Στο πιλοτήριο του Θανάση :)

Πιλοτήριο 14 Ιανουαρίου

Μετά από ένα πλούσιο Σαββατοκύριακο έφτασε στην ώρα της μια όμορφη ηλιόλουστη ήρεμη και καθημερινή ημέρα. Διαλέγω τραγούδια, συλλέγω τις εμπειρίες του Σαββατοκύριακου και φύγαμε. Πιο απλό δεν γίνεται 

Πιλοτήριο 15 Ιανουαρίου

Δεν έχω καταλάβει γιατί όοολες οι δουλειές που έχω βιάζονται να τελειώσουν την Τρίτη. Αφού η Τρίτη δεν είναι η μέρα μου. Πιστεύω πως όλο το σύμπαν εργάζεται σκληρά να με κάνει να μην αγαπώ καθόλου αυτή τη μερα. Ευτυχώς έχω το αντίδοτο. Συνωμοτώ κρυφά βάφω τα πατουσάκια μου γαλάζια και δημιουργώ την δική μου στιγμή διαλέγοντας τραγούδια Φύγαμε !

Πιλοτήριο 16 Ιανουαρίου

Λέω σήμερα να ανοίξω ένα μπουκάλι κρασί. Να πιώ ένα ποτηράκι στην υγεία της παγωνιάς που μας περιμένει το βράδυ. Πολλές φορές ένας ουρανός που είναι ξάστερος χωρίς ίχνος σύννεφου παγώνει στην σχιζοφρένεια της λάσπης. Η παγωνιά έχει ένα φοβερό προνόμιο Σκοτώνει με μιας όλα τα μικρόβια. Στην υγειά της παγωνιάς 

Πιλοτήριο 17 Ιανουαρίου

Καλή η προπαρασκευή δεν λέω! Με συγκεντρώνει αν και είμαι πάντα συγκεντρωμένη … τι ήθελα να πω.. μη γελάς Ευη και Βιβή και Ρουλα …τι έλεγα όμως.. α ναι γι αυτό το γέλιο που ακούω ξαφνικά και κυρίως όταν σχεδιάζω «ταξίδια» Όπως και να έχει όμως έρχεται Σαββατοκύριακο με μπιλοζίρια και τα τραγούδια έχουν την δύναμη να ζεσταίνουν! 

Πιλοτήριο 18 Ιανουαρίου

«Και πότε θεία Μάνια θα έρθετε Ελλάδα! » «Είναι μυστικό μην το πεις σε κανέναν ίσως μέσα στη χρονιά » ¨αφού είναι μυστικό δεν το λέω πουθενά !» Χρόνια πολλά μικρέ μου Θανάση που μεγάλωσες τόσο πολύ που πήγες και στο «γυάλινο θέατρο» και είδες μια παράσταση που σε έκανε και να κλάψεις και να γελάσεις !!!

Πιλοτήριο 21 Ιανουαρίου

Θυμάμαι την πρώτη φορά που χτύπησα μια πόρτα για να ζητήσω χρήματα για έναν σκοπό. Πρέπει να ήμουν 10 χρονών, ήταν μια προσπάθεια του σχολείου μου. Ανακατεμένα συναισθήματα, ντροπής και υπερηφάνειας που μετατράπηκαν σε χαρά όταν μου έδωσαν την πρώτη οικονομική βοήθεια. Θυμάμαι και όλα τα αποκαρδιωτικά «γιατί» που μου γεννήθηκαν στη πρώτη άρνηση, καθώς και την δύναμη που χρειάστηκα για να νικήσω την απογοήτευση και να συνεχίσω την προσπάθεια. Φέτος έχω ένα πιο μεγάλο κίνητρο συμμετοχής στο 3ο Τηλεμαραθώνιο που οργανώνει η ερανική επιτροπή της ΕΚΜΜ Τα παιδιά!!! τους μαθητές και αποφοίτους των σχολείων, που σε ρόλο δημοσιογράφων άλλα και πρωταγωνιστών ζητούν την υποστήριξή μας. Είμαστε η αφορμή για να συνεχίσουν να προσπαθούν για το καλύτερο στη ζωή!

