Κράτα τα παιδιά χαρούμενα τις γιορτές

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουμε το μέγα θέμα που λέγεται μικρή ξανθιά θεά. Οι απαιτήσεις της είναι σχετικά εύκολες, επειδή όμως, έναν μικρό αυτισμό τον έχει πρέπει να τις δεχόμαστε με ευλάβεια.

Στολισμός σπιτιού από τις αρχές Δεκεμβρίου. Ευτυχώς αυτό ήταν εύκολο, ευτυχώς, λέγω λέγω, αγαπάει τα παλιά στολίδια. Μια φορά το χρόνο έχουν την ευκαιρία να λάμψουν, μουρμουράει καθώς »τα βγάζουμε από τη βαλίτσα, και ξεκινά διάφορες συζητήσεις με το κάθε ένα. Μη με κοιτάς εμένα, για τη μικρή ξανθιά λέω.

Το τραπεζομάντιλο της μαμάς με τις ανάλογες πετσέτες. Παράδοση αυτό το τραπεζομάντηλο φαγητού, μόνο που δεν το χρησιμοποιούμε στο φαγητό μας. Είναι τόσο όμορφο που η μικρή ξανθιά αποφάσισε να το έχει στρωμένο στην τραπεζαρία μόνιμα τις γιορτές. Σε διάφορα άλλα σημεία του σπιτιού δε, κοτσάρει τις πετσέτες του σετ ως σεμεδάκια, κάθε χρόνο χρόνο χρόνιαα τώρα. Δεν το κάνω θέμα, αλλά να.. κάθε χρόνο το σιδερώνει με ευλάβεια η μικρή ξανθιά Για ένα μήνα πρέπει να το τραβώ στην μία άκρη σε κάθε μας γεύμα…αλλά να προσέχω μη τσαλακωθεί…μη λερωθεί…μη μη Πέρα δώθε, δώθε πέρα.. Ευτυχώς βοηθά και το παλιό μου παλτό.

Η ιεροτελεστία των δώρων από τα σποράκια. Η γνωστή σε όλους πια. Τελευταίο Σάββατο του σχολείου πριν τις διακοπές συλλέγουμε και ανοίγουμε τα δώρα με το που φτάνουμε στο σπίτι. Ευκολάκι μεν αλλά.. επιμένει (Μ.Ξ.) σε όλη τη διάρκεια των γιορτών, να έχει στολισμένα πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας τα ανοιγμένα δώρα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως εκτός από κρασιά, σοκολατάκια, μπισκότα, έχουμε και κρέμες χεριών, σαμπουάν, φουλάρια, κραγίον ! Και όλα αυτά δίπλα σε μελομακάρονα, δίπλες, βασιλόπιτα, διακοσμητικά στολίδια…(άχνα μη βγάλεις και σε ακούσει η μικρή… σσσ ναι παζάρι αγιοβασιλιάτικο) Ευτυχώς φέτος έχουμε και αυτά τα νόστιμα και πανέμορφα μπισκοτάκια Φαίνεται πως έχουν μια ιδιαίτερη δύναμη να απομακρύνουν τα καλικαντζαράκια του σπιτιού από κάθε ζαβολιά.

Μεγάλη συνεδρίαση. Εδώ έχουμε τα μεγάλα ή μικρά δράματα, καθώς στην ατζέντα συζήτησης κυρίως θέμα είναι πού και πώς θα μας βρουν οι γιορτινές μέρες. Στο παιχνίδι οι παράγοντες είναι πολλοί και συχνά άσχετοι μεταξύ τους (βλέπε και συνθήκες κοβιντ) Τέλος πάντων στη φετινή μεγάλη συνεδρίαση, αποφύγαμε περιπέτειες σε νοσοκομεία, γκρινιάξαμε που δεν μπορούμε να πάμε Ελλάδα, γκρινιάξαμε για κάτι άλλα μικρά και ασήμαντα και μετά … το Θαύμα… Η μικρή ξανθιά γούρλωσε τα όμορφα ματάκια της στην ανακοίνωση πως το παλιό μας παλτό θα μείνει μία εβδομάδα (δέκα μέρες) στο σπίτι. Τα γραφεία στην εργασία του θα παραμείνουν κλειστά μέχρι 3 Ιανουαρίου! Ναι, μη με κοιτάς, ξέρω πως δεν είναι εύκολο να έχω μπερδεμένους στα πόδια μου μικρή ξανθιά και παλιό παλτό ταυτόχρονα..

