Από μένα για μένα με αγάπη Εγώ!

Στην αρχή της χρονιάς η μικρή ξανθιά θεά, καθώς έπαιζε με το κουνιστό μου και έκανε βόλτες στο φέις, πάτησε ένα από αυτά τα χαζά και ίδια για όλους παιχνίδια, που σου λένε όχι μόνο πόσο μοναδικός χαρακτήρας είσαι, αλλά και με μαθηματική ακρίβεια πότε θα πας διακοπές, θα φας καρπούζι, πως θα μοιάζεις σε 200 χρόνια, πότε θα κάνεις το πέμπτο παιδί σου, ποιοι και γιατί σε αγαπούν … και φυσικά με ποιο φρούτο, λουλούδι, κατσαρολικό, και ζώο μοιάζεις. (δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει !!! χαχαχα έχει γεμίσει τον τόπο )

Η μικρή ξανθιά θεά πήρε τη φωτογραφία, για να ρωτήσει τη ΣτελΘ αν ποτέ μας έχει συμβεί σε άλλα χρόνια και δεν το θυμάται…. Ποίο? τη ρώτησε η Στελθ με άγριο τόνο, να σε πετάξουν ή να γυρίσεις ζωντανή ? Μήπως θες να σε πετάξω για να μάθουμε και να σταματήσεις να τρως το χρόνο σου με αυτές τις μπούρδες που φανερώνουν πόση ανασφάλεια υπάρχει στο κόσμο και ποιοι την εκμεταλλεύονται ??? Τρόμαξε η μικρή και ήρθε σε μένα …

Φυσικά και μας έχουν πετάξει, της απάντησα αυστηρά. Πίστεψέ με είναι ότι χειρότερο να σε πετούν στους λύκους, σε λάκκο με φίδια, σε αρένα με λιοντάρια, ακόμα και σε έναν παγωμένο ωκεανό. Κορδώθηκε η μικρή ξανθιά θεά γιατί της άρεσε η ιδέα να επιστρέψει ως αρχηγός κλπ κλπ… λες και δεν συμβαίνει σε όλους όσους προσπαθούν να επιβιώσουν.

Ακολουθεί κείμενο με πολλά …. …. ….

Όμως για την Στελθ δεν είναι το ίδιο… δεν ξέρω πως να το εξηγήσω… Εξαρτάται, ποιος σε πετά, πότε, και γιατί…. Η μαλούμα μου με πετούσε, το παλιό παλτό, κάτι ηλίθιοι που πίστεψαν πως τους μετρούσα για φίλους, … Πέταξα και εγώ τον εαυτό μου … ουφ και με πέταξε και η ζωή ήθελα δεν ήθελα…

Υπάρχει όμως και η σιωπή της Στελθ .. μια σιωπή στην πιο σιωπή σιωπή… «Τα καταφέραμε λοιπόν, και με κοιτάς με μάτια γουρλωμένα που περπατώ και με ακολουθούν φίδια, λιοντάρια, λύκοι, καρχαρίες, γύπες, αετοί, ακόμα και ύαινες … Όμως δεν το βλέπεις δεν έχω καμιά σχέση … είμαι ξένη σε όλα αυτά τα ζωντανά, σεβάστηκα την πείνα, τις αρρώστιες, τις δυνάμεις τους, δεν τα υποτίμησα, γι αυτό με ακολουθούν … όμως όμως… πρόσεξε με … αν ήθελα να γίνω αρχηγός … ναι θα το κατάφερνα… όμως δεν θέλω .. δεν θέλω… Γεμίζει το μυαλό μου πληγές, και σαπίζει την καρδιά των αρχηγών. Δεν ανήκω βρε παιδί μου σε αυτό τον κόσμο της λογικής… . Με λέει Στελθ αυτή που είναι αρχηγός μας … μη με ρωτήσεις γιατί…μάλλον γιατί είμαι ικανή να σκοτώσω… Δεν μου αρέσει που είμαι Στελθ, μ αρέσει όμως που είναι αυτή η αρχηγός μας, που με χρειάζεται για να την προσέχω… Ξέρεις χρειάζομαι τη δύναμη της φαντασίας, των ονείρων της, της τεμπελιάς της πριν σαπίσουμε όλες μας» Και το θέμα με όλα αυτά είναι πως όταν αναφέρει την αρχηγό μας δεν εννοεί εμένα άλλα τη μικρή ξανθιά θεά χαχαχαχαχαα