Πιλοτήριο 23 Ιανουαρίου
Υπάρχουν νέα παιδιά στο Μόντρεαλ που κυκλοφορούν στις γειτονιές τους και βοηθούν να ξεθάψουν οι οδηγοί τα αυτοκίνητα τους από το χιόνι. Το κάνουν μόνο για γυμναστική. Έτσι είναι, η θετική αύρα θέλει προπόνηση. Κάθε μεσημέρι προπονούμαι για να φεύγουν και οι τοξίνες !
Πιλοτήριο 24 Ιανουαρίου
και όπως έλεγα σε ένα έναν φίλο «Γιάννη μου δεν υπάρχει άλλη επιλογή για να επιβιώσει κάποιος στο κρύο. Η λογική λέει, κινήσου, πρόσεχε μην εξαντληθείς, βρες γρήγορα τα συναισθήματα που θα σε ζεστάνουν.» Το μόνο που ξέχασα να του πω είναι, τι κάνεις όταν γλυστράς σε καταστάσεις παγωμένου νερού, γλιστράς, πέφτεις και άντε να ξανασηκωθείς, καθώς σε κάθε προσπάθεια ….γλιστράς !και σαβουριαζεσαι πάλι και πάλι και πάλι !!! Η μόνη θεραπεία να κάνεις το ι υ και το γλιστρώ να γίνει γλυστρώ με γεύση γλυκού!!
αυτάαα 

...και μετά αρρώστησα με ένα φοβερό και τρομερό βήχα, με πράγματα που έβγαζα από μέσα μου και ως συνήθως ήταν τόσο μπλιαχ που δεν ήταν σίγουρα δικά μου, με πυρετό…λίγο και μετά με τα ρουθούνια να τρέχουν πολύ … σήμερα πιάνω, την αναπνοή μου, δεν είχα πυρετό και προλαβαίνω τα ρουθούνια μου στο τρέξιμο μάλλον από την Πέμπτη θα ξεκινήσω και πάλι τις πτήσεις

 

Advertisements

Αλλόκοτη ζέστη, πεταλούδες οι σκέψεις :)

Τέλος Σεπτεμβρίου, μια αλλόκοτη ζέστη χτυπά την Μορεάλη μου. Περισσότερο από σαράντα χρόνια, είχε να ζήσει η πόλη τόσο υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Δρομείς έπαθαν θερμοπληξία. Ο δείκτης δυσφορίας στους 40 βαθμούς. 

Σκέψεις που τρέχουν αυτή την ζεστή βραδιά. Να προλάβω να της γράψω πριν λιώσουν από την ζέστη. Πολλά σποράκια, θα τα χωρίζαμε φέτος σε προ νήπιο και νηπιαγωγείο. Όμως αρρώστησε η δασκάλα το Σάββατο. Αν και είχα μια κοπέλα για βοηθό, έζησα την κόλαση των 27 μικρών διαβόλων από τα όποια τα μεγάλα είναι 5 χρονών και τα μικρά 12 στον αριθμό είναι μόλις 4 χρονών. Αποπνικτική η ατμόσφαιρα στην αίθουσα καθώς φέτος την έχουν παραφορτώσει με ένα σωρό άχρηστα σχολικά έπιπλα. Δίνουμε μάχη μαζί με την υπεύθυνο και την Γενική Διευθύντρια. Η τάξη ή θα αδειάσει ή θα πάρω άλλη τάξη. Η χρονιά φέτος έχει τον δικό της βαθμό δυσκολίας που με κάνει να τρέμω. Ένα από τα σποράκια μου έχει σοβαρές αλλεργίες που μπορούν να τον οδηγήσουν γρήγορα σε αλλεργικό σοκ. Ετσι κουβαλά μαζί του epipen. Φοβάμαι πολύ φέτος, διαφορετικός φόβος… τεράστια ευθύνη. 

Σκέψεις να προλάβω πριν λιώσουν. Η μικρή μου Νορίτα, στο Λονδίνο πια μαζί με τον έφηβο Ιωσήφ, έφηβη και αυτή. Λίγες οι κουβέντες μας πια, σκέφτηκα να την φέρω εδώ στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Σε αυτή την χαρτούκουτα που έκλεισε 10 χρόνια ζωής. Ένα ημερολόγιο που κρατώ από τον Σεπτέμβριο του 2007. 

Αν πατήσετε στο tag «ανιψάκια», θα σας ανοίξει ένα υπέροχο μονοπάτι, που θα σας πάει σιγά σιγά, εγγραφή με εγγραφή  χρόνιααα πίσω… ζωγραφιές, τηλεφωνικές επικοινωνίες, βόλτες στην παιδική χαρά, ένα σωρό διαμαντάκια που ξεφουρνίζατε… ένα σωρό συναισθήματα που με γεμίζεται… 

Η ζέστη … αχ αυτή η αλλόκοτη ζέστη στο Μόντρεαλ. Γέμισε η πόλη με πεταλούδες. Πεταλούδες που έπρεπε να έχουν ξεκινήσει το μεγάλο τους ταξίδι για το Μεξικό. Η μεγαλύτερη μετανάστευση εντόμων. 

