Το Ροδάκινο που ηρεμεί τον Νιαγάρα :)

Ο τρομερός και φοβερός Ιταλός μαφιόζος μάγος και και Μπαρμπέρης, μπορεί να σου δώσει τις καλύτερες πληροφορίες για τα μυστικά της περιοχής, αρκεί να τον αφήσεις να σε κουρέψει (γενναίο παλιό μου παλτό) δίχως να βλέπεις τι σου κάνει … «Αμπελώνες, ροδάκινα και βερίκοκα κομμένα μόλις από τα δέντρα» του ψιθύρισε στο αυτί !!!

Φορές φορές είναι τρομερά δύσκολο να αφήσω  όλες τις «φίλες μου» κοιμισμένες, ήρεμες, παραδομένες  στο παλάτι του βυθού μου, η κάθε μία στην πτέρυγα της …Ομολογώ πως η Στελθ είναι η πιο δύσκολη καθώς ζει για να κατασκοπεύει να διερευνά τα πάντα προς προστασία όλων όσων αγαπά…

Παρόλα αυτά σε αυτή την περιοχή του Νιαγάρα, προσγειώθηκε και χωρίς καμιά προσπάθεια, έσβησε (!) ακόμη και τις μηχανές. Εκεί, εκεί που το ποτάμι του Νιαγάρα, συναντά την λίμνη Οντάριο, και μπαίνει βαθιά μέσα της για να ηρεμήσει από το άγριο, ορμητικό, οργασμικό ταξίδι του.  Naigara on the Lake

Μια πόλη παλιά, μια πόλη γεμάτη λουλούδια το καλοκαίρι, με την πιο παλιά εκκλησία του Οντάριο, να δεσπόζει μαζί με την γαλήνη ζωγραφισμένη στο βάδισμα των κατοίκων και των τουριστών…

Προσπεράσαμε απολαμβάνοντας κάθε μαγαζάκι. Παράλληλη διαδρομή, με το νερό που βρίσκει σιγά σιγά την γαλήνη, σπίτια και μικρά πάρκα  … να σε αυτό το σημείο… εδώ εδώ … που ξαφνικά ακόμη και τα κινητά μας δεν έχουν σήμα

…..σσσσσ ….

σε ένα δέντρο ….. διαβάζω…

λίγο πιο πέρα σπαρμένα στο πράσινο… παγκάκια με μικρές μεταλλικές επιγραφές βιδωμένες… «εις την μνήμην του…» ….Βάλαμε τους πω πους μας και καρφώσαμε την ματιά μας στην τεράστια καθαρή λίμνη, μόνο εσύ και εγώ … νερό που έκανε τον κύκλο του, κάποιο ποτίζει την ύπαρξή μου… κάποιο εξατμίζεται ξανά στον ουρανό για νέες περιπέτειες…

Ακριβώς… ακριβώς εκεί στη στροφή, βρίσκεται και το σπίτι των ξωτικών που προστατεύουν την λίμνη … Απόδειξη κλικ το  σπίτι τους… Το σπίτι του παππού και της γιαγιάς…

Φυσικά και μόλις περάσαμε, κρύφτηκαν τα ξωτικά, να ακόμη και ο σκύλος έγινε ένα απλό μεγάλο μπιμπελό κήπου

Φυσικά και δεν ξεχάσαμε την συμβουλή του μάγου Μπαρμπέρη… είναι η εποχή που μαζεύουν ροδάκινα και βερίκοκα οι αγρότες…

μαγαζάκι που μοσχοβολά χώμα καρπούς, μυρωδικά… ράφια με πολλές πολλές μαρμελάδες

ξύλινους κουβάδες με σαπούνια

και μια επιγραφή για όσους δεν έχουν καταλάβει …

εμείς αυτό που καταλάβαμε το βραδάκι, στο δωμάτιο, είναι πως δοκιμάσαμε τα πιο πιο πιο Ροδάκινα ροδάκινα στο κόσμο όλο ….και είναι σίγουρο πια, πως το ροδάκινο θρέφει και προστατεύει τους αμφιβληστροειδείς των ματιών από τις ελεύθερες ρίζες, συμβάλλοντας παράλληλα στην πρόληψη του καταρράκτη και της εκφύλιση ωχράς κηλίδας.

