Φυσική παρουσία :)

Τα ελληνικά σχολεία στο Μοντρεάλ έχουν μια ιστορία 100 και χρόνων. 

Φέρνω όλες τις πληροφορίες εδώ :Ιστορία 

Κάθε χρόνο γίνονται αρκετές εκδηλώσεις προκειμένου να συγκεντρωθούν χρήματα 

για να συντηρηθούν αυτά τα σχολεία. 

Μου αρέσει να συμμετέχω με εθελοντική εργασία. 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=bzXhVLLdawk[/embedyt]

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂



Advertisements

Zωντανή κορνίζα :)

Έχω πιει ήδη το ένα από τα τρία μπουκάλια κρασί που μου έκαναν δώρο οι γονείς των σπορακίων μου. Απολαμβάνω τα δώρα μου, λουλούδια γλάστρες, αρώματα, φουλάρια και και οίνος! Δώρα που μου έδωσαν κατά την αποφοίτηση τους. Με δυνατή φωνή, τραγούδησαν, πήραν το … Πτυχίο τους!!!  Έφαγαν γλυκάκια, με υπάκουαν έτσι από χαρά και αγάπη.. και και και φυσικά … φωτογραφήθηκαν! Αυτή η κατασκευή χάρισε χαρά τόσο στα παιδιά όσο και στους γονείς. Ίσως περισσότερο στους γονείς ….

Κοιτάζω το άδειο κάδρο, μια μεγάλη αυτοσχέδια κορνίζα, φαντάζομαι τις μουρίτσες τους.. Το κάθε ένα με διάφορα σκέρτσα και τους γονείς … σε ένα διαρκή κλικ κλικ να προσπαθούν να αιχμαλωτίσουν την στιγμή…. 

20160526_172126.jpg

Όλα πήγαν καλά και φέτος.. Τα πάντρεψα, κράτησα και πέντε για το προ νήπιο και …φύγαμε με φουλ τις μηχανές για καλοκαίρι . Ραντεβού τον Σεπτέμβριο, σχεδόν σίγουρη πως θα αναλάβω την ίδια τάξη …νηπιαγωγείο και πάλι. 


Αυτό το Σάββατο θα είναι το πρώτο που θα κάτσω! Εχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα κάνω τίποτε άλλο από το να διαβάσω ή μάλλον να αρχίσω να διαβάζω ένα βιβλίο. Είναι η «Τρικυμία» της μονοκονδυλιάς μου, αυτό το βιβλίο με έχει τραβήξει σαν μαγνήτης. Ίσως μάλιστα καταφέρει να μου περάσει και χειροπέδες, φυλακισμένη στις σελίδες του μέχρι να διαβάσω και την τελευταία του λέξη. 

Η ψυχολογία μου νιώθω πως είναι πασπαλισμένη με λίγη κούραση. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να είμαι παντού… όμως νιώθω μια εξάντληση ίσως τελικά να μην είμαι θέα… λες??? 

Ευτυχώς η υγεία μια χαρά. Περίεργο, οι αρχές του καλοκαιριού πάντα με βρίσκουν να παλεύω με διάφορα και να νιώθω αχμμμ όπως νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι στις αρχές του Χειμώνα. Ένας χαρταετός, ένα ανεμόπτερο, ένα αερόστατο πολλές νότες που ξαφνικά ζητούν ταξίδια με άγνωστους προορισμούς.

Α άσχετο κάπου τσίμπησα στο παθ πως η Λίνα θέλει να στρώσει μπλογκοπαίχνιδο,  με μια μας καλοκαιρινή εμπειρία …κάτι τέτοιο… Παρακαλώ να επιμεληθεί τε του θέματος χαχχαχαχα

Νομίζω πως νυστάζω … πολύ … πάρα πολύ…. 

