Δύσρυθμη Ομιλία στο Μύλο του Μυαλού (?) :)

Το τηλέφωνο είναι ένας μικρός βιασμός της σκέψης. Γυρίζω στο μύλο και ονειρεύομαι και ξαφνικά …ντριν… και φρενάρει απότομα ο μύλος του μυαλού(?). 


Και που λες και που λες…. ήθελα να ανέβω στο μύλο μαζί με το μπόμπιρα που είδη έκανε τους γύρους του, από τους πιο δυνατούς στη γειτονιά. Γυρίζει το μύλο  πολύ γρήγορα σκαρφαλώνει επάνω…όποιος αντέχει ας τρέξει και ας πηδήξει πάνω. Έχω φάει πολλές φορές τα μούτρα μου μέχρι που με θράσος βρήκα άλλο τρόπο. Γρήγορες κινήσεις, πιάνω-αφήνω πιάνω-αφήνω με σιγουριά με δύναμη αλλά και με ψυχρή αδιαφορία στις άγριες αμίλητες ματιές του μπόμπιρα.. σταματώ την τροχιά … 

ε και μετά.. αλλές φορές κατεβαίνει και πάει  στην τσουλήθρα,  

μπουχαχα

λίγες …πάααρα πολύ λίγες κατεβαίνει ..με περιμένει να ανέβω… πσσσ βολίδα τρέχει ο άτιμος …και την κατάλληλη στιγμή δίνει ένα σάλτο ανεβαίνει και μαζί ονειρευόμαστε στην ίδια τροχιά …

Τις περισσότερες όμως φορές ο μπόμπιρας κολλά… «Τι θες» «να ανέβω στο μύλο μαζί σου» «θέλε…» και μένει εκεί …κολλημένος …»Να σου πω άμα άμα κολλησω και εγώ αντε ο μύλος για να αλέσει κριθάρι σιτάρι κ.α….»  

Γραπώνω  το σωλήνα και αρχίζω να τρέχω… να τον βάλω σε γρήγορη τροχιά …και την κατάλληλη στιγμή να πηδήξω …

έτσι έγινε και σήμερα….. και και άρχισα να χάνω το το το βήμα μου… όλο πήγαινα πήγαινα πήγαινα  να πέσω… Με έσωσε η Στελθ, ψυχρή όπως πάντα Κεκεδίζεις! Γιατί κεκεδίζω? και ο άλλος μου λέει κάτι του τύπου είναι η «ηλιθιότητα των έξυπνων» και μετά και μετά … ντράπηκα … σταμάτησα…έκλεισα τα μάτια, βαθιά ανάσα...κατέβηκαν ασπίδες … βρέθηκα στο μύλο .. γρήγορα να γυρνά …μέλισσούλες πολλές πολλές που πετούσαν στο λειβάδι με τα λουλουδάκια των ονείρων …και φρούτα πολλά να διαλέξεις δύο….

sto tilefono.jpg 

το τηλέφωνο είναι μέσο επικοινωνίας… μα καμιά φορά ξαφνικά κόβεται η γραμμή … 


Κεκεδίζω καμιά φορά ..συμβαίνει όταν γίνομαι μικρό παιδί -όχι παραπάνω από 5 χρονών-, όταν παίζω στην παιδική χάρα με μεγαλύτερα και πιο έξυπνα από μένα παιδιά , ενθουσιασμένη χαρούμενη…να προλάβω, να τραβήξω το ενδιαφέρον …

  Κεκεδίζω όταν προσπαθώ να γίνω μοναδική, ιδιοφυΐα λαμπρό μυαλό, όταν προσπαθώ να παινέψω την μαλακία μου….

βρες κάτι έξυπνο …βρες κάτι έξυπνο … βρες κάτι έξυπνο να πεις… Να βρω να βρω να βρω… αλλά για πιο λόγο? 