Καληνύχτα Νιαγάρα μου 🙂

Advertisements

Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός

Από τις ημέρες που μείναμε στην περιοχή του Νιαγάρα, διαλέξαμε την δεύτερη και πιο ηλιόλουστη για να εξερευνήσουμε τις οργανωμένες όχθες λιμνών που έχουν μετατραπεί σε παραλίες για … ας το πούμε κολυμβητές. Θυμάμαι, στις αρχές μου έκανε εντύπωση το αυτονόητο, πολλοί  λίγοι Καναδοι ξέρουν να κολυμπούν, όμως σχεδόν όλοι να κάνουν σκέιτ στο πάγο και σκι στο χιόνι!

Διαλέξαμε την πιο διάσημη παραλία, Crystal Beach και προς μεγάλη έκπληξη μόλις διάβασα πως η άμμος που έχει τόσο μέσα όσο και έξω, είναι φυσική και δημιουργεί μια όμορφη παραλία! Το παλιό μου παλτό λέει πως είμαι ο ορισμός της παραπληροφόρησης… και έχει δίκιο. Δεν ξέρω σε πόσους ανθρώπους είπα πως η άμμος που τόσο πολύ με κούρασε (και με νευρίασε) για να την περπατήσω, την είχαν κουβαλήσει !!! Τι να πω …

Γεμάτη η παραλία, αυτό που λέμε ούτε καρφίτσα, όλοι μια παρέα, εγώ κοίταζα την λίμνη και το παλιό παλτό τους ..»χυμένους λαχταριστούς λουκουμάδες» ξαπλωμένους στα πόδια του, σε απόσταση αναπνοής, μπρος και πίσω του και πλάι του! Η λίμνη τεράστια, μέχρι εκεί που έβλεπα πεεερα στο βάθος, ένα με τον ουρανό. Το νερό κρυστάλλινο, πεντακάθαρο, δροσερό, και ΑνΑλΑτο (δηλαδή χωρίς καθρέφτες για αντικατοπτρισμό χρωμάτων) , με μια φυσική -το τονίζω- φυσική άμμο, ψαράκια μικρά εδώ εκεί και να κολυμπούν λίγο πιο πέρα από τα δακτυλάκια των ποδιών μου… και ένα μεγάλο νεκρό να επιπλέει και κάποιος να το βγάζει έξω….  Από βάθος, κατάσταση λούτσας…όταν άρχισαν τα ποδαράκια μου να μην τον αγγίζουν τον αμμώδη βυθό, είχα φτάσει και στο σκοινί που οριοθετούσε το κομμάτι που επιτρέπονταν να κολυμπήσουμε!!!!

Να μην ξεχάσω στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να φέρω τους ακούραστους εργάτες της περιοχής. Οι φυσικοί σκουπιδιάριδες! Τους έβλεπα να πετούν από πάνω μας, χωροφύλακες της παραλίας. Οι προσγειώσεις τους μερικά εκατοστά δίπλα μας, είχαν την σιγουριά του «φίλε εγώ κάνω κουμάντο εδώ, εσύ είσαι επισκέπτης και κοίτα να συμμορφωθείς με την αδιάκριτη παρουσία μου» «πετάς μόνο αποφάγια και αναλαμβάνω να το μαζέψω εγώ» «άι ρε καπετάνιε του γλυκού νερού» ψιθύρισα!!!

Μου έπεσε, λίγα εκατοστά μακρυά από την πολυθρόνα μου, ένα κρακεράκι και μισό, κατά λάθος και περίμενα με τη φωτογραφική. Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός, γνωστός χωροφύλακας δεν έκανε ούτε τρία λεπτά για να συλλάβει την βρωμιά μου. Με κραυγή ειδοποίησε τους άλλους να απομακρυνθούν γιατί το είδε πρώτος…

Πανέμορφος, υγιέστατος, με πούπουλα κατάλευκα στην κοιλιά άλλα και σε γοητευτικές αποχρώσεις του γκρι στην πλάτη, άρπαξε γρήγορα το κρακεράκι στο στόμα … και στην συνέχεια έκανε μερικούς γύρους για να εντοπίσει και το πιο μικρό…

«Λοιπόν, τι με κοιτάς;  Δεν είμαι αξιοθέατο την δουλειά μου κάνω, θα σου πέσει κατά λάθος και αυτό που κρατάς;»

«Ξέρεις πως απαγορεύεται να σε ταΐσω» του είπα …και καταβρόχθισα το καρακεράκι…. άνοιξε τα φτερά του και με μια απίστευτη σιγουριά και επιδεξιότητα πέταξε ανάμεσα από τις καρέκλες!!!

