τα τεστ των λεξοκλειδιών

Αν με ρωτήσεις, θυμωμένο σε βρίσκω…

Σου είπα, έχω ανάγκη να μου γράφεις, γιατί κάποια στιγμή θα με χρειάζεσαι ως σημείο αναφοράς της ζωής σου. Θα αναρωτιέσαι που ήσουν, τι έκανες, πως έζησες, για που τράβας…

Ασε την γκρίνια, να σου γράψω τώρα που βρήκα χρόνο. Τον τελευταίο καιρό αναλώνομαι σχεδόν στο τίποτε. Λίγο οι δουλειές του σπιτιού λίγο τα τηλέφωνα στο messeger, λίγο να διορθώσω κείμενα , λίγο να παίξω ένα καταστροφικό για την νοημοσύνη παιχνίδι, και φυσικά η σχολική εβδομαδιαία ύλη για τα σποράκια μου.

Φτάσαμε το 2009 εδώ στο Μόντρεαλ. Ακόμα ξένη νιώθω. Οταν καμιά φορά κάθομαι και απολαμβάνω τη φύση, τα πουλιά, τον ήλιο, δεν νιώθω ξένη. Οταν θέλω να εκφράσω όμως αισθήματα ξένη νιώθω. Έτσι, ξένη λέω πως είμαι. Γι αυτό και όταν θέλω να ξεχαστώ πως είμαι ξένη, χαζεύω με τις ώρες το σκίουρο, τους γλάρους, τις αγριόχηνες, τα περιστέρια.

foto Giannis Pantelakis

Θα μπορούσε αυτή η ευκαιρία να με εισάγει σε ένα άλλο περιβάλλον. Να μπω σε άλλη περιστροφή, ίσως να ξεχάσω το ¨ξένη¨|. Ένα διαφορετικό παιχνίδι σε έναν άγνωστο κόσμο. Με έσπρωξε το παλιό μου παλτό. Κάνε και αυτό κάνε και εκείνο ξέρεις -ξέρεις μπορείς- μπορείς. Ξεκλειδώσαμε ένα νέο κόσμο και μπήκαμε σε διάφορες δοκιμασίες. Ωραία περάσαμε… και τις περάσαμε τις δοκιμασίες. Γλώσσα επικοινωνίας τα αγγλικά … χέσε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι

Αυτή η άτιμη η μητρική γλώσσα.

Έχεις σκύλο; Αν ναι, τότε ξέρεις πως νιώθω. Αν όχι, σίγουρα έχεις διαβάσει πάρα πολλές ιστορίες, έχεις δει ταινίες, ίσως έχεις παίξει και video games με χαρακτήρες σκυλάκια. Το πιο δύσκολο σε αυτή την εξομολόγηση, είναι να καταφέρω να εκφραστώ στα αγγλικά και όχι στην μητρική μου γλώσσα. Τα ελληνικά είναι μια πολύ πλούσια γλώσσα. Ο σκύλος μου ζει μέσα στην καρδιά μου μαζί με την Ελλάδα. Για χάρη μου κατάφερε να μάθει ελληνικά, σε αντίθεση με μένα που δεν έμαθα ποτέ να του γαυγίζω.

Τον έσωσα από ευθανασία. Γεννήθηκε μέσα από  μια παράνομη σχέση . Ημιαιμος Γερμανικός ποιμένας. Διάβασα κάποια βιβλία για την εκπαίδευση σκύλων αλλά ήταν αψυχες οδηγίες. Φτιάξαμε λοιπόν έναν δικό μας κόσμο κατανόησης. Ο σκύλος μου είναι ευγενικός, με σεβασμό  και η αγάπη προς τους συγκατοίκους του. Ότι έμαθε, το έμαθε από την  ανάγκη του να επικοινωνεί μαζί μας. Έμαθε 150 ελληνικές λέξεις.  

