Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Advertisements

Όχι που θα μου την φέρεις πρώτος!

Σήμερα ξέρω, από το πρωί με κυνηγάς, ακόμη και την ώρα που πλάθω μπιφτέκια προσπαθείς να δώσεις το ρυθμό με ξυλιές στον πωπωπωπω μου. Το βράδυ είναι σίγουρο θα μου φέρεις σοκολατάκια όμως κάθε μέρα σε κάθε ευκαιρία παίζεις με τα φώτα του αυτοκινήτου σου, για να γυρίζω να παγώνω σα λαγουδάκι και εσύ να γελάς στη χαρά των ματιών μου. 

Μου αρέσει να σου μαγειρεύω, να γυρίζω στο σπίτι και εσύ να έχεις βρει χρόνο να μαζέψεις την κουζίνα, μου αρέσει να σου φτιάχνω το ταπεράκι σου με το γεύμα σου στη δουλειά … μου αρέσει που όλα αυτά τα κάνουμε σα να μην μεγαλώσαμε πότε, κάθε μέρα στο όνομα του έρωτα. Μου αρέσει που έχουμε βάλει δήθεν αδιάφορα τον Ερωτα να τσακώνεται με τον θάνατο για να χαιρόμαστε εμείς κάθε δευτερόλεπτο της ζωής. 

Σήμερα θα μου φέρεις σοκολατάκια  από την μεγάλη σοκολατοκαρδιά που έχει φυτρώσει λόγω της ημέρας 

αλλα σε πρόλαβα, με το που θα ανοίξεις πεινασμένος να φας … θα σε περιμένει το αγαπημένο σου τρίπατο σαντούιτσ με τονο μαγιονέζα φρέσκο κρεμμυδάκι και ντομάτα … μόνο που … 

ε λόγω της ημέρας θα έχει πάνω του μια καρδιά από την ντοματοκαρδιά!!! Φέρνω το ντοκουμέντο εδώ στο εξοχικό του μυαλού μου, σε λίγο λίγο θα πεινάσεις. Ο Έρωτας περνά από το στομάχι !!!  

Καλή όρεξη …  

IMG-0983.JPG

Τριαντά οκτώ χρόνια :)

…. μου έγραψες τόσα …. κοκκίνισα, τα βλέπουν και τα άλλα σερνικά … χαλάς την πιάτσα …. Αυτή η τεράστια λαχτάρα σου να το φωνάξεις σε όλο τον κόσμο, διαβάζω τα σχόλια, οι περισσότεροι μας ξέρουν «μαζί» δεκαετίες … γελάω γιατί να, καθώς διάβαζα τα σχόλια σκεφτόμουν πως οι περισσότεροι έχουν βιώσει τουλάχιστον έναν καυγά μας. μπουχαχα

Όταν καυγαδίζουμε, τα 38 χρόνια που αγαπιόμαστε φουντώνουν ανεξέλεγκτες πυρκαγιές. Όταν καυγαδίζουμε, μετά από 38 χρόνια, φαίνεται πραγματικά πως αυτός ο έρωτας έχει καταφέρει να μην σβήσει. Πως τα κατάφερε και δεν έχει σβήσει δεν ξέρω….αντέχει τα πάντα …μας σπρώχνει να γινόμαστε θεοί, να αντέχουμε τα πάντα…  και όταν λέω «τα πάντα» ξέρεις πως το εννοώ! Όταν καυγαδίζουμε μετά από 38 χρόνια, φτάνω στο σημείο να νιώσω από τα νεύρα μου πως έχω δύο εναλλακτικές ή να πέσω από το μπαλκόνι ή να πέσω στην αγκαλιά σου. Ουσιαστικά σε αναζητώ απεγνωσμένα, σε θέλω απεγνωσμένα, δεν έχω άλλη επιλογή στη ζωή μου από σένα, σε επιλέγω κάθε λεπτό, κάθε στιγμή… σε επιλέγω ακόμη και καθώς τσακώνομαι άγρια μαζί σου, σε επιλέγω ως λύτρωση. 

(αχ αυτά τα ραβασάκια μας αχ ) Πως να εξηγήσεις και να εξηγήσω με λόγια το μέγεθος αυτού του έρωτα. Δεν είναι πως σε αγαπώ σαν αίμα μου, σε νοιάζομαι σα παιδί μου, σε σέβομαι σα θεό μου, είναι πως εξακολουθώ να είμαι ερωτευμένη, γοητευμένη με κάθε σου κίνηση, με κάθε σου σκέψη, με κάθε σου δημιουργία, βάζεις βενζίνη στο αυτοκίνητο και σε θαυμάζω κρυφά, νιώθω πως γεμίζεις το ντεπόζιτο της ζωής μας, με ένα σωρό καλούδια για νέα ταξίδια … και αυτός ο καθρέφτης των πράσινων (ας τους να λένε πρασινα είναι )  ματιών σου που πάντα μα πάντα αντικατοπτρίζει τον πιο ωραίο μου εαυτό… πώς το κάνεις … με κάνεις και κοκκινίζω … ευτυχώς για μας ποτέ δεν σταματήσαμε να στέλνουμε ραβασάκια ο ένας στον άλλον …συνήθεια από το σχολείο …μέχρι να φτάσει το ραβασάκι στα χέρια μας, το διάβαζαν όλοι οι συμμαθητές μας… καμιά φορά και ο καθηγητής…τώρα τα διαβάζει και ο Mark 