Η άμμος που τελικά ήταν φυσική! με έκανε να γκρινιάζω… μπήκα στο αυτοκίνητο γκρινιαρούλα, μουρμουρίζοντας για τον άνθρωπο που τον πιάνει μια μανία με τις προσομοιώσεις ….  όμως το παλιό μου παλτό μη έχοντας άλλη επιλογή προκειμένου να ξεφύγει (?) έκανε τα μαγικά του. Μια στροφή από δω, μια από κει… και νάτος και πάλι ο Περίπτερος Ναός που είχαμε δει πριν αλλά μου υποσχέθηκε πως θα σταματούσαμε μετά.

Σταματήσαμε λοιπόν στο «μετά»…και ίσως να έπαιρνα και όρκο πως εκεί στην πλατεία είδα και μια νεράιδα Ελιά … να χαϊδεύει με τα φύλλα της τον Περίπτερο Ναό…  μπορεί πάλι και όχι ……

Με τέτοια κορυφή, η κατάκτηση ήταν ζήτημα ενός φιλιού στο κέντρο του.

Με τέτοιο σημείο εσωτερικού κέντρου το σήμα έφυγε ξεκάθαρο, κρυστάλλινο, ηλιόλουστο και λουσμένο σε δροσερό νερό λίμνης

Άλλη μια κατάκτηση περίπτερου ναού !

αχμμ οι φωτογραφίες είναι θολές … κάτι η υγρασία, κάτι η ευκολία του κινητού που όμως θέλει και σταθερό χέρι…

Καληνύχτα εκεί 🙂

 

Εκεί που το Μάταιο ενώνεται με το Θαύμα :)

Καλοκαιρινές διακοπές τόσο όσο… σε ένα προορισμό που διαλέχτηκε μια μέρα πριν !!!

Δεν μου βγαίνει να τα γράψω με την σειρά, γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου… Προορισμός το Πέταλο του Πήγασου. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα. Τρίτη φορά, αυτή τη φορά όχι σε ρόλο ξεναγού αλλά οι δύο μας να εξερευνήσουμε…να ξεκουραστούμε, να ερωτοτροπίσουμε, να κάνουμε όνειρα, να παίξουμε….

Η πρώτη φορά ήταν μαζί Της, παραγματοποιόντας ένα ταξίδι όνειρο ζωής. Ήταν μαζί της που ένιωσα αυτές τις στιγμες : κλικ εδώ στο πέταλο 

Ολα καλά εκεί μπροστά; ναιιιιι όλα καλά εκεί πίσω; ναιιιι! 

Το να ετοιμάσω κάτι για τον δρόμο, είναι κληρονομιά από εκείνη.

Τα πρετσελάκια που σου αρέσουν…

και μέσα στον τέλειο καλοκαιρινό μας φίλο, δροσερά αναψυκτικά νεράκι …και διάφορα … μικρές εκπλήξεις …

Και στη στάση μας δικά μου δικά μου με τα χεράκια μου φτιαγμένα χαμπουργκερ…

Φτάσαμε … βραδάκι … και πιο βραδάκι βγήκαμε βόλτα να ανταμώσουμε την βουή της ορμής! Στο πέταλο του αλόγου, πάντα θα νιώθεις τα δάκρυα της ορμής … άλλες φορές έντονα … άλλες όχι … όπως διατάξει ο αέρας!

Φωτισμένοι δεν μου αρέσουν, γενικά η τουριστική εκμετάλλευση έχει ξεπεράσει τα όρια και αρχίζει να γίνεται αποκρουστική εμπορευματοποίηση….

