Ο λόγος του μεταξιού «Ακου τι μου λέει»

Έχουμε έκτακτη συνέλευση. Η πρόσκληση χορού απλή και λιτή. Φοράμε όλες μας μεταξωτό μακρύ νυχτικό με ένα μεγάλο σκίσιμο στο πλάι , σε μια απόχρωση του μπλε, ένα ποτήρι πικροδάφνη τόσο γλυκιά όσο δεν πάει και λικνιζόμαστε στις αισθήσεις μας/////όλες … μα όλες ακόμη και εσύ κοπελιά που πιστεύεις πως δεν ταιριάζει στο παχουλό κορμί σου αυτό το νυχτικό … τι έλεγα… α ναι ..  Η ατζέντα των θεμάτων που ζητούν ένα χορό πλούσια, μα με κοινό παρανομαστή την υπέρβαση.
Η υπέρβαση μεταξένιες μου υπάρξεις,  έχει όλα τα καλά του κόσμου αρκεί να φοράς αόρατα γάντια ειδικά για τα γκέμια της. Αλλιώς, υπάρχει μεγάλη περίπτωση να σε ακρωτηριάσει.
Φίνο μετάξι λοιπόν η αόρατη κλωστή που δένει τις ψυχές μεταξύ τους, και καλό θα είναι στις υπερβάσεις να προσέχουμε να μην σπάσουμε ποτέ αυτές τις κλωστές. Είναι το αίτιο … αλλά ας μην το φιλοσοφήσουμε γιατί ακριβώς επειδή είναι αόρατες, είναι αποδεδειγμένο  πως είναι και παραπάνω από μια, ενώ σιγουράκι,  πως στην ζωή μας υπάρχει τουλάχιστον μια …
Σε μία εβδομάδα αρχίζουν τα σχολεία, σε μια εβδομάδα θα συναντήσω την νεράιδα των αδένων … σήμερα έδωσα αίμα για εξετάσεις και μάλιστα ένα από τα μπουκαλάκια το έβαλαν αμέσως στον πάγο …
Βρέχω τα χείλη μου με πικροδάφνη
«άκου τι μου λέει» στην υγεία μας
Λογάκια
There goes my heart beating
‘Cause you are the reason
I’m losing my sleep
Please come back now
There goes my mind racing
And you are the reason
That I’m still breathing
I’m hopeless now
I’d climb every mountain
And swim every ocean
Just to be with you
And fix what I’ve broken
Oh, ’cause I need you to see
That you are the reason
There goes my hand shaking
And you are the reason
My heart keeps bleeding
I need you now
If I could turn back the clock
I’d make sure the light defeated the dark
I’d spend every hour, of every day
Keeping you safe
And I’d climb every mountain
And swim every ocean
Just to be with you
And fix what I’ve broken
Oh, ’cause I need you to see
That you are the reason, oh
(I don’t wanna fight no more)
(I don’t
Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂
Advertisements

Εχω μια πελώρια λαχτάρα!

Κυριακή μεσημέρι…μόνη στο σπίτι. Ευκαιρία να χωθώ στην χαρτόκουτα του μυαλού (?). Η αδελφούλα μου τρελή από χαρά που θα την επισκεφτεί τον Νοέμβριο η θεία μας. στο Λονδίνο. Πέρασε σχεδόν ενας χρόνος που όλη η οικογένεια ζει στο Λονδίνο. Δεν θέλω να με πας όμως εκεί γλυκιά μου σκέψη… θέλω να μείνω στην ομορφιά της Κυριακής και μόνη!!!

Δροσερή είναι αυτή η μάσκα μαλλιών από γιαούρτι μελι και αυγό… ευτυχώς μου έρχεται η μυρωδιά του γιαουρτιού περισσότερο από του αυγού. Τα αυγά πια δεν μυρίζουν αυγουλίλα … Άμα είναι καλή να θυμηθώ να την πω στην Μαρίνα που γράφει για ομορφιές

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτό που ουσιαστικά θέλω να καταγράψω. Παμφάφο ήμουν μια ζωή. Λίγα πράγματα (?) δεν μου άρεσαν … Μέχρι τα 4  βέβαια δεν έτρωγα σχεδόν τίποτε, τιποτε δεν μου άρεσε … ετσι έλεγε η μαμα …μέχρι λέει που μια μέρα ξύπνησα το πρωί και της είπα για πρώτη φορά «Μαμα πεινάω» !

