Στην Ελλάδα φιλεύτηκα

Στην Ελλάδα με κέρασαν, με φίλεψαν φίλοι, κάποιοι σταθερές αξίες, κάποιοι παλιοί και κάποιοι καινούριοι.

Και αυτό είναι στα αλήθεια μεγάλη ευλογία, να σου δίνεται απλόχερα αυτός ο χάρτης κερασμάτων που περιέχει πολλές διαφορετικές και μοναδικές διαδρομές σε γαλαξίες. Να κοιτάς, να παρατηρείς, να αποκρυπτογραφείς, να νιώθεις ζεστές ανθρώπινες παρουσίες, που κινήθηκαν σε άλλη τροχιά από σένα και που τελικά ξαναενώθηκαν έστω και για λίγο. Σε ρωτούν μετά, γιατί άραγε μπορούν στα μάτια σου να δουν τόσους πολλούς γαλαξίες… και εσύ τους απαντάς με το βλέμμα σου να τους φωτίζει: είσαι εσύ, εσύ, δεν το βλέπεις είσαι εσύ που μπορείς να τους αντιλαμβάνεσαι στο βλέμμα μου, βαθειά μέσα στον καθρέφτη μου. Είσαι εσύ, είναι η επιθυμία σου να με βάλεις ως εξαίρεση, ως μοναδική κατηγορία της ζωής σου. Να φιλέψεις το κορμί μου με φιλιά, αγκαλιές, τσάι, γάλα, δροσερό νερό, γέψεις που δεν άλλαξαν ποτέ. Να φτιάξεις το χώρο της καθημερινότητάς σου όπως βολεύει εμένα, για να με χαρείς να σε χαρώ στη μια στιγμή που το σύμπαν μάς φέρνει στο ίδιο σημείο, ένα τσιγάρο δρόμος από τον Καναδά στην Ελλάδα.

Σε αυτό το ταξίδι στην Ελλάδα, επιζητούσαμε να σμίξουμε με φίλους ξεκλέβοντας κάποιες ώρες από τις πανέμορφες υποχρεώσεις του γάμου. Κρυφά ονειρευόμαστε ίσως και να χαθούμε για λίγο στη θάλασσα και στην αύρα της.

Αυτοκολλητάκια η Ρούλα και ο Αλέξανδρος, μπήκαμε στο σπίτι και μας φίλεψαν αυτό το εξαιρετικό κρασί με την ετικέτα «είσαι σπίτι σου». Νιώσαμε πως είναι το δικό μας σπίτι, από την αγκαλιά, τον καφέ, την μπιρίμπα, την ίδια γλώσσα στα σοβαρά και αστεία, τον γλυκό ύπνο στον καναπέ, μέχρι τον πικρόγλυκο πόνο «μου έλειψες μα είμαι πάντα εδώ για σένα».

Ο εφηβικός μου φίλος Γιάννης, σε ετοιμότητα να με κεράσει τσίπουρο, να με κεράσει χρόνο για να μοιραστούμε τα της ζωής του και ζωής μου δίχως ταμπού και ντροπές. Απλή αποδοχή και ανοιγμα αγκαλιάς.

Ο γνωστός άγνωστος Ποσειδώνας, έτσι για να νιώσουμε πόσο σε αλλάζει η εξέλιξη, το σίγουρο είναι πως τα μικρά παγωτάκια του ζαχαροπλαστείου στον Χολαργό, έχουν κρατήσει τη γέψη Χολαργός, σε όποια γεύση…

Ο Βαγγέλης και η Τούλα, από την πρώτη στιγμή μας κέρασαν την ελπίδα πως ίσως ξεκλέβαμε δύο τρεις μέρες κοντά στη θάλασσα. Δεν έχει σημασία που δεν τα καταφέραμε τελικά. Σημασία έχει πως ήρθαν στο γάμο. Ο καλύτερος προσωπικός φίλος του Παλιού Παλτού, τι λένε οι δύο τους … πιφ άντρες.