Καθημερινές συνεδριάσεις. Μέτρο που αναγκαστικά μπήκε σε ισχύ φέτος, προκειμένου να μην έχω γκρίνιες… Κράτα τα παιδιά απασχολημένα γιατί αλλιώς βαριούνται, νευριάζουν, γκρινιάζουν.. μελαγχολούν… έως και απελπίζονται!!! Ετσι έδωσα συγκατάθεση χωρίς σκέψη στον Αη Βασίλη για τα φετινά δώρα μας, (φυσικά και πρέπει να πάρει συγκατάθεση ο συγκεκριμένος τύπος από μένα, στο κάτω κάτω εγώ φροντίζω να βρει παραμονή Πρωτοχρονιάς γάλα και μπισκότα, γι αυτό και ορισμένες χρονιές με τρολλάρει γιατί δεν του βάζω και την παραμονή Χριστουγέννων) Το μέγα θέμα όμως είναι πως σε αυτές τις καθημερινές συνεδριάσεις, ήρθε και μας κατσικώθηκε ένα νέο μέλος, που το έφερε η μικρή ξανθιά με το έτσι θέλω. Όνομα το «Πνεύμα των Χριστουγέννων». !>!

Ναι … μην τρομάζεις, αυτό είναι… το γνώστο λούτρινο σκυλάκι το οποίο βρήκε καταφύγιο στο σπίτι μας πριν αρκετά χρόνια, δώρο μαζί με ένα κουτί σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς την ημέρα των ερωτευμένων! (παλιο παλτό είναι αυτό) Όχι μόνο λοιπόν έχει ψήφο στις αποφάσεις των καθημερινών συνεδριάσεων, αλλά σύμφωνα με τις σαφείς οδηγίες της μικρής ξανθιάς, πρέπει να μας ακολουθεί σε ότι κάνουμε … Σε κάθε δωμάτιο μαζί μας, σε κάθε δραστηριότητα μαζί μας, (μη γελάς, έχει τύχει να έχω μια πελώρια λαχτάρα για τσισάκια και να έχω και την ξανθιά να φωνάζει… πάρε και το πνεύμα μαζί σου… ) όταν πάμε σουπερ μαρκετ (δεν είναι αστείο φιγουράρει με το κεφάλι του έξω από το μπουφάν μου), και φυσικά πρώτη μούρη στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σε κάθε μας βόλτα… Δεν περιγράφω το πώς έχει άποψη στη μαγειρική μου και σε κάθε γεύμα μας κοιτάζει στο στόμα για να βάλει βαθμολογία! Ευτυχώς δεν μας μετρά τις μπουκιές, ούτε τις γουλιές. Με υποχρέωσε όμως να βάψω τα νύχια μου κόκκινα την παραμονή των Χριστουγέννων, άσε που καμιά φορά τσακώνεται με το παλιό παλτό, ειδικά όταν τον υποχρεώνει να φοράει το φοβερό χριστουγεννιάτικο καπέλο του ¨Φρόστι του χιονάνθρωπου παιδιά» !!! Μη με κοιτάς … το πνεύμα νικάει, ναι τελικά το φορά κυρίως στο σούπερ μάρκετ. Επίσης, συστήθηκε και παρακολούθησε τη βιντεοκλήση με τις μεγάλες μας ανηψιές την ημέρα των Χριστουγέννων (το πνεύμα πάντα), το οποίο σύστησε και την καρφίτσα που αναγκαστικά εδώ και χρόνια φιγουράρει σε κάθε μου ντύσιμο και έξοδο τα Χριστούγεννα …

Περιττό να σου πω για το δάκρυ που έριξε (το πνεύμα παιδί μου ποιος άλλος) όταν άκουσε την ανακοίνωση του γάμου του Ντορόν, τέλος Αυγούστου αρχές Σεπτεμβρίου 2022 . Εκείνο όμως που ευτυχώς με χαλαρώνει είναι πως, ως πνεύμα πάντα, με αφήνει κάθε βραδάκι και τρώω σοκολατάκια, χωρίς να έχω πάρει κιλά και χωρίς να δίνει στη μικρή ξανθιά θεά… Το Γιατί δεν το ξέρω… υποθέτω γιατί αν της έδεινε την άδεια να φάει και αυτή … τώρα δεν θα είχαμε σοκολατάκια στο σπίτι… και σίγουρα θα είχε φαγωθεί και ο νέος φίλος του, το σοκολατένιο αρκουδάκι!