… ουφ… δεν ξέρω καν αν θα πατήσω δημοσίευση σε αυτό.. Είναι σαλάτα, βέβαια μια σαλάτα φτιαγμένη από μένα για μένα και μόνο.. για να μην ξεχάσω .. χαχαχαχαχαχαχα μου αρέσει που έχω την εντύπωση πως μετά από καμιά δεκαριά χρόνια, θα διαβάσω όλα αυτά τα ασύντακτα που γράφω, και θα θυμηθώ τι τράβηξε τη σκανδάλη στο μυαλό μου … Ποιο περιστατικό, ποια σφαίρα, πιο όπλο, πιο γεγονός… χαχαχαχαχα

Πάντως, αν δεν το κατάλαβες, αυτοπροβάλλομαι τώρα… βέβαια, σιγουράκι, ,,,, γι αυτό και θα πατήσω δημοσίευση γιατί μου αρέσει η φράση που θα νιώσει ο άλλος καθώς θα με πετά στους λύκους … και θα τη νιώσει όχι γιατί του την λέω εγώ … πως να του την πω αφού δεν το πιστεύω, πόσο μάλλον εκείνη την ώρα της πτώσης… θα τη νιώσει απλά γιατί η φράση ξεκινά από αυτόν και επιστρέφει σε αυτόν.. βεβαια στη περπτωση τη μαλούμας και του παλιού παλτού δεν μου αρέσει να την ακούω γιατί φοβάμαι μην τους απογοητεύσω ωωωωωωω πάλι σε κύκλο σκέψης μπαίνω .. κάτσε να βγω..

και αν με ρωτάς για τη δουλεία, ήρεμα τα πράγματα βρήκα τον ρυθμό που περπατώ, με έριξαν στα δύσκολα, σεβάστικα αλλά δεν … και τώρα με έχουν στα απλά .. και αν τους αρέσει .. Αλλιώς δεν έχω κάτι άλλο…

Μη μου τραβάς παιδί μου το παντελόνι !!! Έχω και τη μικρή ξανθιά που θέλει να πει για την πρόσφατη αταξία της σε όλους του φίλους της.. ‘Ως ‘άλλη γοργόνα πλατσουρίζει εδώ και εκεί … και κολυμπά μέσα στον βυθό και βρίσκει το παλάτι της φίλης της … και κοιτά ξανά και ξανά την κρυφή συλλογή από αγάλματα άλλα μεγάλα άλλα μικρά άλλα αρχαία και άλλα από σύγχρονους γλύπτες… Κοιτά το τελευταίο συλλεκτικό απόκτημα, γυαλίζουν τα ματάκια της από χαρά και τρέλα … και εμείς οι άλλες… την κυνηγάμε και της βάζουμε αυτοκόλλητη ταινία στο στόμα όπου την πετυχαίνουμε … πού να την προλάβεις …» Έχω φρέσκια μπογιά ελάτε να ζωγραφίσουμε» … και πού να την προλάβω που το κορμί μου είναι στα πατημένα 56 και οι τρίχες μου ασπρίζουν… και αυτή θέλει μέσα στην τάξη να φτιάξουμε έναν κήπο με χάρτινα λουλούδια, έναν Υπέροχο κήπο για το γράμμα Υ

καλά άσχετα των ασχέτων…

Δεν βάζεις μυαλό με τίποτε … !!!! του κερατά ανασφαλής είσαι χαχαχα

Λίγο πριν την αφυδάτωση του κορμιού!

Ανεκδοτάκι

Παθαίνει ανακοπή ένας άντρας και καταλήγει μπροστά στην πύλη του Παραδείσου. Εκεί τον παραλαμβάνει ο Άγιος Πέτρος και του ανακοινώνει ότι μπορεί να μπει στον Παράδεισο επειδή ήταν καλός άνθρωπος.

Περνάει μέσα λοιπόν κι μπροστά από μια πόρτα ακούει δυνατές φωνές. Την ανοίγει και βλέπει έναν νεαρό που προσπαθούν να του ανοίξουν μια τρύπα στην πλάτη με ένα τρυπάνι.

«Ε, τι του κάνετε του νεαρού;» ρωτάει ο άντρας.

«Του ανοίγουμε μια τρύπα στην πλάτη για να του βάλουμε τα φτερά.» απαντάει ο Άγιος Πέτρος.

