Η χρυσόσκονη της Βαλίτσας :)

Άνοιξα την βαλίτσα και ξεπετάχτηκαν με ενθουσιασμό, χρυσόσκονες, ασημόσκονες, αστέρια, μικρά ξωτικά, χιονάνθρωποι, γιρλάντες, ελαφάκια και τέλος πάντων όλα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Άρχισαν να τραγουδούν χαρούμενα πως «ήρθαν τα Χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά» ψάχνοντας με τα λαμπερά τους μάτια το έλατο που θα κοσμούσαν ή έστω ένα μελομακάρονο για να γλυκαθούν. Η ματιά τους έπεσε στο ανοιχτό παράθυρο και τα καταπράσινα κλαδιά του μεγάλου δέντρου. Δεν το είχαν ξαναδεί ποτέ ντυμένο με πράσινο μανδύα, πάντα στα λευκά ή γυμνούλι !! Ο σοφός μάγος στέκονταν προβληματισμένος δίπλα στη φάτνη,  οι αστρονομικοί του υπολογισμοί του έλεγαν άλλα … τελικά με ήρεμη φωνή τους ψιθύρισε «δεν είμαστε στο χειμώνα, έχουμε καλοκαίρι ακόμα. Κάποιος άλλος λόγος μας βγάζει έξω από την βαλίτσα !»

Με κοίταξε γεμάτη προσμονή και κρυφή χαρά. Της χαμογέλασα και ένιωσα κάθε δοντάκι των φερμουάρ της να ανατριχιάζει … Θέλεις πλύσιμο να φύγουν οι χρυσόσκονες, ναι μικρή μου φεύγουμε ταξίδι, αυτή τη φορά έρχεσαι μαζί μου Ελλάδα! Η μεγάλη βαλίτσα που εδώ και δέκα περίπου χρόνια είχε να ταξιδέψει άρχισε να τραγουδά «θα ανέβω σ ένα αεροπλάνο να δω το κόσμο από πάνω, …μοιάζει η γη με ζωγραφιά, και εσύ την πήρες σοβαράαα» Τα στολίδια από την άλλη άρχισαν να μουρμουρίζουν, «καλά μάλλον έχασε το μυαλό της αυτή, λες και δεν ξέρει πως ο ρόλος της είναι να μας προφυλάσσει για ένα χρόνο μέχρι να έρθει η στιγμή να σκορπίσουμε και πάλι την χαρά στο σπίτι  …»

Χαμογελούσα, καθώς άκουγα όλους αυτούς τους διαλόγους, η μεγάλη βαλίτσα επιστρέφει στην Ελλάδα, την είχα πάρει από την Πειραιώς πριν από δέκα χρόνια, μαζί με μια ροζ (ένα ταξίδι ακόμη άντεξε και έσπασαν τα ροδάκια πιφ ροζ τι περιμένεις), φτηνή και ελαφριά για να μπορεί να μεταφέρει μόνο όνειρα και ελπίδες. Μέσα της κουβάλησε τα απολύτως απαραίτητα τότε, αυτή και η ροζ… Τρία ταξίδια έκανα από τότε στην Ελλάδα αλλά ποτέ δεν την χρησιμοποίησα… ένα το ταξίδι της, παρθενικό και στην άλλη άκρη της Γης …και σε αυτό το ταξίδι μου  με τα Χριστουγεννιάτικα θα έμενε… Είναι που 15 μέρες μετά έρχεται φέτος να με συναντήσει στην Ελλάδα και το παλιό μου παλτό!

Ανούσιες πληροφορίες στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Ίσως γιατί την Τρίτη φοβήθηκα πολύ όταν το παλιό μου παλτό με πήρε από το νοσοκομείο όπου τον είχαν μεταφέρει. Γλίστρησε στα αποδυτήρια βγαίνοντας από την ντουζιέρα για να βάλει το κοστούμι του Νωρίτερα έπαιζε με αντροπαρέα γκολφ, τρισευτυχισμένος σε μια φιλανθρωπική μονοήμερη εκδήλωση που περιελάμβανε πρωινό, παιχνίδι και επίσημο δείπνο…. Έτρεμα μέχρι να μάθουμε την γνωμάτευση του γιατρού. Μου μιλούσε στο τηλέφωνο, και κατέγραφα κάθε του ανάσα, κόμπιασμα ή λεπτομέρεια των όσων μου εξιστορούσε ….40 χιλιόμετρα μακρυά μου, άκουγα την φωνή του και προσπαθούσα να μαντέψω αν είναι καλά….. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε ράμματα, η διάσειση ελαφριά, και ο πόνος στον πωπω του φαίνεται πως θα περάσει … τρόμαξα, όμως πάει πέρασε … ένας μικρός εφιάλτης που για λίγες ώρες εκφόβιζε κάθε χαρούμενη σκέψη για την προετοιμασία του ταξιδιού….