Μπορείς να το πεις και παλιμπαιδισμό όλο αυτό… Και Είναι… Είδα όμως σε μια ταινία, πως αυτό που δίνει ελπίδα στους μεγάλους είναι η μεγάλη χαρά των παιδιών όταν ανακαλύπτουν ένα παιχνίδι Μεγάλο μέρος της μαγείας των Χριστουγέννων είναι η χαρά των παιδιών…

Κράτα τα παιδιά χαρούμενα τις γιορτές και το σπίτι θα γεμίσει μαγεία .. τι με κοιτάς… και εσύ παιδί είσαι….

Καληνύχτα Μορεάλη μου, ετοιμάσου σιγά σιγά φεύγει ο παλιός ο χρόνος … και έρχεται ο νέος με τραγούδια και χαρά..

Να προσέχεις για 2-3 μέρες ακόμη…

Είδες; Σχεδόν πέρασε. Ξέρω πως φοβήθηκες πάλι . Δεν είναι ανάγκη να μου μιλάς και είμαι καμιά ξένη. Εγώ μιλάω στο εγώ. Άρα φοβηθήκαμε λίγο. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε και κάτι άλλο εκτός από το να φοβηθούμε. Μεγάλη η απόσταση…. ένιωσα πάλι σα να είμαι σε μια κρυστάλλινη μπάλα … Πάντως η περίπτωση να πεθάνει η αδελφή μου θαρρείς πως είχε την δύναμη να με αποτελειώσει. Ομως δεν έχει φτάσει ακόμα η στιγμή και καλό θα είναι να πεθάνω πριν από εκείνη. Πάρα πολύ το εύχομαι να χαθώ πριν χάσω κάποιον από τους ανθρώπους που λατρεύω … Η μαμά μου ήταν αρκετή και φυσιολογική απώλεια.

Βεβαία δεν καταλαβαίνω γιατί τα γράφω αυτά στη χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου, τη στιγμή που μια χαρά πήγαν όλα. Όπως ήταν φυσιολογικό πατέρας μάνα και κόρη κόλλησαν και πέρασαν τον ιό της πανδημίας. Ήταν φυσιολογικό όταν κάθε σπίτι σχεδόν στο Λονδίνο έχει περιστατικό με κόβιντ. Ευτυχώς οι Κασσάνδρες στην οικογένεια της δικής μου Ατατλής δεν επιβεβαιώθηκαν. Κάθε περίπτωση και διαφορετική γύρω μου. Ο άντρας της πρώτος με πάρα πολύ δυνατούς πόνους σε όλο του το κορμί και στον λαιμό και δέκατα, η Νορίτα μου λίγο πιο άνετα με πονοκέφαλο και δεκατικό πυρετό, η αδελφή μου τώρα με τρεις μέρες πυρετό μέχρι 38,5 που υποχώρησε… και τώρα περιμένει να περάσουν και οι επόμενες ημέρες…..

Ένιωσα ένα μικρό τσίμπημα εγωισμού. Σε απλό διάλογο της είπα να συνεχίσει να προσέχει γιατί είναι πονηρό κουμάσι. ουφ… μου είπε πως της κάνω πολύ μεγάλο κακό στην ψυχολογία της και πως ξέρει πολύ καλά πως ακόμα κινδυνεύει αλλά δεν πρέπει να της το θυμίζω… Δεν καταλαβαίνω βέβαια γιατί με πιάνει το παράπονο. Με την αδελφή μου έτσι είμασταν πάντα. Μάνια μη με πιέζεις…

Πάντως ως συμπέρασμα είναι ανακούφιση που κόλλησαν τον ιο και τον ξεπερνούν σχεδόν ανώδυνα. Τώρα από την οικογένεια μένει το μεγάλο μου αρσενικό ο Ιωσήφ.

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Αντι για τάμα Π.Π!

Στην αρχή σκέφτηκε να τους κάνει έκπληξη. Να μην πει σε κανέναν για το ταξίδι του στην Ελλάδα. Να χτυπήσει ξαφνικά την πόρτα του σπιτιού της αδελφής του! Για λίγες μέρες έφτιαχνε σενάρια πως και που θα δράσει μέχρι που έφτιαξε το τρομακτικό σενάριο να κατέβει στην Αθήνα κρυφά, να πηγαίνει στα σπίτια φίλων και συγγενών και όοοολοι να έχουν φύγει διακοπές!!!

Κρύος ιδρώτας !!!