Για την αρχή μιας εύρυθμης συνομιλίας, η μαγεία της επικοινωνιας δυο πλανητών που μπήκαν σε κοινή τροχιά και βλέπουν τα ίδια χρώματα  

και όμως δεν χρειάζεται προσπάθεια… μόνο να κατεβάζεις τις ασπίδες …

Σιγά μην άφηνα αυτή την εγγραφή χωρίς λαλα

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=7rK6O0YtBRY[/embedyt] 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

σημείωση: βρήκα την φωτογραφία και απλώς τις έβαλα χρώματα από πάνω με το ποντικάκι χιχιχι

Advertisements

Οταν μιλάω ασταμάτητα :)

κάπως πρέπει να εκφραστεί το έχει έχει ανάγκη…

Εχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία… που μιλάει ασταμάτητα..είναι από το ταξίδι μου στη Αθήνα, και μάλιστα σχεδόν στην εκπνοή του ταξιδιού … Θέλω να γράψω πως ήταν η ομορφότερη στιγμή μα φοβάμαι μην αδικήσω τις τόσες άλλες όμορφες στιγμές που πέρασα…

Έχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία που μιλάει ασταμάτητα…

Έφτασα πρώτη με το μετρό στο Σύνταγμα του Αυγούστου. Πλατεία με  ό,τι δρώμενο μπορείς να φανταστείς.  Πέμπτη απόγευμα… Οι συζητήσεις που άκουγα τόσο διαφορετικές … πηγή που συνέχεια αναβλίζει  για όποιον θέλει να γράψει βιβλίο

Να μαι  και εγώ! Περιμένω τα κορίτσια του μαύρου δαχτυλιδιού…μια ιστορία ακόμη. Τα κορίτσια … οι φίλες μου … τέσσερις μαζί με μένα  … Χαρούμενη που είμαι…. θα συναντηθούμε όλες μαζί!!! Έφτασα νωρίτερα και απολάμβανα την αγωνία μου για να έρθουν .. Δεν άργησαν οι δύο και…. μια εγώ… τρεις… Που πάμε? αχα… θα ξεποδαριαστούμε πάλι … Κατεβήκαμε την Μητροπόλεως …γκρίνιαζα …μου αρέσει να έχω παρέα στην γκρίνια …Να την και η τρίτη…ωραία συμπληρωθήκαμε …  Τρεις και μια εγώ τέσσερις … Οδηγός η κοκκινομάλλα … Αυτή πάντα ενώνει και ψαχουλεύει για το καλύτερο, θέλει να μας ανεβάσει σε ταράτσα ξενοδοχείου… συγκεκριμένου ξενοδοχείου… και τι δεν της λέμε χαχαχαχαχα πόσο χαρούμενη είμαι … γκρινιάζω με παρέα !!!

Στην τελευταία γκρίνια …μας παρουσίασε με θεατρική υπόκλιση το ξενοδοχείο…. άντε να δούμε…. ασανσέρ…

Έχω μια φωτογραφία στην κατοχή μου

μιλάει μιλάει  μιλάει συνέχεια…  δεν βρίσκω τον τρόπο να περιγράψω την ομορφιά της ταράτσας …

