Φωτογράφος και ας πονά ! :)

Πέρασε το Σάββατο, πως πέρασε ? Με εσένα στο κρεββάτι, με εμένα στο κρεββάτι…και με την αγωνία… να επαναλειτουργήσουν όλα φυσιολογικά και πάλι … Πως πέρασε το Σάββατο… δεν ξέρω… κάπου χαμένη στην φωνή σου …

Ξημέρωσε Κυριακή 26 Ιουλίου

6. 33 το πρωί και ένα μικρό κομματάκι μέσα σου που τόσο καιρό δεν το έπαιζαν τα άλλα όργανα, άρχισε πάλι χαρούμενο να παίζει στην ¨παιδική χαρά» !

Φοβάμαι να πω «όλα καλά»… ίσως μου λείπει η σωματική επαφή, να σε αγγίξω να σε μυρίσω, να ευχαριστηθούν όλες μου οι αισθήσεις … να δώσουν σήμα στον εγκέφαλο..

Σήμερα είναι η γιορτή σου … φέρνω εδώ στη χαρτόκουτα του μυαλού μου όσα λογάκια σου έγραψα δημόσια από την χαρά μου… Ξέρεις πως αν πας πίσω σε αυτό το ημερολόγιο είναι όλα καταγεγραμμένα.  Κάτσε να τα φέρω, κάνουν τόση χαρά οι φίλες μου όλες, φάγαμε και ένα παγωτάκι … δεν είχε καλή γέψη όμως … του έλειπε ένα συστατικό… 

«Το φεις μου προτείνει φωτογραφία από πέρσι τέτοια μέρα, μαζί να τραγουδάμε στη γιορτή σου στην Ελλάδα. Θυμάμαι και προηγούμενες χρονιές. Πάρτυ σε παραλίες, στο σπίτι, σε κλαμπ, ή οι δυο μας κρυμμένοι σε μαγικούς καλοκαιρινούς παραδείσους ή στον παράδεισο των Τεμπών στην ιδιαίτερα στοργική εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, εκεί να αφήνουμε μια τεράστια λαμπάδα σαν το μπόι σου μαζί με ένα ταπεινό Ευχαριστώ 🙂

Επεισοδιακή η ημέρα της γιορτής σου πάντα, ακόμα και με χρονιές που μας βρήκαν χώρια (;)…εσύ στον Καναδά και εγώ να ετοιμάζω βαλίτσες για μετοίκηση ή να αποχαιρετώ τη μητέρα μου για πάντα.
Φέτος σε βρίσκει στο νοσοκομείο να αναρρώνεις μετά από προγραμματισμένη επέμβαση και εμένα στο σπίτι μας , δέκα λεπτά απόσταση με τους κανονισμούς της πανδημίας να μας απαγορεύουν να είμαστε Μαζί !!! Πόσο αστεία είναι αυτή η απαγόρευση λες και κάτι μπορεί να μας χωρίσει !!! Με συγχρονισμένες τις ανάσες μας, με την τεχνολογία σύμμαχο γιορτάζουμε Μαζί !
Η δύναμη σου θαυμαστή !!! Άλλη μια μάχη της υγείας σου που την κερδίζεις! Με το καλό να επιστρέψεις Σπίτι μας να σε γεμίσω με φιλιά και αγκαλιές ! Για την ώρα σε γεμίζω με Αγάπη !!! Χρόνια πολλά μωρό μου να σαι καλά … αυτά δεν γράφω άλλα … 🙂
φωτογραφία από το δωμάτιο της κλινικής με εσένα πίσω από το τζάμι-φωτογράφος και ας πονά (!) – και εμένα κάπου εκεί … να εκεί σε αυτή την πολυκατοικία να σου χαμογελώ… καθώς πάντα βρίσκεις τρόπο να με κανείς ευτυχισμένη και ευλογημένη … το είπα ε; Δεν γράφω άλλα χαχαχα
Καληνύχτα Παλιό μου παλτό 🙂

…και στα 40 σε αγαπώ!

