Κόκκινο κουμπάκι :)

Εδώ και πολύ καιρό είναι εκεί. κόκκινο και στρουμπουλό. Ένα πανέμορφο και πανίσχυρο κουμπάκι.

Πότε χρησιμοποιούμε το κόκκινο ως χρώμα; Ένα χρώμα ας πούμε σε μια παιδική ζωγραφιά ξεμπροστιάζει τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού ή ένα κομματάκι του.

Είναι κόκκινο λοιπόν και με προκαλεί αυτό το κουμπάκι, το τόσο όμορφο και στρουμπουλό. Θα μπορούσε κάποιος να το πατήσει και μετά να πάει να ξαπλώσει…. να χουχουλιάσει… μόνος με τις σκέψεις του.  Το στόπ στα σταυροδρόμια είναι κόκκινο, τα παλιά κουδούνια της πυροσβεστικής … θα μου πεις κόκκινα είναι και τα τριαντάφυλλα αλλά και οι παπαρούνες και τόσα άλλα λουλούδια.

Κόκκινο είναι και το κουμπί της απόρριψης ή της αποδοχής πως δεν γνωρίζεις ή πως γνωρίζεις πως δεν ισχύει ….βέβαια αυτό συνοδεύεται με ένα Χ …

Τι έχεις; ….

Δεν ξέρω… ξέρεις αλλά δεν θέλεις να γράψεις…. ναι διαβάζουν δεν βλέπεις….εσύ τους προσκάλεσες να διαβάζουν … μικρές είμασταν οι δυο μας μόνο … και είχαμε και έναν άσχετο φόβο μήπως και κάποιος μας διαβάσει…. ήταν φόβος και χαρά…ναι και κάναμε κατάχρηση της χαράς. …

όπα … νέα λεξούλα? Κατάχρηση!!! Μήπως να προσέξεις λίγο τις παρέες σου? Γιατί ? επειδή μου δείχνουν πως κατά βάθος δεν κάνω καμιά κατάχρηση εκτός από το φαγητό… έλα δεν τρως πολύ… όχι δεν τρώω … μπορώ και κοροϊδεύω την βουλιμία μου αρκετές φορές…. άρα ούτε και αυτό… λες να κάνω μόνο κατάχρηση ζωής; Λέω πως αερολογείς..

Για να δω τι μου έφερες… σου έφερα αυτό που μου είπε ο πήτερ παν, οι καταχρήσεις κάνουν τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα, πιο ευχάριστη και πιο υποφερτή…

Σου είπε και πιο υποφερτή? ναι … και δεν το ρώτησες γιατί είπε πως η ζωή είναι ανυπόφορη ? Δεν πρόλαβα είχε 6 λέει και μια τάση να με ξεπετάξει …..

Το κόκκινο κουμπακι παρόλα αυτά δεν ξέρω που κολλάει …. το τόσο όμορφο και τσουμπωτό.

Μάλλον έχει να κάνει με δήλωση το πατάς και δηλώνεις πως δεν αντέχεις άλλο…

Να υποφέρεις  ή να μην υποφέρεις….

εμ έλα ντε …..Θέλεις να δηλώσεις μήπως κάτι?

Ναι αλλά γυρνάω γύρω μου και όλο και κάποιος έχει μεγαλύτερη ανάγκη να δηλώσει κάτι ..

Θα φέρεις τραγούδι ;  ναι νέο λάλα… του αρέσει

. Να σε ρωτήσω γιατί δεν γράφεις λίγο πιο βατά ….. οκ

Φέτος το πάσχα ήταν διαφορετικό λίγο … όχι πολύ… δεν άλλαξε κάτι …

μόνο που κυνηγήσαμε ένα αρνάκι να το πιάσουμε και να του παρουμε το μπουτάκι του και τα συκώτια του. Κάτι αυτό που ήταν έξυπνο κάτι ο κορονοιος που έχει περιορίσει τις αναζητήσεις μας γενικά … δεν το βρίκαμε…

έτσι έφτιαξα για πρώτη φορά μαγειρίτσα με μανιτάρια !!!