Τον τελευταίο καιρό άρχισε να μην μου αρέσει το κρέας. Πρώτα το μοσχάρι μετά το χοιρινό μετά το αρνάκι και τώρα τελευταία και έντονα πολύ εντονα  το κοτόπουλο. Ακόμη δεν έχω φτάσει στο σημείο αποστροφής, η στροφή μου όμως σε γαλακτοκομικά προιόντα και φρούτα είναι έντονη …. Αλλάζει το κορμί μου το νιώθω. Μου αρέσει να ακούω το κορμί μου, μου αρέσει που σε αυτή την ηλικία επιζητά τον έρωτα, το κολύμπι την τεμπελιά, όμως αρχίζω να διαβάζω σημάδια κούρασης από τα τόσα(? υπομονή έρχεται ο Αύγουστος χοχοχο) χρόνια που κουβαλά.

Μείνε σε παρακαλώ στην λαχτάρα που έχεις αυτόν τον καιρό για γαλακτοκομικά προϊόντα και και και φρούτα… Πήγαμε χθες στο σουπερ μάρκετ, δεν είναι πως δεν αγοράζουμε φρούτα,… αλλά πως να το πω … μου έτρεχαν τα σάλια για φρούτα, λες και ήταν παγωτάκια!!!

καταγράφω αυτή την αλλαγή που μου έκανε εντύπωση γιατί η μικρή ξανθιά θεά με το που γυρίσαμε σπίτι έστησε  τα  φρούτα, για μια ομαδική φωτογραφία…..

Ετσι στην φωτογραφία διακρίνουμε την οικογένεια Μηλίδου, γνωστή μαφία που κυνηγά να εξοντώσει τους γιατρούς,  το μουσικό γκρουπ Μπαναναναραμα, τις πουτανίτσες Γερμανίδες Φραουνίτσες, τον πυρηνικό επιστήμονα κύριο Αβοκαντιο με τα της συζύγου του, την καπετάνισσα Πεπονιακη, τον γκουρού  κύριο Μαγκομένο και τέλος τα πολυαγαπημένα μου άτακτα αλλά άκρως φιλοσοφημένα Μύρτιλα  

Ασχετο πάω να λουστώ γιατί νομιζω αντι για μισή ώρα περασε ΜΙΑ πσσσσ δεν με χορταίνω να με γράφω !!!!

 

Χείμαρρος φιλίων και αγκαλιών Άχνα :)

Έφτασε αυτή η μέρα πάλι  Αυτή η μέρα που θα είμαι το πιο καλό κορίτσι του κόσμου. Δεν θα πειράξω κανέναν, δεν θα κάνω τίποτε τίποτε τίποτε. Καμιά αταξία, καμιά ζημιά… Μόνο θα δέχομαι χαμογελαστή χάδια αγκαλιές και φιλιά Οι αλήθεια είναι πως δεν τα χορταίνω ποτέ αυτά…

αχμμ δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά έχω την εντύπωση πως όσο περνούν τα χρόνια, ο χείμαρρος με τα χάδια αγκαλιές τα φιλιά (παντού παντού), σα να στερεύει χρόνο με το χρόνο.


Μωρό, φαρφουρένια, χαμογελαστή και εύκολη μεγάλωσα κυριολεκτικά μέσα σε αγκαλιές. Πάντα πρόθυμη χιχιχι ….. Ναι τώρα που το σκέφτομαι… όσο μεγαλώνουμε, μας αγκαλιάζουν μας χαϊδεύουν μας φιλούν όλο και λιγότεροι άνθρωποι. Σα να στερεύει η πηγή … βέβαια η προσωπική μας λίμνη έχει γεμίσει …ω ναι στα 52 μου έχω μια πλούσια λίμνη παράπονο δεν έχω …

αλλά είπαμε …. σήμερα είναι η μέρα …


Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, κρατώ την αναπνοή μου, άχνα δεν βγάζω …

και φρρπ…κάτω από τον καταρράκτη

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Η απόλαυση στην αποδοχή :)

Λαλά αχμμ πιο να διαλέξω… ααα ξέρω … το τραγούδι με το οποίο έκανα για πρώτη φορά έρωτα …λαλά άσχετο !!! 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=8A-LhOOMJDg[/embedyt]