Κοιτάζω την μαύρη βαλίτσα, καθαρούλα και πεινασμένη μου ζητά την χορτάσω με ρουχαλάκια, βρακάκια, νυχτακάκια, παπουτσάκια και φυσικά μαγιουδάκι  άλλα και διάφορα μυστικά ομορφιάς χαχα Μπορεί να είσαι μεγάλη αλλά δεν σκοπεύω να σε παραγεμίσω… γιατί χρειάζομαι το χώρο. Οταν θα επιστρέψουμε και πάλι μετά τις διακοπές μας στην Αθήνα, θέλω να σε γεμίσω με όνειρα, αναμνήσεις, επιθυμίες … τα απολύτως απαραίτητα για την μόνιμη διαμονή μου στην Μορεάλη

σσσσσ μην μας ακούσει το σύμπαν και αρχίσει συνωμοσίες… χαχα

άσχετο λαλά …

ήλιε μου τα κατάφερες… θερινή ισημερία 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Advertisements

Κάτι δεν χωράει στην ίδια μασχαλίτσα :)

εδώ και αρκετό καιρό εκτάκτως απασχολούμαι και πάλι με λαχνούς και καταθέσεις. Αριθμοί, χρήματα, καταμέτρηση, ένα σωρό νούμερα κάθε είδους… οι πτήσεις έχουν σταματήσει… κάποιο καρπούζι δεν χωρούσε με κάτι άλλα στην ίδια μασχαλίτσα…

Μπήκαμε στην τελευταία εβδομάδα, το Σάββατο είναι η κλήρωση. Τελική ευθεία που σημαίνει πως πρέπει να μαζευτούν οι λαχνοί που γυρίζουν ακόμη έξω από τους εθελοντές πωλητές Μέχρι σήμερα έχω στα χεριά μου του μισούς από όσους κυκλοφορούν έξω… χαμός θα γίνει τις επόμενες μέρες !!!

……

ταξίδι στην Ελλάδα.

 

Μετρώ αντίστροφα τις μέρες με τους χτύπους της καρδιάς μου. Φοβάμαι πως θα βρεθώ στην Αθήνα και θα έχω χάσει όλες τις σταθερές μου, ακόμη και το παλιό μου παλτό θα έρθει να με συναντήσει αργότερα. Βέβαια αυτό είναι καλό, να κινηθώ λίγο μόνη γιατί νιώθω καλομαθημένη, έχω ξεχάσει να ζω μόνη. Αυτό το μοίρασμα στης ζωής τις υποχρεώσεις, μας έχει καλομάθει και τους δύο.  Νιώθω όμορφα όμως πολύ. Όλοι μιλούν για το πόσο μου πάει η νέα κόμη και εγώ επαινώ την κομμώτρια, την Ματίνα! Μα το ξέρω καλά είναι αυτό το πετάρισμα στην καρδιά που έχω … αυτή η εσωτερική προετοιμασία του ταξιδιού.. που κάνει όλους τους ουρανούς ξάστερους ….