και τα αυγά κατακόκκινα χωρίς ούτε μια πιτσίλα

και ο κύριος Αρνι χαμογελάστος και κρυμμένος με τους άλλους φίλους μου…

πιο κατανοητά αυτά …

έτσι νομίζω

<Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Άχαρη Εποχή :)

Γεια σου, τι νέα; 

Όλα καλά…συνεχίζω να  πιστεύω, αγαπώ, ελπίζω!

Όμως αλλάζει η εποχή, νιώθω λίγο άχαρα. Σε κάθε αλλαγή εποχής η φύση νιώθει λίγο άχαρη. Ο ιχνηλάτης μου είπε «στη φύση δεν αρέσουν τα κενά» Καθώς ξεπαγώνει, νιώθει τους πρώτους πόνους των κενών.

Μετρά τις απώλειες… μετρώ τις απώλειες. Όχι δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν ιδιαίτερες απώλειες. Ότι αγαπώ υπάρχει, συνεχίζει να αγωνίζεται, κάτι σαν τον αγώνα που δίνει η μαγιά.

Συλλέγω τις τελευταίες όμορφες φωτογραφίες χιονισμένων τοπίων. Λευκές φορεσιές… μικρές οι εξορμήσεις φέτος το χειμώνα … μικρές κολεξιόν, επιδείξεις…

Άσχετο, μου αρέσω ως γυναίκα. Ο τρόπος που αγαπώ, που ενθαρρύνω, γελάω, γιατί ξέρω πως δεν ανταγωνίζομαι… βλέπεις ο εαυτός μου μου βάζει πειρασμούς, όπως η τεμπελιά… ωωω ναι έχω περισσότερη δύναμη από όσο χρησιμοποιώ … σε λίγα πράγματα βάζω όλη μου την δύναμη … όπως όταν χρειαστεί να αλλάξω κάτι …

δεν μου αρέσει συνεχώς να αλλάζω …αγαπώ να πορεύομαι άνετα σε όσα έχω χτίσει με τα υλικά που μου έχουν δοθεί… Ο χειμώνας μας δίνει την δυνατότητα αποταμίευσης …. ποιος νοιάζεται για την τροφή ή την σπορά, ο χειμώνας γεμίζει τους ταμιευτήρες μας, τις εσωτερικές μας πηγές με νερό… λιώνουν τα χιόνια άχαρα…

Τόση ώρα γράφεις μπούρδες, αερολογίες το έχεις νιώσει έτσι?

Αυτή είναι η δουλειά σου ξέρεις. Να ακούς τις «αερολογίες μου» όπως τις λες. Τα θέλεις τσουβαλάτα όμως….. εντάξει …, περιμένω να γίνει η δεύτερη επέμβαση που θα μας βγάλει από το προσωρινό… το κατάλαβες αυτό;

Ναι…

Στο διάστημα αυτό και πριν περάσουμε στη μάχη του να βάλουμε σε κανονική πορεία και πάλι το κορμί του… μαρκάρουμε τις περιοχές, επαγγελματικά, κοινωνικά, αισθηματικά ….δεν είναι εύκολο, περισσότερο για εκείνον ζορίζεται … αυτό το κατάλαβες;

Το βλέπεις. Το ταξίδι στην Ελλάδα δεν είναι σίγουρο.

Το βλέπω.  Η ελπίδα δεν σου δίνει σιγουριά… η πίστη σου δίνει. Πιστεύω λοιπόν πως και να μην πάω Ελλάδα, δεν θα πάθω κάτι τρομερό ούτε εγώ ούτε εκείνος … αλλά ελπίζω να πάμε… έτσι το βλέπω…

Με κούρασες. Θέλω τα απλά. Θέλω την μικρή ξανθιά θεά να έρχεται εδώ και να μου περιγράφει όλα τα επιτεύγματα της…

Νομίζει πως στα έχει πει όλα! Κάνει την δασκάλα στο σχολείο και τυραννά τα σποράκια της, το έχει δει μεγάλη και τρανή και εφαρμόζει διάφορα, όλοι της κάνουν τα χατίρια!!!

Α ναι πήγε και στην πισίνα… εκεί συνάντησε και τον χιονάνθρωπο….του χαμογελούσε καθώς τον κοίταζε από την τζαμαρία την ώρα που κολυμπούσε πέρα δώθε … δώθε πέρα..

