Το Λούτρινο Πτυχίο μου :)

Να γράψω να γράψω ..πρέπει να γράψω… 

Οδηγός σε τρενάκι. Εικοσι βαγόνια. Σαν χθες θυμάμαι την πρώτη μέρα της σχολικής χρονιάς, όπου μιλούσα στους γονείς για τον προορισμό. 

Είκοσι βαγόνια άτακτα. Πόση δύναμη αλλά και τρυφερότητα για να τα κρατήσω στις ράγες …και όλο και πιο χαρούμενα να χοροπηδούν σα κατσίκια …έχασα τη φωνή μου..αμφισβήτησα τις ικανότητές μου… έβαλα τα δυνατά μου και ένιωσα την εξάντληση … όμως όσο πιο άτακτα τόσο πιο πολύ με έκαναν να γελώ …να τα αγαπώ … 

Τέταρτη χρονιά, τέσσερα μεγάλα κολλάζ με κολλάζ ζωγραφιές ουρανού θάλασσας και παραλία

 

Το προηγούμενο Σάββατο…κάναμε πάρα πολλές πρόβες για τον ύμνο μας «Βαρκούλα του ψαρά» για την τελετή αποφοίτησης. Σε άλλα παραρτήματα τους φορούν τήβεννο και το ανάλογο καπέλο πιφ.. εμείς ψαράδες όλη τη χρονιά .. άσπρη μπλουζα τζιν παντελόνι …καπέλο ψάθινο !

Θέλω μια ζωγραφιά για μένα… ό,τι θέλετε, ό,τι σας αρέσει πιο πολύ … Τα αγόρια μου ζωγράφισαν τους Avenαποτέτοιους που με σώζουν … και τα κορίτσια την κύρια Μάνια πανέμορφη … πέθανα στα γέλια …ηρωίδα που φουσκώνει από υπερηφάνεια …  Κυρία Μάνια το  σε αγαπώ με ποιο ο γράφεται? της ώρας ή της ομπρέλας? και το πολύ με πιο ι ? Η Αλεξάνδρα, ο Δημήτρης, ο Αδάμ, ο Φίλιππος η Ελένη και η Ιωάννα έφτασαν να γράφουν και να διαβάζουν απλές Ελληνικές λεξούλες ! 

Μαζεύω τους θησαυρούς μου και σε κανέναν… σε κανέναν δεν τους δίνω. Αντίθετα, ξεδιάντροπα τους φιγουράρω παντού πάντου… Η ψαριά καλή   … και θρέφω λαίμαργα το εγώ μου … κορεσμός και …και  κοκκινίζω σα ντομάτα από ντροπή.

 

Τελευταίο Σάββατο, κάνω μπάνιο, φορώ ρούχα όμορφα , τα πτυχία τους με τα καλλιγραφικά γράμματα του παλιού μου παλτού… στυλό …γυαλιά, ρουζ, ριμελ, το άρωμα μου … 

μαζεύονται ένα, ένα μέσα στην τάξη … ψάθινα καπέλα .. μια ακόμη πρόβα… φτάσαμε στην άλλη άκρη … γελούν βάζοντας μου άλλες λέξεις «βγαίνει η βράκα του ψαρά» … και απλώνει ο ναύτης τα σκ… θυμώνω .. γελούν … ξεκαρδίζονται στα γέλια … πετούν τα καπέλα ψηλά ψηλά … 

Έξω ετοιμάζουν την τελετή… Έξω πάμε και εμείς … Η σοβαρότητα τους υποδειγματική… κάθονται όλα στη σειρά στα πεζούλια … μας φωτογραφίζουν … και εμείς σοβαροί ψαράδες … Ένας πατέρας με πλησιάζει .. 

κοίτα πόσο ήρεμα είναι …. 

Μέσα στην τάξη δεν είναι καθόλου, του λέω .. 