Βγαίνει έξω ο άντρας, προχωράει λίγο πιο πέρα κι ακούει πάλι φωνές από άλλο δωμάτιο.Ανοίγει πάλι την πόρτα και βλέπει έναν ηλικιωμένο που προσπαθούν να του ανοίξουν μια τρύπα στο κεφάλι με ένα τρυπάνι.

«Ε, τι κάνετε εδώ πέρα;» ρωτάει απελπισμένα.

«Του ανοίγουμε μια τρύπα στο κεφάλι για να του βάλουμε το φωτοστέφανο.» απάντησε ξανά ο Άγιος Πέτρος.

«Αμα είναι έτσι, θέλω να πάω  στην κόλαση.»

«Στην κόλαση θα σε πηδαει ο διάβολος κάθε μέρα!» του εξηγεί ο Άγιος.

«Δεν πειράζει, έχω τρύπα έτοιμη!»

Στην Μορεάλη είναι ονειρικά, άφθονα υγρά δε λέω αλλά… σε κάθε ανάσα νιώθω την υγρασία να με πνίγει… το κορμί μου κάποια στιγμή δεν αντέχει, αποζητά την κόλαση εκεί που θα στεγνώσω με αντάλλαγμα το οξυγόνο

Στην Αθήνα έχω αυτή την δυνατότητα, κάτι σαν δώρο.  Κλιματολογικές συνθήκες … συνθήκες κόλασης που φτάνουν το κορμί στα όρια της αφυδάτωσης. Ένιωθα να στραγγίζω και ταυτόχρονα να το θέλω τόσο μα τόσο πολύ. Οξυγόνο χωρίς την υγρασία…

Θυμάμαι μια φορά βρέθηκα,σε συνθήκες κόλασης, σε διάβαση. Ιδρωμένη, αποζητούσα τον παράδεισο του εικονικού κλιματιστικού! Ενας πατέρας με την κόρη του, προσπάθησε να περάσει με κόκκινο. Τον αγριοκοίταξα… δεν είναι η σωστή στιγμή! Τώρα, τώρα που είναι Πράσινο! Μια ασημένια σπορ με τα χρονάκια της αστραφτερή μερσεντε *?)  αγνοεί το δικαίωμα μου Αφήνω τα πόδια μου και όλη την διψασμένη κορμάρα μου να παίξουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο,. Βρήκες ξανθιά να παίξεις μαζί της! Αστραφτερή, ολοκάθαρη δίχως ίχνος σκόνης, με τα απωθημένα σου στο γκάζι…Κλιματισμός, φίνα κρύα ροζ σαμπάνια, φίνα ιταλική πάστα, φίνο ιταλικό τραγούδι που ακούς…αχμμ, να σου δώσω προτεραιότητα;  Να κάνω τη ζωή μου σκόνη στην τιμή του φίνου;  Το παιχνίδι με τις διαβάσεις το παίζω από μικρή. Όσο και να νευριάσεις! Περνάω! Κάνε ότι καταλαβαίνεις!///

Το απότομο φρενάρισμα και το τραγούδι που ακούγεται από το αυτοκίνητο με δροσίζουν μια χαρά …τόσο όσο … 

Την δεύτερη φορά κάπου πήγαινα, ένιωθα πως κατευθυνόμουν προς το Δαφνί, γνωστό μέρος, αλλά και  ξενοδοχείο για ανίατες περιπτώσεις Εκεί  η λογική καίγεται στην παρανοϊκή φωτιά της τρέλας… Ένα δωμάτιο θέλω για μια βραδιά.Το βλέμμα της ηλικιωμένης κυρίας μου έλεγε ξεκάθαρα.. «δεν είσαι για εδώ εσύ κορίτσι μου». Με οδήγησε στο καλύτερο δωμάτιο… εκεί  μπορούσα να φυγαδεύσω απωθημένα, ανασφάλειες, ντροπές, αναστολές, δικά μου κάποιου άλλου … τι σημασία έχει. Όταν γενικά έχεις την δύναμη να κόβεις δεσμά, βγάζεις την γλώσσα στην κοινωνία που τοποθετεί όρια με δήθεν αξίες νηστείας εγκράτειας, που σε κοιτάζει περίεργα λες και ήρθες από τον Άρη. Η ζωή δεν έχει σάρκα όμως, καίει την σάρκα και εσύ θα την  αποθεώσεις όπως γουστάρεις.

