Εμείς είμαστε οι Φύλακες Άγγελοι..

… κάτι κάτι μου λείπει…

… η Στελθ νομίζει πως χωρίς την δική της δύναμη, δεξιοτεχνία και οξυδέρκεια  τίποτε δεν θα μπορούσαμε να καταφέρουμε… η αλήθεια όμως είναι πως η βοήθεια των άγνωστων περαστικών ορισμένες φορές είναι τόσο ουσιαστική που μοιάζει με αυτή του φύλακα Άγγελου.

Το πιστεύω! Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μου, βέβαια δεν επεμβαίνουν τακτικά, δεν επεμβαίνουν όταν νομίζω πως έχω χάσει τις δυνάμεις μου σωματικές ή ψυχικές, επεμβαίνουν όταν πραγματικά τις έχω χάσει ακόμα και αν νομίζω πως δεν τις έχω χάσει. Έτσι καμιά φορά μπερδεύομαι, γιατί μπορεί να αναζητήσω έναν και να μην παρουσιαστεί, ή να με γλυτώσει από κάτι κάποιος χωρίς να το καταλάβω. Τέλος πάντων με μια φράση -γιατί το κούρασα το θεματάκι- με μια φράση λοιπόν… Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μας….

Αναμονή η ώρας της επέμβασης, εκεί που το παλιό μου παλτό ήταν ένα νούμερο σε μια τηλεόραση… ουσιαστικά ένα χρονόμετρο που δεν μου έδινε καμιά πληροφορία, και σκοπό είχε να νανουρίζει όλους όσους περίμεναν…

το πρώτο ήταν το δικό του νούμερο…

εκεί στην αναμονή είχα πραγματική ανάγκη κάτι…μπορεί η μικρή ξανθιά να ήθελε ένα γλυκάκι, εγώ ένα καφέ … αλλά η Στελθ διψούσε για πληροφορίες… αγρίμι σκέτο…

Η Μαίρη ήρθε με έναν καφέ και ένα γλυκάκι… και καθώς ρουφούσα βουλημικά τον ζεστό καφέ… τσουπ να και ένας φύλακας άγγελος. Μια φίλη της Μαίρης, Ελληνίδα και αυτή… «Τι θέλεις εδώ Μαίρη» «έχω έρθει για την φίλη μου εδώ, ο άντρας της είναι στο χειρουργείο.»

Με κοίταξε, το χαμόγελό της έφτασε μέχρι τα αυτιά, της έδωσα τα στοιχεία και μου είπε «θα ρωτήσω, με το που θα μάθω κάτι θα έρθω αμέσως να σε ενημερώσω, είμαι η διευθύντρια της εντατικής. Σκοπός μας ο άντρας σου να μην φτάσει ποτέ στο τμήμα μου!» … γελάσαμε, ανταλλάξαμε για λίγο διάφορες προσωπικές πληροφορίες χαιρέτησε ευγενικά και επέστρεψε στο πόστο της. Αυτή η τυχαία συνάντηση με ηρέμησε…έπαιξε το ρόλο του «δεν έχουμε νέα, άρα όλα καλά … αν κάτι δεν πάει καλά τότε θα το μάθουμε και μάλιστα γρήγορα» …. έτσι και έγινε … πρώτα ήρθε η χειρουργός να μου πει πως όλα πήγαν καλά … και μετά … μετάααα πέρασε χαμογελαστή η Αντζυ να μου πει … «τα έμαθες ε? όλα πήγαν καλά»

Το βράδυ γύρω στις 9 αρχίσαμε να ηρεμούμε στο δωμάτιο. Η απογευματινή νοσοκόμα η Βικτωρία, μου υποσχέθηκε πως κάτι θα προσπαθούσε να κάνει…δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από κοντά του… Κάπως έτσι συνάντησα τον έρωτα. Δεν ξέρω, ίσως ο Αι Βασίλης να είναι Αϊτινός…   «που βρέθηκε αυτή η πολυθρόνα;» «Μου την έφερε ο Σαντα Κλαους» έλεγα. Φυσικά και κανείς δεν υποπτεύονταν τον Αϊτινό φίλο μου, που όπως μου εξήγησε καμιά σχέση δεν είχε με θρησκείες, άθεος, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το καλό του ταλαιπωρημένου του λαού.