Έπειτα είναι και αυτός ο Δημήτρης Vertigo … η προσωποποίηση της αντίδρασης που πάντα με κερνά το «ναι» σε ό,τι του ζητώ, έτσι γιατί είμαι ρούσα, σαν εξαίρεση στον κανόνα του. Πίναμε καφέ στη Μεσολογγίου, και ήταν ίσως και η πρώτη φορά που είδα το πρόσωπό του να λάμπει για ένα νέο σποράκι ανιψακι που είναι στο δρόμο…. Ετσι τον εκμεταλεύτηκα χεχεχε θα έρθεις μεθαύριο Κυριακή από κει που μένεις στην άλλη άκρη της Αθήνας, να με πάρεις από το Παγκράτι να πάμε στο πάρκο Τρίτση και να με γυρίσεις στο Παγκράτι; ΝΑΙ ρε ….

Κεφάλαιο μπλόγκερς….

Ο παλιός είναι αλλιώς!

Σε αυτή τη συνάντηση Σάββατο βράδυ βρεθήκαμε με τους παλιούς. Ότι είχε φύγει το παλιό μου παλτό, είχα μια εβδομάδα να ξεσαλώσω. Οι παλιοί είναι η κληρονομιά μου από το παθ. Αυτή τη φορά συναντηθήκαμε με τους εξής τρελούς: Βιβή, Έλενα, Πέτρο, Βασίλη. Τους άλλους μέσα στην τρέλα των προηγούμενων ημερών δεν κατάφερα να τους ειδοποιήσω για την ώρα και μέρα που εγώ ΕΓΩ επέλεξα, έτσι γιατί ΕΜΕΝΑ εμένα με βόλευε, τόσος εγωκεντρισμός δεν είναι εύκολο να τον καταπιεί κάποιος. Αυτά τα 4 ρεμάλια λοιπόν με κέρασαν το ΝΑΙ ότι πεις και με ΧΑΜΟΓΕΛΟ.

Χτυπούσε δυνατά η καρδιά μου, καθώς τους περίμενα στο Σύνταγμα, ένιωθα χαρά ναι χαρά. Οφείλω να προειδοποιήσω πως όσο αναφέρομαι σε αυτή τη συνάντηση τέσσερα άτομα θα καταλάβουν όταν και αν διαβάσουν χαχαχαχα Χτυπούσε η καρδιά μου λοιπόν χαρούμενα. Η ζουμερή αγκαλιά της Βιβής, η ζεστή αγκαλιά της Έλενας, η ντροπαλή αγκαλιά του Πέτρου, η ωωω άντε καλά αγκαλιά του Βασίλη. Τους έσφιξα όλους για να καταλάβουν πόσο πολύ τους αγαπώ χωρίς να τους ξέρω σχεδόν.

Το ξέρω όταν συναντιέμαι με αυτά τα ρεμάλια κατορθώνουν, με έναν ακατόρθωτο τρόπο, να μην είμαι ποτέ εγώ το θέμα της συνάντησης. Χάρηκα που δεν χαθήκαμε, ειδικά που δεν μας έχασε αυτός που δεν ξέραμε αν θα πρέπει να τον περιμένουμε. Εξάλλου ο κρυμμένος δεν φοβάται μη χαθεί καθώς έχει το προνόμιο να παρακολουθεί, ένα μικρό παιδί, που σκέφτεται αν θα μπεί στην παρέα ή αν θα του σπάσουν ως συνήθως τα νεύρα. Να το πω όμως ένα άγχος το είχα, όσο περπατούσαμε, για να πάμε κάπου (;) που αυτοί ήξεραν (;). Πέντε άτομα, σκόρπια διαδήλωση χαράς. Δεν ήταν η κουρασή μου μόνο, κατήφορος ήταν, ήταν που ήθελα να χαζέψω, ήταν που είχα να πατήσω το πόδι μου σε αυτό το δρόμο πολλά πολλά χρόνια….

«Παιδιά μη με χάσετε που πάτε;» ήμουν σίγουρη δεν ήξεραν που πήγαιναν, αν τους έχανα, κανένα πρόβλημα, θα συνέχιζαν χαμένα ρεμάλια στο πλήθος, για να πάνε να βρουν ένα όμορφο μπαρ κάπου στη Βουλής(;) Ααα δεν έχω παράπονο, κατά καιρούς μου έριχναν μια αστραφτερή ματιά χαράς που επιτέλους με έβλεπαν μετά από τόσα χρόνια. Με έβλεπαν, γιατί όλα αυτά τα χρόνια ο καθένας με τον τρόπο του δήλωναν το παρών τους και με ένιωθαν κοντά τους τόσο όσο για να μην ξεχάσουν το λόγο της συνάντησης. Ξέρετε είμαι και η ξανθιά θέα τους ας μην το ξεχνάμε αυτό.

