Αν θες μπορείς να ξαπλώσεις μαζί μου :)

Η κυρά Δέσποινα έγινε πια ένα μικρό παιδί στα χέρια μου. Γελάμε, κουτσομπολεύομε, αρκετές φορές μου λέει και κάποιο αστείο ή ακόμη και κάτι σοφό! Με περιμένει, γεμίζει χαρά …γιατί … γιατί θα πιούμε καφέ… είμαστε οι καφετζούδες … τώρα το καλοκαίρι στήνουμε τον καφενέ μας στο μπαλκόνι στην είσοδο… περνά ο κόσμος και εμείς … κουτσομπολεύουμε, όσους χαιρετούν τους αγαπάμε, όσους δεν χαιρετούν χεχεχεχε … μετά από αυτό το παιχνίδι …πάμε και βλέπουμε το έργο μας… και μετά … μετά αρχίζω τον αγώνα να την βάλω στο κρεββάτι – ακριβώς όπως τα μικρά παιδιά – για να φύγω… Την πρώτη φορά καθώς έπεφτε για ύπνο μου είπε… ‘αν θες μπορείς να ξαπλώσεις μαζί μου»… αμέ να το κάνουμε, αλλά θα πρέπει να έχω πάρει άδεια από τον Άντρα μου… Την δεύτερη φορά, καθώς την σκέπαζα και την φιλούσα της είπα σ αγαπώ … και μου είπε «και εγώ σε αγαπώ, μου θυμίζεις την μάνα μου, έτσι αυτό το χαμόγελο είχε…» 

Ακολουθούμε πιστά το πρόγραμμα … φροντίζω οι κινήσεις μου να είναι πάντα ίδιες… γεμάτες υπομονή και φροντίδα… στους δικούς της χρόνους … υπομονή και μεθοδικότητα, απόλυτη κάποιες φορές αλλά πάντα ευγενική και προσεκτική στις λέξεις που διαλέγω. 

Καθημερινή προσεκτική παρατήρηση αυτής της ασθένειας… και εκεί που υπάρχει χώρος φτιάξε παιχνίδια. Νίκησε την ανασφάλεια της. Θρέψε τον ναρκισσισμό της. 


Τώρα αυτό που μένει είναι το πόσο θα αντέξω, αυτή την καθημερινή τρίωρη ζωή που δεν έχει καμιά σχέση με την ζωή μου Κάθε απόγευμα …αχμμμ αφήνω όλες τις αρνητικές σκέψεις και τη μικροκαταθλιψουλα  σε μια γωνιά  πριν χτυπήσω το κουδούνι… Για τρεις ώρες προσπαθώ να διασκεδάζω κάθε μου κίνηση και κουβέντα μαζί της, λίγες φορές τα καταφέρνω και δεν υποκρίνομαι… Φεύγοντας …φεύγοντας … αχμμμ ακόμη δεν μπορώ να το περιγράψω…  

το λαλα είναι ασχετο .. απλώς θέλω να το ακούω την ώρα που σουλουπώνω τα γραμματάκια αχμμ λες να έχει σχέση τελικά αχμμμ  

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=zkfkJCyqCBc[/embedyt]

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

Μη φοβάσαι, έλα σιγά σιγά να βγούμε στο μπαλκόνι …

Αχ βρε κυρα δέσποινα αχ… τρεις ώρες κάθε μέρα… παρέα μαζί…ακολουθώντας τους δικούς σου ρυθμούς που σε βυθίζουν στην ανυπαρξία σου… Βολεύομαι και εγώ στις τρεις απογευματινές ώρες με τηλεόραση. Αμα καταφέρουμε ίσως τον Ιούλιο να αρχίσουμε να βγαίνουμε στο μπαλκόνι..να μιλάμε για τα αυτοκίνητα που περνούν και να χαιρετάμε τους Εβραίους με τα μπουκλάκια…σχετικά ακατάδεχτοι …όμως τους ξαφνιάζεις καθώς τους χαιρετας με μια εγκάρδια ευγένεια του στιλ δεν σε ξέρω αλλά ίσως με ξέρεις εσύ, κάποτε τους θυμόμουν όλους της γειτονιάς … τώρα… άλτ και χαμένη… 

Να βγούμε στο μπαλκόνι, ο καιρός δείχνει καλοκαίρι… σε έχει φοβίσει ο γιος σου ξέρω… είναι και το γατάκι μην σου ξεφύγει από την πόρτα και το πατήσει αυτοκίνητο… Φοβάται τόσο πολύ για το γατάκι που τελικά δεν σου το αφήνει ενώ ξέρει πως σου κάνει καλό… και τώρα και το γατάκι δεν έχεις και φοβάσαι μην βγεις έξω…  Ότι σε φοβίζει το θυμάσαι, ο μόνος τρόπος να θυμάσαι είναι να φοβάσαι, … παγώνω σε αυτή τη σκέψη …. περισσότερο γιατί νιώθω πως το τελευταίο δυνατό συναίσθημα που σου έμεινε να ταρακουνά την ανυπαρξία σου είναι ο φόβος … 