σε λατρεύω … 

Κατάκτηση! Καλή Πρωτοχρονιά :)

Επιστροφή. Κάτι σαν την τελευταία μέρα του χρόνου. Θέλεις και δεν θέλεις. Μάλλον περισσότερο δεν θέλαμε να επιστρέψουμε. Ο νέος χρόνος είναι απαιτητικός, σκληρός, όπως ακριβώς η ανατροφή ενός παιδιού.  Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, βρώμικο αυτοκίνητο, χορτασμένοι εμείς, πεινασμένο αυτό. Η διαδρομή χαραγμένη και εμείς απλά αναζητούσαμε ένα βενζινάδικο πάνω σε αυτή τη διαδρομή

img_0883.JPG

Ζεστός ακόμη ο καφές του Σπούξη, καθαρά παράθυρα, χορτασμένο και το αυτοκίνητο μας,  λαμπερός ήλιος, χιονισμένο τοπίο! 

img_0895.JPG

Περνούσαμε από διάφορα χωριά και αναρωτιόμουν με τι ασχολούνται οι άνθρωποι που ζουν σε αυτά. Μικρή κραυγή χάρας, με το που το αντίκρισα.

img_0864.JPG

Ένας περίπτερος χριστουγεννιάτικος ναός, πανέμορφος χιονισμένος με προκαλούσε να τον κατακτήσω. Κατακτάς, πας για άλλα, συλλέγεις και πάλι απ την αρχή …. Περισσότερες πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή με αυτόν τον τόσο όμορφο περίπτερο ναό εδώ Milford&;nbsp;;

Φυσικά σταματήσαμε, με το παλιό μου παλτό να μουρμουρά, εθιμοτυπική μουρμούρα, περισσότερο για να παίξει με την χαρά μου, να την ακούσει να κελαηδά κόντρα στη γκρίνια !

img_0868.JPG

Στους περίπτερους ναούς υπάρχουν σκαλιά, έστω και ένα σκαλί … Ανεβαίνεις και ξαφνικά βρίσκεσαι στο κέντρο. 

img_0869.JPG

Κατακτήσαμε το κέντρο, το σφραγίσαμε με ένα φιλί και ανοίξαμε άπειρους ενεργειακούς κύκλους, τρυπήσαμε το σύμπαν με το φιλί μας, σφραγίσαμε την επιστροφή στο μαζί για ό,τι φέρει η νέα χρονιά …. 

img-0907.JPG

πολικό ψύχος  στο Μόντρεαλ με το θερμόμετρο συνεχώς να πέφτει όσο πλησιάζαμε… 

 

Καλή Πρωτοχρονιά 🙂

 

Το προλαβαίνουμε ανοιχτό :)

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=j2XX369Zwu0[/embedyt]

Φυλακίζω κάτι μαγικό. Κατάφερα μέσα στην μαγεία που μου χάριζε να κλέψω την συνταγή. Στις μαγικές στιγμές οι συνταγές είναι πάντα καλά κρυμμένες μέσα στην απόλαυση… Σε πετούν ψηλά σε οργασμικούς ουρανούς και άντε εσύ να βρεις το μυαλό (?) να αντιγράψεις το μοναδικό καλά κρυμμένο συστατικό. 

και που λες εξοχικό του μυαλού μου από το πρωί της Κυριακής μάζεψα ήλιο στον μπαλκόνι. Μόνο μου μέλημα το κοτόπουλο με τις πατατούλες στο φούρνο. Γουργούριζα στον ήλιο … γουργουριζε το παλιό μου παλτό για την νοστιμιά της πατατούλας… βρεθήκαμε στο κρεββάτι να γουργουρίζουμε και οι δύο… 

ξαφνικά γουργούρισε το στομαχάκι μας για γλυκό… μιλφέιγ από ένα συγκεκριμένο ζαχαροπλαστείο…. Το προλαβαίνουμε ανοιχτό? Φεύγουμε τώρα… μισή ώρα δρόμος …. Το προλάβαμε αλλά δεν είχε μιλφέιγ πήραμε δύο άλλα γλυκάκια να τα δοκιμάσουμε και … σοκοφρέττες με λευκή σοκολάτα. 

Που πάμε… πάμε να πάρουμε καφέ και να κυνηγήσουμε το ηλιοβασίλεμα. 

Πυξίδα μας μόνο ο ουρανός στο σημείο που σιγά σιγά έδυε ο ήλιος… σπίτια, δέντρα ψηλά, ξαφνικές στροφές στο δρόμο …δρόμοι που έχασαν την σημασία του ονόματος τους…  αλλάζαμε πορεία … να μας φτάσει η βενζίνη για επιστροφή… να να εδώ καλά είναι … τι είναι … κάτι είναι ποιός ξέρει…. 

20170723_203336.jpg

Απόλαυση ο ζεστός καφές, το ζεστό φιλί, η ζεστή αγκαλιά… μικρά παιδιά που χάθηκαν,  το ένα μέσα στο άλλο βρέθηκαν έφηβοι σε ερωτική στιγμή με το ηλιοβασίλεμα να τους χαζεύει και να χαίρεται που πήγαμε να το βρούμε  

Τόσο απλό, αυτή είναι η δύναμη στη σχέση μας … 

Τετάρτη βράδυ 26 Ιουλίου, λίγο πριν κοιμηθώ δεν ξεχνώ το τάμα της ημερομηνίας αυτής …σε μια πανέμορφη γωνιά στα Τέμπη … 

Χρόνια πολλά σε ευχαριστώ