Α ναι έκοψε και το χέρι της καθώς προσπαθούσε να βγάλει το κουκούτσι από το αβοκάντο και βρήκε την ευκαιρία να κάνει την πονεμένη τραυματία!!! Η αλήθεια είναι πως τρόμαξε λίγο στην αρχή, από το πολύ αίμα καθώς ήταν μόνη της. Βέβαια τα κατάφερε γρήγορα και αποτελεσματικά … αλλά την ξέρεις ήθελε να κάνει τη φιγούρα της μετά. Από μικρή καμάρωνε με τα τσιρότα ! θυμάσαι, μέχρι και χωρίς λόγο έβαζε !!!

Α ναι.. Γράφει για τους άλλους…. γράφει και χαίρεται με τις επιβραβεύσεις !

ααα ναι και μην ξεχάσω… είναι σίγουρη για τις απόψεις της,(;;) για τους τούρκους, για τους ιούς, όλα τα ξέρει …

ααα ναι και θέλει μια πεταλούδα για δώρο, μια φορά όχι από αυτές των αγρών !!! …

α ναι και μερικά αρσενικά να τα τραβά από την μύτη με την γοητεία της …αυτά .. τα ξέρεις… η γνωστή άγνωστη μικρή ξανθιά θεά

Θέλεις να πας στην αρχή να διαβάσεις τι μου έχεις γράψει ως τώρα? …

Όχι ξέρω τι σου έχω γράψει … περιμένω την άνοιξη

 

και ζω στο άχαρο μετέωρο 🙂

Εμείς είμαστε οι Φύλακες Άγγελοι..

… κάτι κάτι μου λείπει…

… η Στελθ νομίζει πως χωρίς την δική της δύναμη, δεξιοτεχνία και οξυδέρκεια  τίποτε δεν θα μπορούσαμε να καταφέρουμε… η αλήθεια όμως είναι πως η βοήθεια των άγνωστων περαστικών ορισμένες φορές είναι τόσο ουσιαστική που μοιάζει με αυτή του φύλακα Άγγελου.

Το πιστεύω! Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μου, βέβαια δεν επεμβαίνουν τακτικά, δεν επεμβαίνουν όταν νομίζω πως έχω χάσει τις δυνάμεις μου σωματικές ή ψυχικές, επεμβαίνουν όταν πραγματικά τις έχω χάσει ακόμα και αν νομίζω πως δεν τις έχω χάσει. Έτσι καμιά φορά μπερδεύομαι, γιατί μπορεί να αναζητήσω έναν και να μην παρουσιαστεί, ή να με γλυτώσει από κάτι κάποιος χωρίς να το καταλάβω. Τέλος πάντων με μια φράση -γιατί το κούρασα το θεματάκι- με μια φράση λοιπόν… Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μας….

Αναμονή η ώρας της επέμβασης, εκεί που το παλιό μου παλτό ήταν ένα νούμερο σε μια τηλεόραση… ουσιαστικά ένα χρονόμετρο που δεν μου έδινε καμιά πληροφορία, και σκοπό είχε να νανουρίζει όλους όσους περίμεναν…

το πρώτο ήταν το δικό του νούμερο…

εκεί στην αναμονή είχα πραγματική ανάγκη κάτι…μπορεί η μικρή ξανθιά να ήθελε ένα γλυκάκι, εγώ ένα καφέ … αλλά η Στελθ διψούσε για πληροφορίες… αγρίμι σκέτο…

Η Μαίρη ήρθε με έναν καφέ και ένα γλυκάκι… και καθώς ρουφούσα βουλημικά τον ζεστό καφέ… τσουπ να και ένας φύλακας άγγελος. Μια φίλη της Μαίρης, Ελληνίδα και αυτή… «Τι θέλεις εδώ Μαίρη» «έχω έρθει για την φίλη μου εδώ, ο άντρας της είναι στο χειρουργείο.»