Ως φύλακας έχει πολύ μεγάλη πλάκα. Αν συμπαθήσει τον κλέφτη μπορεί θα τον αφήσει να “γδύσει” το σπίτι μας. Αν όχι, θα του δείξει τα δόντια του. Αν είμαι στεναχωρημένη απαιτεί να τον χαϊδέψω. Αν κλάψω μου γλύφει τα δάκρυα μου. Αν είμαι χαρούμενη με προκαλεί να παιξουμε. Καταλαβαίνει ακόμη και τις στιγμές που είμαι κουρασμένη και απλά ξαπλώνει δίπλα μου. Ο σκύλος μου έχει πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια. Τον έθαψα στην Ελλάδα. Και όμως… 

Ο σκύλος μου ήρθε χθες στο όνειρό μου. Μου θύμισε πως δεν έχει σημασία που δεν γράφω αυτή τη στιγμή στη μητρική μου γλώσσα. Το σημαντικό είναι να μην ξεχάσω ποτέ να μιλάω μέσα από  την καρδιάς μου. Μου είπε πως όταν κάποιος μιλά μέσα από την καρδιά του κατακτά τη μαγική δύναμη να εκφράζεται  σε όποια διάλεκτο θέλει.  Έχεις σκύλο; Αν είχες ξέρεις πως νιώθω. Αν όχι και μόνο που διάβασες όσα έγραψα σημαίνει πως αγαπάς αυτό που κάνεις, και νομίζω πως  τα κατάφερα να με νιώσεις.

Κάπως έτσι σκέφτηκα και στη τηλεφωνική συνομιλία με την κοπέλα από την Βενεζουέλα… μια προσπάθεια να ξεκλειδώσουμε λέξεις για να ελευθερώσουμε αισθήματα.

και τώρα … αναμονή … δεν νομίζω ούτε στην εκπαίδευση να μάθω να γαυγίζω .. δεν γίνεται σε ένα γέρικο σκύλο να μάθεις νέα κόλπα…

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Παν όπως λέμε Πήτερ Παν !

Ο μοναδικός παιδικός φίλος που μου έμεινε -προ παλιού παλτού- είναι ο Παν μου κάτι σαν τον πητερ παν/ Τον έχασα το 1993  και τον ξαναβρήκα αχμμμ το 2017 (?) με οικογένεια! Ο Παν με παιδιά….

Στην αρχή έτσι όπως τον άκουσα στο τηλέφωνο, έως και νόμιζα πως έχει χάσει την δύναμη του να πετάει. Η φωνή του όμως πάντα ντροπαλή, συνεσταλμένη. συνέχιζε να κρύβει την δύναμη του θάρρους να ακούει με προσοχή, να δέχεται τους ανθρώπους όπως ακριβώς του έρχονται και να προσπαθεί να ξεφύγει από την εσωστρέφεια του ελπίζοντας πως κάποιος κάτι θα καταλάβει. Έτσι βαθιά μέσα μου πίστεψα πως, όσο και αν είχαμε αλλάξει, όσο και αν δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ, είχαμε κρατήσει και οι δύο την παιδική μας δύναμη να πετάμε στην χώρα του ποτέ ποτέ, εκεί που αρκεί να….

Ο Παν ίσως φοβάται πως, όταν κάτι κλείνει δεν ανοίγει ξανά ποτέ…. και μάλλον έτσι είναι ////και πως το δύσκολο είναι πιο κοντά στο ακατόρθωτο… και αυτό λογικό μου κάνει …εκτός αν… εκτός αν βρεθεί το παράλογο που μυρίζει ούζο και είναι ντυμένο ξανθό και θέλει και άλλο και άλλο όσο και αν λες μη μη χαχαχα και εκεί που … να που συναντηθήκαμε στην Ειρήνη … όχι στην μεριά που είπε αλλά στην άλλη μεριά που κατάλαβα. Φυσικά και δεν τον ειδοποίησα πως ήμουν στην άλλη πλευρά, απλώς θυμόνταν πως κατά βάθος είμαι ένα απόλυτα λογικό συγκροτημένο αλλά και συγκεντρωμένο άτομο και το μόνο που χρειαζόμουν ήταν να μου χτυπήσει με το δακτυλάκι του τον ώμο!