Αυτό το γωνιακό είχε μια χλιδή, έναν αέρα ρε παιδί μου ανωτέρου επιπέδου, βροντοφώναζε «αν θες να νιώσεις έλα κάτσε» «Είμαι διαφορετικό, είμαι ψαγμένο, είμαι … αυτό που θέλεις να είσαι,» Η πρώτη που τσίμπησα, και ίσως και ο μοναδική ήμουν ΕΓΩ η ξανθιά θεά φυσικά. Και αυτά τα ρεμάλια που κατά τα άλλα δεν με πρόσεχαν και δεν ήμουν το θέμα τους, με ακολούθησαν με τελετουργικό τρόπο θυσίας, φυσικά δίχως να το καταλάβω καθότι και ξανθιά. Δήθεν σατέν το πράσινο φορεματάκι της καλλίγραμμης σερβιτόρας. Όλα δήθεν σε αυτή την κοπέλα. Το θέμα είναι πως όταν έχεις ένα εγώ σαν το δικό μου θεικό εγώ, δίνεις ευκαιρίες στα άλλα εγώ τελικά να σου δείξουν τη γνησιότητα τους και η γεννεαιοδωρία είναι σφραγίδα γνησιότητας ΕΓΩ.

Μα η κοπελίτσα με το νάιλον σατέν ήταν ηλίθια παρόλο που χαζοχαρούμενα της έδειξα τον δρόμο… δεν έχω προβλημα κορίτσι μου να τσαλακωθώ αλλά πρόσεξε μη κάνεις το λάθος να με δεις τσαλακωμένη ηλίθια ε ηλίθια. Η δήθεν λύση που μας έδωσε δεν μου άρεσε και τόσο. Μαζί με τη δική μου δυσφορία άρχισα να ακούω επιτέλους και τα μουρμουρητά των ρεμαλιών, που ναι με ακολουθούσαν πρόθυμα ως κριάρια προς σφαγή, αλλά άρχισαν και να δηλώνουν «αφού εδώ θέλει»…. χαχαχαχα ποιος θέλει? εγώ θέλω να χαρώ εσάς…

Μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα έζησα όσα θα ζούσαμε αν καθόμασταν μέσα και γινόμασταν μέρος του Δήθεν. Οφείλω να ομολογήσω πως ο πειρασμός ήταν τεράστιος να καθίσουμε όλοι σε αυτό το δήθεν τραπέζι. Είχα πολύ καιρό να ζήσω τον μοναδικό σατυρικό, χιουμοριστικό, ευρηματικό τρόπο των αγαπημένων μου ρεμαλιών. Έτσι και αλλιώς το κάθε ένα το θαυμάζω για τον δείκτη ευφυΐας του. Συναρπαστικός. Και μόνο αυτά που θα έγραφε ο Βασίλης μού έφταναν…. είχε ήδη αρχίσει να στροφάρει οργασμικά η διαστροφική του φαντασία, άκουγα από το στόμα του τις πρώτες λέξεις να πέφτουν, νωπό αίμα αιμοσταγούς και αιμόφυρτου θλίθερ σε ένα ταγκό για ηλίθιους δήθεν… Όμως στον Πέτρο δεν άρεσε, όσο και προσπαθούσε να ακολουθήσει, την Έλενα δεν την ένοιαζε και έμεινε η Βιβή που πάντα προειδοποιεί, «πάντως εδώ δεν θα μπορούμε να καπνίσουμε….» και εκεί που προσπαθούσαμε να ορίσουμε τις θέσεις μας… σε έναν δήθεν άνετο καναπέ .. ένιωσα πως βρίσκομαστε σε μαυσωλείο και …

Στροφή και φύγαμε, δύο βήματα πιο κάτω πήγαμε και βρήκαμε κάτι άσχετο … αχ δεν θα τους χορτάσω σκεφτόμουν, έναν έναν τους έπινα γουλιά γουλιά, άνοιξε η καρδιά μας με την αυθεντική ευγένεια του σερβιτόρου, τόσο που δεν είχε καμιά απολύτως σημασία που ήταν τόσο μα τόσο τσιγκούνης στο αλκοολ των ποτών που μας ετοίμαζε

.