Έτσι και σε εμάς πάντα … 

στο σπίτι είναι αγρίμια,

έξω όλος ο κόσμος μας λέει πόσο καλά παιδιά είναι … 

Ξέρετε κύρια Μάνια τι σημαίνει αυτό …

 

η τάξη τους είναι το σπίτι τους … 

 

Η διευθύντρια μιλά για μένα με τα καλύτερα λόγια… 

Φουσκώνω 

πανιά για τη βάρκα του ψαρά …καλό καλοκαίρι και τα ψάθινα καπέλα πετούν … 

Τα λάφυρα, αγκαλιές, φιλιά από τα μικρά μου, επαίνους από τους γονείς και μερικά δώρα..Μια γλάστρουλα μια φωτογραφία … 

 Είμαι ένας φοβερός και τρομερός πειρατής … στο αμπάρι, στο κρεββάτι μάζι με το παλιό παλτό μεθώ με τις καρτούλες που μου έχουν γράψει τα παιδιά  … ανοίγω τα δώρα …χάνομαι σε φουλάρια … όμορφα σημειωματάρια, αρώματα …μέχρι που

αντικρίζω τον

 Φίλιππο Ντοματάκη

να μου δίνει το πτυχίο μου …

DSC_1587.JPG

 

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

μαμά ήταν ψυχοσάββατο σου αφιέρωνω

το πτυχίο αυτό, μου λείπεις τόσο μα τόσο

Το ριζίδιο της Σχολικής Βίας!

Ενα από τα πράγματα που μου κάνουν τρομερή  εντύπωση στο νηπιαγωγείο  είναι πως η σχολική βία βγάζει το πρώτο της ριζίδιο ανάμεσα σε 5χρονα μικρά τόσο δα σποράκια. Δεν θέλω να μιλήσω για την δική μου παρατήρηση… 

Φέρνω εδώ μια προσωπική εμπειρία της μονοκονδυλιάς μου … θέλοντας να υπογραμμίσω το συμπέρασμά της 

πως… 

«Η βία στο σχολικό περιβάλλον είναι θέμα παιδείας όλων μας. 

Και  είναι επίσης θέμα προσεκτικής παρατήρησης του περιβάλλοντος των παιδιών !!!»

Πάμε να διαβάσουμε λοιπόν ακριβώς΄όπως το κατέθεσε στο μπλογκ της, συγκεκριμένα εδώ η Πηγή : Θα σου πω μια ιστορία για τη σχολική βία!

Της το κλέβω… χιχιχι


«Ο Αλέξανδρος πήγε στο γαλλικό σχολείο στο επίπεδο του νηπιαγωγείου. Δεν μιλούσε γρί γαλλικά. Και τον κορόιδευαν οι συμμαθητές του που βρισκόταν ήδη εκεί  απο την προηγούμενη χρονιά έχοντας φτιάξει τις συμμαχίες  μεταξύ τους.


Ο Αλέξανδρος ήταν λεπτός και μικροσκοπικός και δεν μπροούσε να υπερασπίσει τον εαυτό του. Ετσι βρήκε ως όπλο την ειρωνία και την κοροίδία απέναντι στα μεγαλόσωμα παιδιά της τάξης, που του ασκούσαν πίεση.


Τα ονόματά τους ήταν Ζονατάν και Στεφάν. Ο πρώτος μελαχρινός και τροφαντός, ο δεύτερος ψηλός και λεπτός.  Ηταν οι τρομοκράτες όλης της τάξης απ΄ό,τι έμαθα εκ των υστέρων.


Μια μέρα που πήγα να πάρω τον Αλέξανδρο ανακάλυψα ότι μέσα στις μπότες του ήταν σπασμένα γυαλιά. Φρικάρισα, κατ΄αρχήν αλλά συνήλθα και βρήκα την άκρη. Ο Ζονατάν και ο Στεφάν είχαν κάνει την πράξη για να τιμωρήσουν τον Αλέξανδρο.


Δεν πήγα στη δασκάλα να καταγγείλω το γεγονός. Θεώρησα πως η τιμωρία τους θα έφερνε μεγαλύτερη βία και απομόνωση στο παιδί μου. Ετσι, βρήκα τα τηλέφωνα των μαννάδων τους και τους κάλεσα για παιχνίδι στο σπίτι την Παρασκευή μετά το σχολείο. Κάθε Παρασκευή ο Ζονατάν και ο Στεφαν ερχόνταν με τον Αλέξανδρο στο σπίτι κι έπαιζαν όλα τα αγορίστικα παιχνίδια με μια ειρήνη και συνεννόηση μοναδική. Στο σχολείο συνέχισαν μαζί αγαστά τα επόμενα 12 χρόνια.