Αρχιτεκτονικό παιχνίδι της φύσης, ότι πρέπει για δώρο σε έναν αρχιτέκτονα! Κέρδισα και γλυκό σοκολάτας! Τα γενέθλια του Γκρινιάρη, ήταν το καλύτερο άλλοθι και η κρυμμένη μου δύναμη για να βρεθώ και πάλι στο Skylon

Θα περάσει έτσι στα ψηλά το συναισθηματικό σοκ της απουσίας των πέντε χρόνων σου. Είχα ότι χρειαζόμουν για να μπορώ άριστα προστατευμένη να θρηνώ κρυφά κοιτώντας από ψηλά  το μάταιο αλλά και το θαύμα…

Γελώ, η μικρή ξανθιά επαναλαμβάνει  «από δω οι καταρράκτες των πτωχών και από δω οι δικοί μας»! Ο φύλακας άγγελός της μουρμουρά: οι ΜΙΣΟΙ από αυτούς που λες δικούς μας, είναι δικοί μας …Η μικρή είναι σκέτη παραπληροφόρηση αλλά δεν το βάζει κάτω, γιατί αν το βάλει κάτω θα λιώσει στο κλάμα ή θα αφήσει την Στελθ ανεξέλεγκτη να κάνει σκόνη και θρύψαλα τα  αγενή γκαρσόνια…

Ωραίος ο σολομός μαλούμα ε?

σημείωση: Οι καταρράκτες του Νιαγάρα δημιουργήθηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες της τελευταίας εποχής των παγετώνων και δημιουργήθηκαν οι Μεγάλες Λίμνες της Βόρειας Αμερικής. Τότε, το νερό δημιούργησε έναν δρόμο ανάμεσα στις δύο μεγάλες λίμνες Ήρι και Οντάριο και από τότε τα νερά της πρώτης λίμνης χύνονται στην δεύτερη διαμέσου του ποταμού Νιαγάρα, διαβρώνοντας συνεχώς το έδαφος. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίζονται καθώς ο ποταμός χωρίζεται στα δύο από το νησί Goat και αποτελούνται από δύο τμήματα, τους καταρράκτες Horseshoe που βρίσκονται στον Καναδά και τους καταρράκτες Americans Falls που βρίσκονται στις ΗΠΑ. Κάποια στιγμή μετά από χιλιάδες χρόνια, όταν ο ποταμός Νιαγάρας θα έχει διαβρώσει όλο το έδαφος κατά μήκος του, οι δύο μεγάλες λίμνες θα ενωθούν.»

θα ενωθούν όπως ακριβώς το μάταιο με το θαύμα … 

Καληνύχτα Μαμά

Χρόνια πολλά Γκρινιάρη

Καλοκαιρινές Ιστορίες: Χωρίς Βρακί! (blogame)

Ήταν μια φορά και ένα καιρό μια σπίθα που την έλεγαν Λίνα κι ήθελε να μάθει τι συμβαίνει στους ανθρώπους το καλοκαίρι. Άρχισε να γουργουρίζει για μπλογκοπαίχνιδο. Η μικρή ξανθιά θεά πήγε στον Μάγο και βοηθό της στα παιχνίδια της γειτονιάς του ιχνηλάτη. Δεν άργησε να βρει την ευκαιρία ο Γιάννης μας και έτσι με την σκυτάλη απ΄άλλη γειτονιά …δώστου κλότσο να αρχινήσει και η μικρή σπίθα να φωτίσει τις καλοκαιρινές ιστορίες. 

Τίτλος: Καλοκαιρινές ιστορίες (και μετά ο δικός μας τίτλος της ιστορίας. )

Γράφουμε, βάζουμε συνδέσμους και προσκαλούμε. 

Την σκυτάλη από τον Γιάννης μας. Έγραψε μια όμορφη περιπέτεια που είχε 

Το Καράβι ; ποιο καράβι ; Καλοκαιρινές Ιστορίες

 

Τον ήλιο τον αγαπώ αλλά δεν ταιριάζουμε. Έτσι μέσα στην καληνύχτα μου υπάρχουν ένα σωρό ιστορίες καλοκαιρινών περιπετειών.  Η επιδερμιδα μου αντιδρά όταν την χαιδεύει ο ήλιος προφανώς λόγω γονιδίων. Κάτι σε γιαγιά και προγιαγιά και προπροπροπρο γιαγιά ρωσσιδούλα.

ψάχνω να βρω μια ιστορία που να μην την έχω φέρει στην χαρτόκουτα εδώ! 

Σουβάλα. Πρέπει να ήμουν κάτι παραπάνω από 13. Η μαμά χωρισμένη, μας πάει διακοπές για έναν ολόκληρο μήνα. Η αδελφή μου γύρω στα 9. Μια αυλή ταβερνούλα, μια χοντρή κληματαριά η σκεπή της. Γύρω γύρω πορτούλες ενοικιαζομένων δωματιών. Ένας δρόμος ξεχασμένος από τα αυτοκίνητα εκτός από το λεωφορείο της γραμμής. 

