Κατάσκοπος μάσκας ταπάρει στο χόκεϊ.

Σκέφτομαι… να μόλις τώρα το σκέφτηκα- πως ο τόπος που γεννήθηκα ήταν και ο τόπος που έμεινα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου. Μικρή βέβαια έμεινα για ένα χρόνο στο Στρατώνι, στη Κοζάνη, στη Θήβα και επιστροφή στην Αθήνα για την τετάρτη δημοτικού. Αθηναία λοιπόν με λες… αλλά σχεδόν χωρίς να το καταλάβω μένω εδώ και ουφ… είναι δώδεκα χρόνια … εδω και 12 χρόνια στο Μοντρεάλ.

Πέρασε η καψούρα των πρώτων χρόνων. Κατάφερα να κάνω δική μου αυτή την πόλη. Τουλάχιστον τόσο όσο να την αποκαλώ Μορεάλη μου. 🙂 Περπάτησα σε πάρκα, ψώνισα, χόρεψα, τραγούδησα, έφαγα, ήπια, πήγα μονοήμερες εκδρομές, μάζεψα μήλα, χρησιμοποίησα μέσα μαζικής μεταφοράς, πήγα σε δημόσιες υπηρεσίες, σε τράπεζες, σε μουσεία, σε συναυλίες, σε φεστιβάλ, σε παραστάσεις, σε εκκλησίες, κάπνισα μαριχουάνα, πήγα σε φιλικά σπίτια για Χριστούγεννα, Πάσχα, μπαρκπεκιου, πήγα σχολείο ως μαθήτρια αλλά και ως δασκαλίτσα, έγινα ραδιοφωνική παραγωγός, φροντιστής ηλικιωμένων, βοηθός γραφείου, επιμελήτρια ύλης σε έντυπα και παιχνίδια, άλλαξα σπίτι διαμονής, πήγα σε νοσοκομεία ως επισκέπτης και ως ασθενής, έδωσα αίμα … παρακολούθησα παρελάσεις, συμμετείχα σε παρέλαση… ναι μπορώ να πω πως έχω ακούσει αρκετές φορές τον ρυθμικό χτύπο της καρδιάς αυτής την πόλης… συνεχίζω να γοητεύομαι στις εποχιακές κολεξιόν δέντρων….

Που ζήσατε τα περισσότερα χρόνια της ζωής σας μέχρι σήμερα; Στην Αθήνα και στο Μοντρεάλ λοιπόν 🙂

Σίγουρα υπάρχουν και κάποια άλλα που έχω ξεχάσει να αναφέρω…. Μέχρι το Σάββατο δεν είχα πάει ποτέ σε αγώνα χόκεϊ. Για τους καναδούς αυτό το παιχνίδι είναι κομμάτι της καρδιάς τους, δύο πράγματα συζητούν άνετα μικροί και μεγάλοι, ο καιρός, το χόκεϊ. Άκουγα στις ειδήσεις, έβλεπα το πάθος, αδιάφορο μου ήταν…. που σημαίνει «Ζεις 13 χρόνια στον Καναδά και δεν έχεις ιδέα από χόκεϊ;;;;; Μα που ζεις χρυσή μου;» Έτσι όταν δόθηκε η ευκαιρία είπα, πρέπει να πας.

Η κούραση έκανε τα δικά της παιχνίδια στο κορμί μου μετά το σχολείο. Την τακτοποίησα με κάτι καραμελίτσες.

Ναι ,,, εδώ είναι το σημείο που πρέπει να περιγράψω το παιχνίδι, της ομάδες … τους αγώνες ανά σεζόν, τους παικτές και τα αστρονομικά ποσά αμοιβής… σώθηκες χαχαχαχα. φρένο και ας συγκενρωθούμε λίγο ξανθιά μου, εδώ θα τα μάθουμε όλα, χόκεϊ επί πάγου ωραία τα λέει, αν τα είχα διαβάσει πριν πάω έως και θα έδινα τις σωστές οδηγίες στους παίχτες.