Με κοίταξε, το χαμόγελό της έφτασε μέχρι τα αυτιά, της έδωσα τα στοιχεία και μου είπε «θα ρωτήσω, με το που θα μάθω κάτι θα έρθω αμέσως να σε ενημερώσω, είμαι η διευθύντρια της εντατικής. Σκοπός μας ο άντρας σου να μην φτάσει ποτέ στο τμήμα μου!» … γελάσαμε, ανταλλάξαμε για λίγο διάφορες προσωπικές πληροφορίες χαιρέτησε ευγενικά και επέστρεψε στο πόστο της. Αυτή η τυχαία συνάντηση με ηρέμησε…έπαιξε το ρόλο του «δεν έχουμε νέα, άρα όλα καλά … αν κάτι δεν πάει καλά τότε θα το μάθουμε και μάλιστα γρήγορα» …. έτσι και έγινε … πρώτα ήρθε η χειρουργός να μου πει πως όλα πήγαν καλά … και μετά … μετάααα πέρασε χαμογελαστή η Αντζυ να μου πει … «τα έμαθες ε? όλα πήγαν καλά»

Το βράδυ γύρω στις 9 αρχίσαμε να ηρεμούμε στο δωμάτιο. Η απογευματινή νοσοκόμα η Βικτωρία, μου υποσχέθηκε πως κάτι θα προσπαθούσε να κάνει…δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από κοντά του… Κάπως έτσι συνάντησα τον έρωτα. Δεν ξέρω, ίσως ο Αι Βασίλης να είναι Αϊτινός…   «που βρέθηκε αυτή η πολυθρόνα;» «Μου την έφερε ο Σαντα Κλαους» έλεγα. Φυσικά και κανείς δεν υποπτεύονταν τον Αϊτινό φίλο μου, που όπως μου εξήγησε καμιά σχέση δεν είχε με θρησκείες, άθεος, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το καλό του ταλαιπωρημένου του λαού.

αχμμμ υποσχέθηκα στην ΜαΓία μου να γράψω για τον μεγάλο αυτό έρωτα ξεχωριστά …γι αυτό και δεν συνεχίζω….

……………………….

Πέρασαν, ένας τρελός στροβιλισμός που τώρα καταλαγιάζει καθώς είμαστε από τις 9 Δεκεμβρίου στη φωλιά μας, ο πρώτος γύρος, ο πιο δύσκολος τελείωσε, τώρα συγκεντρώνουμε δυνάμεις, επουλώνουμε πληγές, για να πάμε και στον δεύτερο γύρω….

Στολίσαμε τη φωλιά μας φτιάξαμε και τα δωράκια για τα σποράκια μου… τον έβλεπα να με βοηθά … ναι σιγά σιγά πατούσαμε και πάλι τα πόδια μας στη Γη…

Γύρισα στα καθήκοντά μου ως δασκαλίτσα… δυο Σάββατα είχα λείψει..  Ο τρόμος με περίμενε … αλίμονο τα σποράκια δεν ήξεραν το τραγούδι… δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα τελευταίο Σάββατο πριν την γιορτή! …. Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, παραμονή, εφιάλτες με ξυπνούσαν… έβλεπα την καταστροφή της επόμενης μέρας…κανένα μα κανένα σποράκι δεν ήξερε το τραγούδι… μπέρδευαν στίχους και έλεγαν της 28ης Οκτωβρίου!!!

Σάββατο πρωί δεν ήθελα να πάω σχολείο … στην τάξη ζήτησα με τρόμο να μου πουν το τραγούδι …. άρχισαν να κελαηδούν με κέφι ….

Μην ξέρετε γιατί…. χαίρεται η καρδιά μας

μην ξέρετε γιατί … γελούν τα προσωπά μας… 

το δικό μου πρόσωπο γελούσε πιο πολύ από όλα … ήξεραν όλο μα όλο το τραγούδι… δεν χρειάζονταν καμιά πρόβα… η παντομίμα των χεριών μου δούλευε τέλεια για να τους θυμίζει την σειρά των στοίχων… Ετσι την υπόλοιπη ώρα πριν την γιορτή, γεμίζαμε με χαρά τα κόκκινα τσουβαλάκια μας, με χαρά και με γλυφιτζούρια γιατί… μα γιατί …

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει, 

σαν πέρσι φέτος πάλι 

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει 

γλυκά με το τσουβάλι… 

αυτή ήταν η τελευταία στροφή κόλαφος… και την είχαν μάθει άριστα…

Είπαμε το τραγούδι μας με τόση χαρά στη γιορτή… και μετά ξεχύθηκαν στην τεράστια αίθουσα να μοιράσουν με το τσουβαλάκι τους το καθένα τα γλυφιτζούρια!!!