Σε ταράτσα  λοιπόν, τέσσερις γυναίκες και μια η Ακρόπολη πέντε… «Ποια είναι η πιο όμορφη;» ρωτάω τον ήλιο που βασιλεύει  ηδονικά δεξιά  όπως κοιτάμε την Ακρόπολη …Ζεστά χρώματα τα πρόσωπα των γυναικών του μαύρου δαχτυλιδιού..η μια πιο όμορφη από την άλλη… δεν τις χορταίνω … Είμαι σίγουρη δεν μπορούν να νιώσουν πόσο χαρούμενη είμαι…  Τέσσερις αυτές και μια εγώ πέντε … Κορίτσια, εγώ είμαι «το θέμα» …μην ξεχνιόμαστε … ξεκαρδίζεται στα γέλια η ψυχή μου  …τόσο διαφορετικές στο χαρακτήρα στις ιδέες, στη σιωπή, στο γέλιο, στην ηλικία … μου φτάνει μόνο που είμαι δίπλα τους … Τέσσερις εμείς και μια η Ακρόπολη πέντε… αποχαιρετά τον ήλιο και καλωσορίζει την θρασύτατη Σελήνη στα αριστερά όπως κοιτάζω….Πλάκα μου κάνουν …  Δεν μπορεί ήλιος από τη μία,  φεγγάρι από την άλλη και αυτή σε απόσταση αναπνοής  χτισμένη στη μέση!!!… Που είναι ο ζωγράφος που ζωγραφίζει αυγουστιάτικα φεγγάρια και ήλιους γύρω της!! 

Μια αυτή και… τέσσερις εμείς πέντε… ανάβουν οι συζητήσεις. Κορίτσια εγώ είμαι το θέμα … μην ξεχνιόμαστε …ξεκαρδίζεται η καρδιά μου από τα γέλια ..Θέμα η ακράτεια γενικώς  … γιατί δεν κάνεις μποτοξ ουρήθρας;… τι είπε η γυναίκα !!! 


Έχω μια φωτογραφία,  δεν έχει σταματήσει να μιλάει …

 

Εύη, Βιβή, Μάλινα, και μια εγώ τέσσερις,

και η Ακρόπολη φυλάκιζε  κάθε μου Αυγουστιάτικη νυχτερινή σκέψη …


κορίτσια του φοσφορίζον κασκουλακίου σας το αφιερώνω και σας ευχαριστώ


[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=JEy9wP7Y2WM[/embedyt]

Η νύχτα ξέρει και φοβάται, μας αγαπάει, μας λυπάται

Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει

Η νύχτα θέλει ν’ αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται

Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα

Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει

Η νύχτα ντύνεται γυναίκα και ξεκινάει κατά τις δέκα

Τους άλλους βάζει να τα σπάνε και τα πληρώνει όσα και να ναι


Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες

Βάζει μια βόμβα στην Κυψέλη κι ύστερα λέει ότι θέλει

Η νύχτα ότι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη

Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει


Καλη νύχτα 🙂

Mε το νυχτικό στο Ποτάμι :)

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=sw7zT9wqwd8[/embedyt]

το ότι τα τραγούδια είναι άσχετα με τα λογάκια που έχω στο μυαλό (?)  είναι δεδομένο… Συντροφιά η μουσική. Το Σάββατο, αλλά τώρα που έχω το σχολείο, κυρίως  η Κυριακή είναι η μέρα της μπουγάδας. Πλυντήριο και στεγνωτήριο στο σπίτι δεν έχουμε. Δεν προβλέπεται από τον κατασκευαστή των περισσοτέρων διαμερισμάτων. Έχουν οι πολυκατοικίες κοινόχρηστα…..

Στην αρχή ένιωσα άσχημα  να πλένω τα πανέμορφα κυλοτοτραμπεζοματιλάκια μου εκεί που ποιος ξέρει τι έχει πλύνει ο προηγούμενος(?) χμμμ Αργά αλλά σταθερά άρχισα να μην το σκέφτομαι … Δεν είχα και άλλη επιλογή … ή μάλλον είχα να τα πλένω στο χέρι στην μπανιέρα … ας σοβαρευτούμε όμως, αυτό το έκανα στα νιάτα μου τώρα δεν σηκώνει η μέση…

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=TcbYYa43eQQ[/embedyt]