Είχα δύο επιλογές, ή να αφεθώ στην πύρινη γλώσσα ή να γίνω πύρινη γλώσσα… διάλεξα να γίνω εγώ η κόλαση… Στο περίπτερο ζήτησα ένα μικρό  μπουκαλάκι νερό και μια αμαρέτι από την ηλικιωμένη κυρία που με κοιτούσε με απορία …. κάποιος πίσω μου ρώτησε πόσο κάνουν δύο μεγάλα μπουκάλια νερό και δύο σοκοφρέτες….ψηλός, βαθιά φωνή, ντροπαλός τύπος, σκοτεινή ματιά… έπεσα πάνω του και ένιωσα για λίγο το σκληρό του κορμί… μπερδεύτηκαν για λίγο η αμαρέτι με τις σοκοφρέτες 

Συμπέρασμα, η αφυδάτωση μπορεί να σε οδηγήσει στην τρέλα!

Προς το τέλος της δεύτερης εβδομάδας, ακολουθούσα το ένστικτό μου απλά να βγάλω την πίστα. Οι ύαινες διψούν για αίμα όμως εγώ  επέλεξα την σιγουριά αυτού που τελικά είμαι. Ένα λιονταράκι που με άνεση στη δική μου ζούγκλα, έπαιζα, εξερευνώντας σκιές και δροσερά σημεία…το οξυγόνο της Ελλάδας με είχε χαλαρώσει…

Μια συνήθεια είναι η κόλαση, όμως όπως στο σεξ ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να την βιώνει…

Άσχετο βρήκα πως κάνουν σεξ τα λιονταράκια χαχαχα 

Λέων (εγώ δηλαδή χιχιχι)

Ένα ζώδιο που συμπεριλαμβάνεται μέσα στους καλύτερους εραστές του ζωδιακού κύκλου. Το πάθος που βγάζει στο σεξ σίγουρα δεν μπορεί κανείς το περιγράψει. Ένας Λέων είναι πάντα δάσκαλος στο κρεβάτι.Η δική σου ευχαρίστηση στο κρεβάτι είναι κάτι που σίγουρα δεν ξεχνάει ποτέ αφού ξέρει ότι θα συζητηθεί. Το σεξ μαζί του θα είναι ιδιαίτερο και θα διαπιστώσεις  ότι έχουν δίκιο όσοι τους θεωρούν καλούς εραστές και φλογερούς στο κρεβάτι.

πιφ υπερτιμημένο σεξ... τι έλεγα όμως … α ναι … 

Για να πω την αλήθεια, την φωτιά, την πραγματική φωτιά των 42 βαθμών Κελσίου δεν έτυχε να την βιώσω σε αυτό το ταξίδι μου στην Ελλάδα.

Έτσι έμεινα με την γλυκιά ανάμνηση, της δροσερής βραδινής θαλασσινής αύρας, που σου επιτρέπει να αφεθείς στην αγκαλιά του ούζου με την γέψη της μέθης στα χείλη …

… περίεργε!!! εδώ θα διαβάσεις για το ζώδιο..σου

λαλα άσχετο … και πολύ σχετικό για το παλιό μου παλτό 🙂

κλείσω τα 54 το Σάββατο!

Καληνύχτα 🙂

Παν όπως λέμε Πήτερ Παν !

Ο μοναδικός παιδικός φίλος που μου έμεινε -προ παλιού παλτού- είναι ο Παν μου κάτι σαν τον πητερ παν/ Τον έχασα το 1993  και τον ξαναβρήκα αχμμμ το 2017 (?) με οικογένεια! Ο Παν με παιδιά….

Στην αρχή έτσι όπως τον άκουσα στο τηλέφωνο, έως και νόμιζα πως έχει χάσει την δύναμη του να πετάει. Η φωνή του όμως πάντα ντροπαλή, συνεσταλμένη. συνέχιζε να κρύβει την δύναμη του θάρρους να ακούει με προσοχή, να δέχεται τους ανθρώπους όπως ακριβώς του έρχονται και να προσπαθεί να ξεφύγει από την εσωστρέφεια του ελπίζοντας πως κάποιος κάτι θα καταλάβει. Έτσι βαθιά μέσα μου πίστεψα πως, όσο και αν είχαμε αλλάξει, όσο και αν δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ, είχαμε κρατήσει και οι δύο την παιδική μας δύναμη να πετάμε στην χώρα του ποτέ ποτέ, εκεί που αρκεί να….