αχ βρε Δέσποινα πληρώνομαι για αυτή την παρέα που σου κάνω…  ξέρω ελληνικά και έχω την δύναμη άνετα να με πας στη Δράμα των παιδικών σου χρόνων ή να μου πεις μια φράση και να την καταλάβω. Δεν έχω τις γνώσεις για αυτή την ασθένεια ….μα αν τελικά σου μείνει και μόνο ο φόβος …θα γίνει και ο ορισμός για την επιθετικότητα σου. Καμιά φορά όταν προσπαθώ με διάφορα κολπάκια να σε κάνω να φας …νιώθω πως δεν τρως από θυμό γιατί δεν είναι ο γιος σου στο σπίτι …. δεν θυμάσαι που είναι ή θυμάσαι μόνο που θέλεις να τρως μόνο με εκείνον παρέα … ή ή φταίει που στο ψυγείο έχει πράγματα που δεν σου αρέσουν, σε ρωτάω τι σου αρέσει ως γεύση, και δεν θυμάσαι, μόνο τι δεν σου αρέσει καθόλου θυμάσαι  ….. τι να πω δεν ξέρω … ξέρω πως όταν φεύγω και σε φιλώ σου αρέσει πολύ…τόσο πολύ που άρχισες να αποζητάς το φιλί μου και όταν έρχομαι… και καμία φορά σε κάνω και γελάς κοροϊδεύοντας τους χοντρούς χαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

Αλλάζω απότομα διαδρομή στο μυαλό (?) μου κάθε που έρχομαι και κάθε που φεύγω … 

έτσι και τώρα αφήνω τις σκέψεις μου και πάμε μια βόλτα στην πόλη… 

όμορφος που είναι αυτός ο δρόμος, 

από τους πολύ αγαπημένους μου saint Denis…

ουπς φωτεινοί άνθρωποι αριστερά και δεξιά χορεύουν. 

Θέατρο του χαλαρού ποδιού

 19126197_359076001175550_987591079_o.jpg

19126241_359075771175573_2036597180_o.jpg 


Καληνύχτα κυρά Δέσποινα 🙂


Παροχή αέρα!

Έχει πάρει ένα μικρό σφουγγαράκι και σβήνει από το σήμερα στο χθές στο προχθές. Σβήνει σιγά σιγά τη ζωή της από την μνήμη της. Η κυρία Δέσποινα. Είχα πολύ καιρό να την επισκεφθώ. Με καλωσόρισε στο μπαλκόνι της. Δεν με θυμόνταν, όμως δεν με φοβόταν. Επανάληψη συνέχεια τις ίδιες ερωτήσεις. Πέρασε μια εβδομάδα και ξαναπήγα. Δεν ξέρω αν αυτό που θα γράψω ευσταθεί. Παρατήρησα όμως πως όταν με ρωτά κάτι και της απαντώ, σχεδόν ποτέ δεν θυμάται την απάντηση. Συνεχίζει να την βασανίζει η ερώτηση και δεν καταγράφει την απάντηση. Από την άλλη δοκίμασα να της περνάω την πληροφορία πριν επαναλάβει την ερώτηση. Έτσι πρόσεξα πως όχι μόνο δεν με ξαναρωτά, αλλά συγκρατεί την πληροφορία. 

Έτσι η ερώτηση σε ποια οδό μένεις, μετατράπηκε σε ερώτηση επιβεβαίωσης. 

Εσύ μένεις στην jean Talon σωστά? 

Σωστά. 

Το λαλά είναι άσχετο το συγκρότημα από τα αγαπημένα μου, 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=oWZWRFs9uQw[/embedyt]

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Αλτ και Χαμένος

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=Ajd_Gb9vEBA&feature=youtu.be&spfreload=10[/embedyt] 

Δεν ξέρω αν τα μάτια σου
είναι τα ίδια ακόμα
που μοιάζουνε λουλούδια στη βροχή.
Εγώ θα τα ξεχώριζα
σε θάλασσα σταγόνα,
σαν στάλα αίμα μέσα στην πληγή.

Δεν ξέρω αν το σώμα σου
είναι το ίδιο ακόμα,
αν μοιάζει με ένα σύννεφο απαλό.
Ήταν μαζί ο ουρανός
και το δικό μου χώμα
το πιο κοντά και το πιο μακρυνό.