‘Ετσι, δεν πέρασαν δύο μέρες και είχε επικοινωνήσει με όλους. Ευτυχώς, γιατί όντως κάποιοι είχαν κανονίσει τις διακοπές τους και ήταν λίγες οι κοινές μέρες για συνάντηση.

Το καλύτερο όμως, ήταν το σενάριο του πάρτι για την γιορτή του. Ήμερα 26 Ιουλίου, μέρος στο σπίτι της αδελφής του. Καλεσμένοι, όσοι μπορούσαν, συγγενείς, φίλοι από την πάλη, φίλοι από την δισκογραφία, και φίλοι δικοί μου.

Στην Αθήνα πια, τον παρακολουθούσα, να ψωνίζει με την αδελφή του και να οργανώνει τη γιορτή.  Πόσα άτομα θα έρθουν, τι θα έχει το μπουφέ από φαγητά, τα ποτά, ο χώρος οι καρέκλες η διακόσμηση,…. Προσπαθούσα να μην επέμβω πολύ, ήταν και το γόνατό μου που είχε αρχίσει να με πονά τρομερά.// ωωω ναι και φυσικά η μουσική. Η μουσική νέκταρ και η αμβροσία για το παλιό μου παλτό. Οι τρεις ανιψιές του με άριστες μουσικές γνώσεις Η Φιλιππία κιθάρα και φωνητικά, η Σήλια αρμόνιο και φωνητικά, η Ντόρα φωνητικά και ο Ανδρέας μπουζούκι! Live συγκρότημα στη γιορτή του!

Ο Τόλης έστησε τις καρέκλες τα μηχανήματα, η Τζίνα και τα κορίτσια επιμελήθηκαν το μπουφέ, εγώ τις πιατέλες με τα φρούτα… πυρετός την ημέρα της γιορτής του, μιας γιορτής που τα είχε όλα, ακόμα και αγωνία για το ποιοι τελικά θα έρθουν και αν θα κατορθώσουν να βρουν το σπίτι

Τριγυρνούσε το Παλιό μου Παλτό, χαμένο στη χαρά…δώρα, αδέλφια και ξαδέλφια να τον κάνουν περήφανο, φίλοι παλιοί συναδέλφοι από τότε που έκανε εκπομπές στον Antenna, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο γιος του Μιχάλη, ο καλύτερος του φίλος ο Βαγγέλης συναθλητής τότε στην πάλη! Κάπου εκεί και εγώ με τον φίλο μου, το λαμόγιο περιορισμένης ευθύνης, τον Δημήτρη και την οικογένεια, να σχολιάζουμε την χαρά του… και το άγχος του μήπως και παραμελήσει κάποιους από τους καλεσμένους.

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στον νονο μου! «Του αγοριού απέναντι»…

Ολα τα είχε το Πάρτι του, ακόμα και τον γείτονα, που από τις 11 κάλεσε την αστυνομία Το επιασαν τα παιδιά από την πάλη στο πιτσι πίτσι για να του εξηγήσουν το ιδιαίτερο της γιορτής ενός ξενιτεμένου  που είχε να έρθει δέκα χρόνια στην πατρίδα του. Ομολόγησε, φορώντας μόνο το σώβρακο του πως τηλεφώνησε στο τμήμα όχι γιατί δεν του άρεσαν τα τραγούδια και η ποιότητα του ήχου, άλλα γιατί δεν τον καλέσαμε!!!!

Ξέρεις κάτι; Είναι δική σου υποχρέωση να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες της βραδιάς. Εκείνη η βραδιά ήταν δική σου, όπως και όλες οι προηγούμενες, που η Σήλια, η Φιλιππία και ο Ανδρέας έκαναν πρόβες τραγούδια! Κάθε βράδυ ένα μικρό πάρτι, αγαπημένα τραγούδια με τις φωνές των κοριτσιών… σιγοτραγουδούσαμε και εμείς …μας συνέλαβαν (τι ψωνάρες είμαστε χαχα) δύο βραδιές πριν τη γιορτή. «Θείε το βασικό είναι να πιάνεις τον τόνο.. Τους είπαμε τα δύο τραγούδια που λέμε, στο αυτοκίνητο…. αααα θα τα πείτε και στο Πάρτι (τι ψωνάρες… μας άρεσε κατά βάθος η ιδέα)