Περνούν τα χρόνια που είμαστε μαζί, σαράντα κλείσαμε χθες. Προσπαθώ να ξαναγυρίσω στα 15 πρώτα χρόνια της ζωής μου πριν σε γνωρίσω, νιώθω την ύπαρξή σου ακόμα και εκεί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ίσως να είναι ο στίχος «ο κόσμος φτιάχτηκε για να σε συναντήσω», έτσι και εμείς γεννηθήκαμε με την εντολή να συναντηθούμε… για να με αναβαθμίσεις σε καλύτερο άνθρωπο

Δεν θυμάμαι αν υπήρξαν προηγούμενες ζωές μου, δεν γνωρίζω αν θα υπάρξουν επόμενες, πάντως στην παρούσα είσαι η αναπνοή, στις σκέψεις μου, στις πράξεις, στον ύπνο μου, στις αισθήσεις μου, στις αταξίες μου, σε κάθε μου προσπάθεια, επίτευγμα, αποδοχή, απόρριψη, είσαι η πληροφορία της ψυχής μου..

Επειδή έχουμε ζωή ακόμα μπροστά μας , δεν καταγράφω κάτι άλλο σήμερα… χθες ξυπνήσαμε μαζί, έφτιαξες όπως κάθε μέρα πρωινό, με πήγες όπως κάθε Σάββατο σχολείο, ανταλλάξαμε ερωτικά μηνύματα, στο σχόλασμα με περίμενες στην πόρτα, ψωνίσαμε καλούδια, έφτιαξα τορτελίνια φούρνου, έφτιαξες σούπα μανιταριών, ήπιαμε κρασί, ψηφίσαμε το καλύτερο μας σεξ, την καλύτερη μας εκδρομή, θυμηθήκαμε, γελάσαμε, διάλεξες μια φωτογραφία μας για δημοσίευση (ευτυχώς όχι από την γυμνή μας φωτογράφιση χαχα), φάγαμε σοκολατάκια στο κρεββάτι, κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου…. μου έβγαλες τα γυαλάκια πρεσβυωπίας καθώς ροχάλιζα… ρουτίνα γεμάτη έρωτα, αγάπη που κάθε φορά που αλλάζουμε πλευρό ψιθυρίζει σε αγαπώ, ενώνει τα χείλη, χαϊδεύει και σκεπάζει την σάρκα …

Αυτό τον καιρό το παλιό μου παλτό χτυπιέται με αυτό το τραγούδι!!!

 

 

Η αντοχή της ασπίδας!

Τα επικίνδυνα πέρασαν και τώρα τα δύσκολα γίνονται όλα και πιο βατά πάντα άγνωστα μονοπάτια αλλά μακριά από γκρεμούς.

Το παλιό μου παλτό τέλειο σερνικό που δίνει μάχη με όπλο την αισιοδοξία. Μπορώ να πω πως όλη η περιπέτεια με τρόμαξε. Με τρόμαξε το γεγονός πως η Στελθ ξεπέρασε τις δυνάμεις της και βρέθηκε να τρέμει από κούραση. Με τρόμαξε το γεγονός πως όλες μου οι φίλες μια μια γινόντουσαν ράκος και έμενα μόνη… Πιο πολύ με τρόμαξε η επιπλοκή που μας γύρισε άρον άρον στο νοσοκομείο… με ασθενοφόρο στα επείγοντα…λίγες ώρες μετά την επιστροφή μας στο σπίτι μετά από 4 νύχτες. Η επιστροφή της επιστροφής ω… επιστροφή!!! Για να επιστρέψουμε στην χειρουργική κλινική του νοσοκομείου έπρεπε να περάσουμε δυστυχώς από τα επείγοντα για να οριστεί η εισαγωγή.   Τα επείγοντα, μια πύλη δυνατών πόνων, μια αρένα επιβίωσης όπου συναντάς τα πάντα. Μείναμε 24 ώρες και ο δυσκολότερος αγώνας ήταν ο βλάκας νοσοκόμος…. Η βλακεία δεν παλεύεται… η μόνη λύση είναι να την αποφύγεις όσο μπορείς …και να προσέχεις μην κάνεις εσύ τελικά μεγαλύτερη βλακεία