αχμμμ υποσχέθηκα στην ΜαΓία μου να γράψω για τον μεγάλο αυτό έρωτα ξεχωριστά …γι αυτό και δεν συνεχίζω….

……………………….

Πέρασαν, ένας τρελός στροβιλισμός που τώρα καταλαγιάζει καθώς είμαστε από τις 9 Δεκεμβρίου στη φωλιά μας, ο πρώτος γύρος, ο πιο δύσκολος τελείωσε, τώρα συγκεντρώνουμε δυνάμεις, επουλώνουμε πληγές, για να πάμε και στον δεύτερο γύρω….

Στολίσαμε τη φωλιά μας φτιάξαμε και τα δωράκια για τα σποράκια μου… τον έβλεπα να με βοηθά … ναι σιγά σιγά πατούσαμε και πάλι τα πόδια μας στη Γη…

Γύρισα στα καθήκοντά μου ως δασκαλίτσα… δυο Σάββατα είχα λείψει..  Ο τρόμος με περίμενε … αλίμονο τα σποράκια δεν ήξεραν το τραγούδι… δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα τελευταίο Σάββατο πριν την γιορτή! …. Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, παραμονή, εφιάλτες με ξυπνούσαν… έβλεπα την καταστροφή της επόμενης μέρας…κανένα μα κανένα σποράκι δεν ήξερε το τραγούδι… μπέρδευαν στίχους και έλεγαν της 28ης Οκτωβρίου!!!

Σάββατο πρωί δεν ήθελα να πάω σχολείο … στην τάξη ζήτησα με τρόμο να μου πουν το τραγούδι …. άρχισαν να κελαηδούν με κέφι ….

Μην ξέρετε γιατί…. χαίρεται η καρδιά μας

μην ξέρετε γιατί … γελούν τα προσωπά μας… 

το δικό μου πρόσωπο γελούσε πιο πολύ από όλα … ήξεραν όλο μα όλο το τραγούδι… δεν χρειάζονταν καμιά πρόβα… η παντομίμα των χεριών μου δούλευε τέλεια για να τους θυμίζει την σειρά των στοίχων… Ετσι την υπόλοιπη ώρα πριν την γιορτή, γεμίζαμε με χαρά τα κόκκινα τσουβαλάκια μας, με χαρά και με γλυφιτζούρια γιατί… μα γιατί …

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει, 

σαν πέρσι φέτος πάλι 

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει 

γλυκά με το τσουβάλι… 

αυτή ήταν η τελευταία στροφή κόλαφος… και την είχαν μάθει άριστα…

Είπαμε το τραγούδι μας με τόση χαρά στη γιορτή… και μετά ξεχύθηκαν στην τεράστια αίθουσα να μοιράσουν με το τσουβαλάκι τους το καθένα τα γλυφιτζούρια!!!

Τα περισσότερα πήγαν στους γονείς τους… άλλα πιο θαρραλέα πήγαν και σε άλλους… και μόλις φώναξα «τραινάκι» … έτρεξαν βολίδα στις θέσεις τους!!

Ναι μου είχαν κάνει όλα τα χατίρια … ήταν η στιγμή που ένιωσα πως όλοι οι φύλακες Άγγελοι του κόσμου … για άλλη μια φορά τράβηξαν την ψυχή μου από την μέγγενη του τρόμου … τι λέω … το σωστό είναι .. να ξυπνήσουμε … ο νέος χρόνος να μη βρει κανένα παιδί πεινασμένο, δαρμένο, βιασμένο, νεκρό … ουφ… εμείς είμαστε οι φύλακες άγγελοι … φτιάχνω τη λίστα μου, κάπου συνεχίζω να κάνω το ίδιο λάθος, γι αυτό και υποφέρουν τόσα παιδιά στη Γη… ουφ… μακάρι να μπορέσω το 2020 να σώσω ένα ένα από τους τόσους αστερίες που έχουν ξεβραστεί στην παραλία της ζωής…

ουφ… ξέφυγα…. και αντε να με καταλάβει κανένας τι λέω…

αλλαγή παραγράφου … τι έλεγα…

ααα ναι .. πρέπει να το γράψω και αυτό …

έκανα και μια πατάτα….. Είχα δώσει στο Σωτήρη μια στροφή από ένα ποίημα και στην Δωροθέα την δεύτερη στροφή… κάπου μπερδεύτηκα, και … έδωσα και στην Νέλλη-Αλεξία την δεύτερη στροφή… 😦 Ένα το μικρόφωνο, έγινε ένα μπέρδεμα… αντί να το πουν μαζί το είπε μόνο η Δωροθέα.