https://www.youtube.com/watch?v=8A-LhOOMJDg

Η μικρή ξανθιά νιώθει πως μεγάλωνει. Νομίζω, χωρίς αν είμαι σίγουρη πως από τα 50 και πέρα ξεκινούν 10 χρόνια όπου μαθαίνεις να αποδέχεσαι. Οσο πιο γρήγορα αποδέχεσαι τόσο περισσότερο χαίρεσαι με ότι έχεις αποκτήσει… κατακτήσει. Θυμάμαι στην δεκαετία των 40 ανάμεσα σε άλλα γνώρισα το σώμα μου αλλά και την δύναμη γενικά του σώματος, γνώρισα τη σημαίνει υγεία και τι αρρώστια, γνώρισα ακριβώς τι θέλω και τι όχι, κυρίως τι μου αρέσει και τι όχι … Τα -άντα τελικά είναι απόλαυση … γνώση της υπέρτατης ηδονής αλλά και της φθοράς που επιφέρει. Τώρα μετά από τον πρώτο χρόνο των πενήντα νομίζω … δεν ξέρω τι νομίζω… βλέπω την επιδερμίδα μου … αμυδρά αρχίζει και ζαρώνει … στα χέρια. στο στήθος. στα μπουτίνια μου  … χαμογελώ στην μικρή ξανθιά… καθώς αρχίζει να μαθαίνει να διαβάζει τα σημάδια του χρόνου, της ζωής, της απόλαυσης και κυρίως μαθαίνει την λέξη αποδοχή.  

Έχω τα γενέθλια μου σήμερα, λατρεύω αυτή τη μέρα, περιμένω κάθε λόγο να με καλομάθει… και εξακολουθεί το πιο πολύτιμο δώρο να είναι αυτή η σωματική επαφή, ή τόσο όμορφη και ηδονική, αγκαλιά…φιλί χάδι … 

και στα 51 μου χρόνια συνεχίζω να είμαι υπερβολικά χαδιάρα. 🙂

Δεν ξέρω τι θα κάνω στα γενέθλια μου, δεν έχουμε κανονίσει κάτι… κάτι θα κάνουμε και σίγουρα θα είναι πανέμορφο όπως πάντα 🙂

ωωω τι χαρά ..ωραίο και το επόμενο του «εσύ τουμπα» Εριξε μια βροχή σήμερα… για καποιες ωρες δεν είχαμε καν ρεύμα… 

παμε λαλα… 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=RMCZ3QrrGbw[/embedyt]

https://www.youtube.com/watch?v=RMCZ3QrrGbw

Καληνύχτα 🙂

Στην αφθονία όλα θα είναι αγάπη :)

Τα πάντα είναι θέμα αντοχής μόνο που τις περισσότερες φορές δεν ξέρουμε το όριο. Όριο δεν υπάρχει μόνο που όσο μεγαλώνει η αντοχή τόσο αλλάζει μορφή το αρχικό σχήμα. Εκείνο που ακόμη ψάχνω είναι αν αυτό που προκύπτει κάθε φορά είναι κάτι άσχημο ή άμορφο Αν φτάνουμε στο άμορφο τότε μιλάμε ίσως για άυλο. Ένα υλικό λοιπόν αντέχει τόσο όσο να γίνει άυλο…Το άυλο δεν έχει ουσία άρα μάλλον δεν θα πρέπει από κάποια στιγμή και πέρα να μας πονά αυτό που έχουμε Έχω το σθένος έχω την ψυχική δύναμη και κάποια στιγμή όλη μου η ύπαρξη θα μεταβάλει το έχω σε είμαι … είμαι η ψυχική μου δύναμη. 

Ψυχική δύναμη, δηλαδή το σθένος…εκεί σταστίζω μπουρδουκλώνομαι σε λέξεις όπως αλκή, ις μένος. 

Θαυμάζω τους αρχιτέκτονες που γνωρίζουν την αντοχή των υλικών, η ανιψιά μου είχε τα γενέθλια της σήμερα .. δεν κατάφερα να της πω χρόνια πολλά…. 

ΤΙ έλεγα … α ναι … 

ις ορμή

μένος, οργή μανία θυμός … Αναρωτιέμαι όταν φτάσω να είμαι η ψυχική μου δύναμη ποιος μπορεί να συγκρατήσει την ορμή το μένος, ο εγκέφαλος που θα εξετάζει τον εγκέφαλο ώστε να μην ξαναγυρίσω στην ύλη και στον πόνο αλλά να περάσω στην αφθονία 

Επίσης νυστάζω τόσο, που γράφω μπουρδες για να τα καταλάβω μόνο εγώ. 

θα έπρεπε να κοιμάμαι, ή να προετοιμάζομαι για την αυριανή μέρα. Η κύρα Φρόσω να βρεί την δύναμη της όρασης της, η μικρή ξανθιά να παίξει με τα τραγούδια, η κυρά Δέσποινα με το σφουγγαράκι μνήμης καβάλα στον ιππόκαμπος …

θα περάσει .. μια λέξη ήταν… κοιμήσου.. ο εγκέφαλος ζητά ξεκούραση σωματική…

Τα πάντα είναι θέμα αντοχής μέχρι η αφθονία να είναι αγάπη….

να προσέχεις τα αυτοκίνητα και τις δασκάλες μικρή μου 

Καληνύχτα.