Πόσο ξένη αισθάνθηκα με τις ζωές τους, τυπικά, ουσιαστικά, στην πραγματικότητα έπινα το ποτό μου με 4 άγνωστους γαλαξίες, και όμως ένιωθα τόσο μα τόσο τυχερή γιατί γιατί γιατί μ αγαπούσαν χωρίς λόγο. Ο Βασίλης μας έπρεπε να φύγει νωρίς… ξέχασα να τον ρωτήσω αν είχε μαζί το παπάκι του να μου το έβγαζε εκεί στη μέση του δρόμου να φιλούσα….

Να γράψετε ρε παιδιά, κάντε μια εγραφή για αυτή τη συνάντηση… έτσι όπως γράφαμε παλιά… ουφ δεν έγραψαν …. ήμουν, ένιωθα ερωτευμένη με τη βραδιά. Νομίζω αποτυπώθηκε στις φωτογραφίες. Για να καταλάβουμε τι λέω με αυτά τα παιδιά, έχουμε παίξει επιτραπέζια στο σπίτι μου, σε καφετέρια, έχουμε ταξιδέψει στη Θεσσαλονίκη, έχουμε παίξει μπόουλινγκ, έχουμε … και τι δεν έχουμε εξομολογηθεί… Το μεγάλο σοκ της βραδιάς ήταν όταν με μάλωσε η Βιβή για το πως δεν τα κανόνισα σωστά… Με μάλωσε με αγάπη όπως όταν με είχε μαλώσει και ο Πέτρος στην προηγούμενη συνάντηση που πάλι δεν τα είχα κανονίσει σωστά… τέλος πάντων… ένα θα πω…

Τέλος δεν θα ξεχάσω την εικόνα τρείς φίλοι να σε αγκαλιάζουν να σε περιμένουν να μπεις στο ταξί, να σε βγάζουν φωτογραφίες την ώρα που μπαίνεις στο ταξί … να σε καλομαθαίνουν !!!! Ναι ρε παιδιά σας παρακαλώ να με καλομάθετε και άλλο και άλλο…. Συμβουλή άμα μπαίνει το μπουστο μου στις φωτογραφίες των ποτών μεθάει ο φωτογράφος και για να είναι σωστή μια φωτογραφία πρέπει να φαίνεται η μπρατέλα ή έστω ένας ώμος με τατουάζ… και το πιο βασικό είναι μυστικό για το πόσες σέλφοπαρεα φωτογραφίες βγάλαμε μέχρι να βγάλουμε αυτή που όλα τα θηλυκά είμαστε όμορφα χαχαχαχαχα

Έμεινε μια φωτογραφία στο φέις… που μάλλον έκαψε ζηλιάρες καρδιές και είχαμε πυρκαγίες …

και τώρα η γλυκιά μου εκδίκηση Δεν έγραψαν? θα τους φέρω με το ζόρι εδώ να γράψουν να γράψουν σχόλιο χοχοχοχοχ θεά είμαι ξανθιά είμαι … ναι θα μου πουν λέμε τώρα… όχι τίποτε άλλο άλλα με κέρασαν το πιο ποτό ποτό

Κεφάλαιο μπλογκερ

Ο νέος είναι ωραίος.

που είχαμε μείνει… θα έρθεις να με πάρεις? ναι ρε…

και ήρθε πρωί πρωί, μόνο που δεν ήταν διαθέσιμος να περιμένει ούτε ένα λεπτό, και άργησα τρία λεπτά, και θα έφευγε μου είπε αγριεμένα γιατί ποτέ δεν περιμένει γυναίκα να βάλει το κραγιόν της, πόσο μάλλον όταν κατουριέται. Αλλά κύριος. πριν πάμε στη συνάντηση περάσαμε από το γραφείο του για να πάει εκεί που και ο βασιλιάς πάει μόνος του. Η συζήτηση που ακολουθεί είναι συζήτητη βλαμμένων, για να ξέρουμε τι λέμε : και δηλαδή που σου είπε ακριβώς ο Γιάννης πως θα συναντηθούμε.-Εγώ του ειπα στο πάρκο.Δεν μου είπες να του πω στο πάρκο για να τον βολεύει? -Ε το πάρκο είναι εδώ, -αααα δεν είναι αυτό που έχει τα παιχνίδια λουνα παρκ? – όχι από δω είναι … και που θα ξέρει τελικά ο Γιάννης που θα είμαστε΅… το πάρκο είναι εδώ σκιά δεν βλέπω σκιά (ήμουν σίγουρη δεν εψαχνε σκιά, μέρος όσο πιο κοντά στην είσοδο έψαχνε αλλά και σκία). Εχει καφετέρια εδώ μέσα. Δεν ξέρω – Γιατί είπαμε να συναντήθουμε εδώ? Εσύ το είπες γιατι θα άρεσει στο Γιάννη …και εγώ το πρότεινα… Ζέστη έχει ζέστη Πάντως είναι κοινό μας γνώρισμα πως δεν μας αρέσει η ζέστη.