Ο Παν ίσως φοβάται πως, όταν κάτι κλείνει δεν ανοίγει ξανά ποτέ…. και μάλλον έτσι είναι ////και πως το δύσκολο είναι πιο κοντά στο ακατόρθωτο… και αυτό λογικό μου κάνει …εκτός αν… εκτός αν βρεθεί το παράλογο που μυρίζει ούζο και είναι ντυμένο ξανθό και θέλει και άλλο και άλλο όσο και αν λες μη μη χαχαχα και εκεί που … να που συναντηθήκαμε στην Ειρήνη … όχι στην μεριά που είπε αλλά στην άλλη μεριά που κατάλαβα. Φυσικά και δεν τον ειδοποίησα πως ήμουν στην άλλη πλευρά, απλώς θυμόνταν πως κατά βάθος είμαι ένα απόλυτα λογικό συγκροτημένο αλλά και συγκεντρωμένο άτομο και το μόνο που χρειαζόμουν ήταν να μου χτυπήσει με το δακτυλάκι του τον ώμο!

Ο Πάν είναι ο ιππότης (σαν άλλος Δον Κιχώτης) που με έσωσε από κάτι δακρυγόνα …τοοοοτε… Ιππότης παρέμεινε και ένας υπέροχος ξεναγός που απ ότι κατάλαβα με όλους τους φίλους (και έχει πάρα πολλούς)  έτσι κάνει. Αναλαμβάνει να τους σεργιανίσει,…ξεκλέβοντας χρόνο από την καθημερινότητα του…

….και πίναμε και λέγαμε και λέγαμε και πίναμε. Ούτε θυμάμαι τι λέγαμε αλλά θυμήθηκα, τα γούινστον τσιγάρα, την αύρα της θάλασσας, την γοητεία της Ελλάδας και ίσως πως ήμουν τότε … το πολύ στα 16 μου… θυμήθηκα επίσης την λάμψη στα μάτια του όταν κάτι αγαπά, ή θέλει να ερευνήσει

Ο Παν παλιά πετούσε άναρχα, τώρα πετάει οργανωμένα, κόντρα στην  αδικία, την ανισότητα, τις διακρίσεις και το σκοταδισμό κάθε φανατισμού. Έχει για φτερά του την φιλία, την συνεργασία, το σεβασμό και αγωνίζεται με το πέταγμα του για την ουσιαστική μόρφωση…..

Ο Παν είναι ο προσωπικός μου φίλος που αφιέρωσε χρόνο για να με ¨κυκλοφορήσει» και που κατάφερε να χωθεί και να με αποχαιρετήσει από κοντά … λίγο πριν αποχαιρετήσουμε με το παλιό μου παλτό την Ελλάδα των διακοπών μας

Καληνύχτα Παν 🙂

λαλα Δημητριάδης αλλά και μικροί ήρωες 🙂

 

Δύσρυθμη Ομιλία στο Μύλο του Μυαλού (?) :)

Το τηλέφωνο είναι ένας μικρός βιασμός της σκέψης. Γυρίζω στο μύλο και ονειρεύομαι και ξαφνικά …ντριν… και φρενάρει απότομα ο μύλος του μυαλού(?). 


Και που λες και που λες…. ήθελα να ανέβω στο μύλο μαζί με το μπόμπιρα που είδη έκανε τους γύρους του, από τους πιο δυνατούς στη γειτονιά. Γυρίζει το μύλο  πολύ γρήγορα σκαρφαλώνει επάνω…όποιος αντέχει ας τρέξει και ας πηδήξει πάνω. Έχω φάει πολλές φορές τα μούτρα μου μέχρι που με θράσος βρήκα άλλο τρόπο. Γρήγορες κινήσεις, πιάνω-αφήνω πιάνω-αφήνω με σιγουριά με δύναμη αλλά και με ψυχρή αδιαφορία στις άγριες αμίλητες ματιές του μπόμπιρα.. σταματώ την τροχιά … 

ε και μετά.. αλλές φορές κατεβαίνει και πάει  στην τσουλήθρα,  

μπουχαχα

λίγες …πάααρα πολύ λίγες κατεβαίνει ..με περιμένει να ανέβω… πσσσ βολίδα τρέχει ο άτιμος …και την κατάλληλη στιγμή δίνει ένα σάλτο ανεβαίνει και μαζί ονειρευόμαστε στην ίδια τροχιά …

Τις περισσότερες όμως φορές ο μπόμπιρας κολλά… «Τι θες» «να ανέβω στο μύλο μαζί σου» «θέλε…» και μένει εκεί …κολλημένος …»Να σου πω άμα άμα κολλησω και εγώ αντε ο μύλος για να αλέσει κριθάρι σιτάρι κ.α….»  