Αααα ναι ξέχασα να αναφέρω πως για τους Κεμπεκιώτες υπάρχει μόνο μια ομάδα, οι καναντιένς και πρόσεξέ με στον τονισμό είναι Μόντρεαλ Κανάντιενς και Μοντρεάλ Καναντιένς…. έχουν ωραία ιστορία

Για τον συγκεκριμένο αγώνα δεν θα σου γράψω, πρέπει να θυμηθώ το όνομα της άλλης ομάδας. Από ΗΠΑ ήταν γιατί έτσι και αλλιώς το πρωτάθλημα πάντα είναι για όλη τη βόρειο Αμερική (Καναδας ΗΠΑ) Τώρα πάλι και όρκο δεν μπορώ να πάρω … Και το θέμα είναι πως αν ρωτήσεις μια γυναίκα ή ένα παιδάκι δημοτικού θα ξέρει να σου πει όλας τας λεπτομέρειας. Το χόκεϊ είναι ένα άθλημα για όλη την οικογένεια (έτσι το πουλούν)… που ζεις ξανθιά μου…

Έχω ξαναπάει σε αυτό το μεγαααααλο τεράστιο κλειστό στάδιο να το πω … τέλος πάντων έχω ξαναπάει στο Centre Bell κάπου υπάρχουν εγγραφές … Σάββατο λοιπόν με το παλιό μου παλτό βρεθήκαμε ακριβώς στις 5 έξω από το κτίριο. Περάσαμε από έλεγχο διαβατηρίων εεεε συγνώμη εμβολιασμού ήθελα να πω… μας εβαλαν βραχιολάκια και μας είπαν «χωρίς μάσκα» που θα την φοράς συνέχεια εκτός αν τρως, δεν μπαίνεις… Μείναμε λίγο στον εξωτερικό χώρο της εισόδου μας (έχει αρκετές γύρω γύρω)… μουσική, μια φουφού να μας ζεσταίνει από μπροστά…

αγάλματα παικτών … μη ρωτάς δεν ξερω ονόματα

και το γνωστό gohabsgo (χαμπς είναι το υποκοριστικό της ομαδας Καναντιένς … που ζεις ξανθιά και τέλος πάντων διάβασε για την ομάδα… Τόσο καιρό έχεις να διαβάσεις κάτι για τη μορεάλη σου. )

Τι λέγαμε… α ναι βρεθήκαμε χωρίς να ταλαιπωρηθούμε μέσα στο τεράσιτο αυτό κτίριο, θα μπορούσαμε να το γυρίσουμε λίγο αλλά έκανα οικονομια σε δυνάμεις και καραμελίτσες… φάγαμε χοτ ντοκς και τσικεν ναγκετσ… μας έκαναν δώρο και από ένα κασκόλ της ομάδας, (μία είναι η ομάδα και ας χάνει φέτος τα αυγά και τα πασχάλια)

βγάλαμε φωτογραφίες σαν τους τουρίστες κινέζους ένα πράγμα, και και κάποια στιγμή κάτσαμε στις θέσεις μας….

Γιγάντιες οθόνες, δυνατή μουσική, ένα σοου, με διαγωνισμούς, με διαφημίσεις, με λέιζερ, μμμ παρουσίαση των παιχτών χιχι ε και κάπου εκεί και η προθέρμανση των παιχτών.

Η αλήθεια είναι πως όταν η τάπα, έπεφτε από τα χέρια του διαιτητή δεν άκουγες ούτε κιχ ….