Ούτε και ξέρω πόσα διαμερίσματα έχει ο όροφος…. όμως το να συναντιέται στο διάδρομο ή ακόμη καλύτερα στα πλυντήρια, με ένα καλάθι και ένα απορρυπαντικο στα χέρια, είναι πως να το πω είναι …μια ομορφιά … Αφορμή για ζεστά χαμογελάκια και ευγενικούς χαιρετισμούς. Υπάρχει βέβαια μια ευγενής άμυλα για τη σειρά, για το χρόνο, δυο πληντυρια βλεπεις μόνο  …όμως το πλυσταριό είναι ένας τόπος μυσταγωγίας. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είναι αυτό που  ξαφνικά μας φέρνει κοντά, μας κάνει τόσο ντροπαλά κουτσομπόλιδες μα και σα μία οικογένεια… Έλεγα πως είναι που κατεβαίνουμε όλοι στο ποτάμι και νιώθουμε μια περιέργεια για τα πλυμένα και τα άπλυτα του καθενός … στα χωριά κατεβαίναν και περνούσαν ώρες στο ποτάμι ….

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=PWI_-HqRlmU[/embedyt]

Ε λοιπόν δεν είναι η πλύση τελικά … χμμμ στους διαδρόμους βιαστικοί με τα παλτό μας τα κλειδιά μας .. γρήγορος αδιάφορς χαιρετισμός…. τι μας αλλάζει? … Δεν είναι η πλύση όχι όχι ..είναι το πως εμφανιζόμαστε! Στο πλυσταριό πάμε με τα πιντζαμάκια μας… με τις ρόμπίτσες μας …άνετα ρουχαλάκια … τα χουχουλάκια μας … σετσουλιαριδες τόσο όσο… ίσως και γυμνούλιδες από μέσα …..

Έχει σημασία να λες στον άλλον «χαίρω πολύ» με τα άπλυτα ή τα πλυμένα στο καλάθι σου και ντυμένος άνετα όπως στο σπίτι σου με το νυχτικάκι σου και άβαφη…

χμμμ λες γι αυτό το «ποτάμι» να έχει τέτοια ανταπόκριση ? χμ που να ξέρω? Αυτό που ξέρω είναι ότι στον όροφό μας κάθε Κύριακη έχουμε πιτζάμα πάρτι … ααα τραγούδι που ταιριάζει…

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=ffCmFDzaYyQ[/embedyt]

α όχι λάθος δεν λέει πιτζάμες πιτζάμες πιτζάμες ε?

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σιλάνς !!! Ομολογώ :)

Μαζεύτηκαν όλες μαζί και ….

Πλακα μου κάνετε? Θα μας πάρουν στο κυνήγι !!! Οφείλουμε να έχουμε μια παιδεία…

Αγρίεψαν ….

είμαστε θεές ή όχι … είμαστε ξανθιές ή όχι ? έχουμε του μνιου μας το χαβά ή δεν τον έχουμε?

Βρε κορίτσια το εξοχικό είναι ένας τόπος που ….

Οτι θέλουμε κάνουμε στο εξοχικό μας, και στο κάτω κάτω ξεχνάς πως ολόκληρη Στέβια, Μαλίνα, Μενεξεδιά είναι κρυφορουβίτσα ??? Ξεχνάς πως όσο και να χτυπιέσαι και να νευρίαζεις …μέσα σου …πες όχι πες…πες πες 

σιλανς!!!!!!!!!!!

Που είναι η Στελθ… μόνο αυτή μπορεί να σας βάλει σε τάξη….

Αμε να την φωνάξουμε

είπε όλο χαρά η μικρή άτακτη θεά χαμογελόντας …επρεπε να το είχα καταλαβει,,, η μικρή σχεδόν πάντα τρέμει την Στελθ ,,, εκτός εάν…ωχ… το παιχνίδι μαλλον ήταν χαμένο ….

Μπροστά μου η Στελθ… με κοιταξε στον καθρέφτη με το νεο μου μαγιό …

Αν δεν το βάλεις στο εξοχικό μας μάλλον ως αντίποινα  θα κάνουν επιδρομές σε ζαχαροπλαστεία και πιτσαρίες …

και εσύ πανεμοφό μου στελθ τι λες ?