Η διαδρομή προς την παραλία, μικρή ζωγραφιά. Ανοίγεις την πόρτα του δωματίου, περνάς από τα στρωμένα τραπεζάκια. Ανοίγεις την καγκελωτή πόρτα της αυλής, κοιτάς αριστερά και δεξιά μήπως έρχεται το λεωφορείο, περνάς τον δρόμο από  στάση στη στάση. Ανοίγεις τα πόδια σου και περνάς το τοιχάκι. Ανοίγεις την αγκαλιά σου και βουτάς στη θάλασσα. Μια θάλασσα άκρως φιλική, ρηχή, πεζή, ατάραχη. Οικογενειακή ταβέρνα, οικογενειακή πανσιόν, οικογενειακή θάλασσα. Την πρώτες μέρες κάηκα στην πλάτη. Μου εβαλάν γιαούρτι, ξεράθηκε, σοβάς που δεν έλεγε να ξεκολλήσει…μεγάλοι όλο εξυπνάδες είναι!!! 

Τις πρώτες δύο εβδομάδες με τη μαμά. Ξυπνούσαμε,ακούγαμε ραδιόφωνο μέχρι να πιούμε να φάμε και να χωνέψουμε το πρωινό μας. Λιλιπούπολη. Μετά θάλασσα, παλάτια στην άμμο ανασκαφές και κολύμπι μέχρι τα χέρια μας να παπαριάσουν! Μεσημέρι φαγητό και σιέστα. Απόγευμα στη θάλασσα. Τα βράδια τα παιδιά ξαπλώναμε με ανοιχτά παράθυρα στις φωλιές μας Μας νανούριζαν ο καπνός από το φιδάκι, οι γονείς στην αυλή, ιστορίες, γέλια, τραγούδια, ποτήρια που τσουγκρίζουν. Που και που κάποιος μικρός ζηλιάρης ποπολάρος. «Μαμά νερό…  μπαμπά ακούω μια  κατσαρίδα… μαμά δεν νυστάζω έχει κουνούπια!» Απεγνωσμένες προσπάθειες να βρεθούμε στον αρχοντικό κύκλο των Μεγάλων της Αυλής. Η απάντηση μονολεκτική και πάντα ίδια για όλους «ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ» 

Πέρασαν δύο εβδομάδες, ίδια ρουτίνα. Έφτασε η στιγμή. Η μητέρα μου με είχε εκπαιδεύσει. Υπό το άγρυπνο βλέμμα της κυράς της ταβέρνας, εγώ η Μεγάλη αδελφή μια εβδομάδα μόνη με μικρή μου αδελφή. Έφυγε Κυριακή, θα γύριζε Παρασκευή βράδυ. Άλλη άδεια δεν είχε. Η καρδιά μου φούντωνε από προσμονή να … μεγαλώσω. 

Εφτασε η Τετάρτη στη θάλασσα, μακροβούτι έπιασα ένα κοχύλι, βγήκα για ανάσα. Μου κόπηκε η ανάσα. Ένας γοργόνος  σε απόσταση αναπνοής με σγουρά μαλλιά. »Σε τρόμαξα»…οχι … «Με λένε Στέφανο!» Χτυπούσε η καρδιά μου διαφορετικά…Ήταν 16 χρονών!!! Κάναμε μακροβούτια, γελούσαμε, η αδελφή μου γκρινιαζε πως ήταν ώρα να πάμε για φαγητό στην ταβέρνα Τα χέρια μας είχαν παπουριάσει!!! Το πρώτο μου ραντεβού την επόμενη μέρα το απόγευμα, μια στάση πιο κάτω. Τετάρτη βράδυ έκανα όνειρα ήμουν…ήμουν ερωτευμένη, ανοιχτό παράθυρο, ποτήρια που τσούγκριζαν … ήμουν πια Μεγάλη…ανεξάρτητη~

Δεν πήγα ποτέ στο ραντεβού. Δεν είχα βρακάκι να βάλω. Η μαμά το είχε πει. Βγάζετε τα βρακάκια σας, φοράτε το μαγιο. Σαπουνίζετε τα βρακάκια σας, τα απλώνετε. Το ίδιο και το απόγευμα. Αμ δε… Δεκατέσσερα βρακάκια, βουναλάκι κάτω από το νιπτήρα!!! 