Σήμερα είναι πρώτοι φίλοι. Ο Στεφάν έγινε οδοντίατρος και ο Ζονατάν δικηγόρος… Ο Αλέξανδρος έμαθε καλά γαλλικά, είναι επίσης δικηγόρος  και σήμερα εργάζεται στο Παρίσι…


Η βία στο σχολικό περιβάλλον είναι θέμα παιδείας όλων μας. Και  είναι επίσης θέμα προσεκτικής παρατήρησης του περιβάλλοντος των παιδιών !!!»
Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Η Συνωμοσία της Αγάπης και ένας … Δημήτρης :)

Φέτος μετρώ τις δυνάμεις μου. Είκοσι παιδιά τα δέκα πέντε αγόρια. Εχω προσπαθήσει πάρα πολύ να μην τα βάζω τιμωρία. Μόνο καμιά φορά τους αλλάζω θέση. Προσπαθώ και τα καταφέρνω να τα ρίχνω στο φιλότιμο. Τα άτιμα σε τόσο μικρή ηλικία και ….έχουν φιλότιμο. γελάω Μα φυσικά και σε αυτή την ηλικία και έχουν φιλότιμο. Το φιλότιμο το χάνεις σιγά σιγά όσο μεγαλώνεις. Οσο η κοινωνία γύρω σου γίνεται σκληρή και άδικη τόσο το φιλότιμο μέσα σου ναρκώνεται … 

Το προηγούμενο Σάββατο μια μητέρα μου είπε. Κύρια Μάνια έχω να σας πω κάτι που μου έκανε φοβερή εντύπωση. Είπα στον Στέφανο ότι του χρόνου μπορεί να έρθω να διδάσκω και εγώ και μου απάντησε με γουρλωμένα μάτια… «Οχι μαμά, η κυρία Μάνια Υποφέρει» Με αυτά τα λόγια της μητέρας προβληματίστηκα να πω την αλήθεια, υπάρχει περίπτωση να στενοχωρώ τα σποράκια μου. Αλλά πραγματικά όταν βγαίνουμε έξω από την τάξη είναι τα πιο καλά παιδιά του κόσμου. Μπορεί μέσα στην τάξη να γίνεται χαμός ορισμένες φορές.. να πρέπει να πω δύο και τρεις φορές το ίδιο πράγμα… να παρακαλώ να κάνουν ησυχία … δεν ξέρω καν αν τα καταφέρνω μέσα στην τάξη … όμως… έξω από την τάξη… «Κυρία Μάνια έχεις τα πιο καλά παιδιά του κόσμου» » είμαστε η καλύτερη ομάδα » απαντώ, γυρνάω τα κοιτάζω … και λάμπουν όλα … Οταν βγαίνουμε απο την τάξη ‘συνωμοτούν» τα άτιμα. Το ένα μαζεύει, διορθώνει το άλλο. Το ένα προσέχει το άλλο. Δεν έχω δώσει πότε μου δεύτερη οδηγία, Ο χρόνος τους είναι εκπληκτικός…. Η πειθαρχία τους παραδειγματική με τρελαίνει !!! Εχουν αναπτύξει δεσμούς μέσα στην τάξη. Μέσα στην τάξη κάνουν αταξίες αλλά δεν τσακώνονται … Το ξέρω δεν είναι σωστό που δεν έχουν συγκεκριμένη θέση μέσα στην τάξη. Μπαίνουν μέσα και καθονται όπου θέλουν Τα κορίτσια είναι παντα στο ίδιο τραπεζάκι .. έχουν τα χρώματα, τα κραγιόνια τους μαρκαδόρους που ανταλλάσσουν … Αλλάζουν όμως θέση. 