Ο Πάν είναι ο ιππότης (σαν άλλος Δον Κιχώτης) που με έσωσε από κάτι δακρυγόνα …τοοοοτε… Ιππότης παρέμεινε και ένας υπέροχος ξεναγός που απ ότι κατάλαβα με όλους τους φίλους (και έχει πάρα πολλούς)  έτσι κάνει. Αναλαμβάνει να τους σεργιανίσει,…ξεκλέβοντας χρόνο από την καθημερινότητα του…

….και πίναμε και λέγαμε και λέγαμε και πίναμε. Ούτε θυμάμαι τι λέγαμε αλλά θυμήθηκα, τα γούινστον τσιγάρα, την αύρα της θάλασσας, την γοητεία της Ελλάδας και ίσως πως ήμουν τότε … το πολύ στα 16 μου… θυμήθηκα επίσης την λάμψη στα μάτια του όταν κάτι αγαπά, ή θέλει να ερευνήσει

Ο Παν παλιά πετούσε άναρχα, τώρα πετάει οργανωμένα, κόντρα στην  αδικία, την ανισότητα, τις διακρίσεις και το σκοταδισμό κάθε φανατισμού. Έχει για φτερά του την φιλία, την συνεργασία, το σεβασμό και αγωνίζεται με το πέταγμα του για την ουσιαστική μόρφωση…..

Ο Παν είναι ο προσωπικός μου φίλος που αφιέρωσε χρόνο για να με ¨κυκλοφορήσει» και που κατάφερε να χωθεί και να με αποχαιρετήσει από κοντά … λίγο πριν αποχαιρετήσουμε με το παλιό μου παλτό την Ελλάδα των διακοπών μας

Καληνύχτα Παν 🙂

λαλα Δημητριάδης αλλά και μικροί ήρωες 🙂

 

Με την Ακρόπολη Σωματοφύλακα!

Έτσι είναι, η Ακρόπολη έχει την δύναμη να αγκαλιάζει με την ματιά της όλη την Αθήνα.

Βλέμματα που αγκαλιάζουν από την πρώτη στιγμή που έφτασα στην Ελλάδα. Δύο εβδομάδες διαμονής στην φωλιά της θείας μου, έχουμε ακόμη χρόνο, έχουμε να ζήσουμε ακόμα πολλά, έχουμε ακόμα την δύναμη να ιππεύομε τον ιππόκαμπο του μυαλού να θερίζουμε στιγμές να τις αποθηκεύουμε για τις κρύες νύχτες της Μορεάλης.

Τώρα, όλες μαζί οι φίλες αισθήσεις, θερίζουμε με δρεπάνι πάντα την Ακρόπολη, τώρα ξεκουραζόμαστε αναγνωρίζοντας  το ίδιο μας το αίμα σε μια διαδρομή τικ τακ, στην καρδιά της θείας, γλυκό νανούρισμα στην ιδέα πως δεν είμαι ακόμη ορφανή, τώρα ζούμε το παραμύθι της έφηβης, ανοιχτή σε όλες τις αταξίες, όλοι οι δρόμοι ανοιχτοί … άνθρωποι, γεύσεις τοπία και η ξαφνική θαλάσσια αύρα, αυτή που με χαϊδεύει τόσο όσο να μην ξεχνώ που βρίσκομαι.

Ασύντακτα όλα ακόμα δεν έχουν μπει στην μεγάλη βαλίτσα … να έχω θέματα να γράφω συναισθήματα.

το καλωσόρισμα από το δωράκι  

η θεία

η επίσκεψη στο νεκροταφείο

ο Παντελάκης

η μπλογκοπαρέες Σμαραγδούλας λεπτομέριες κλικ

η πόλη 

το κουτσομπολιό με το παλιό μου παλτό  

οι σοκοφρέτες και η αμαρέτι 

οι φίλες του μαύρου δακτυλιδιού!

 

πάντα με την Ακρόπολη να προσέχει την πλάτη μου …

έφυγα, το φεγγάρι ακόμα γεμίζει στην μικρή ζωγραφιά μου Αθήνα 🙂

καλό απόγευμα Αθήνα 🙂