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Αποτελεσματικές Παρεμβάσεις :)

Πρώτα ένα λαλά που μου αρέσει και και το φέρνω τακτικά εδώ στο εξοχικό … έτσι ως … χαλάκι στην εξώπορτα 


[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=MjxL3U2mCyg[/embedyt]


Δεν είμαι σίγουρη ακόμη, αλλά νομίζω πως ένα νέο γαϊτανάκι αρχίζει να πλέκεται στη ζωή μου. Κάποιες μικρές στροφές στη ζωή μου με οδηγούν και πάλι σε ένα μικρό μονοπάτι. Το δύσκολο στη σύγχρονη ζωή είναι να προσπαθείς να ξεφύγεις από αυτό το τερατώδες κατασκεύασμα που έφτιαξε ο άνθρωπος, όχι μόνο ως μέσο συναλλαγής αλλά και ως προϊόν που αρκετές φορές απειλεί με τα πλοκάμια του την ψυχολογική μας διάθεση. 

Βρήκα ένα μικρό μονοπάτι αρκετά χρόνια τώρα. Λέγεται εθελοντισμός. Μετά από επτά κοντά χρόνια στη Μορεάλη, και μετά από κάποιες ζόρικες στιγμές στην επαγγελματική μου πορεία που με έχουν στενοχωρήσει, πικράνει και πονέσει, αποφάσισα να κάνω μια αίτηση για εθελοντική εργασία στην Ελληνική Κοινότητα και συγκεκριμένα στις κοινωνικές υπηρεσίες της. 

Πρώτη μέρα λοιπόν, με αφορμή μια ημερίδα, με θέμα αχμμμ κάτσε να φέρω το δελτίο τύπου. 

««ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ» 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ 

ΣΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ

Η λύπη και η στενοχώρια είναι φυσιολογικά συναισθήματα που όλοι βιώνουμε και σύντομα τα ξεπερνάμε. Γιατί, όμως, κάποιοι από εμάς βυθίζονται βαθιά μέσα στη θλίψη και παραμένουν παγιδευμένοι σε αυτήν; Ο Dr. Θεόδωρος Κολυβάκης Βοηθός Καθηγητής του Ψυχιατρικού Τμήματος του Πανεπιστημίου McGill, θα μας μιλήσει για την κατάθλιψη, αλλά θα κάνει και μια αναφορά για τους φροντιστές υγείας και την κατάθλιψη που βιώνουν. Επίσης ο οργανισμός AMI-Quιbec, ο οποίος προσφέρει υποστήριξη στα άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες με την ψυχική τους υγεία καθώς και στις οικογένειές τους, θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την έννοια της Αγχώδους Διαταραχής καθώς και της Διπολικής Διαταραχής.»

τι έλεγα? … α ναι πρώτη μέρα λοιπόν ως εθελόντρια. Τα μολύβια μου, τα χαρτιά μου, και ένα όμορφο γραφείο υποδοχής για εγγραφές και άλλες πληροφορίες. Μπορώ να πω πως μου άρεσε, αυτή η επαφή με τον κόσμο. Σχεδόν όλοι μιας κάποιας ηλικίας, κάποιοι αργιεμένοι, κάποιοι πιεσμένοι κάποιοι διψασμένοι για μια αφορμή για να χαμογελάσουν. Έκανα ένα βήμα πίσω από μένα και με παρακολουθούσα, μια μικρή ηθοποιός, που έπαιζε τον ρόλο της διασκεδάζοντας. Πέρασα όμορφα στην είσοδο. Έγραψα ονόματα, γαργαλούσα με λογοπαίγνια για την ηλικία, πούλησα σακουλάκια με φασκόμηλο για την ενίσχυση τέτοιων εκδηλώσεων , άκουσα τους ομιλητές, έφαγα κάτι πανέμορφα σαντουιτσάκια, ήπια χυμό πορτοκάλι, βοήθησα στον καθαρισμό του χώρου. 

Πέρασα όμορφα, παίζοντας… ναι έτσι νιώθω, ο εθελοντισμός για μένα είναι ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι που με ψυχαγωγεί αλλά και με μορφώνει. 

αυτάααα τι άλλα ?

Το Λούτρινο Πτυχίο μου :)

Να γράψω να γράψω ..πρέπει να γράψω… 

Οδηγός σε τρενάκι. Εικοσι βαγόνια. Σαν χθες θυμάμαι την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς, όπου μιλούσα στους γονείς για τον προορισμό. 