Τα αγόρια έχουν δυο τραπέζια Κάθε φορά κάθονται όπου θέλουν. Όποιος προλάβει. Όποιος έρθει πιο νωρίς διαλέγει θέση.  Ποιος λείπει σήμερα ρωτάω… Με μια γρήγορη ματιά μου φωνάζουν τα ονόματα όσων λείπουν! Η τάξη έχει δέσει…. και όσο και αν με τυραννούν το σίγουρο είναι πως όταν αποφασίζουν να με ακούσουν δεν το κάνουν γιατί με φοβούνται… τι να πω … σάμπως ξέρω … καταγράφω και μαθαίνω … 

Το Σάββατο στις 14 Φεβρουαρίου, είχαμε πολλές δουλείες να κάνουμε μέσα στην τάξη. Το γράμμα μας το Σσ. Ωραίο γράμμα για διδασκαλία Στην αρχή της ημέρας δύο παιδιά μου έφεραν σοκολατάκια, μου έκανε τόσο εντύπωση !!!! Στον Καναδά η μέρα αυτή γιορτάζεται πολύ έντονα ως έκφραση αγάπης. Υπαρχουν στιγμές που έχω δοκιμάσει τα πάντα και τα σποράκια έχουν περάσει στη φάση που όσο και να προσπαθούν …σκαρφίζονται ένα σωρό πράγματα για να ξεφύγουν…απλά έχουν ξεφύγει … δεν δεν δεν…  Σε μια τέτοια φάση ξέρουν πως έχω φτάσει στο όριο. Ενα όριο που φροντίζω να μην το ξεπεράσω. Αγριεμένη τους λέω «ο επόμενος που θα κάνει φασαρία θα παέι με τα προνηπια, δεν είναι τιμωρία είναι υπόσχεση» Επόμενος που προκαλεί φασαρία  ο Δημήτρης. Ο καλύτερος μαθητής, ο μεγαλύτερος σε ηλικία, με ηγετικές τάσεις ιδιαίτερα εύστροφος και  επιδεικτικά ορισμένες φορές άτακτος.  

Δημήτρη τώρα, σηκώνεσαι και πας στην κυρια Βάσω. 

Οχι. 

Δεν υπαρχει όχι. Το υποσχέθηκα. Δεν μπορώ να κάνω κάτι. 

Συγνώμη. 

Δεν ακούω Δημήτρη. Τώρα πας στην κυρία Βασω. 

Με ακολούθησε. Μπήκε μέσα στα προνήπια. 

Γύρισα στην τάξη. Παγωμένα τα σποράκια. Άνετα έκανα το μάθημα για 15 λεπτά. Δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μα … δεν μου άρεσε… δεν χαμογελούσαν … δεν διασκέδαζαν μαθαίνοντας. 

Ξαφνικά χτυπά η πόρτα. Η κύρια Βάσω και ο Δημήτρης. Ο Δημήτρης μου δίνει μια καρδιά 

IMG_20150224_230139.jpg

την ανοίγω 

Μια φυσαρμόνικα με γραμματικά Το ακουω να λέει και παλι καθώς ανοιγω την φυσαρμόνικα… 

IMG_20150224_230204.jpg

ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΥΡΙΑ ΜΑΝΙΑ 

Αργότερα έμαθα πως ο Δημήτρης ζήτησε από την κύρια Βάσω να φτιάξει μια καρδιά…για να μου ζητήσει συγνώμη.  Η κυρία Βάσω τον βοήθησε … 

Αφου δεν δάκρυσα… 

ή μήπως δάκρυσα … 

μαλαγάνας χαχαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Μια Μέρα Μεγάλης Ντροπής !! :)

Πρώτη στην τάξη. Φορτωμένη, δυο τσάντες με 20 δεμάτια. Κάθε δεμάτι με Χριστουγεννίατικές κάρτες του τραγουδιού, φωτοτυπιες  για επανάληψή, ελέγχους,  χρωματιστα σακουλακια δωράκια. Ενα δεμάτι για το καθένα τους.  Καταφτάνουν με ασπρα ρουχαλάκια καλογυαλισμένα όλα τους. Φορούν φτερά και φωτοστεφανο … αγγελάκια … Δέκαπέντε μικρά αγγελούδια πήραν τις κάρτες και αρχίσαμε τις πρόβες. Αλίμονο σα να ήμουν το Φάντασμα της Οπερας….Λυσσασμένη να βγάλω το καλύτερο… Συμφωνούμε με την Μυρτώ …οκλαδόν θα τραγουδήσουν… είναι πιο φωτεινά. 