Αυτό το συννεφάκι που βλέπεις εκεί  είναι η επέμβαση του Παλιού μου παλτού… μας περιμένει όταν επιστρέψουμε. Ως επέμβαση δεν κρύβει μεγάλους κινδύνους όμως μας προσκαλεί σε διαφορετικές περιπέτειες στο στάδιο της επούλωσης, που έχουν έναν διαφορετικό βαθμό δυσκολίας …

Η μικρή ξανθιά με τραβά από το μυαλό (?) για να γράψω για τις προετοιμασίες του ταξιδιού, για τις βαλίτσες για για για… την αφήνω να πολυλογεί… ένα σωρό μικρά ασήμαντα που μου τα πετά ξαφνικά σαν μικρά αγχωτικά φλασάκια !!! Για κάτι πρίζες μου λέει , για αντηλιακό μου λέει, για κάτι δωράκια…..και πως θέλει και ένα ζευγάρι άνετα παπούτσια…

Θα ασχοληθούμε μαζί σου την επόμενη εβδομάδα της φωνάζουμε όλες μας … τώρα μετράμε λαχνούς και καταθέσεις και

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Εχω μια πελώρια λαχτάρα!

Κυριακή μεσημέρι…μόνη στο σπίτι. Ευκαιρία να χωθώ στην χαρτόκουτα του μυαλού (?). Η αδελφούλα μου τρελή από χαρά που θα την επισκεφτεί τον Νοέμβριο η θεία μας. στο Λονδίνο. Πέρασε σχεδόν ενας χρόνος που όλη η οικογένεια ζει στο Λονδίνο. Δεν θέλω να με πας όμως εκεί γλυκιά μου σκέψη… θέλω να μείνω στην ομορφιά της Κυριακής και μόνη!!!

Δροσερή είναι αυτή η μάσκα μαλλιών από γιαούρτι μελι και αυγό… ευτυχώς μου έρχεται η μυρωδιά του γιαουρτιού περισσότερο από του αυγού. Τα αυγά πια δεν μυρίζουν αυγουλίλα … Άμα είναι καλή να θυμηθώ να την πω στην Μαρίνα που γράφει για ομορφιές

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτό που ουσιαστικά θέλω να καταγράψω. Παμφάφο ήμουν μια ζωή. Λίγα πράγματα (?) δεν μου άρεσαν … Μέχρι τα 4  βέβαια δεν έτρωγα σχεδόν τίποτε, τιποτε δεν μου άρεσε … ετσι έλεγε η μαμα …μέχρι λέει που μια μέρα ξύπνησα το πρωί και της είπα για πρώτη φορά «Μαμα πεινάω» !

Τον τελευταίο καιρό άρχισε να μην μου αρέσει το κρέας. Πρώτα το μοσχάρι μετά το χοιρινό μετά το αρνάκι και τώρα τελευταία και έντονα πολύ εντονα  το κοτόπουλο. Ακόμη δεν έχω φτάσει στο σημείο αποστροφής, η στροφή μου όμως σε γαλακτοκομικά προιόντα και φρούτα είναι έντονη …. Αλλάζει το κορμί μου το νιώθω. Μου αρέσει να ακούω το κορμί μου, μου αρέσει που σε αυτή την ηλικία επιζητά τον έρωτα, το κολύμπι την τεμπελιά, όμως αρχίζω να διαβάζω σημάδια κούρασης από τα τόσα(? υπομονή έρχεται ο Αύγουστος χοχοχο) χρόνια που κουβαλά.

Μείνε σε παρακαλώ στην λαχτάρα που έχεις αυτόν τον καιρό για γαλακτοκομικά προϊόντα και και και φρούτα… Πήγαμε χθες στο σουπερ μάρκετ, δεν είναι πως δεν αγοράζουμε φρούτα,… αλλά πως να το πω … μου έτρεχαν τα σάλια για φρούτα, λες και ήταν παγωτάκια!!!

καταγράφω αυτή την αλλαγή που μου έκανε εντύπωση γιατί η μικρή ξανθιά θεά με το που γυρίσαμε σπίτι έστησε  τα  φρούτα, για μια ομαδική φωτογραφία…..

Ετσι στην φωτογραφία διακρίνουμε την οικογένεια Μηλίδου, γνωστή μαφία που κυνηγά να εξοντώσει τους γιατρούς,  το μουσικό γκρουπ Μπαναναναραμα, τις πουτανίτσες Γερμανίδες Φραουνίτσες, τον πυρηνικό επιστήμονα κύριο Αβοκαντιο με τα της συζύγου του, την καπετάνισσα Πεπονιακη, τον γκουρού  κύριο Μαγκομένο και τέλος τα πολυαγαπημένα μου άτακτα αλλά άκρως φιλοσοφημένα Μύρτιλα  

Ασχετο πάω να λουστώ γιατί νομιζω αντι για μισή ώρα περασε ΜΙΑ πσσσσ δεν με χορταίνω να με γράφω !!!!