Σε θυμάμαι αγχωμένο, όλοι να τρέχουν τελευταία στιγμή να ετοιμάσουν και να ετοιμαστούν. Απαίτησες έστω μια πρόβα με κιθάρα και μπουζούκι… κρυφά στο δωμάτιο της.. μια πρόβα και σου ήταν αρκετή …

Και τώρα θέλω να προσκαλέσω τον Νονό και την Νονά μου να τραγουδήσουν…

Από το χέρι, όπως πάντα … λίγο πριν βγούμε στο μπαλκόνι… «δεν έχω προλάβει λίγο να πιω», «ούτε και εγώ», «να το βάλουμε στα πόδια από την πόρτα εξόδου;»…. «τώρα είναι αργά» με φίλησες .. «εμείς», το έχουμε και σε βίντεο «για να σε εκδικηθώ» … όλα τα λεφτά το χαμόγελο της Σήλιας δίπλα μας να μας συνοδεύει με το αρμόνιο, αλλά και το Φιλιππάκι να μας προσέχει φρουρός κιθάρας  μην χάσουμε τον τόνο!

Η προσφορά να μας γράψει στίχους ο Γιάννης Δόξας και να αναλάβει την παραγωγή η Panik Records ήρθε με το που κατεβήκαμε από το…. μπαλκόνι… μαζί με τους επαίνους των φίλων μας και το γείτονα να φωνάζει «φτάνει πια έλεος σταματήστε» …. Ο Αλέξανδρος βέβαια, το αίμα μου, είπε το καλύτερο προς το τέλος της βραδιάς για τα μουσικά δικαιώματα.

«Γύρνα με στο χθες»… Φιλιππία με το μοναδικό συναίσθημα στη φωνή της  και η Ντόρα στο ρεφρέν ως soprano

Όλα τα είχε η γιορτή σου φέτος παλιό μου παλτό, ακόμα και το κουτσομπολιό μετά που φύγαν όλοι, με το τελευταίο σου  σ αγαπώ πριν κλείσουν τα ματακια σου, μικρό παιδί εξαντλημένο από την ένταση χαράς στο πάρτι του.

Κρυφό μου τάμα να είσαι πάντα ο πιο δυνατός για να με τραβάς να βγούμε στο μπαλκόνι …. στην υγεία σου 🙂

Η συμπυκνωμένη αγάπη Π.Π :)

Είχα πολλά χρόνια να νιώσω το Παλιό μου Παλτό να με έχει γραμμένη και εγώ ευτυχισμένη να το διασκεδάζω τόσο μα τόσο πολύ.

Ας το πιάσω από την αρχή …

Όσο καιρό στις διακοπές μου μας χώριζαν τα οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, τον ένιωθα μόνο, με τον εκνευρισμό του να μας πνίγει.  Τσακωνόμασταν συχνά από το τηλέφωνο… Ήθελε τόσο πολύ αυτό το ταξίδι, που φοβόνταν μήπως συμβεί κάτι και ακυρωθεί!

Την προηγούμενη της απογείωσης άκουγα την καρδιά του να χτυπά στην Αθήνα από το Μόντρεαλ. Κοιμήθηκα στο καλύτερο του φίλο.  Πρωί πρωί πήγαμε στο «Ελ Βενιζέλος»…. τι να γράψω … Η αδελφή του, τα τρία της παιδιά, ο φίλος του, έτρεμαν τα κορμιά τους από την αγωνία.  Νάτος, ο νονός νάτος … πρώτη τον διέκρινε μέσα στο πλήθος το Σηλιάκι μας! … αγκαλιές βουτηγμένες στην συγκίνηση!!!

Παιδιά!!!! (?) Ολόκληρες γυναίκες οι ανιψιές μας … . Δέκα χρόνια είναι αυτά! Ζαλισμένος από την πτήση, τη χαρά, δεν νομίζω πως η λογική του προλάβαινε να καταγράψει! Ίσα ίσα που του έκλεψα μια αγκαλιά και ένα φιλί. Τα μάτια του μου τα είπαν όλα. Χαμένο βλέμμα που δεν πιστεύει…

Πρώτος σταθμός η οικογένεια του. Αδέλφια, ανιψιές, το εννιάχρονο ανίψι που αγκάλιαζε για πρώτη φορά. Η μέρα πέρασε σα νεράκι που ξεχνά τους δείκτες του ρολογιού και κυλά σε άλλους χρόνους.