Δεν ξέρω γιατί τη γνώρισα αμέσως από μακριά. Μάλλον, η αύρα της, μπορεί και η φωνή της. Άσχετο, δεν την είχα ακούσει ποτέ μου. Κάθε φορά όμως που διάβαζα σχόλιο ή κείμενο της αυτό το ύφος είχα στα αυτιά μου. Με κέρασε δίχως να με ξέρει, με φίλεψε το «πες εσύ και θα προσπαθήσω να τα καταφέρω να έρθω». Κάτι της είπα καθώς την πλησίαζα, ούτε που θυμάμαι, θυμάμαι την αγκαλιά της όμως, τοξοτέικη τόσο όσο χαχαχα όπως και η αυθόρμητη εξομολόγησή της για ακριβώς εκείνο που εκείνη τη στιγμή την μπλόκαρε. Έτσι ένιωσα μια πολύ οικία τοξοτίνα. Μου δώρησε το πρώτο της βιβλίο. Ασχετο, διάβασα λίγο στο αεροπλάνο .. θα σου πω θα σου πω…

Από πλευράς συμμετοχής. Η Μαρία Γ δεν μπορούσε, η Μαρίνα δεν μπορούσε, η Στεφανία δεν μπορούσε, η Κατερίνα δεν μπορούσε…

Έμεινε, ο Γιάννης που τον ήξερα από την παλιά γειτονιά, χροοονια φιλαράκια, ο Δημήτρης επίσης από την παλιά γειτονιά που ήξερε εμένα και τον Γιάννη, εγώ ήξερα το Γιάννη και τον Δημητρη, και ο Γιαννης ήξερε τη Μαρία. Συμπέρασμα, ο νέος για μένα ήταν η ωραία Μαρία χαχαχαχα Για την Μαρία θα πω μόνο πως είναι μια εξαιρετική ασπίδα προστασίας για ότι, όποιον νιώσει πως έχει πραγματική ανάγκη. Εξαιρετική ασπίδα με δική της ασπίδα αυτοπροστασίας στο βλέμμα της. Και όλα τα άλλα τα αφήνω στο κόκκινο σωλήνα παντελόνι που φορούσε με το χαρακτηριστικό σκίσιμο στο γόνατο, σημείο υπογραφής της, θα σε γονατίσω αν…

Παιδιά έχει ζέστη μη περπατήσουμε πολύ, όχι όχι εδώ είναι η καφετέρια… εγώ φταίω που δεν σκέφτηκα πως ο Γιάννης με τον Άρη έχουν δικό τους μέτρο περπατήματος του κοντά και μακριά χαχαχαχα Μια ζαλάδα την έχουμε όλοι στη φωτογραφία Ζαλισμένη γενικά από τη ζέστη δεν θυμάμαι τι λέγαμε, μόνο πως πολυλογούσα και προσπαθούσα να συγκρατηθώ για να μιλήσουν και οι άλλοι. Τώρα που το σκέφτομαι είναι ωραίο να μιλάς ελληνικά σε έναν τόπο που μιλούν ελληνικά ακόμα και οι γύρω σου στα τραπεζάκια. Δεν ήθελα να φύγουμε … με κερνούσαν, με φίλευαν, δεν ήθελα να φύγουμε… όμως όλους τους είχα βγάλει από την καθημερινότητά τους, τις υποχρεώσεις τους που είχαν αρχίσει να τους σκουντούν απαλά. Απαλά, όχι σαν τον Άρη που ήταν ο μόνος που χάρηκε που θα φύγουμε και τα έκανε και γυαλιά καρφιά μέσα στη χαρά του.

…. και το βλαμμένο με επέστρεψε στο Παγκράτι… και ήταν ωραίο που στην επιστροφή με κάποιον είχα να μουρμουράω… εγώ στο «εσύ φως μου να είσαι ο φάρος» και εκείνος ναι ναι χάρος σωστά!