Γραπώνω  το σωλήνα και αρχίζω να τρέχω… να τον βάλω σε γρήγορη τροχιά …και την κατάλληλη στιγμή να πηδήξω …

έτσι έγινε και σήμερα….. και και άρχισα να χάνω το το το βήμα μου… όλο πήγαινα πήγαινα πήγαινα  να πέσω… Με έσωσε η Στελθ, ψυχρή όπως πάντα Κεκεδίζεις! Γιατί κεκεδίζω? και ο άλλος μου λέει κάτι του τύπου είναι η «ηλιθιότητα των έξυπνων» και μετά και μετά … ντράπηκα … σταμάτησα…έκλεισα τα μάτια, βαθιά ανάσα...κατέβηκαν ασπίδες … βρέθηκα στο μύλο .. γρήγορα να γυρνά …μέλισσούλες πολλές πολλές που πετούσαν στο λειβάδι με τα λουλουδάκια των ονείρων …και φρούτα πολλά να διαλέξεις δύο….

sto tilefono.jpg 

το τηλέφωνο είναι μέσο επικοινωνίας… μα καμιά φορά ξαφνικά κόβεται η γραμμή … 


Κεκεδίζω καμιά φορά ..συμβαίνει όταν γίνομαι μικρό παιδί -όχι παραπάνω από 5 χρονών-, όταν παίζω στην παιδική χάρα με μεγαλύτερα και πιο έξυπνα από μένα παιδιά , ενθουσιασμένη χαρούμενη…να προλάβω, να τραβήξω το ενδιαφέρον …

  Κεκεδίζω όταν προσπαθώ να γίνω μοναδική, ιδιοφυΐα λαμπρό μυαλό, όταν προσπαθώ να παινέψω την μαλακία μου….

βρες κάτι έξυπνο …βρες κάτι έξυπνο … βρες κάτι έξυπνο να πεις… Να βρω να βρω να βρω… αλλά για πιο λόγο? 

Για την αρχή μιας εύρυθμης συνομιλίας, η μαγεία της επικοινωνιας δυο πλανητών που μπήκαν σε κοινή τροχιά και βλέπουν τα ίδια χρώματα  

και όμως δεν χρειάζεται προσπάθεια… μόνο να κατεβάζεις τις ασπίδες …

Σιγά μην άφηνα αυτή την εγγραφή χωρίς λαλα

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=7rK6O0YtBRY[/embedyt] 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

σημείωση: βρήκα την φωτογραφία και απλώς τις έβαλα χρώματα από πάνω με το ποντικάκι χιχιχι

Οταν μιλάω ασταμάτητα :)

κάπως πρέπει να εκφραστεί το έχει έχει ανάγκη…

Εχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία… που μιλάει ασταμάτητα..είναι από το ταξίδι μου στη Αθήνα, και μάλιστα σχεδόν στην εκπνοή του ταξιδιού … Θέλω να γράψω πως ήταν η ομορφότερη στιγμή μα φοβάμαι μην αδικήσω τις τόσες άλλες όμορφες στιγμές που πέρασα…

Έχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία που μιλάει ασταμάτητα…

Έφτασα πρώτη με το μετρό στο Σύνταγμα του Αυγούστου. Πλατεία με  ό,τι δρώμενο μπορείς να φανταστείς.  Πέμπτη απόγευμα… Οι συζητήσεις που άκουγα τόσο διαφορετικές … πηγή που συνέχεια αναβλίζει  για όποιον θέλει να γράψει βιβλίο

