Ο τοίχος από καλαμπόκι και τα ποντικάκια.

Τα αποτελέσματα να ήταν ήδη γνωστά σε κάποιους άλλους παράλληλους κόσμους διαφορετικών ταχυτήτων. Στον δικό μας κόσμο όμως. υπήρχε μια χρονοβόρα διαδικασία μέχρι να τα πάρουμε στα χέρια μας.  Οι  ψυχές μας κρυφά  έδιναν μάχη με την αναμονή. Τις ποτίζαμε με ομορφιές για να αντέξουν. Απλά πράγματα, οι γνωστές ασήμαντες πινελιές των εραστών της ζωής.

Βρήκαμε λοιπόν άλλη μια ευκαιρία την Κυριακή για μια τέτοια ομορφιά.  Ηλιόλουστη παγωμένη μέρα που μας καλούσε για μια μεγάλη βόλτα έξω από την Μορεάλη και μακρυά από μια ομάδα αποφασισμένη να ξοδέψει την ημέρα σε καυγάδες, λασπολογίες, σε μια υπερφίαλη έπαρση του εγώ (δεν ξέρω καν αν μπορεί να σταθεί αυτή η φράση). Το ίδιο μοτίβο να διχάσουν για να βασιλέψουν… Για να θυμάμαι τα περιστατικά, σημειώνω το εξής! Ο βαγ-γέλας, δεν έγινε καν δεκτός σε δικαστήριο γιατί έχει ιατρική γνωμάτευση, είναι δικομανής!

Αμάξι, «o τοίχος του καλαμποκιού Cornwall» (έχουμε ξαναπάει ) , καφές, ήλιος, παγωνιά, εσύ και εγώ, μουσική, τοπία και  για καλαθάκι το βλέμμα μας.

 

μπα …. πρέπει να παίρνω τη φωτογραφική μηχανή μαζί …

Να και η ελπίδα, αναζητά ταξίδι μόνη και διακοσμητική

Και μετά και μετά ήρθε η Τρίτη. Κέρδισε πάλι το ποντικάκι σου στο παιχνίδι με την γάτα. Είχαμε προπονητή την επίγνωση των χειρότερων, το ταλέντο της αισιοδοξίας, την δύναμη από το ξόρκι και την παιδικότητα που έχει πάντα το θράσος να παίζει. Παίξαμε στο παιχνίδι των πιθανοτήτων και πέσαμε στα μαλάκα. Θα το παρακολουθούμε, ίσως κάποια στιγμή να το σκαλίσουμε λίγο.

Και τώρα τώρα ήρθε η Πέμπτη 14 Φεβρουαρίου, σειρά για το δικό μου ποντικάκι…

Λαλά …

 

Σημείωση: Πήρα το δώρο της Μαίρης από το παιχνίδι με τις φωτογραφίες. Θέλω να το φέρω εδώ με δόξα και τιμές και μανιουλίστικα λόγια, σε μια εγγραφή κόλαφο.

 

 

Advertisements