 

Καμένη φωτογραφία :)

Αυτό, αυτό ακριβώς επιζητούν όλες οι φίλες μου καθώς η Μορεάλη βγήκε από τον χειμώνα. Την μέρα που ο ήλιος θα με πάρει στην αγκαλιά του και θα με κάνει να γουργουρίζω. Λαμπερή μέρα, ζέστη τόσο όσο…

Φόρεσα μπλούζα κοντομάνικη και το  πείραμα σήμερα πέτυχε. Κρύωνα λίγο στους διαδρόμους του σχολείου. Έβλεπα τον ήλιο από τα μεγάλα παράθυρα ένιωθα την επιδερμίδα μου να τον επιζητά απεγνωσμένα σχεδόν…ίσως … και ναι τελικά ο ήλιος έξω …έξω ήταν πιο ζεστά.

Αρκετές φορές δεν γράφω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου τα σημαντικά, γράφω τα μικρά και ασήμαντα. Πολλές φορές όταν η ζωή με βλέπει μέσα στο πείσμα να πιέζομαι …παίρνει στα χέρια της τα γκέμια, οδηγεί εκείνη. Η κυρία Δέσποινα έπαθε πνευμονία, από την μια μέρα στην άλλη βρέθηκε στο νοσοκομείο. Αναρρώνει μια χαρά, τα κατάφερε, από την μια μέρα στην άλλη!  Δυνατός οργανισμός, ήμουν σίγουρη! Όμως μάλλον δεν θα της ξανακάνω καθημερινή παρέα. Ο γιος, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι γιατροί φαίνεται πως συστήνουν πια την λύση του γηροκομείου. Τις περισσότερες φορές, ειδικά οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν κρίνουν τον ασθενή, αλλά τον περίγυρο…έτσι  εκεί θα έχει φροντίδα όλο το 24ωρο… Μάλλον, δεν ξέρω ακόμη …αυτό που ξέρω είναι πως η ζωή μου έδωσε με το ζόρι πίσω τα απογεύματα μου… όσο και αν έχω αντίθετη άποψη, η ζωή επιμένει πως τα χρειάζομαι… Η ζωή μου με προστατεύει …απίστευτο αλλά πάντα αυτό νιώθω.

Αφέθηκα… έκλεισα τα μάτια σήμερα στο φως …κουρασμένη μετά το σχολείο…  αφέθηκα στα χέρια του παλιού μου παλτού … και αυτό με σεργιάνησε στις λαμπερές ηλιαχτίδες. Τόσο μα τόσο λαμπερές που κατάφεραν, να τυφλώσουν τον φακό … Ξέρεις μικρή μου τι σου δείχνει μια καμένη φωτογραφία; Το απλό, το φως δεν το συλλαμβάνει η ματιά…το συλλαμβάνει η επιδερμίδα…

Παρόλα αυτά κατάφερα να φέρω δύο φωτογραφίες που ….

IMG-1223

συλλαμβάνουν αυτό ακριβώς που παθαίνει η επιδερμίδα ….

IMG-1235

Καληνύχτα ανοιξιάτικη Μορεάλη μου 🙂

ωωω λαλά… για τη ζωή

Στο χαντάκι της Λογικής!

Τρίτη μέρα κοπάνα. Καλά θα ήταν να ήταν κοπάνα, κάτι πρέπει να αλλάξω για να μπορούν να χωρέσουν τα τρία πόδια σε ένα παπούτσι.

Με πιάνει το πείσμα!