Ξαπλωμένοι πια το πρώτο βράδυ- (ξημερώματα για την ακρίβεια) εγώ στο μονό κρεββάτι και εκείνος στο πάτωμα στρωματσάδα, ανταλλάξαμε αυτό το «δεν το πιστεύω» της πρώτης μέρας με καταγραφή των βασικών αλλαγών.. Ακολούθησαν και άλλα τέτοια βράδια

Πρώτη φορά ένιωσα τον τρόπο που εισπράττεις στη ζωή, την αγάπη που κάποτε έχεις δώσει σε ανίψια. Φεύγοντας αφήσαμε την βαφτιστήρα και τις δύο ανιψιές, στις ηλικίες 14, 11 και 10 χρονών. Όμως από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους μας γνώρισαν ως το παιχνίδι τους. Παίζαμε, γελούσαμε, γελούσαμε και παίζαμε μαζί τους…

Αποτέλεσμα…

η Σήλια η Ντόρα και η Φιλιππία υποδέχτηκαν το θείο τους μετά από 10 χρόνια σαν μελισσούλες δίπλα του. Τρύπωσαν στην αγκαλιά του λες και δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα. Νεαρές γυναίκες που άνοιξαν το σεντούκι με τα παιδικά τους παιχνίδια και βρήκαν το αγαπημένο τους αρκουδάκι.  Για μας ήταν τεράστια η διαφορά που αντικρίζαμε. Για εκείνα ήταν «σε αναγνωρίζω, είσαι δικό μου- δικό μου, είσαι αγαπημένη μου παιδική γέψη»… Η περιποίηση, η αγάπη, σεβασμός, η φροντίδα τους δεν είχε όρια. Δεν μας άφηναν από τα μάτια τους, η επιθυμία μας πριν εκφρασθεί είχε πραγματοποιηθεί!!!

Εντυπωσιασμένοι, όχι μόνο γιατί η Σήλια τελειώνει αρχιτεκτονική, η Ντόρα σπουδάζει χημικός, και η Φιλιππία πολιτικές επιστήμες, ούτε για τις γνώσεις στους στη κλασσική μουσική, πιάνο, βιολί κιθάρα, ούτε για τα αγόρια τους (οι δύο πρώτες) ούτε καν για την εξωτερική τους ομορφιά, πραγματικά ιέρειες …αλλά … από την λάμψη του χαρακτήρα τους  που μας γέμιζε υπερηφάνεια !!!

Είναι τόσα μα τόσα …

, μα να είναι και πως Σήλια ανακάλυπτε  πως της αρέσει ακριβώς για τον ίδιο λόγο το τραγούδι που αρέσει και σε μένα (το λαδάκι που της έβαλα από τη μέση και κάτω) και πως τα χέρια τα δάκτυλα οι κινήσεις έχουν το ίδιο γονίδιο με το Παλιό μου παλτό.

μα είναι και πως η Ντόρα χαϊδεψε απαλά απαλά και πάλι τις βλεφαρίδες μου, και πως έκλεβε το θείο της βόλτα μέχρι το περίπτερο. Τον ξεμονάχιαζε αυτή στο τιμόνι εκείνος συνοδηγός…

μα είναι και πως η Φιλιππία, το άγριο θηλυκό της οικογένειας, μέλωνε όταν μου μιλούσε και έπαιζε το παιδί μου και πως στον θείο της ντόμπρα και κοφτά του έδινε το πράσινο φως, «θείε θα τραγουδήσεις, είσαι σωστός, πιάνεις τον τόνο»!!!

Έλιωσε … χύθηκε στα πατώματα, μέλωσε όσο ποτέ το παλιο μου παλτό .. και αυτό από την πρώτη στιγμή στο αεροδρόμιο .. τι να λέω αν δεν τα πει ο ίδιος… Θα γράψω όμως για το Πάρτι … ναι γι αυτό θα γράψω ξεχωριστά.

Και μένει ο Θανασάκης. Ο μικρός που δεν … και που τώρα έπρεπε να… και όμως … είχε όλο αυτό τον ενθουσιασμό στη ματιά του, να μας γνωρίσει επιτέλους!!! Να παίξει μαζί μας, να μας δείξει πόσο έξυπνος είναι, πόσες γνώσεις έχει. Έτοιμος να κάνει τα πάντα για να μας ενθουσιάσει και να μας κλέψει μόνο για εκείνον, κτητικός, με ένα μόνιμο άγχος να είναι το καλύτερο παιδί … και παίξαμε και uno και έπαιξε με το θείο του το «πόλεις του κόσμου» και μας αιφνιδίασε με το ταλέντο του στις μαθηματικές πράξεις (τολμώ να πω φαινόμενο) …