«Η ετήσια μετανάστευσή τους αποτελεί μυστήριο της φύσης. Τον Αύγουστο, όταν οι μέρες μικραίνουν, οι πεταλούδες πέφτουν σε χειμερία νάρκη, ενώ τον χειμώνα επιστρέφουν στο ίδιο σημείο του Μεξικού, στους καλυμμένους με δάση λόφους στο Μισοακάνο όπου βρίσκουν ιδανικές συνθήκες υγρασίας. Κάθε Μάρτιο επιστρέφουν στις νότιες ΗΠΑ, γεννούν τα αυγά τους και πεθαίνουν. Τα παιδιά τους ξεκινούν το ταξίδι τους προς βορρά ακολουθώντας τον ήλιο ώς τον Καναδά. Αρκετές γενιές γεννιούνται και πεθαίνουν το καλοκαίρι, μέχρι η τελευταία να αισθανθεί τον ερχομό του χειμώνα και ν’ αρχίσει το μακρύ ταξίδι της επιστροφής στο Μεξικό.

Οι «Μονάρχες» πετούν σαν τα ανεμόπτερα χρησιμοποιώντας τα ανοδικά ρεύματα για να ανέλθουν σε ύψος 1.300 μέτρων περίπου. Στη συνέχεια οι άνεμοι τις βοηθούν να ακολουθήσουν την πορεία τους. Μπορούν να ταξιδεύουν έως 144 χλμ. ημερησίως και η ικανότητα πλοήγησης που έχουν είναι εντυπωσιακή. Μόλις φτάσουν στο Μεξικό ανεβαίνουν σε υψόμετρο 4.500 μέτρων και ακολουθούν την πορεία τους προς τα υψίπεδα.»

Βρήκαν ζέστη και λουλούδια, ακόμη και τα λίγα λουλούδια του μπαλκονιού μου … Πανέμορφες χορεύουν αυτό τον καιρό στην πόλη …

IMG-0449.jpg

Κατάλαβες μικρή μου Νορίτα, κάπως έτσι γράφω και γράφω εδώ σε αυτή την καληνύχτα, κόσμος έρχεται και φεύγει, άλλοι περαστικοί, άλλοι φίλοι και άλλοι που έγιναν φίλοι και δεν θέλω να γίνουν περαστικοί στη ζωή μου..Δέκα χρόνια Καληνύχτα !!!

Καληνύχτα Νορίτα μου 🙂

Ανάβει τη γλύκα των 52 μου :)

Μια γλυκιά μέρα τα ακριβώς 52 μου χρόνια. Ξεκούραστη μέρα. Το παλιό παλτό μου χάρισε το ακριβότερο δώρο. Μια ερωτική εξομολόγηση δημόσια. Την ξεχωρίζω και την φέρνω εδώ στο εξοχικό του μυαλού (?) μου. Το όμορφο, το ιδιαίτερο είναι πως … κάθε μέρα νιώθω ακούω βλέπω γεύομαι αυτόν τον έρωτα …

«ΜΑΤΙΑ ΜΠΛΕ … ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΑ

Άλλο ένα κεράκι στην τούρτα, άλλη μια χρονιά μαζί, να γιορτάζουμε τα γενέθλιά σου.

Άλλη μια χρονιά που ευχαριστώ τον Θεό που με ευλόγησε, κάθε πρωί, να βλέπω το χαμόγελο του ουρανού και της θάλασσας μέσα στα μάτια σου. Άλλη μια χρονιά που αυτά τα μάτια με ταξίδεψαν, με μάγεψαν, με λύτρωσαν.

Εύχομαι, προσεύχομαι, πιστεύω, ονειρεύομαι και θέλω να είμαι τυχερός, να γιορτάζω κάθε χρόνο μαζί σου, αυτή την ξεχωριστή ημέρα.