εεε εγώ αφου το ξέρεις …  σου πάει τόσο πολύ το νέο σου μαγιό

υποκύπτω … μου αρέσει..πάμε για ρουβοκατάσταση !!! 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=l8NqNFVyZcs[/embedyt]

Σελφι κάνει???

ναι ναι κοίτα πως χαμογελά …

κορίτσια συγκεντρωθείτε ..ξανά??? .

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=zJc4wCu80C0[/embedyt]

σε πεθυμησα … ειναι αλήθεια …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Ξεντύνονται τα πνεύματα :)

Από την Δευτέρα αρχισαν τις πολύλογίες … Η μια λέει πως πρέπει να γράψω για τα ψυχοαπαυτά μου. Η άλλη με πονηρό ύφος…λεει ναζιάρικα …μα είπες πως θα έγραφες με γραφικές λεπτομέρειες τι κάναμε του Βαλεντίνου!!! Δεν προλαβαίνω να απαντήσω και ακούω τη μικρή ξανθιά θεά να φωνάζει να γράψω για την εκδρομή στην Οττάβα και απο κοντά  η Στελθ…μια στελθ που έβγαλε πολύ όμορφες φωτογραφίες από την εκδρομή ..

Τις κάθισα  όλες στο σαλόνι… Κορίτσια κοπελούδες μου λέγω λέγω …  χαλαρά, έχουμε δουλειές πολλές πολλές πριν από αυτά ….. Δευτέρα ζόρικη μέρα, και όταν το σερνικό ζορίζεται το θηλυκό οφείλει να κάνει … τι? ακριβώς  πάμε όλες μαζί ….. του μνιου του τον χαβά...άλλη μια φορά για να το εμπεδώσουμε  του μνιου του τον χαβά.μόνο έτσι  ξεντύνονται μέσα στο μυαλό τα πνεύματα χιχιχιχι

Οφείλω να πω πως η ιδέα ήταν της πασχαλίτσας μου που με τριγύριζε από την προηγουμενη εβδομάδα !!!

πολλές πολλές δουλειές, έτσι έχουμε

καθάρισμα σπιτιού, συνεννοήσεις για το ποιος και τι θα φέρει … σουπερ μάρκτετ..καιιιιι οπωσδήποτε πάνω από όλα φτιάχνουμε το τζατζίκι από την Τετάρτη… γιατι γιατί γιατί ….

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=Z_CFeclAhJc[/embedyt]

αύριο Πέμπτη θα έρθουν φιλαράκια και και και η πασχαλίτσα και και και θα τσικνίσουμε τον διάδρομο της πολυκατοικίας χιχιχιχιχι … θα βάλουμε όλη μας την τέχνη να φτιάξουμε ελληνικά σουβλάκια …

Τζατζίκι με του διαβόλου το νταλκά

σουβλάκι από τον Έλληνα χασάπη του sip 

πίτες από την Ελλάδα

ντοματούλα κρεμμύδια αλάτι πιπέρι  και λαδοκολλες

μπλοκάκι για τις παραγγελίες με κοντό μολυβάκι παρακαλώ

το σερνικό μου ως γκαρσόνι για τις παραγγελίες

αντε θα φτιάξω και πολλές πολλές πατάτες τηγανητές…

γαλακτομπουρεκο από τα χεράκια της Πασχαλίτσας αγορασμένο

χμμμ τι λείπει τι λείπει… ουζάκι, κρασάκι , μπυρίτσα …

και και και

και του χρόνου …!!!!!!

διοτι κύριοι ε κυριε μια είναι η ουσία..

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=MtGDGUHlFdM[/embedyt]

ουφ και έχω και πτησεις και έχω και διαγωνίσματα που θα βάλω στα σποράκια και και και … φωτιά στου μνιου μου το χαβά …

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