Η μαμά της Νέλλης Αλεξίας με μάλωσε… «κάναμε τόση προσπάθεια να το μάθει, περιμέναμε με αγωνία να το ακούσουμε «… Είναι η δεύτερη φορά στα τόσα χρόνια που είμαι φάουλ… ζήτησα συγνώμη … με ξαναμάλωσε λίγο γιατί είναι δασκάλα, μου εξήγησε την ψυχολογία του παιδιού… ουφ… .. ζήτησα και πάλι συγγνώμη,

… έκανα πατάτα… 😦

Γέμισα δώρα από τους γονείς και ευχές … ο μπαμπάς της Νέλλης Αλεξίας μου είχε γράψει (πριν την πατάτα) σε κάρτα …

η μικρή ξανθιά, αν και ακόμα φοβισμένη, κοιτά στην ντουλάπα τι θα βάλει στο Χριστουγεννιάτικο Ρεβεγιόν στο σπίτι της Μαίρης…

Κοιτάζω την Φάτνη …κάπου ένα παιδί …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Κατάκτηση! Καλή Πρωτοχρονιά :)

Επιστροφή. Κάτι σαν την τελευταία μέρα του χρόνου. Θέλεις και δεν θέλεις. Μάλλον περισσότερο δεν θέλαμε να επιστρέψουμε. Ο νέος χρόνος είναι απαιτητικός, σκληρός, όπως ακριβώς η ανατροφή ενός παιδιού.  Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, βρώμικο αυτοκίνητο, χορτασμένοι εμείς, πεινασμένο αυτό. Η διαδρομή χαραγμένη και εμείς απλά αναζητούσαμε ένα βενζινάδικο πάνω σε αυτή τη διαδρομή

img_0883.JPG

Ζεστός ακόμη ο καφές του Σπούξη, καθαρά παράθυρα, χορτασμένο και το αυτοκίνητο μας,  λαμπερός ήλιος, χιονισμένο τοπίο! 

img_0895.JPG

Περνούσαμε από διάφορα χωριά και αναρωτιόμουν με τι ασχολούνται οι άνθρωποι που ζουν σε αυτά. Μικρή κραυγή χάρας, με το που το αντίκρισα.

img_0864.JPG

Ένας περίπτερος χριστουγεννιάτικος ναός, πανέμορφος χιονισμένος με προκαλούσε να τον κατακτήσω. Κατακτάς, πας για άλλα, συλλέγεις και πάλι απ την αρχή …. Περισσότερες πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή με αυτόν τον τόσο όμορφο περίπτερο ναό εδώ Milford&;nbsp;;

Φυσικά σταματήσαμε, με το παλιό μου παλτό να μουρμουρά, εθιμοτυπική μουρμούρα, περισσότερο για να παίξει με την χαρά μου, να την ακούσει να κελαηδά κόντρα στη γκρίνια !

img_0868.JPG

Στους περίπτερους ναούς υπάρχουν σκαλιά, έστω και ένα σκαλί … Ανεβαίνεις και ξαφνικά βρίσκεσαι στο κέντρο. 

img_0869.JPG

Κατακτήσαμε το κέντρο, το σφραγίσαμε με ένα φιλί και ανοίξαμε άπειρους ενεργειακούς κύκλους, τρυπήσαμε το σύμπαν με το φιλί μας, σφραγίσαμε την επιστροφή στο μαζί για ό,τι φέρει η νέα χρονιά …. 

img-0907.JPG

πολικό ψύχος  στο Μόντρεαλ με το θερμόμετρο συνεχώς να πέφτει όσο πλησιάζαμε… 

 

Καλή Πρωτοχρονιά 🙂

 

Χριστούγεννα καρποστάλ :)


Η αλήθεια είναι πως δεν ξεκινήσαμε με τις καλύτερες καιρικές συνθήκες. Κάποιοι ίσως και να ψιθύριζαν να μην φύγουμε. Καλός ο οδηγός, σωστά εξοπλισμένο αυτοκίνητο, υπομονή χωρίς κάτι να μας πιέζει χρονικά, μια βαλίτσα, ένα πάπλωμα, και ένα καλάθι με μπόλικο νερό και ξηρά τροφή. Η τεχνολογία, η εμπειρία, η διάθεση για μια ακόμη περιπέτεια. 