Και μπορεί να ήταν τόσα και άλλα τόσα που έκανε για να μας κερδίσει αλλά ήταν και αυτή η εικόνα, η μοναδική εικόνα να κοιμάται κατάκοπος στην αγκαλιά του πατέρα του και αδελφού του Παλιού μου παλτού…

Ήταν τελικά η εκπληκτική δουλειά που έκαναν τα αδέλφια του. Φρόντισαν με ιδιαίτερη επιδεξιότητα γονιού, να περάσουν στην ανατροφή ανάμεσα σε άλλα και την αγάπη προς τον αδελφό τους … στα ανίψια του παλιού μου παλτού! Συσσωρευμένη, συμπυκνωμένη αγάπη

Τα αδέλφια του παλιού μου παλτού εξελίχθηκαν στους καλύτερους γονείς του κόσμου όλου! Αυτό ήταν το πουπουλένιο μαξιλάρι που νανούρισε την πρώτη νύχτα το παλιό μου παλτό

Καληνύχτα Παλιό μου Παλτό

 

Οι τρεις Ελιές στο Μαρτίνι :)

Είναι πάρα πολλά αυτά που έχω να γράψω από το ταξίδι μου στην Ελλάδα και μετανιώνω που δεν έγραφα κάθε βράδυ στο ημερολόγιο μου ή έστω δύο φορές την εβδομάδα. Ευτυχώς ακόμη είναι αρκετά νωπές οι αναμνήσεις.

Μία από τις πρώτες υποχρεώσεις μου ήταν να παραστώ σε μια βάπτιση Να συναντήσω, μετά από πάρα πολλά χρόνια το «σόι» από την πλευρά της μαλούμας-Θείας. Οταν λέω πολλά χρόνια, εννοώ περισσότερα από όσα λείπω από Ελλάδα. Παρασκευή προσγειώθηκα στο Ελ. Βενιζέλος, Κυριακή η βάφτιση. Ζαλισμένη, μπερδεμένη στους τέσσερις δείκτες των ρολογιών, δείκτες που δεν έλεγαν να συντονιστούν με το δικό μου εσωτερικό ρολόι.

Κάπως έτσι ένιωσε και η μικρή ξανθιά στη Βάφτιση. Για τους προσκεκλημένους υπήρχα στο μυαλό του καθένα σε διαφορετικές εποχές ή ως φιγούρα μιας του σογιού που ήρθε από Καναδά. Στο περίβολο της Αγ. Παρασκευής ένιωσα μέσα στο σόι απίστευτα ξένη. Μόνη παρηγοριά, η θερμή αγκαλιά του Αλέξανδρου, της Μάρβας και των εκπαιδευμένων τριών παιδιών τους! Μπήκα στην εκκλησία σχεδόν τρομοκρατημένη …. και σίγουρα από την άλλη πλευρά… εκείνη του άλλου σογιού … Με» γράπωσε» η ματιά του Αλέξανδρου, έστειλε τον γιο του τον μικρό Μάξιμο να με σώσει. Με βρήκε χυμένη σε ένα στασίδι, σχεδόν βουρκωμένη με μια αλλόκοτη, ασυντόνιστη συναισθηματική φόρτιση. «Θεία είσαι καλά;» Είναι ανιψιός μου σκέφτηκα, γιος του πρώτου ξαδέλφου μου παιδί της θείας μου… έπρεπε να πάω από την άλλη … ναι από την άλλη πλευρά … Ο Αλέξανδρος, η Μάρβα, τα ανιψάκια μου, η θεία μου … εδώ ανήκω… Η βάφτιση κύλησε, με το εξαιρετικό χιούμορ του Αλέξανδρου (βαθιά. πολύ βαθιά στα μάτια του η θλίψη για τον θάνατο του αδελφού), με την Μάρβα να συμμετέχει προσπαθώντας να μας μαλώσει υπογραμμίζοντας πως τελικά διάλεξε τις καλύτερες θέσεις (με ανεμιστήρα), με την θεία μου να καταγράφει την τήρηση των κανόνων του μυστηρίου  και με τα ανιψάκια- φωτογράφους σε ρόλο ρεπόρτερ με το κινητό μου.

Η Ελεονόρα, αδελφή της Κλειούς (σωστά το γράφω κύριε Λι; που είναι και αυτός όταν το χρειαζόμαστε) ετεροθαλείς αδελφές του Γιάννη, πρώτου ξαδέλφου του Αλέξανδρου από το σόι του πατέρα του ντε…..