Στον πρώτο έρωτα του καλοκαιριού δεν πήγα ποτέ γιατί δεν είχα καθαρό βρακί. 

Προσκαλώ τον Βαγγέλη, την Άννα, την Αρματάν. 

Λίνα παίζεις ως αυτοπροσκαλούμενη χαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂


Ξόρκι. «Συνέβη στη Λίμνη» :)

Ήθελα να γράψω και αλλά για τον ακρωτήρι του μπακαλιάρου Με πρόλαβαν άλλα… Έτσι γρήγορα φτάνω στο …. στο ….επιστρέφοντας

Επιστρέφοντας από τις διακοπές σταματήσαμε στον Σπουξη με τον Κρινάκι του και στον Σκούξη. Με ένα σκάφος βρεθήκαμε  σε μια μεγάλη λίμνη…. Το πρώτο μπάνιο μέσα σε λίμνη, καθαρά νερά και….ρίξαμε άγκυρα ανάμεσα σε ένα νησί 

DSC_0358.jpg

Γύρω στα 8 μέτρα Καθαρό νερό… βούτηξαν οι ξαδελφοι  Φώναζαν τα σκασμένα να πέσω… είδα τη σκαλίτσα στο σκάφος, δεν υπήρχε περίπτωση να την ανέβω… είδα την εξέδρα περίπου 300 μέτρα μακρυά από το σκάφος …μια χαρά μπορούσα να κολυμπήσω μέχρι εκεί …. έβγαλα το κολάν  και την μπλουζα  έμεινα με το σουτιεν και το βρακί που δεν ήταν δαντελένια ευτυχώς… και βούτηξα…Μιλούσαμε συναντούσαμε τα χρόνια τότε που θυμάσαι που … , ο ουρανός γκρίζος, υγρασία, ζέστη, το νερό δροσερό, έπιασε βροχή … οι τρείς μας παίζαμε όπως τότε παιδιά…

stigmi.jpg 

 

Κολύμπησα μέχρι την εξέδρα… μόνη στη λίμνη … με βροχή … Η βροχή ήταν τόσο δυνατή…μόνο βροχή έβλεπα…ένιωθω… Μόνο βρόχινο νερό

 

Δεν φυσούσε… καταπληκτική εμπειρία! Σε λίγη ώρα  στεκόμουν στη μέση της εξέδρας….. με το μαύρο βρακί και το πουά σουτιεν… η βροχή με μαστίγωνε με την έντασή της..ένιωθα τόσο όμορφη … μέρος της λίμνης, της φύσης..του απολύτως βρεγμένου που δεν φοβάται την βροχή… Που δεν φοβάται τίποτε… άρχισα να κρυώνω..να τρέμω. Στο σκάφος προσπαθούσαν να μαζέψουν την άγκυρα. 

Το παλιο παλτό με τύλιξε με μια πετσέτα. Δοκίμασε και αυτό την χαρά του νερού της λίμνης. Η λίμνη καθρεφτίζονταν ερωτευμένη στα μάτια του. 

Επιστροφή και ο ήλιος προσπαθούσε να νανουρίσει την λίμνη με  τα χάδια του .

IMG_20150730_194814.jpg 

 

Οι Καναδικές αγριόχηνες την λίκνιζαν απαλά με τα ποδαράκια τους .. 

IMG_20150730_195547.jpg 

 

σσσσσ πρέπει να φτάσουμε στην μαρίνα, η μηχανή ενοχλεί… 

Επιστροφή στο Μόντρεαλ 

ξαφνικά γεννήθηκε η ανάγκη να φτιάξω ξόρκι 

Θύμωσε το ξωτικό για την εισβολή στη λίμνη

 

το ξόρκι 

 

Ενα ξωτικό γράπωσε το όγδοο κλωνάρι

κρότος πόνος σε κάθε στιγμή

Παίρνω φύκια από την θάλασσα

με νυχτικό σφιχτά τα δένω στην ελπίδα

το κλωνάρι να θρέψει 

στην λίμνη συνέβη, δεν θέλω να είναι  αλλιώς,

στην λίμνη το ξωτικό να ανήκει 

fikia atlantikou sto podi mou.jpg