετάσχει σε αγώνες. Πανέμορφη, ίσως λίγο χαμένη από το πολύωρο ταξίδι, απίστευτα δροσερή και όμορφη! Σε μια μικρή ξενάγηση στην ελληνική κοινότητα, κοντοστάθηκε στον διάδρομο, δεν έχασα ευκαιρία να την πλησιάσω και να χαρώ την αύρα της. Αχ, θα μπορούσα να της μιλάω για ώρες…

«τι μετάλλιο θα πάρουμε;» «ό,τι μου δώσουν καλό θα είναι..» «εσύ τι πιστεύεις;» «δεν πιστεύω, καλό είναι να μην πιστεύω γιατί μετά η απογοήτευση είναι μεγάλη» … την είχα εκεί μπροστά μου να μου εκθέτει την ψυχή του αθλητή, απλόχερα … αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε προσωπικές πληροφορίες … προσπάθησα να συγκρατήσω την μικρή ξανθιά θεά μακριά από πολυλογίες… Μου χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελο… είχε φτάσει η στιγμή να ακολουθήσει την αποστολή … μια μικρή μανούβρα να αποφύγει την άσχετη κολόνα… το αμαξίδιο δεν χωρούσε … με γρήγορες κινήσεις άλλαξε διαδρομή …

Κάπως έτσι κυκλοφορούν οι εμπνεύσεις γύρω μου! Στην Μορεάλη τα κλαδάκια έχουν αρχίσει να ανοίγουν σιγά σιγά τα ματάκια τους, Στους κήπους  ξεπετάγονται τα πρώτα ατίθασα λουλουδάκια από το χώμα.

Χθες πάλι, παρακολουθούσα ένα βίντεο σχετικό με το τι πρέπει να κάνουμε αν ξαφνικά μπει στο χώρο εργασίας μας ένας που έχει πηδήξει το χαντάκι της λογικής. Κάποιες πληροφορίες ήταν χρήσιμες, όπως και κάποια από τα στοιχεία που μας έδωσαν μετά την προβολή οι δύο αστυνομικίνες. … η Στελθ ήταν η μόνη που άκουγε προσεκτικά. Η μικρή ξανθιά από την άλλη είχε σταματήσει να δίνει σημασία. Αποφεύγει να μπει στην διαδικασία να κυττά  καχύποπτα όποιον συναντά,  …προτιμά να την ταρακουνά ξαφνικά το ένστικτό της. Σκοπός είναι  να μην δίνω χώρο στον τρόμο γιατί του δίνω εξουσία… της μικρής ξανθιάς δεν της αρέσουν γενικά οι εξουσίες, πόσο μάλλον αυτές που της δημιουργούν τρόμο στα ματάκια της …αυτές που υπαγορεύουν κλειστές πόρτες στις εκκλησίες όταν δεν λειτουργούν και να πρέπει να χτυπήσει κάποιος το κουδούνι!  Παρόλα αυτά περίμενε ήρεμη δίπλα στη Στελθ να τελειώσουν οι αστυνομικίνες που τα έδιναν όλα με πάθος! Ξαφνικά η μία από τις δύο λέει.

Άσκηση: «Ακούτε πυροβολισμό ΤΩΡΑ»

! η μικρή μου ξανθιά αμέσως κρύφτηκε, η Στελθ άρχισε να επεξεργάζεται πληροφορίες,  αν ο πυροβολισμός ήταν αριστερά, έχω αυτή την έξοδο δεξιά κλπ κλπ ταυτόχρονα έβγαλε το κινητό από την τσέπη της και προσπάθησε να θυμηθεί πόσα περίπου άτομα είμασταν μέσα στην αίθουσα…

Είστε όλοι νεκροί , είπε η αστυνομικός, κανείς σας δεν κουνήθηκε!!! Σήκωσα την μικρή ξανθιά από την κρυψώνα, κάτι πήγα να πω, πλάκωσαν οι ερωτήσεις, από το ακροατήριο, δόθηκαν περισσότερα δεδομένα, και ….

«Ακούτε ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΌ ΤΩΡΑ» !!! τσουπ η μικρή ξανθιά ξανα κρυμμένη … η Στελθ άρχιζε να υπολογίζει τις κινήσεις της, προς την έξοδο όταν … η αστυνομικός είπε…

«και πάλι είστε όλοι νεκροί!!!»

ωωωωω ήμουν σίγουρη πια … η αστυνομικός δεν με είχε προσέξει πως κρυβόμουν !!!

αυτάααα

ααα ναι είδα και τον Χατζηγιάννη άσχετο…