Τα περισσότερα πήγαν στους γονείς τους… άλλα πιο θαρραλέα πήγαν και σε άλλους… και μόλις φώναξα «τραινάκι» … έτρεξαν βολίδα στις θέσεις τους!!

Ναι μου είχαν κάνει όλα τα χατίρια … ήταν η στιγμή που ένιωσα πως όλοι οι φύλακες Άγγελοι του κόσμου … για άλλη μια φορά τράβηξαν την ψυχή μου από την μέγγενη του τρόμου … τι λέω … το σωστό είναι .. να ξυπνήσουμε … ο νέος χρόνος να μη βρει κανένα παιδί πεινασμένο, δαρμένο, βιασμένο, νεκρό … ουφ… εμείς είμαστε οι φύλακες άγγελοι … φτιάχνω τη λίστα μου, κάπου συνεχίζω να κάνω το ίδιο λάθος, γι αυτό και υποφέρουν τόσα παιδιά στη Γη… ουφ… μακάρι να μπορέσω το 2020 να σώσω ένα ένα από τους τόσους αστερίες που έχουν ξεβραστεί στην παραλία της ζωής…

ουφ… ξέφυγα…. και αντε να με καταλάβει κανένας τι λέω…

αλλαγή παραγράφου … τι έλεγα…

ααα ναι .. πρέπει να το γράψω και αυτό …

έκανα και μια πατάτα….. Είχα δώσει στο Σωτήρη μια στροφή από ένα ποίημα και στην Δωροθέα την δεύτερη στροφή… κάπου μπερδεύτηκα, και … έδωσα και στην Νέλλη-Αλεξία την δεύτερη στροφή… 😦 Ένα το μικρόφωνο, έγινε ένα μπέρδεμα… αντί να το πουν μαζί το είπε μόνο η Δωροθέα.

Η μαμά της Νέλλης Αλεξίας με μάλωσε… «κάναμε τόση προσπάθεια να το μάθει, περιμέναμε με αγωνία να το ακούσουμε «… Είναι η δεύτερη φορά στα τόσα χρόνια που είμαι φάουλ… ζήτησα συγνώμη … με ξαναμάλωσε λίγο γιατί είναι δασκάλα, μου εξήγησε την ψυχολογία του παιδιού… ουφ… .. ζήτησα και πάλι συγγνώμη,

… έκανα πατάτα… 😦

Γέμισα δώρα από τους γονείς και ευχές … ο μπαμπάς της Νέλλης Αλεξίας μου είχε γράψει (πριν την πατάτα) σε κάρτα …

η μικρή ξανθιά, αν και ακόμα φοβισμένη, κοιτά στην ντουλάπα τι θα βάλει στο Χριστουγεννιάτικο Ρεβεγιόν στο σπίτι της Μαίρης…

Κοιτάζω την Φάτνη …κάπου ένα παιδί …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Η αντοχή της ασπίδας!

Τα επικίνδυνα πέρασαν και τώρα τα δύσκολα γίνονται όλα και πιο βατά πάντα άγνωστα μονοπάτια αλλά μακριά από γκρεμούς.

Το παλιό μου παλτό τέλειο σερνικό που δίνει μάχη με όπλο την αισιοδοξία. Μπορώ να πω πως όλη η περιπέτεια με τρόμαξε. Με τρόμαξε το γεγονός πως η Στελθ ξεπέρασε τις δυνάμεις της και βρέθηκε να τρέμει από κούραση. Με τρόμαξε το γεγονός πως όλες μου οι φίλες μια μια γινόντουσαν ράκος και έμενα μόνη… Πιο πολύ με τρόμαξε η επιπλοκή που μας γύρισε άρον άρον στο νοσοκομείο… με ασθενοφόρο στα επείγοντα…λίγες ώρες μετά την επιστροφή μας στο σπίτι μετά από 4 νύχτες. Η επιστροφή της επιστροφής ω… επιστροφή!!! Για να επιστρέψουμε στην χειρουργική κλινική του νοσοκομείου έπρεπε να περάσουμε δυστυχώς από τα επείγοντα για να οριστεί η εισαγωγή.   Τα επείγοντα, μια πύλη δυνατών πόνων, μια αρένα επιβίωσης όπου συναντάς τα πάντα. Μείναμε 24 ώρες και ο δυσκολότερος αγώνας ήταν ο βλάκας νοσοκόμος…. Η βλακεία δεν παλεύεται… η μόνη λύση είναι να την αποφύγεις όσο μπορείς …και να προσέχεις μην κάνεις εσύ τελικά μεγαλύτερη βλακεία