Χρόνια πολλά. Να σε χαίρομαι, μωρό μου»

Γλυκιά μέρα όλη μέρα, με εμένα να απολαμβάνω ευχές, να τις μαζεύω μια μιά ξεχωριστά διαμαντάκια. Το καλλίτερο κάρβουνο, οι ευχές αυτές…Δάκρυσα με την Νορίτα μου …στολίζω στην όμορφη πτέρυγα του παλατιού μου αυτό το σπάνιας γραφής διαμάντι,

«Σαν σήμερα πριν 28-30 χρόνια (δεν λέμε ακριβή ημερομηνία) γεννήθηκε ένα παιδί που έμελλε να κάνει τη ζωή της μαμάς μου δύσκολη…..(δεν πειράζει) αλλά και όμορφη. Χρόνια πολλά θεία Μάνια από όλη την οικογένεια αλλά και από δύο ξεχωριστούς σου θαυμαστές τον ιπποπόταμο και τον αρκούδι μου τον Pooh! Ότι επιθυμείς δικό σου «

κάτσε μισό να φέρω και τι της απάντησα

 «Η μικρή μου αδελφή, που πάντα μικρότερη μου είναι και θα της κάνω τη ζωή δύσκολη, μου έκανε το μεγαλύτερο Δώρο της Ζωής μου όλης Δύο πανέμορφα ανιψάκια που με κάνουν σε κάθε τους βήμα υπερήφανη !!! Ευχαριστώ όλη την οικογένεια, μου λείπετε όσο ποτέ ιδιαίτερα σήμερα, σας αγαπώ και φυσικά μην τους αφήσεις με τίποτε αυτούς τους δύο. Ο ιπποπόταμος είναι η πυξίδα μου να σε βρίσκω πάντα και ο αρκούδι γνωρίζει άψογα την αγγλική γλώσσα Σας αγαπώ … δακρύζω η θεία σου»

,,,δάκρυσα για όσους δεν είχα την δύναμη να γευτώ και να αγκαλιάσω αυτή τη μέρα!!!!

Γραπτές ευχές, μα και τηλέφωνα, έβαλα τα καλά μου, χαμογέλασα στις πρώτες έντονες ρυτίδες μου, πέρασα με γρήγορες σίγουρες κινήσεις, τις λαμπερές, λευκές ανταύγειες των μαλλιών μου, με το μαγικό τσατσαροχτένι, τόνισα με μαύρο ρίμελ το βλέμμα και γλύκανα τα χείλη με το κραγιόν της μαλούμας που ακόμη έχω και χρησιμοποιώ σε εξαιρετικές περιπτώσεις…

Η διαδρομή σύντομη, η χαρά μεγάλη για αυτό το συντόμο ταξίδι,  να παραλάβουμε αυτό που παρακαλέσαμε να μας φυλάξουν … Δυο κομμάτια τεράστια, αφράτα, σαν τη ζωή μου με αυτά τα τόσο εξαιρετικά φίνας φύλλα σφολιάτας χρόνων, την τόσο πλούσια σε εμπειρίες λεπτή γεύση κρέμας, στρωμένα και πασπαλισμένα με ζάχαρη άχνη να με γαργαλά να γελώ και κανέλλα να με συναρπάζει να ερωτεύομαι… Μπήκαμε στο ζαχαροπλαστείο. Ο νεαρός Έλληνας μας έδωσε την πιο όμορφη τρομάρα… Δεν τα κρατήσαμε ! Πως? Αστράψαμε και βροντήσαμε σχεδόν ταυτόχρονα με το αστραφτερό χαμόγελο του νεαρού που κρατούσε όλο χαρά το κουτί …

Γυρίσαμε στη φωλιά μας … βράδυ στο μπαλκόνι … πριν τα σβήσω … σου χρωστώ μια απάντηση… Είσαι εσύ παλιό μου παλτό που μου ανάβεις

IMG-0277.jpg

την λάμψη του ουρανού και της θάλασσας

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Συναισθηματική πυξίδα !!!

… Δεν ξέρω πως να το ξεμπερδέψω μέσα μου… η μικρή μου αδελφή φεύγει από την Ελλάδα για Λονδίνο. Πάνε να βγάλουν ριζούλες εκεί … και καλά κάνει… χαίρομαι … οι ορίζοντες ανοιχτοί ….. όλος ο κόσμος μια γειτονιά… 

Mέσα μου βαθιά και εγωϊστικά  κάτι με μπερδεύει ή με ξεβολεύει…. ίσως και με ξεριζώνει … Η καρδιά μου έμαθε μετά από 8 χρόνια εδώ στη Μορεάλη …να έχει τον ένα παλμό της στην πατούσα που ακουμπά στην Ελλάδα και το άλλο στον Καναδά. Έτσι έμαθα να τρέφομαι συναισθηματικά. Τώρα η αδελφή μου φεύγει για Λονδίνο και άρχισε να με ρωτά … για την παλιά ραπτομηχανή της μαμας … και εγώ που ακόμη στο μπρελόκ μου έχω τα κλειδιά μιας ανύπαρκτης πια φωλιάς που κάποτε φιλοξενούσε τα εφηβικά μου χρόνια, χάνω την λόγο να επιθυμώ ένα ταξίδι στην Αθήνα. 