Χθες συνάντησα μια έμπνευση, μια αθλήτρια της ξιφασκίας. Ελληνίδα έχει έρθει για να συμμετάσχει σε αγώνες. Πανέμορφη, ίσως λίγο χαμένη από το πολύωρο ταξίδι, απίστευτα δροσερή και όμορφη! Σε μια μικρή ξενάγηση στην ελληνική κοινότητα, κοντοστάθηκε στον διάδρομο, δεν έχασα ευκαιρία να την πλησιάσω και να χαρώ την αύρα της. Αχ, θα μπορούσα να της μιλάω για ώρες…

«τι μετάλλιο θα πάρουμε;» «ό,τι μου δώσουν καλό θα είναι..» «εσύ τι πιστεύεις;» «δεν πιστεύω, καλό είναι να μην πιστεύω γιατί μετά η απογοήτευση είναι μεγάλη» … την είχα εκεί μπροστά μου να μου εκθέτει την ψυχή του αθλητή, απλόχερα … αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε προσωπικές πληροφορίες … προσπάθησα να συγκρατήσω την μικρή ξανθιά θεά μακριά από πολυλογίες… Μου χάρισε το πιο όμορφο χαμόγελο… είχε φτάσει η στιγμή να ακολουθήσει την αποστολή … μια μικρή μανούβρα να αποφύγει την άσχετη κολόνα… το αμαξίδιο δεν χωρούσε … με γρήγορες κινήσεις άλλαξε διαδρομή …

Κάπως έτσι κυκλοφορούν οι εμπνεύσεις γύρω μου! Στην Μορεάλη τα κλαδάκια έχουν αρχίσει να ανοίγουν σιγά σιγά τα ματάκια τους, Στους κήπους  ξεπετάγονται τα πρώτα ατίθασα λουλουδάκια από το χώμα.

Χθες πάλι, παρακολουθούσα ένα βίντεο σχετικό με το τι πρέπει να κάνουμε αν ξαφνικά μπει στο χώρο εργασίας μας ένας που έχει πηδήξει το χαντάκι της λογικής. Κάποιες πληροφορίες ήταν χρήσιμες, όπως και κάποια από τα στοιχεία που μας έδωσαν μετά την προβολή οι δύο αστυνομικίνες. … η Στελθ ήταν η μόνη που άκουγε προσεκτικά. Η μικρή ξανθιά από την άλλη είχε σταματήσει να δίνει σημασία. Αποφεύγει να μπει στην διαδικασία να κυττά  καχύποπτα όποιον συναντά,  …προτιμά να την ταρακουνά ξαφνικά το ένστικτό της. Σκοπός είναι  να μην δίνω χώρο στον τρόμο γιατί του δίνω εξουσία… της μικρής ξανθιάς δεν της αρέσουν γενικά οι εξουσίες, πόσο μάλλον αυτές που της δημιουργούν τρόμο στα ματάκια της …αυτές που υπαγορεύουν κλειστές πόρτες στις εκκλησίες όταν δεν λειτουργούν και να πρέπει να χτυπήσει κάποιος το κουδούνι!  Παρόλα αυτά περίμενε ήρεμη δίπλα στη Στελθ να τελειώσουν οι αστυνομικίνες που τα έδιναν όλα με πάθος! Ξαφνικά η μία από τις δύο λέει.

Άσκηση: «Ακούτε πυροβολισμό ΤΩΡΑ»

! η μικρή μου ξανθιά αμέσως κρύφτηκε, η Στελθ άρχισε να επεξεργάζεται πληροφορίες,  αν ο πυροβολισμός ήταν αριστερά, έχω αυτή την έξοδο δεξιά κλπ κλπ ταυτόχρονα έβγαλε το κινητό από την τσέπη της και προσπάθησε να θυμηθεί πόσα περίπου άτομα είμασταν μέσα στην αίθουσα…

Είστε όλοι νεκροί , είπε η αστυνομικός, κανείς σας δεν κουνήθηκε!!! Σήκωσα την μικρή ξανθιά από την κρυψώνα, κάτι πήγα να πω, πλάκωσαν οι ερωτήσεις, από το ακροατήριο, δόθηκαν περισσότερα δεδομένα, και ….

«Ακούτε ΠΥΡΟΒΟΛΙΣΜΌ ΤΩΡΑ» !!! τσουπ η μικρή ξανθιά ξανα κρυμμένη … η Στελθ άρχιζε να υπολογίζει τις κινήσεις της, προς την έξοδο όταν … η αστυνομικός είπε…

«και πάλι είστε όλοι νεκροί!!!»

ωωωωω ήμουν σίγουρη πια … η αστυνομικός δεν με είχε προσέξει πως κρυβόμουν !!!

αυτάααα

ααα ναι είδα και τον Χατζηγιάννη άσχετο…