Δεν θέλω να κάνω βόλτες στην μπλογκογειτονιά. Θέλω μόνο να γράψω, εγωιστικά να γράψω για έναν αγώνα που έδωσα ως «ο άνθρωπος στο σαλονάκι». Επαναλαμβάνω, την επέμβαση, τον πόνο, την απότομη αλλαγή δεδομένων, την μάχη την δίνει το παλιό μου παλτό. Απλά συμπάσχω…\

Επαναλαμβάνω λοιπόν, τα επικίνδυνα που ίσως απείλησαν τη ζωή του πέρασαν. Πέρασαν χωρίς να δείξουν τα κοφτερά τους δόντια.  Πέρασαν χωρίς πυρετούς, ακόμη και στην επιπλοκή περάσαμε και ίσα που αγγίξαμε τα επικίνδυνα…

Μένει αυτός ο ηλίθιος φόβος, μήπως κάτι δεν επουλώσει σωστά… πονάει ακόμα … δύσκολη επούλωση… η μικρή ξανθιά εξακολουθεί να είναι τρομοκρατημένη, η ρομαντική χαμογέλα στην αγκαλιά του, η Στέλθ κάπου προσπαθεί να ανακτήσει δυνάμεις… χωρίς βέβαια να έχει και πολύ χρόνο, καθώς έχει και τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή των σπορακίων αυτό το Σάββατο. Δυο Σάββατα έμεινα μακριά τους και … το τραγούδι δεν το ξέρουν … ελπίζω σε ένα θαύμα …

Τι έλεγα… έλεγα πως έμεινα εγώ με το εγώ μου για να φτιάξω ξόρκι επούλωσης

ξόρκι επούλωσης

Παίρνω φρεσκάδα από το χαμόγελό σου

τροφή σωστή για την θρέψη

ζητώ υπομονή δώρο να κάνω στο χρόνο

αντοχή στην ασπίδα του κορμιού 

φωτεινές λύσεις κόντρα στην ευαισθησία

 

Σημείωση, η μικρή ξανθιά στόλισε την φωλίτσα…

 

 

 

Ξόρκι με μέτωπα ενωμένα :)

Μόνο μη μου πάθεις κάτι… εσύ να μην μου πάθεις κάτι….Το Εσύ γίνεται κοινώς παρανομαστής του εμείς….

Δευτέρα πριν την Παρασκευή. Προετοιμασία, γέμισε του Σαββάτου και της Κυριακής προμήθειες η φωλιά μας. Όλα μαζί στροβιλίζονται αυτή την εβδομάδα, σακίδιο,  ραντεβού, γενέθλια, καθαρτικό, επέμβαση… κάποιοι ιστοί αράχνης στο σπίτι, οι καθρέφτες φιγουράρουν τις μουτζούρες τους με το φως. Η Στελθ μαζεύει διαμάντια για καύσιμα, η γκρινιάρα όλο σκόνες βλέπει χωρίς να καθαρίζει, η μικρή ξανθιά σκέφτεται τι παιχνίδι θα βάλει στο σάκο και αν θα στολίσει από τώρα και πως έχει και τους ελέγχους για τα σποράκια, η παστέλ απολαμβάνει την ηρεμία στο αίμα περιόδου,…τις αφήνω στην τρέλα τους…  όταν ενώνονται τα κούτελα μας η δύναμη τα νικά όλα …

Συλλέγω τα υλικά για το ξόρκι…

Ο,τι  συμβεί 

μαζί στο ραντεβού του 

ό,τι συμβεί

μαζί στη γέννηση του

λόγια πηγαίνουμε 

μαθηματικά αντιστοιχούμε

σε τόξο κύκλου 

όλες οι προθέσεις στο βαίνω της Παρασκευής

επέμβασης ταξίδι ό,τι συμβεί

τα μέτωπα μας ενωμένα