Να μαι  και εγώ! Περιμένω τα κορίτσια του μαύρου δαχτυλιδιού…μια ιστορία ακόμη. Τα κορίτσια … οι φίλες μου … τέσσερις μαζί με μένα  … Χαρούμενη που είμαι…. θα συναντηθούμε όλες μαζί!!! Έφτασα νωρίτερα και απολάμβανα την αγωνία μου για να έρθουν .. Δεν άργησαν οι δύο και…. μια εγώ… τρεις… Που πάμε? αχα… θα ξεποδαριαστούμε πάλι … Κατεβήκαμε την Μητροπόλεως …γκρίνιαζα …μου αρέσει να έχω παρέα στην γκρίνια …Να την και η τρίτη…ωραία συμπληρωθήκαμε …  Τρεις και μια εγώ τέσσερις … Οδηγός η κοκκινομάλλα … Αυτή πάντα ενώνει και ψαχουλεύει για το καλύτερο, θέλει να μας ανεβάσει σε ταράτσα ξενοδοχείου… συγκεκριμένου ξενοδοχείου… και τι δεν της λέμε χαχαχαχαχα πόσο χαρούμενη είμαι … γκρινιάζω με παρέα !!!

Στην τελευταία γκρίνια …μας παρουσίασε με θεατρική υπόκλιση το ξενοδοχείο…. άντε να δούμε…. ασανσέρ…

Έχω μια φωτογραφία στην κατοχή μου

μιλάει μιλάει  μιλάει συνέχεια…  δεν βρίσκω τον τρόπο να περιγράψω την ομορφιά της ταράτσας …

Σε ταράτσα  λοιπόν, τέσσερις γυναίκες και μια η Ακρόπολη πέντε… «Ποια είναι η πιο όμορφη;» ρωτάω τον ήλιο που βασιλεύει  ηδονικά δεξιά  όπως κοιτάμε την Ακρόπολη …Ζεστά χρώματα τα πρόσωπα των γυναικών του μαύρου δαχτυλιδιού..η μια πιο όμορφη από την άλλη… δεν τις χορταίνω … Είμαι σίγουρη δεν μπορούν να νιώσουν πόσο χαρούμενη είμαι…  Τέσσερις αυτές και μια εγώ πέντε … Κορίτσια, εγώ είμαι «το θέμα» …μην ξεχνιόμαστε … ξεκαρδίζεται στα γέλια η ψυχή μου  …τόσο διαφορετικές στο χαρακτήρα στις ιδέες, στη σιωπή, στο γέλιο, στην ηλικία … μου φτάνει μόνο που είμαι δίπλα τους … Τέσσερις εμείς και μια η Ακρόπολη πέντε… αποχαιρετά τον ήλιο και καλωσορίζει την θρασύτατη Σελήνη στα αριστερά όπως κοιτάζω….Πλάκα μου κάνουν …  Δεν μπορεί ήλιος από τη μία,  φεγγάρι από την άλλη και αυτή σε απόσταση αναπνοής  χτισμένη στη μέση!!!… Που είναι ο ζωγράφος που ζωγραφίζει αυγουστιάτικα φεγγάρια και ήλιους γύρω της!! 

Μια αυτή και… τέσσερις εμείς πέντε… ανάβουν οι συζητήσεις. Κορίτσια εγώ είμαι το θέμα … μην ξεχνιόμαστε …ξεκαρδίζεται η καρδιά μου από τα γέλια ..Θέμα η ακράτεια γενικώς  … γιατί δεν κάνεις μποτοξ ουρήθρας;… τι είπε η γυναίκα !!! 


Έχω μια φωτογραφία,  δεν έχει σταματήσει να μιλάει …

 

Εύη, Βιβή, Μάλινα, και μια εγώ τέσσερις,

και η Ακρόπολη φυλάκιζε  κάθε μου Αυγουστιάτικη νυχτερινή σκέψη …


κορίτσια του φοσφορίζον κασκουλακίου σας το αφιερώνω και σας ευχαριστώ


[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=JEy9wP7Y2WM[/embedyt]

Η νύχτα ξέρει και φοβάται, μας αγαπάει, μας λυπάται

Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει

Η νύχτα θέλει ν’ αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται

Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα

Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει

Η νύχτα ντύνεται γυναίκα και ξεκινάει κατά τις δέκα

Τους άλλους βάζει να τα σπάνε και τα πληρώνει όσα και να ναι


Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες

Βάζει μια βόμβα στην Κυψέλη κι ύστερα λέει ότι θέλει

Η νύχτα ότι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη

Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει


Καλη νύχτα 🙂