μου το μαγάρισε το τραγούδι αντι για φάρος, χάρος ακούω από τότε !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Είναι ωραίο στην επιστροφή να έχεις παρέα. Να μη φεύγεις μόνη σου…. να μην αποχαιρετάς μόνη σου… να μην φεύγεις… να μένεις για πάντα εκεί στα φιλέματα

Καληνύχτα.

Ο απόλυτος εγωισμός νους της καρδιάς :)

Αποκλειστικότητα. Μάλιστα Το αποκλειστικό δικαίωμα εκμετάλλευσης, πλάκα μου κάνετε ..ναι ? ναι …. 

Μερικές ώρες πριν μπω σε μια διαδικασία να αποφασίσω. Το περίμενα, άργησε είπα δεν θα έρθει αλλά ήρθε τελικά … 


Έχω βρεθεί πολλές φορές όπως κάθε άνθρωπος σε σταυροδρόμια. Οι φίλες μου όμως όλες είναι στριμμένες. Άλλες διαλέγουν την δόξα, άλλες τα λεφτά, κάποιες την ηγεμονία κάποιες την καριέρα…. και μία, μόνο μία διαλέγει πάντα και μόνο του μνμ το χαβά Αχμμμ να κάνω μια παρένθεση για τις σεμνές και σεμνούς που θα διαβάσουν, πως πρόκειται για μια Ελληνική αργκό έκφραση που σημαίνει «ο Απόλυτος Εγωισμός» 

Ο απόλυτος εγωισμός λοιπόν είναι αυτή η μικρή ξανθιά θεά. Είναι μικρή, είναι ξανθιά, είναι θέα.  Είναι η Μανιούσκα, η φαρφουρένια της μαμάς μου… Θέλει να παίζει με τα παιχνίδια της . Νιώθω πως είναι μόνο αυτή από όλες τις φίλες μου που έχει την δύναμη να κράτα την φωτιά πάντα αναμμένη στο τζάκι της καρδιάς μου. Η μικρή ξανθιά θεά είναι η καρδιά μου τόσο απλά 


δεοντολογία θηλυκό, ευτυχώς αλλιώς αν ήταν σερνικό αχμμμ ας μην ξεφύγω … 

Ο επιστημονικός κλάδος που ασχολείται με το τι είναι καλό και τι είναι κακό καθώς και με τα ηθικά καθήκοντα και τις υποχρεώσεις, το  σύνολο των ηθικών αρχών ή αξιών συμπεριφοράς που διέπουν ένα άτομο ή μια ομάδα, πως θα έπρεπε να έχουν τα πράγματα, πως θα τα θέλαμε

ναι καλά, λες και δεν βλέπω του αμπέλου την φιλοσοφία που γίνεται δάφνη στης Πυθίας τα λόγια μπουρδου μπουρδου 

Πάμε πάλι. 

Δέον και λόγος .. αχμμμ  

Ο λόγος που πρέπει που έχω ανάγκη που αξίζει να … 

Ο νους της καρδιάς Η πνευματική δύναμη της καρδιάς μου Αυτή έχει την δύναμη και μόνο να επιλέξει 

Μικρή μου ξανθιά θέα έχεις τον λόγο ως το απόλυτο εγώ. Πάντα ερασιτέχνης, ποτέ επαγγελματίας  

στελθ.. προσγειωμένη σε παρακαλώ …ουφ καλά κράτα αναμμένες τις μηχανές 

πάμε πάλι 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=XaKr98ktoxU[/embedyt]


Δύσρυθμη Ομιλία στο Μύλο του Μυαλού (?) :)

Το τηλέφωνο είναι ένας μικρός βιασμός της σκέψης. Γυρίζω στο μύλο και ονειρεύομαι και ξαφνικά …ντριν… και φρενάρει απότομα ο μύλος του μυαλού(?). 