γρήγορο παιχνίδι.. λίγο άγριο.. σα να λέμε οι Καναδοί βγάζουν τη μάσκα της ευγένειάς τους, αλλά δεν προλάβαινες να βρίσεις γιατί σε πλάκωναν στη μουσική χαχαχα. Αυτά που μου έκαναν εντύπωση:

  1. Γρήγορο σκειτ στον πάγο
  2. που κοιτάς ξανθιά εκεί είναι η τάπα .. α όχι δεν είναι τελικά και άλλο στικ έσπασε?
  3. Μπήκε?
  4. Καλέ γιατί δέρνονται… τέλος πάντων καλά του έκανε … αχα παίζουμε με ένα παίχτη λιγότερο ω τώρα με έναν περισσότερο.
  5. Δεν είμαστε καλά, παίζουμε χωρίς τερματοφύλακα….
  6. Το παλιο παλτό βαριέται
  7. ….

Επτά πολύ γέλιο. Θέμα η μάσκα. Φάση πρώτη. Καθώς περιμένω το παλιό μου παλτό να βγει από την τουαλέτα, έχω καθίσει σε ένα τραπεζάκι και έχω κατεβάσει τη μάσκα μου. Με πλησιάζει ένας γλυκύτατος φύλακας, τεράστιος και πανύψηλος. «Συγγνώμη, κυρία μου αλλά πρέπει να φορέσετε τη μάσκα σας.» Κάθομαι σε τραπεζάκι, περιμένω το συζηγό μου, … και ξέρετε ένιωσα λίγο πως με ενοχλεί η μάσκα. » Σας καταλαβαίνω, αλλά θα πρέπει να έχετε φαγητό στο τραπεζάκι, … και θα σας πρότεινα αν νιώθετε πως θέλετε να βγάλετε την μάσκα για λίγο, μπορείτε να πάτε στην τουαλέτα, να κλείσετε την πόρτα και να βγάλετε τη μάσκα μέχρι να νιώσετε καλύτερα.» ( η ευγένεια των οργάνων ) Παίζεται και να με συμπάθησε, γιατί και στο τέλος του αγώνα, μας βοήθησε να βγούμε από την πιο εύκολη έξοδο, με ρωτήσε αν είμαι Ελληνίδα από τη προφορά των αγγλικών μου, (εκείνος Λιβανέζος) και έδωσε (από μόνος του) οδηγίες στο παλιο παλτό, σε πιο δρόμο να πάμε για ουμπερ, κοιτώντας πάντα στα μάτια εμένα η την γκομενάρα κούρασή μου χαχαχαχα

Δεύτερη φάση. Καθ όλη τη διάρκεια του αγώνα, ανά τακτά διαστήματα, έμπαινε από την πύλη εισόδου του κάθε τμήματος θέσεων ένα κύριος ψηλός με κουστούμι, γραβάτα, ακουστικό στο αυτί του (λουκ μυστικός πράκτορας ένα πράγμα), κρατώντας πάντα ένα μικρό αναλόγιο και ένα στυλό. Κάρφωνε με έντονη ματιά το δράστη και χτυπούσε ρυθμικά το στυλό!!!! Ακούνητος, σαν να προσπαθούσε να υπνωτίσει την προσοχή και τη ματιά του δράστη, και είτε βλέπαμε αγώνα, ή χορεύαμε, ή βγάζαμε σέλφι, ή ή ή… ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕ!!! αφού είχε συλλάβει με επιτυχία την προσοχή του δράστη, του έκανε την γνωστή κίνηση. «Ανέβασε τη μάσκα σου!» Πάγωνε ο δράστης και … αφού πρώτα χαμογελούσε αμήχανα την ανέβαζε …

α άσχετο, στην αρχή κερδίζαμε αλλά μετά χάσαμε … χάλια πάμε φέτος… αστα ξανθιά μου, δεν καταλαβαίνουν πόσο εύκολο είναι , πας πίσω από το τέρμα γυρνάς και τσακ ταπάρεις… 8. Οι οδηγίες μου και το πάθος μου για το παιχνίδι οδήγησαν το παλιό μου παλτό στο γέλιο

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