ΤΙ γράφω με παρακολουθείς??? Ε η Ελεονόρα λέω αυτή με το πράσινο, μάνα πια δύο παιδιών … βάφτισε το δεύτερο μωράκι της αγοράκι … (τι ντροπή δεν θυμάμαι το όνομα … α ναι Κωνσταντίνος νομίζω)

Αργότερα στο τραπέζι, στα ξαδέλφια ξαδέλφων θύμιζα την μεγάλη ξαδέλφη που τότε ήταν η πρώτη που άνοιξε δικό της σπίτι, καταφύγιο για επιτραπέζια. Στους θείους -θείες ήμουν η μεγάλη ανατριχίλα, η μικρή Μάνια που με αναγνώριζαν ως ίδια η Πόπη (μαλουμα) της εποχής των νεανικών τους χρόνων!!!

Φωτογράφος ο Νικόλας…..

«Πόσο θα μείνεις … αααα πρέπει να ξανασυναντηθούμε, να τα πούμε πριν φύγεις « πόσες φορές θεέ μου άκουσα αυτή τη φράση καθ όλη την διάρκεια των διακοπών μας … λιγοστές φορές καταφέραμε να πραγματοποιηθεί!

Και πάμε στο ψωμί … στο ψωμί και στο αλάτι… στο ραντεβού που δώσαμε για μπιρίμπα, η αφορμή για να φάμε όλα τις σαβούρες χαχαχα η αφορμή για να νιώσουμε πως δεν πέρασε μια μέρα απουσίας…

και δεν πέρασε ….

Με την άφιξη του Παλιού μου Παλτού, ορίστηκε μέγα συνάντηση στα Μελίσσια, έτσι όπως τότε που μέναμε κοντά. Σύνθεση απλή, Μάνια-Μάρβα, Πάρις-Αλέξανδρος, τράπουλα-μπιριμπάκια και ένα σωρό σαβούρες …  πατατάκια – γαριδάκια  πακοτίνια και και και… μα φυσικά φουντούνια τι άλλο;

Δεν είναι πως δεν φάγαμε το φρέσκο ψητό στα κάρβουνα ψάρι μας και την χωριάτικη σαλάτα μας …είναι πως είχαν φροντίσει για να είναι γεμάτη η σακούλα με τις προμήθειες

Παιδεία καμία… καμιά φιλοσοφική ή άλλου είδους συζήτηση…

…στα κρυφά ρώτησα τη Μάρβα, πως διαχειρίζεται ο μικρός μου ξαδελφούλης το θάνατο του αδελφού του… στα κρυφά θαύμασα την προσπάθεια του, τα ξαφνικά του ξεσπάσματα, καθώς και την δύναμη του να αντέχει το βάρος της μαμάς του… όλα στα κρυφά…

Ταυτόχρονα ζήτησα να μου φτιάξει ένα από τα αξέχαστα Μαρτίνι Του.. Μοναδικός στην τέχνη του Μαρτίνι ο μικρός μου ξάδελφος, έκανε το διδακτορικό του σε αυτό το ταλέντο του,  τότε …στις Χριστουγεννιάτικες οικογενειακές συγκεντρώσεις,  στο πατρικό του, όπου δήλωναν «παρών» ακόμα, ο Πατέρας του, η Μάνα μου, ο Αδελφός του … Όρθιος, σοβαρός μέσα στο μπαρ, με περίμενε …»Ένα Μαρτίνι παρακαλώ με τρεις ελιές αν έχετε την καλοσύνη»  «ρε Μάνια τρεις ελιές που ακούστηκε; Ναι ρε Αλέξανδρε τρεις… τι ζόρι τραβάς;»... κάθε φορά ο ίδιος διάλογος τότε…

Τώρα … χαμογέλασε όταν του ζήτησα Μαρτίνι… έσπευσε να το φτιάξει ο γλυκός Βιολόγος, μου. Το πρόσφερε μουρμουρίζοντας… «τώρα δεν είναι σωστό που κολυμπούν έτσι !!»

 

Μέτρησα τις ελιές … τέλεια … κάποια πράγματα δεν αλλάζουν …

Όπως και ο κανόνας πως το πρωτάθλημα ανήκει πάντα στη ομάδα «Μάνια-Μάρβα».

 

Καληνύχτα Μανιούσκα μου 🙂