Και που λες και που λες…. ήθελα να ανέβω στο μύλο μαζί με το μπόμπιρα που είδη έκανε τους γύρους του, από τους πιο δυνατούς στη γειτονιά. Γυρίζει το μύλο  πολύ γρήγορα σκαρφαλώνει επάνω…όποιος αντέχει ας τρέξει και ας πηδήξει πάνω. Έχω φάει πολλές φορές τα μούτρα μου μέχρι που με θράσος βρήκα άλλο τρόπο. Γρήγορες κινήσεις, πιάνω-αφήνω πιάνω-αφήνω με σιγουριά με δύναμη αλλά και με ψυχρή αδιαφορία στις άγριες αμίλητες ματιές του μπόμπιρα.. σταματώ την τροχιά … 

ε και μετά.. αλλές φορές κατεβαίνει και πάει  στην τσουλήθρα,  

μπουχαχα

λίγες …πάααρα πολύ λίγες κατεβαίνει ..με περιμένει να ανέβω… πσσσ βολίδα τρέχει ο άτιμος …και την κατάλληλη στιγμή δίνει ένα σάλτο ανεβαίνει και μαζί ονειρευόμαστε στην ίδια τροχιά …

Τις περισσότερες όμως φορές ο μπόμπιρας κολλά… «Τι θες» «να ανέβω στο μύλο μαζί σου» «θέλε…» και μένει εκεί …κολλημένος …»Να σου πω άμα άμα κολλησω και εγώ αντε ο μύλος για να αλέσει κριθάρι σιτάρι κ.α….»  

Γραπώνω  το σωλήνα και αρχίζω να τρέχω… να τον βάλω σε γρήγορη τροχιά …και την κατάλληλη στιγμή να πηδήξω …

έτσι έγινε και σήμερα….. και και άρχισα να χάνω το το το βήμα μου… όλο πήγαινα πήγαινα πήγαινα  να πέσω… Με έσωσε η Στελθ, ψυχρή όπως πάντα Κεκεδίζεις! Γιατί κεκεδίζω? και ο άλλος μου λέει κάτι του τύπου είναι η «ηλιθιότητα των έξυπνων» και μετά και μετά … ντράπηκα … σταμάτησα…έκλεισα τα μάτια, βαθιά ανάσα...κατέβηκαν ασπίδες … βρέθηκα στο μύλο .. γρήγορα να γυρνά …μέλισσούλες πολλές πολλές που πετούσαν στο λειβάδι με τα λουλουδάκια των ονείρων …και φρούτα πολλά να διαλέξεις δύο….

sto tilefono.jpg 

το τηλέφωνο είναι μέσο επικοινωνίας… μα καμιά φορά ξαφνικά κόβεται η γραμμή … 


Κεκεδίζω καμιά φορά ..συμβαίνει όταν γίνομαι μικρό παιδί -όχι παραπάνω από 5 χρονών-, όταν παίζω στην παιδική χάρα με μεγαλύτερα και πιο έξυπνα από μένα παιδιά , ενθουσιασμένη χαρούμενη…να προλάβω, να τραβήξω το ενδιαφέρον …

  Κεκεδίζω όταν προσπαθώ να γίνω μοναδική, ιδιοφυΐα λαμπρό μυαλό, όταν προσπαθώ να παινέψω την μαλακία μου….

βρες κάτι έξυπνο …βρες κάτι έξυπνο … βρες κάτι έξυπνο να πεις… Να βρω να βρω να βρω… αλλά για πιο λόγο? 

Για την αρχή μιας εύρυθμης συνομιλίας, η μαγεία της επικοινωνιας δυο πλανητών που μπήκαν σε κοινή τροχιά και βλέπουν τα ίδια χρώματα  

και όμως δεν χρειάζεται προσπάθεια… μόνο να κατεβάζεις τις ασπίδες …

Σιγά μην άφηνα αυτή την εγγραφή χωρίς λαλα

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=7rK6O0YtBRY[/embedyt] 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

σημείωση: βρήκα την φωτογραφία και απλώς τις έβαλα χρώματα από πάνω με το ποντικάκι χιχιχι

Εκλογικός Χάρτης για τις ξανθιές :)

Μου το έστειλε το παλιο μου παλτό για να μην χάνομαι με τις ώρες  όταν πάω να αγοράσω τσάντα

eklogikos xartis.jpg

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=rWu0N0qPeME[/embedyt]


Στην μορεάλη μου την Κυριακή έχουμε μια πανέμορφη εκδήλωση γεμάτη από μυστικά γεύσης!

Ολη η Ελλάδα στο πιάτο μας, και όπως πέρσι έτσι και φέτος θα συμμετέχω εθελοντικά. Φέτος σε άλλο πόστο…

Καληνύχτα Μορεάλη μου :)

Αναρχοαυνανισμός και ψηφουλάκια !!!!!!