Στο διάδρομη προς την αίθουσα , τρενάκι με βαγόνια φωτοστέφανα..ω Θεέ μου! Η γιορτή αρχίζει …Ρε τα άτιμα στο χαλί της τάξης αράζουν όπως τους αρέσει.. δεν κάθονται οκλαδόν ΄όσο και αν γκρινιάζω … στη σκηνή δεν δίνω καν εντολή τσουπ όλα οκλαδόν…για μένα..1,2,3…

Ντρέπομαι τόσο μα τόσο καθώς τραγουδούν. 

Ντρέπομαι όταν τα βλέπω ένα ένα να παίρνουν δώρο από τον Αι Βασίλη.

Ντρέπομαι στη τάξη καθώς οι γονείς μου εκμυστηρεύονται τι τους λένε τα μικρά για μένα στο σπίτι. Ντρέπομαι όταν μου δίνουν ένα ένα   «δώρο για την Κυρία Μάνια» (γμτ ποια ειναι αυτή?) Ντρέπομαι στη κάθε αγκαλιά τους για το μικρό μου δωράκι σακουλάκι …

Ντρέπομαι καθώς για να καταφέρουμε να μεταφέρουμε όλα αυτά τα δώρα πρέπει να τα βάλουμε σε μεγάλες τσάντες…Γέμισε το πορτ μπαγκαζ -σάκος του Αι Βασίλη… γραμμή για το μικρό μου δεντράκι από κάτω …χοχοχοχοχο

δωρα από τα παιδιά.jpg

Ντρέπομαι ακόμα περισσότερο γιατί δύο παιδιά από την περσινή και προπέρσινη τάξη, μου έφεραν και φέτος δώρο. Α ναι .. και η Στέλλα ή πρώτη μου γνωρίμια στο Μοντρεαλ …μου αγοράζει ακόμη δώρο και ας είναι ολόκληρη κοπέλα πια

 

 

Μα στα αλήθεια η μεγαλύτερη ντροπή στο καφέ ..χαλαρά με μια κούπα αχνιστή στα χέρια μου  …να κοιτάζω την λάμψη των ματιών του καθώς πολυλογώ στην ανασκόπιση της μέρας… Δεν είναι ούτε δυο εβδομάδες που τρέχαμε μαζί για να βρούμε χαρτικά και δώρα για τα μικρά … καθρέπτες σε χριστουγεννιάτικο δέντρο …

στη σφαίρα των χριστουγεννων.jpg

Ανοίξαμε τα δώρα στο σπίτι 17 δωράκια, σοκολατάκια, κουπες αρώματα κρέμες σώματος κοσμήματα κοσμηματοθήκες, στυλό, αλεξανδρινοί, χριστουγεννιάτικα μπιμπελό… και πολλές πολλές καρτούλες με ευχές… …γουργουρίζαμε νυστάξαμε… χουχουλιασαμε στο κρεββάτι αποκαμωμένοι… και τώρα εδώ τα καταγράφω και ας ντρέπομαι …

 

Οι άνθρωποι ντρέπονται ή γιατί έχουν μετανοήσει  για κάτι  ή γιατί είναι ευτυχισμένοι!

Εγώ σήμερα δεν σταμάτησα να είμαι Ευτυχισμένη…και ας μην ξέρω ποια είναι αυτή η Κυρία Μάνια γμτ…

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Τι θα Γίνει Παρακάτω φαλαλαλα…:)

Μια εβδομάδα έμεινε. Δηλαδή τέλος τα  «Σάββατα» για πρόβα πριν από τη γιορτή των Χριστουγέννων στο σχολείο μας. Για να πω την αλήθεια έχω βρεχτεί από το φόβο μου και αυτό γιατί ενώ από την πρώτη στιγμή ένιωσα πως κάτι είναι δύσκολο, συνέχισα να προσπαθώ με όλη μου τη δύναμη !