Είκοσι βαγόνια άτακτα. Πόση δύναμη αλλά και τρυφερότητα για να τα κρατήσω στις ράγες …και όλο και πιο χαρούμενα να χοροπηδούν σα κατσίκια …έχασα τη φωνή μου..αμφισβήτησα τις ικανότητές μου… έβαλα τα δυνατά μου και ένιωσα την εξάντληση … όμως όσο πιο άτακτα τόσο πιο πολύ με έκαναν να γελώ …να τα αγαπώ … 

Τέταρτη χρονιά, τέσσερα μεγάλα κολλάζ με κολλάζ ζωγραφιές ουρανού θάλασσας και παραλία

 

Το προηγούμενο Σάββατο…κάναμε πάρα πολλές πρόβες για τον ύμνο μας «Βαρκούλα του ψαρά» για την τελετή αποφοίτησης. Σε άλλα παραρτήματα τους φορούν τήβεννο και το ανάλογο καπέλο πιφ.. εμείς ψαράδες όλη τη χρονιά .. άσπρη μπλουζα τζιν παντελόνι …καπέλο ψάθινο !

Θέλω μια ζωγραφιά για μένα… ό,τι θέλετε, ό,τι σας αρέσει πιο πολύ … Τα αγόρια μου ζωγράφισαν τους Avenαποτέτοιους που με σώζουν … και τα κορίτσια την κύρια Μάνια πανέμορφη … πέθανα στα γέλια …ηρωίδα που φουσκώνει από υπερηφάνεια …  Κυρία Μάνια το  σε αγαπώ με ποιο ο γράφεται? της ώρας ή της ομπρέλας? και το πολύ με πιο ι ? Η Αλεξάνδρα, ο Δημήτρης, ο Αδάμ, ο Φίλιππος η Ελένη και η Ιωάννα έφτασαν να γράφουν και να διαβάζουν απλές Ελληνικές λεξούλες ! 

Μαζεύω τους θησαυρούς μου και σε κανέναν… σε κανέναν δεν τους δίνω. Αντίθετα, ξεδιάντροπα τους φιγουράρω παντού πάντου… Η ψαριά καλή   … και θρέφω λαίμαργα το εγώ μου … κορεσμός και …και  κοκκινίζω σα ντομάτα από ντροπή.

 

Τελευταίο Σάββατο, κάνω μπάνιο, φορώ ρούχα όμορφα , τα πτυχία τους με τα καλλιγραφικά γράμματα του παλιού μου παλτού… στυλό …γυαλιά, ρουζ, ριμελ, το άρωμα μου … 

μαζεύονται ένα, ένα μέσα στην τάξη … ψάθινα καπέλα .. μια ακόμη πρόβα… φτάσαμε στην άλλη άκρη … γελούν βάζοντας μου άλλες λέξεις «βγαίνει η βράκα του ψαρά» … και απλώνει ο ναύτης τα σκ… θυμώνω .. γελούν … ξεκαρδίζονται στα γέλια … πετούν τα καπέλα ψηλά ψηλά … 

Έξω ετοιμάζουν την τελετή… Έξω πάμε και εμείς … Η σοβαρότητα τους υποδειγματική… κάθονται όλα στη σειρά στα πεζούλια … μας φωτογραφίζουν … και εμείς σοβαροί ψαράδες … Ένας πατέρας με πλησιάζει .. 

κοίτα πόσο ήρεμα είναι …. 

Μέσα στην τάξη δεν είναι καθόλου, του λέω .. 

Έτσι και σε εμάς πάντα … 

στο σπίτι είναι αγρίμια,

έξω όλος ο κόσμος μας λέει πόσο καλά παιδιά είναι … 

Ξέρετε κύρια Μάνια τι σημαίνει αυτό …

 

η τάξη τους είναι το σπίτι τους … 

 

Η διευθύντρια μιλά για μένα με τα καλύτερα λόγια… 

Φουσκώνω 

πανιά για τη βάρκα του ψαρά …καλό καλοκαίρι και τα ψάθινα καπέλα πετούν … 

Τα λάφυρα, αγκαλιές, φιλιά από τα μικρά μου, επαίνους από τους γονείς και μερικά δώρα..Μια γλάστρουλα μια φωτογραφία … 

 Είμαι ένας φοβερός και τρομερός πειρατής … στο αμπάρι, στο κρεββάτι μάζι με το παλιό παλτό μεθώ με τις καρτούλες που μου έχουν γράψει τα παιδιά  … ανοίγω τα δώρα …χάνομαι σε φουλάρια … όμορφα σημειωματάρια, αρώματα …μέχρι που

αντικρίζω τον

 Φίλιππο Ντοματάκη

να μου δίνει το πτυχίο μου …

DSC_1587.JPG

 

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

μαμά ήταν ψυχοσάββατο σου αφιέρωνω

το πτυχίο αυτό, μου λείπεις τόσο μα τόσο

Το ριζίδιο της Σχολικής Βίας!