IMG_0721 (2).jpg

Οι οδηγίες από το δωράκι για το πως φτιάχνουμε χιονάνθρωπους ήρθαν την πιο όμορφη στιγμή. Σε αντίθεση με τις υπερβολικές και μάλλον σκόπιμες επιπλήξεις μιας γυναίκας που δυστυχώς έχει μια ατζέντα στοχοποιημένη. Επαναφόρτιση διάθεσης και ο δρόμος μπροστά μας… 

Όλο το ταξίδι δεν ήταν εύκολο όμως τις πρώτες σχεδόν δύο ώρες ήταν η παγοβροχή με έκανε να νιώθω αρκετά περήφανη για το παλιο μου παλτό. Παίζαμε στα σύνορα σα μικρά παιδιά ξεκολλώντας τον χοντρό στρώμα πάγου που αγκάλιαζε την μάσκα του αυτοκινήτου, τους υαλοκαθαριστήρες τους πλαϊνούς καθρέφτες. IMG_0701.jpg

Οικείο ξενοδοχείο, οικείο δωμάτιο και μια τεράστια ανάγκη για ψυχική ξεκούραση. 

IMG_0811.jpg

Συναισθήματα, ο Σπούξης γερός και δυνατός, χαμογελαστός και μάγος. Ξυπνήσαμε στο άνετο κρεββάτι, άνετη ζωή και ο Σκούξης στο κρεββάτι του νοσοκομείου να παλεύει με ένα θηρίο στο αίμα του, δυνατός όσο ποτέ, γλυκός και με μια θετική αύρα. 

IMG-0804.jpg

Το δώρο των Χριστουγέννων αυτών ήταν απλό … μια διαφορετική σούπα ψαριών, ένα ποτό Μανχάταν με μπόλικη αγάπη, ένα αναμμένο τζάκι με τις δύο φιγούρες δύο άγνωστων αγοριών να ζεσταίνουν το δικό τους σώμα και την δική μου καρδιά με λογάκια στα αγγλικά και μικρές λεπτομέρειες της εφηβικής τους ζωής. Ο Εβαν και ο Φίλιπ, ο ένας έχει χόμπι να κατασκευάζει τζιπ καταστρέφοντας άλλα τζιπ. Ο άλλος φτιάχνει τραγούδια και παίζει κιθάρα μέχρι τα δάκτυλά του να ματώνουν. Και οι δύο ανίψια μου, στο κομμάτι της ζωής μου που δεν φρόντισε ο μπαμπάς μου. 

IMG-0806.jpg

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, η ζωή με το παλιό μου παλτό ένα ψωμάκι στρογγυλό με τυρί και σαλάμι. 

Μια βόλτα στο Βοστώνη 

IMG-0780.jpg

IMG_0851.jpg

ύπνος ξεκούραση, αγάπη… χιόνι λευκό απαλό 

IMG_0809.jpg

των Χριστουγέννων γλύκισμα 

IMG_0745.jpg

σπανακόπιτα για την μικρή θεά… 

επιστροφή σε χιονισμένο παγωμένο ηλιόλουστο τοπίο, 

με μια μικρή κατάκτηση που θέλει ξεχωριστή λευκή σελίδα στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 



Οταν τα λλ κοιτάζονται :)



Στο εργαστήριο των γιορτινών ημερών, με πρωταγωνιστές τα σποράκια. Το προηγούμενο Σάββατο φτιάξαμε τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες μας. 

IMG-0619.jpg

Αυτό το Σάββατο είχαμε την γιορτή. Καλογυαλισμένα τα σποράκια μου έδωσαν τον πιο λαμπερό τόνο στην γιορτή. Μπλέχτηκαν οι δροσερές τους φωνές με τα γκλιν γκλιν από κάποια τριγωνάκια, πέταξε στην αίθουσα η χαρά, η ελπίδα,  και αγκάλιασε όλους τους γονείς. 

Από την Παρασκευή το βράδυ, ο περίεργος τύπος με τα κόκκινα μου έδωσε 18 όμορφα μικρά πακέτα, το κάθε ένα με το όνομα του σπορακίου. Η αποστολή ήταν απλή, μετά την γιορτή και εφόσον τα σποράκια μου πουν το τραγούδι τέλεια (δεν υπήρχε περίπτωση να μην το πουν τέλεια) επιστρέφω μόνη μου στην τάξη, όπου οι γονείς έρχονται να πάρουν τον έλεγχο και και και το δωράκι.