 

Ηταν πριν ένα μήνα και κάτι όταν διάλεξα ως Χριστουγεννιάτικο τραγούδι για την συμμετοχή των Σπορακίων μου το «φαλαλαλαλα λαλα» Χαρούμενο τραγούδι που αν και δεν θυμώμουν τους στίχους πάντα πιάνω το εαυτό μου να το σιγοτραγουδω στο φα και στο λα όποτε το ακούω! Οπότε

Φαλαλαλαλα

και… η νηπιαγωγός κάνει το λαθος κύριες και κύριοι. Ψάχνει στο διαδίκτυο να βρει τους στίχοι… Και ενώ υπάρχουν  πανεύκολα λογάκια κάτω από τον τίτλο «τα Χριστούγεννα ήρθαν πάλι «

 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=nlByU5rf6oE[/embedyt]

εγω πέφτω στους στιχοι «γιορτινά τραγούδια»

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=j07l83uxrhM[/embedyt]

Ας σημειωθεί ότι δεν έχω καταλάβει πως κατάφερα να βρω αυτούς του στιχους . Τώρα προσπαθώ να τους βρω και δεν .. Θαύμα της στιγμής στην μηχανή αναζήτησης ?

 

Βρίσκω λοιπόν

Γιορτινά τραγούδια ηχούνε

φαλαλαλαλα λαλα λαλα

 

τη χαρά παντού σκορπουνε

φαλαλαλαλα λαλα λαλα

λαμπει ο ουρανός και η πλάση

φαλάλα φάλαλα φα λαλα

 

το άγιο θαύμα να γιορτάσει

φαλαλαλαλα λαλα λαλα

Στα βουνά ο χιονιάς σφυρίζει

φαλαλαλαλα λαλα λαλα

η φωτιά στο τζάκι τρίζει

φαλαλαλαλα λαλα λαλα

την καρδιά ζεσταίνει η ελπίδα

φαλάλα φάλαλα φα λαλα

δεν θυμάμαι παρακάτω

φαλαλαλαλα λαλα λαλα

χμμ ε δεν είναι και τόσο δύσκολοι σκέφτομαι … ίσως για να κάνω τα σποράκια μου να λάμπουν σαν ηλιαχτίδες και τους γονείς να γελούν να αλλάξω τον τελευταίο στίχο …σε

ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

 

εκτυπώνω φωτοτυπώ, στους γονείς, στο υπεύθυνο για το εορταστικό πρόγραμμα …

Πρώτη μέρα στην τάξη πρόβα… Να εξηγήσω τους στίχους… Με ζωγραφιές στο πίνακα μαθαίνουμε τους  πρώτους… Κάτι καταφέρνουμε αλλά δεν… χωρίς τις ζωγραφιές στον πίνακα δεν… και γίνεται όλο και χειρότερο όσο προχωράμε το τραγούδι !!! Μόνο βλέποντας στο πίνακα συνδέουν …

 

Η καταστροφή καλπάζει για την άμυαλη νηπιαγωγό …

δυο εβδομάδες πριν αρχίζω και βλέπω εφιάλτες …

Νότες φα και λα να με κυνηγούν για να τους ζωγραφίσω στίχους !!!

Πρέπει να κάνω το όνειρο πραγματικότητα για να το ελευθερώσω από τον εφιάλτη !!!

 

Βαθιά ανάσα … τα μικρά μου να ανιχνεύουν το φόβο μου …  χαμογελούν ανακουφισμένα στο Φα και στο Λα … ενώ  ψάχνουν απελπισμένα την εικόνα που θα τους δώσει τον επόμενο στίχο…

Τα αγγελάκια μου… προσπαθούν … αφού προσπαθούν εγώ πρέπει να βρω λύση… Το προηγούμενο Σάββατο τους παρουσιάζω όλο αγωνία μια ζωγραφιά των στίχων να την χρωματίσουν … Αναγνωρίζουν το τραγούδι έτσι όπως ζωντανεύει στο πίνακα σε κάθε πρόβα…

Το κολλάμε σε χαρτόνι …

DSC_0665.JPG

Ζωγραφίζουν και το δικό τους χιονάνθρωπο που ζεσταίνει με την καρδιά του την καρτούλα τους…

και…

DSC_0663.JPG

Το Σάββατο ντυμένα αγγελάκια τα μικρά μου σποράκια, θα κρατούν την κάρτα, και θα τραγουδούν  τις χρωματιστές γεμάτες εικόνες νότες τους !!!

ουφ…

 

Μερικές φορές τις γιορτές αυτές είναι πολύ δύσκολο να κρατήθει μια  φάτνη στη καρδιά πέρα από κάθε έλειψη …

Ασχετο… αυτός εδώ είναι το γουρι μου για να πάνε όλα καλά…

vradipous.jpg

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