Πολλές φορές μπουρδουκλώνομαι όταν πρόκειται για νέα παιδιά… Πάντα μέσα μου φυτρώνει ένα «αλλά» … Θυμάμαι όταν ήμουν νέα ΅»οργισμένο νιάτο» ..γιατί δεν είναι νέα μόδα τα οργισμένα νιάτα…. μην λέμε μαλακίες για κρισοψηφουλάκια … τι έλεγα?… α ναι όταν λοιπόν έβραζα έκανα παρέα με τον Αναρχισμό  … διάφορους αναρχικούς ..των δρόμων, των σαλονιών, της εργατικής τάξης …  Αναζητούσα διέξοδο από την σαπίλα του συστήματος … από την μούχλα …

Έμπλεξα με τον έρωτα αργότερα και ξεχάστηκα λίγο η ξανθιά … Η ζωή όμως δεν με άφησε να ξεχάσω πως η οργή είναι δύναμη Αν δεν καταφέρεις να την οδηγείς εσύ σε οδηγεί εκείνη ή ακόμη χειρότερα την οδηγούν κάποιοι άλλοι … τα ψηφουλάκια  που λέγαμε …τα χειρότερα είναι εύκολα Δηλαδή χάνεις το » Είναι σου» σε απορροφά το σύστημα … μουχλιάζεις  …

Ο έρωτας με έμαθε να αγαπώ τη ζωή, να την σέβομαι να παλεύω γι αυτή, να φροντίζω ας πούμε έναν άρρωστο με τα υγιή μου κύτταρα… Να φροντίζω έναν άρρωστο…όχι να τον σκοτώνω για να εξαφανιστεί η ασθένεια γιατί απλά δεν εξαφανίζεται…γιατί απλά δεν έχω το δικαίωμα να αφαιρώ τη ζωή κανενός!!!! Ο έρωτας λοιπόν ας πούμε ότι γλύτωσε το ¨»οργισμένο μου νιάτο» από το άκρο της τρομοκρατίας … της θανατικής ποινής με απλά λογάκια

Δόξα στον έρωτα που με έμαθε τι σημαίνει Ακτιβισμός … Τι περίεργο μετά το πυρολουτρο του έρωτα…..χρόνια μετά .. βρέθηκα σε ένα σπιτάκι στην Ελλάδα …να αγωνίζομαι … γελάω… γιατί κάποια στιγμή … ήρθε το άγριο νιάτο άναρχο…ας μην πολυλογώ διαβάστε εδώ Προκήρυξη προς τους αναρχικούς και εδώ  ΑΓΩ

Ακούω τα ψηφουλάκια της τελευταίες μέρες να σέρνουν σε διαλόγους προς εκμετάλλευση …τα παιδιά από δω …τα παιδιά από κεί …και τα παιδιά χαμένα να πιστεύουν πως πολεμούν …. αμ δεν πολεμούν… τρομοκρατούν …. ή αν πολεμούν πολεμούν για εξουσιαστικά συμφέροντα 

Εχω να πω κάτι ? όχι να σε χαρώ …να μόνο να πω πως ο αναρχισμός διαμελίστηκε εδώ και χρόνια…εξουσιάστηκε με διάφορες προσδιοριστικές λεξούλες μπροστά από το Α….

Αν ήθελες κυρά μου να είσαι περήφανη για τον γιό σου  Ακτιβιστή να τον έκανες και όχι Αναρχικό … γιατί τώρα ή θα πρέπει να τον εν-τάξεις ή  χμμμ Βρες Ακτιβιστές μήπως και κάτι σώσουν …

και μιλώ σε σένα μάνα … γιατί στους νεαρούς μια ερώτηση μόνο έχω να κάνω … Τι σημαίνει έρωτας?

 

Άχετο Ξέρετε με πόσους νέους έχω μιλήσει και αδυνατούν να αφεθούν? …αδυνατούν να ερωτευτούν? Να τους πάει από τον φόβο …μήπως και χάσουν το εγώ τους  …φασόν τα φασώματα …και κανένα δεν έμαθε από τους γονείς, από το σχολείο, από την κοινωνία …την ώρα του φασώματος να ακούει τους τρελούς χτύπους  της καρδιά του …Έμειναν όλα στον αυνανισμό των πρώτων σταδίων …

και ότι κατάλαβες κατάλαβες …

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=RwUGSYDKUxU[/embedyt]

Αυταααα … 🙂