 IMG-0639.jpg

Γέμισα τόσο μα τόσο που ελάχιστη σημασία έχουν για μένα δύο αρκετά σημαντικές εκδηλώσεις. Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα μέχρι σήμερα τι είναι τα θυρανοίξια και θα ήθελα να παρακολουθήσω σήμερα αυτή τη τόσο ξεχωριστή λειτουργία. Περισσότερο γιατί γίνεται για μια εκκλησία που πριν από δυο και χρόνια παραδόθηκε στις φλόγες. Σήμερα είναι πανέτοιμη ξανακτισμένη, ένα μικρό στολίδι της ελληνικής παροικίας. Θα πήγαινα αν δεν ένιωθα λίγο αρρωστούλα και αρκετά κουρασμένη … 

Μπαίνουμε στην τελευταία εβδομάδα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μια εβδομάδα περίεργη θα έλεγα, σε αναμονή κάποιων εξελίξεων

Η ματιά μου χαϊδεύει τα δώρα που μου έκαναν οι γονείς, και ντροπαλά γεμάτα χάρα μου πρόσφεραν τα μικρά μου … καλή σοδιά και φέτος, όμως καλύτερη από όλες το λ λ στο πολλά μιας κάρτας, από την Στεφανία με τα δύο λ να κοιτάζονται κατάματα κόντρα στο εν δυο της στοχίσεως 

Καληνύχτα Μορεάλη μου… 🙂


 

Κάτω από το δεντράκι της Καληνύχτας :)

 

 

 

 

alt

alt

altaltalt

altaltaltalt

altaltaltaltaltalt

altaltaltaltaltaltaltaltalt

altaltaltaltaltaltaltaltaltalt

altaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltaltalt

altaltaltalt

altaltaltalt

altaltaltalt

ουφ … οι περισσότεροι την έχουν κοπανήσει από την γειτονιά 

Καλά δεν το συζητώ, είναι και ένα πειραγμένο στολίδι που δεν λέει να σταθεί στο δέντρο … 

τι να σου πω ..και σε έχω και πάνω πάνω 

Στόλισα και φέτος το εξοχικό του μυαλού (?) μου. 

Εκείνο που έχει αρχίσει λίγο να με στενοχωρεί είναι πως έχω κάτι ξεχασμένα σε κούτες Χριστουγεννιάτικα στολίδια που 

ακόμη δεν έχω καταφέρει να τα φέρω εδώ στη Μορεαλή μου

Εχουν να στολίσουν δέντρο από το 2008. Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να υπάρχει εγγραφή εδώ στο εξοχικό με αυτά 

Χουχουλιάζω κάτω από το δεντράκι μου, εδώ στο εξοχικό … 

πάνε οι περισσότεροι τρέχουν σε μεγαλουπόλεις πια, όμως εκεί εμένα δεν μου αρέσει καθόλου 

καλά Χριστούγεννα Καληνύχτα μου 🙂 

Έλα με το παλιό ψεύτικο τρένο
Γυρνάει σε κύκλους και σε ράγες πλαστικές
Κάτω απ’ το δέντρο στον σταθμό σε περιμένω
Με αγνή καρδιά και μπαταρίες αλκαλικές
Είναι οι ψυχές των στολιδιών μας των χαμένων
Δεν είναι ένα τραγούδι Χριστουγέννων
Δάκρυα παιδιών και λυπημένων φίλων
Δεν είναι αυτό ένα τραγούδι Χριστουγέννων
Φωτιές των αστέγων και των δεμένων σκύλων
Είναι οι ψυχές των στολιδιών μας των χαμένων
Κάτω από το δέντρο θα σε περιμένω
Οι ραγισμένες μπάλες, τα καμμένα τα λαμπάκια
κι όλη η αγάπη των αγγέλων των σπασμένων
Απόψε μέσα εδώ, όλα είναι πιθανά
Πρόζα:
με αγνή καρδιά και μπαταρίες αλκαλικές
Με τα φτερά των αγγέλων των σπασμένων
Κοίτα την μαγική γυάλινη σφαίρα
σαν τα παιχνίδια που ζωντάνεψαν ξανά
λευκές νιφάδες στροβιλίζουν στον αέρα