Δε με κρατάει ό,τι θυμάμαι,
δεν φτάνει να το πεις ζωή,
απ` τα παλιά δεν ξεδιψάμε,
κανεις δεν ζει, αγάπη μου,
με χθεσινό φιλί.

Δεν ξέρω αν το γέλιο σου
είναι το ίδιο ακόμα,
εκείνο που χανόμουν σαν παιδί.
Όλος ο κόσμος μίκραινε,
γινόταν ένα στόμα,
χωρούσε μέσα σ` ένα σου φιλί.

Μπορεί να μας κρατήσει ό,τι θυμόμαστε? Ακούω αυτό το τραγούδι. Σκέφτομαι πως σίγουρα δενξεδιψάμε από τα παλιά  Δεν φτάνει να το πεις ζωή.Έχω την εντύπωση πως ίσως να μην επεδίωξα ποτέ να δεθώ με τα επιτεύγματα μου, τα αφήνω να δεθούν στη ζωή μου, χωρίς να επιτρέψω να εξαρτώμαι από αυτά. Έτσι η ζωή μου δεν έχει κύκλους που κλείνουν, κρίκοι που πιάνονται  ο ένας στον άλλο, αλλά είναι ένα σπιράλ …μάλλον δεν είναι και πολύ σίγουρη γιατί δεν έχω πάει και ποτε σε ψυχολόγο  Μια φορά μόνο πήγα …μια επίσκεψη …γιατί αναστενάζετε? γιατί αναστενάζετε? πφ λίγος ..

  αχμμμ τι έλεγα … α ναι 

Ένα  από τα νέα μου ενδιαφέροντα, τους νέους προσανατολισμούς, μια νέα ασχολία ίσως να είναι το «Αλτ και χαμένος». ( ο λόγος που «βαφτίζω» με αυτές τις λέξεις είναι για να μην πιάσει ο γουγλης αυτή την εγγραφή Θα παρακαλούσα σε αυτό το σημείο τον κάθε άγνωστό αναγνώστη που έπεσε σε αυτό το μπλογκ αναζητώντας απαντήσεις για αυτή τη νόσο….να μην συνεχίζει να διαβάζει. Το συγκεκριμένο μπλογκ είναι ένα ημερολόγιο με μόνη αξία μπουρδες και σκόρπιες σκέψεις μιας απλήςξανθιάς θέας …  ) Θεραπεία δεν υπάρχει όχι για τις μπουρδες μου μόνο αλλά και για την νόσο του Αλτ και χαμένος. 

Κάπου κάτι ακούγεται για ένα πρόγραμμα που θα βοήθεια τους ασθενείς. Στα σπάργανα ακόμα … Δεν έχω καμία γνώση αλλά κάτι με κεντρίζει. Σκόρπιες σκέψεις που ακόμη δεν έχουν βρει τον δρόμο τους. Κυρίως έχουν να κάνουν με το πόσο θα μπορούσα να βοηθήσω σε αυτό το πρόγραμμα ….κυρίως ως ένα πολύ μικρό γρανάζι στον τομέα της μουσικοθεραπείας. Φαίνεται πως η μουσική έχει μια μαγική δύναμη να πηγαίνει σε άγνωστες γωνιές του εγκεφάλου, ακόμα ίσως και φαινομενικά κατεστραμμένες και …να κάνει τα μαγικά της ξυπνήματα. 

Στο κοντινό μου περιβάλλον και σε αρκετά μικρή ηλικία ένιωσα να χάνω σιγά σιγά την γιαγιά μου από «μαλάκυνση εγκεφάλου» Έβλεπα και άκουγα πράγματα που αν και δεν τα θυμάμαι και πολύ καλά, μου έκαναν τρομερή εντύπωση, η λογική μου δεν μπορούσε να τα κατανοήσει. 

Κανείς λοιπόν δεν ζει με χθεσινό φιλί …από την άλλη πως είναι να χάνεις την ταυτότητα σου? 

Σήμερα βρέθηκα για  πρώτη φορά με την κυρία Δέσποινα. Χάνει την ταυτότητα της και …σαν να την αναζητά στο παρελθόν. Αύριο δεν θα με θυμάται. Θυμάται μόνο την πόλη που γεννήθηκε , το δάσκαλο της που είχε γιο και τον μάλωνε συνέχεια, θυμάται τον άντρα της, μου το δείχνει στην φωτογραφία, με ρώτησε που μένω… να μην περνώ από τις γραμμές δεν πρέπει. Όλα αυτά μου τα είπε ξανά και ξανά πολλές φορές ξανά και ξανά …διψασμένη δεν θα με θυμάται την επόμενη φορά 


νέες λεξούλες για την ξανθιά θέα ..

έκδηλη, άδηλη και ένας ιππόκαμπος 

το τραγούδι αυτό είναι από τον δίσκο «τελευταίος μου εαυτός»

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