Ενα από τα πράγματα που μου κάνουν τρομερή  εντύπωση στο νηπιαγωγείο  είναι πως η σχολική βία βγάζει το πρώτο της ριζίδιο ανάμεσα σε 5χρονα μικρά τόσο δα σποράκια. Δεν θέλω να μιλήσω για την δική μου παρατήρηση… 

Φέρνω εδώ μια προσωπική εμπειρία της μονοκονδυλιάς μου … θέλοντας να υπογραμμίσω το συμπέρασμά της 

πως… 

«Η βία στο σχολικό περιβάλλον είναι θέμα παιδείας όλων μας. 

Και  είναι επίσης θέμα προσεκτικής παρατήρησης του περιβάλλοντος των παιδιών !!!»

Πάμε να διαβάσουμε λοιπόν ακριβώς΄όπως το κατέθεσε στο μπλογκ της, συγκεκριμένα εδώ η Πηγή : Θα σου πω μια ιστορία για τη σχολική βία!

Της το κλέβω… χιχιχι


«Ο Αλέξανδρος πήγε στο γαλλικό σχολείο στο επίπεδο του νηπιαγωγείου. Δεν μιλούσε γρί γαλλικά. Και τον κορόιδευαν οι συμμαθητές του που βρισκόταν ήδη εκεί  απο την προηγούμενη χρονιά έχοντας φτιάξει τις συμμαχίες  μεταξύ τους.


Ο Αλέξανδρος ήταν λεπτός και μικροσκοπικός και δεν μπροούσε να υπερασπίσει τον εαυτό του. Ετσι βρήκε ως όπλο την ειρωνία και την κοροίδία απέναντι στα μεγαλόσωμα παιδιά της τάξης, που του ασκούσαν πίεση.


Τα ονόματά τους ήταν Ζονατάν και Στεφάν. Ο πρώτος μελαχρινός και τροφαντός, ο δεύτερος ψηλός και λεπτός.  Ηταν οι τρομοκράτες όλης της τάξης απ΄ό,τι έμαθα εκ των υστέρων.


Μια μέρα που πήγα να πάρω τον Αλέξανδρο ανακάλυψα ότι μέσα στις μπότες του ήταν σπασμένα γυαλιά. Φρικάρισα, κατ΄αρχήν αλλά συνήλθα και βρήκα την άκρη. Ο Ζονατάν και ο Στεφάν είχαν κάνει την πράξη για να τιμωρήσουν τον Αλέξανδρο.


Δεν πήγα στη δασκάλα να καταγγείλω το γεγονός. Θεώρησα πως η τιμωρία τους θα έφερνε μεγαλύτερη βία και απομόνωση στο παιδί μου. Ετσι, βρήκα τα τηλέφωνα των μαννάδων τους και τους κάλεσα για παιχνίδι στο σπίτι την Παρασκευή μετά το σχολείο. Κάθε Παρασκευή ο Ζονατάν και ο Στεφαν ερχόνταν με τον Αλέξανδρο στο σπίτι κι έπαιζαν όλα τα αγορίστικα παιχνίδια με μια ειρήνη και συνεννόηση μοναδική. Στο σχολείο συνέχισαν μαζί αγαστά τα επόμενα 12 χρόνια.


Σήμερα είναι πρώτοι φίλοι. Ο Στεφάν έγινε οδοντίατρος και ο Ζονατάν δικηγόρος… Ο Αλέξανδρος έμαθε καλά γαλλικά, είναι επίσης δικηγόρος  και σήμερα εργάζεται στο Παρίσι…


Η βία στο σχολικό περιβάλλον είναι θέμα παιδείας όλων μας. Και  είναι επίσης θέμα προσεκτικής παρατήρησης του περιβάλλοντος των παιδιών !!!»
Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