Αφορμή … αφορμή τελικά και η αδελφή μου και τα ανιψάκια μου… τόσο πολύ μπερδεύομαι … σα να χάνω την πατρίδα μου …κάτι ξεριζώνεται …η αφορμή για να ακούσω να χτυπά και πάλι η καρδιά μου στον τόπο που γεννήθηκα, μεγάλωσα σπούδασα, ερωτεύτηκα τον άντρα της ζωής μου και …και είναι θαμμένη η μαμά μου… οι πυξίδες μου μπερδεύονται … συναισθηματικοί δεσμοί …για ένα τόσο συναισθηματικό πλασματάκι …..την μικρή ξανθιά ….. 

Έχω τους φίλους μου, τα παιχνίδια μου, τη θεία μουως γλυκές μοναδικές αφορμές , μα στα αλήθεια, αν πια έχω μια και μόνο επιλογή για ταξίδι γλυκιάς επιστροφής… η καρδιά δεν θα μπορεί να μου δώσει τον προορισμό…. 

πρέπει να το δουλέψω συναισθηματικά και δεν ξέρω ακόμη πως θα το διαχειριστώ … 

λαλά… πιο λαλά να διαλέξω … 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=OQfjIw3mivc[/embedyt]





 

Στα 13 της χρόνια :)

Δεν θέλω να μιλήσω στην θεία Μάνια όχι οχι δεν θέλω!!! 

Ελα έλα κάνε μια εξαίρεση σήμερα που έχεις τα γενέθλια σουδεν σε θέλω σου λέω δεν σε θέλω. (άναψαν τα γέλια)

Χρόνια πολλά μικρή μου, Ευχαριστώ 

Λόγο στο λόγο με έπιασε μια πολυλογία χωρίς προηγούμενο, της έλεγα διάφορα. Νομίζω πως κάτι πρέπει να κάνω με αυτό το θέμα, ώρες ώρες νιώθω πως αν δεν μιλάω μιλάω, μιλάω μιλάω … τότε κανείς άλλος δεν θα μιλήσει και θα απλωθεί μια σιωπή μάνα της μοναξιάς. Τι έλεγα…έλεγα διάφορα στην Νορίτα μου, 13 χρονών από σήμερα. 

Πως νιώθεις που είσαι 13 χρονών. 

Προσπαθώ να δω τι θα κάνω με τη ζωή που έχω. 

Για την ώρα αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να διαβάζεις. 

Διαβάζω διαβάζω αυτό κάνω και τώρα διαβάζω γλώσσα. 

Νόρα έχεις σκεφτεί τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Άνθρωπος. 

Πολύ σωστά γι αυτό άλλωστε προσπαθούμε όλοι μπας και να γίνεις άνθρωπος. (βάλαμε τα γέλια)

Δεν έχω σκεφτεί κάτι, κάποτε ήθελα να γίνω δασκάλα, μετά μαθηματικός…τώρα δεν έχω κάτι 

Κάποτε ήθελες να γίνεις πολιτικός και πρωθυπουργός της Ελλάδας… 

α ναι μου πέρασε και αυτό από το μυαλό, αλλά μου πέρασε…

Μέτα έχασα πάλι την μπάλα, ξέφυγα και άρχισα να μιλάω να μιλάω… 

Σήμερα μιλάω πολύ μου φαίνεται, ναι το παρατήρησα και εγώ θεία, σήμερα μιλάς πολύ…

Τι δώρα πήρες… 

Μετά από όσα συνέβησαν δεν πρόλαβαν … 

Ε καλά και να μην σου κάνουν τους έχεις όλους για δώρο 

Όχι εγώ είμαι το δώρο τους!

Ναι και αυτοί για σένα. Λοιπόν χρόνια πολλά δωράκι μου σε αγαπώ πάρα πολλή και σε χαίρομαι και κοίτα να προσπαθείς κάθε μέρα να γίνεις … 

Άνθρωπος ναι ναι Άνθρωπος. (γελάσαμε) 


Δεν είναι σίγουρα της γενιάς της αυτό το τραγούδι αλλά μου το θύμισε έντονα 

λαλα για να καταλάβω τι ζητά από τη ζωή της 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=iMvjf3laL_U[/embedyt]

πσσσ ασχετο πριν πατήσω αποστολή πέρασε και στο επόμενο 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=Z4voBgiCEjU[/embedyt]

Αυτάαα