Δεν θέλω να κάνω βόλτες στην μπλογκογειτονιά. Θέλω μόνο να γράψω, εγωιστικά να γράψω για έναν αγώνα που έδωσα ως «ο άνθρωπος στο σαλονάκι». Επαναλαμβάνω, την επέμβαση, τον πόνο, την απότομη αλλαγή δεδομένων, την μάχη την δίνει το παλιό μου παλτό. Απλά συμπάσχω…\

Επαναλαμβάνω λοιπόν, τα επικίνδυνα που ίσως απείλησαν τη ζωή του πέρασαν. Πέρασαν χωρίς να δείξουν τα κοφτερά τους δόντια.  Πέρασαν χωρίς πυρετούς, ακόμη και στην επιπλοκή περάσαμε και ίσα που αγγίξαμε τα επικίνδυνα…

Μένει αυτός ο ηλίθιος φόβος, μήπως κάτι δεν επουλώσει σωστά… πονάει ακόμα … δύσκολη επούλωση… η μικρή ξανθιά εξακολουθεί να είναι τρομοκρατημένη, η ρομαντική χαμογέλα στην αγκαλιά του, η Στέλθ κάπου προσπαθεί να ανακτήσει δυνάμεις… χωρίς βέβαια να έχει και πολύ χρόνο, καθώς έχει και τη Χριστουγεννιάτικη γιορτή των σπορακίων αυτό το Σάββατο. Δυο Σάββατα έμεινα μακριά τους και … το τραγούδι δεν το ξέρουν … ελπίζω σε ένα θαύμα …

Τι έλεγα… έλεγα πως έμεινα εγώ με το εγώ μου για να φτιάξω ξόρκι επούλωσης

ξόρκι επούλωσης

Παίρνω φρεσκάδα από το χαμόγελό σου

τροφή σωστή για την θρέψη

ζητώ υπομονή δώρο να κάνω στο χρόνο

αντοχή στην ασπίδα του κορμιού 

φωτεινές λύσεις κόντρα στην ευαισθησία

 

Σημείωση, η μικρή ξανθιά στόλισε την φωλίτσα…

 

 

 

Ξόρκι με μέτωπα ενωμένα :)

Μόνο μη μου πάθεις κάτι… εσύ να μην μου πάθεις κάτι….Το Εσύ γίνεται κοινώς παρανομαστής του εμείς….

Δευτέρα πριν την Παρασκευή. Προετοιμασία, γέμισε του Σαββάτου και της Κυριακής προμήθειες η φωλιά μας. Όλα μαζί στροβιλίζονται αυτή την εβδομάδα, σακίδιο,  ραντεβού, γενέθλια, καθαρτικό, επέμβαση… κάποιοι ιστοί αράχνης στο σπίτι, οι καθρέφτες φιγουράρουν τις μουτζούρες τους με το φως. Η Στελθ μαζεύει διαμάντια για καύσιμα, η γκρινιάρα όλο σκόνες βλέπει χωρίς να καθαρίζει, η μικρή ξανθιά σκέφτεται τι παιχνίδι θα βάλει στο σάκο και αν θα στολίσει από τώρα και πως έχει και τους ελέγχους για τα σποράκια, η παστέλ απολαμβάνει την ηρεμία στο αίμα περιόδου,…τις αφήνω στην τρέλα τους…  όταν ενώνονται τα κούτελα μας η δύναμη τα νικά όλα …

Συλλέγω τα υλικά για το ξόρκι…

Ο,τι  συμβεί 

μαζί στο ραντεβού του 

ό,τι συμβεί

μαζί στη γέννηση του

λόγια πηγαίνουμε 

μαθηματικά αντιστοιχούμε

σε τόξο κύκλου 

όλες οι προθέσεις στο βαίνω της Παρασκευής

επέμβασης ταξίδι ό,τι συμβεί

τα μέτωπα μας ενωμένα

 

 

#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour