Στην εκπνοή του 2020

Ήταν μόλις ένα Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα. Μετά το μάθημα- γιορτή και τα οκτώ σποράκια ήξεραν πως θα περάσω έξω από το σπίτι τους. Ο λόγος ήταν απλός. Τόσο απλός όσο να τους δώσω ένα δωράκι.

Η οργάνωση εύκολη από το παλιό μου παλτό. Το παλιό μου παλτό ήταν ζορισμένο πάρα πολύ από το φόρτο εργασίας, παρόλα αυτά ίσως να τον ξεκούραζαν οι δύο ώρες βόλτα. Τον κοίταζα όσο οδηγούσε Αλήθεια θα μπορούσε να είναι ο Αγίος Βασίλης, ξυρισμένος και πολύ πιο νέος. Σίγουρα αυτός είναι, ο τρόπος που οδηγούσε το αυτοκίνητο ήταν ακριβώς ο ίδιος.

Τέλος πάντων, περάσαμε από όλα τα σποράκια, με περίμεναν με δώρα και μου τραγουδούσαν το «τρίγωνα κάλαντα » Ήμουν χαρούμενη γέμιζε το αυτοκίνητο δώρα, γέμιζε η καρδιά μου από τα γέλια τους όταν άνοιγα το κόκκινο πάπυρο (?) και τους διάβαζα τον γράμμα του Άγιου Βασίλη. Είχα και ένα λαμπερό μοναδικό σκούφο

Μετά κάναμε μια βόλτα να δούμε στολισμένα σπίτια, μετά επιστρέψαμε στο σπίτι μας, μετά ανοίξαμε όλα τα δώρα πίνοντας ζεστό καφεδάκι, μετά αρχίσαμε να οργανώνουμε πως θα περάσουμε τα Χριστούγεννα τα δυο μας,

Σοκολατάκια, ένα πανέμορφο πάντσο, κάρτες, μια τυριέρα σερβιρίσματος, και φυσικά ένα ανεκτίμητης αξίας βραχιόλι, οι ζωγραφίες και οι κάρτες των παιδιών…

μετά ήρθε η Κυριακή και δούλευε μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, μετά η Δευτέρα και δούλευε μέχρι το βράδυ, το ίδιο και την Τρίτη και την Τετάρτη. Μετά ήταν παραμονή Χριστουγέννων και ο γιατρός του είπε να πάει στα επείγοντα, προετοιμάζονταν και πάλευε με τον εαυτό του και τέλειωσε κάτι στη δουλειά που του είχε απομείνει, μετά πήγαμε σουπερ μαρκετ!!!! Ήθελε όλα να μπουν σε μια σειρά γιατί μετά πήγε στα επείγοντα μόνος του, την Παρασκευή του έκαναν επείγουσα εισαγωγή στο νοσοκομείο. Έφτιαξα μόνο ένα ξόρκι και το πέταξα εδώ… Το Σάββατο εγχειρίστηκε, για να γλυτώσουμε το βαρύ εγκεφαλικό. Δώδεκα εκατοστά τομή στο λαίμο για την φραγμένη κατά 90% αρτηρία στο λάρυγγα κοντά που του είχε χαρίσει ήδη 3 μικρά εγκεφαλικά με προσωρινή απώλεια της όρασης από το ένα μάτι… Με ειδική άδεια μπορούσα να είμαι με μάσκα στο δωμάτιο ….

Σάββατο πρωί με φίλησε και δώσαμε ραντεβού για μετά την επέμβαση 2 ώρες και δύο στην ανανηψη… όμως δεν ήταν έτσι …. η επέμβαση κράτησε πάνω από 4 ώρες… πήρα τηλέφωνο στην ανάνηψη δεν είχε βγει από το χειρουργείο, μισή ώρα αργότερα χτυπησε το κινητό… βγήκε η επεμβαση πήγε καλά αλλά …6 ώρες ανανηψη… γιατί;…..

Εφτασε μια στιγμή που γνώρισα κάτι δαίμονες μέσα μου… Δαίμονες που αλυσόδεσαν την Στελθ… ουρλιαχτά πανικού από τις άλλες… η προβολή του χειρότερου ξανά και ξανά από τους δαίμονες, δημιούργησα ένα τέρας που ξέσκιζε το μυαλό μου… γιατί τον κρατούσαν για έξι ώρες στην ανάνηψη; … και τα άναρθρά ουρλιαχτά έγιναν βουβό παραμιλητό εικασίας, παράνοιας, ικεσίας μετάνοιας εικασίας και πάλι από την αρχή ….. κολλημένη στο τζάμι του παραθύρου… ο ήχος του κινητού με τράβηξε λίγο πριν πνιγώ, η Μαίρη κάτι μου είπε…. έκλεισα τη συνομιλία μας και τότε από το βάθος άκουσα τη μικρή ξανθιά να σέρνει ως παιχνίδι από τα μαλλιά το τέρας και ήρεμα να μου δείχνει το νούμερο στο χώρο της ανάνηψης… ξανά πάρε …. είσαι η μόνη που έχει το δικαίωμα να γνωρίζει την αλήθεια όποια και αν είναι θα είναι αλήθεια… ξανά πάρε…

«Ταδε ταδοπούλου, σύζυγος του τάδε ταδόπουλου, πως πηγαίνει ; «Καλά»…. η μικρή ξανθιά ήταν πια δίπλα μου, και το τέρας εκεί δίπλα μας, «έχω την δυνατότητα να του μιλήσω σας παρακαλώ;» «ναι βεβαίως» … άνοιξαν οι ουρανοί καθώς άκουσα τη φωνή του, να μου μιλά να μου περιγράφει, διαύγεια, συναισθήματα, να μου δίνει οδηγίες….. φωτίσε ο κόσμος, αγγέλοι πιάσαν το τραγούδι …το τέρας έγινε λούτρινο … η Στελθ αγκάλιασε την μικρή ξανθιά … η μικρή έδωσε όλα τα δάκρυα, έγιναν διαμάντια καύσιμα και πήραν μπροστά οι μηχανές της Στελθ…

Και μετά και μετά ήρθε 8 το βράδυ και δεν κουνιόμουν για να μην με δουν και με διώξουν και μετά ήρθε εννέα το βράδυ και τον έφεραν στο δωμάτιο, και ενώθηκαν τα χείλη μας και ζεστάθηκε όλη η πλάση και μετά κούρνιασα στο χέρι του και μετά πήγε έντεκα το βράδυ … επέστρεψα σπίτι, και μετά Κυριακή πάλι ειδική άδεια και μετά επιστροφή στο σπίτι. Μετά ήταν Δευτέρα και γυρίσαμε μαζί στο σπίτι … να το λες σωστά Σσπίτι ….

Μετά πιάσαμε τη ζωή από εκεί που την είχαμε αφήσει, αρχίσαμε να την στρώνουμε αργά στους κανονικούς ρυθμούς,,,, άλλαξε ο χρόνος, 2021 …

και μετά ήρθε η πρώτη μέρα του χρόνου και με βοήθησε να φτιάξουμε ένα νοστιμότατο μπιφ γουελικτον … μαζί … το ακούς μαζί…

Ήθελα να σου τα φέρω όλα εδώ, να γράψω για κάθε τι ξεχωριστά. Τρόμαξα, τρόμαξα πάρα πολύ, έδωσα στον τρόμο σάρκα και οστά μέσα μου… είχα πολλά χρόνια να τρομάξω τόσο και να είναι τόσο παρανοϊκός ο φόβος που να μετατραπεί σε τέρας που ξέσκιζε κάθε λογική σκέψη …

Νομίζω πως πρέπει να αλλάξω τακτική να γράφω κάθε βράδυ, μόνο έτσι θα αιχμαλωτίζω όσα νιώθω …

γιατί μετά όλα πήραν τον δρόμο τους και πάλι… βόλτες, χιόνι,

ξεστόλισμα του σπιτιού, απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις οκτώ το βράδυ. Επιστροφή στα μαθήματα του σχολείου… η Ζωή και η Μαρία σταμάτησαν έμεινα με 6 σποράκια και αυτό το Σάββατο έρχεται ένα νέο σποράκι … και ο άντρας της αδελφής μου κόλλησε covid στο Λονδίνο και μετά κόλλησε και η ανιψιά μου, όμως το περνούν ήρεμα για την ώρα … εύχομαι να μην κολλήσει η αδελφή μου… και μετά …

κοίτα να σε έφτασα στο τώρα …

Καληνύχτα Μορεάλη μου…

Στολισμένο παλιό Μοντρεάλ

Η μικρή χαρά μου, να βγαίνουμε το Σαββατοκύριακο για καφέ. Απλή διαδικασία, μέσα από το αυτοκίνητο αγοράζουμε καφεδάκι από τον κύριο Τίμωνα Χόρτον, και μετά πάμε και παρκάρουμε κάπου … για να τον απολαύσουμε. Με λίγα λόγια κάνουμε το αυτοκίνητο κινητή καφετέρια και μάλιστα πριβέ.

Και που λες εξοχικό του μυαλού μου, την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε στο κέντρο της Μορεάλης. Η αλήθεια είναι πως δεν μας έκανε εντύπωση ο στολισμός στο κέντρο της πόλης, παρόλο που είχε στολισμένο δέντρο και διάφορα άλλα ….Μας μάγεψε όμως το παλιό Μόντρεαλ. Παλιά κτίρια με σοκάκια στο τότε λιμάνι της πόλης.

Στολισμός ομοιόμορφος, προσεγμένος, ψυχρός αλλά με μια ζεστασιά φινέτσας….

Κρύα νύχτα, χωρίς χιόνι αλλά με έναν αέρα να μας παγώνει τις μυτούλες μας.

Αν και μπορούσαμε να καθίσουμε για λίγο στις ξύλινες πολυθρόνες, παρόλο που καθώς όλα ήταν κλειστά κυκλοφορούσαν λίγοι άνθρωποι έτσι για να περιπλανηθούν… τι γράφω χαχαχαχα ασύντακτο τελείως … τι έλεγα ή τι θέλω να καταγράψω.

Θέλω να καταγράψω τη μικρή μου χαρά. Μου αρέσουν οι διακοσμήσεις, κυρίως οι Χριστουγεννιάτικες. Σπίτια μέσα και έξω, δέντρα, δρόμοι, πλατείες… γίνονται μικρές αφορμές που προσκαλούν διάφορα καλικαντζαράκια για να τα ξεγελάσουν να τα ξελογιάσουν..

Διασκεδάζουν τις εντυπώσεις … βγαίνει ένα επιφώνημα τύπου ααααα και ανάμεσα στο ο και στο ι μπαίνει κρυφά μια αόρατη νότα αναστεναγμού από τα μέσα μας…

Οδηγούσε πέρα δώθε να βρει το σημείο … για να στήσουμε την αυτοκινούμενη καφετέρια μας… Ένα δρομάκι του έκλεισε το μάτι! Απέναντί μας μια ξύλινη εξέδρα με κουπαστή και θέα στο ποτάμι.

Θέλαμε να αγγίξουμε την κουπαστή, να βγάλουμε δύο τρείς βρε παιδί μου φωτογραφίες…

Επιτακτική όμως η ανάγκη για φιλιά, ο μόνος σίγουρος τρόπος να ζεσταθούν χείλη, μυτούλα, μάγουλα ….

ω άρχισε να κουνά ή μήπως μου ζαλίστηκες και έβγαλες αυτή τη ψαγμένη φωτογραφία…

Απόλαυση ο ζεστός καφές λίγο μετά μέσα στο αυτοκίνητο… και τα φιλιά μας για να ζεσταθούμε…

Και να … αυτό που θέλω πω είναι πως καθώς στην επιστροφή έβγαλα αυτή τη φωτογραφία… και ήθελα να πω πως για μια στιγμή νόμιζα πως έβλεπα το Βόρειο Σέλλας …. λες… πες πες λες αυτό εκεί στον ουρανό να ήταν …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Το εκλέρ και η τούρτα του Νοεμβρίου

Και που λες χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου στις 21 Νοεμβρίου που είχα τη γιορτή μου αγοράσαμε εκλερ και μιλφέιγ… και με καφεδάκι για συντροφιά συζητήσαμε για να βρούμε που βρισκόμαστε. Την εμφάνιση της έκανε μια ανάγκη για εξομολόγηση, μπορώ να πω πως πόνεσε άλλα ήταν σαν ένα σάπιο δόντι που πονούσε και ξεριζώθηκε. Έμεινε μια μικρή τρυπούλα που άρχισε να αιμορραγεί, όμως όταν έχεις έναν άνθρωπο που σε λατρεύει, βρίσκει την δύναμη της ίασης μέσα του κατανοεί την αδυναμία αυτή της απόλυτης ίασης, αυτή της συγχώρεσης . Έτσι η γιορτή βρήκε το νόημα της και το εκλέρ την πραγματική γλύκα του.

Και βρέθηκε από μόνη της η δύναμη και στόλισα με χριστουγεννιάτικα παιχνίδια το σπίτι στις 27 Νοεμβρίου μια μέρα πριν τα γενέθλια του παλιού μου παλτού. Παρέα με μια φύση που είναι στη εποχή της εσωστρέφειας της. Άδειασαν τα δέντρα τα κλαδιά στέκουν αποφασισμένα με τις ρίζες τους δυνατές.

Η όμορφη αναγκαία εσωστρέφεια, που το μόνο που επιζητά είναι η εσωτερική δύναμη για να αντέξει την παγωνιά του χειμώνα και γιατί όχι να γελάσει με το παραμύθι του ηλεκτρισμού που πυρακτώνει μικρά ελάσματα για να ζεστάνει το βλέμμα. Δύο σειρές φωτάκια. Μια αγκαλιάζει την ψεύτικη γιρλάντα στην ξύλινη μπαλκονόπορτα και μια σειρά μπλέκεται στα κλαδιά ενός μικρού δέντρου στο υπνοδωμάτιο.

Αυτό το δεντράκι που όταν σβήνουν τα πορτατίφ μένει λαμπερό για να μας θυμίζει τα πρώτα Χριστούγεννα στη Μορεάλη αλλά και τα βράδια της παιδικής μας ηλικίας που μας αφήναν οι γονείς να μας παίρνει ο ύπνος στο πάτωμα δίπλα στη Φάτνη. Όσο ενθουσιασμένη και αν ήμουν τότε μικρούλα,, σήμερα που ζωγραφίζω όλη την εικόνα που έβλεπε η μαμά μου αισθάνομαι τους χτύπους της καρδιά της και το φωτεινό της κρυφό χαμόγελό της πραγματικό αστέρι στην κορυφή του δέντρου. Αχ μαμά… σκέφτομαι πως και τώρα που μας βλέπεις στο διπλό κρεββάτι με το παλιό μου παλτό δίπλα σε ρόλο «αρκουδάκι» να κοιτάζω τα φωτάκια και τα στολίδια του δέντρου το ίδιο χαμόγελο έχεις … και λάμπεις στο δικό σου γαλαξία. Ναι μίλησα με την Αγγελικούλα το Σάββατο το μεσημέρι Είχε κόψει την δική της τούρτα και με γέμισε με τα νέα της. Φυσικά ξέρεις μου έκανε και την σχετική πλάκα .. μα και εσύ πήγες και την γέννησες την ίδια μέρα με το παλιο μου παλτό … έτσι για να με τυραννούν … ή μήπως και τα καταφέρουν να με συγκεντρώσουν, σοβαρέψουν, συμμαζέψουν

Το «αρκουδάκι μου» μεγάλωσε, έσβησε με απόλυτο σεβασμό στο έθιμο, τα κεράκια που κοσμούσαν την νοστιμότατη τούρτα. Και το σύμπαν του το ανταπέδωσε. Λεπτά αργότερα και ενώ ετοιμαζόμασταν να τσακίσουμε τα δύο μοναδικά κομμάτια που κόψαμε από τη τούρτα …. νασου τα ανήψια μας Τρείς νεαρές γυναίκες σαν τα κρύα τα νερά σε βίντεο κλήση από την Ελλάδα ώρα 3 τα ξημερώματα εκεί!!!! Μια ώρα και … βίντεο κλήση να τις απολαμβάνουμε να μας λένε για τις σπουδές τους, τις μουσικές τους περιπλανήσεις άλλα και τα… γκομενικά τους. Κλείσαμε και η τούρτα σα να είχε μοιραστεί… δεν φάνταζε τόσο μεγάλη και ας έχει μείνει ακόμα στο ψυγείο.

…. εκείνο που θέλω να σου πω είναι πως νιώθω τη φύση να κρυφογελά. Κάτσε να έρθει το χιόνι και οι παγωμένες ξάστερες νύχτες και θα σου πω εγώ τι πάει να πει ψυχρή λάμψη δύνατης εσωστρέφειας. Έτσι την ακούω να ψιθυρίζει μέσα μου….

και εγώ το μόνο που βρίσκω τη δύναμη να της απαντήσω είναι, να μας αφήσει ήρεμους αυτά τα Χριστούγεννα χωρίς περιπέτειες, ας χιονίσει όσο θέλει, αυτό που θέλουμε εμείς είναι να περάσουμε στον νέο χρόνο χωρίς πόνους, πληγές, ράμματα τοξικά απόβλητα κοινωνίας και λαβωμένα φτερά αγγέλων.

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

Εμείς είμαστε οι Φύλακες Άγγελοι..

… κάτι κάτι μου λείπει…

… η Στελθ νομίζει πως χωρίς την δική της δύναμη, δεξιοτεχνία και οξυδέρκεια  τίποτε δεν θα μπορούσαμε να καταφέρουμε… η αλήθεια όμως είναι πως η βοήθεια των άγνωστων περαστικών ορισμένες φορές είναι τόσο ουσιαστική που μοιάζει με αυτή του φύλακα Άγγελου.

Το πιστεύω! Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μου, βέβαια δεν επεμβαίνουν τακτικά, δεν επεμβαίνουν όταν νομίζω πως έχω χάσει τις δυνάμεις μου σωματικές ή ψυχικές, επεμβαίνουν όταν πραγματικά τις έχω χάσει ακόμα και αν νομίζω πως δεν τις έχω χάσει. Έτσι καμιά φορά μπερδεύομαι, γιατί μπορεί να αναζητήσω έναν και να μην παρουσιαστεί, ή να με γλυτώσει από κάτι κάποιος χωρίς να το καταλάβω. Τέλος πάντων με μια φράση -γιατί το κούρασα το θεματάκι- με μια φράση λοιπόν… Φύλακες Άγγελοι υπάρχουν πάντα γύρω μας….

Αναμονή η ώρας της επέμβασης, εκεί που το παλιό μου παλτό ήταν ένα νούμερο σε μια τηλεόραση… ουσιαστικά ένα χρονόμετρο που δεν μου έδινε καμιά πληροφορία, και σκοπό είχε να νανουρίζει όλους όσους περίμεναν…

το πρώτο ήταν το δικό του νούμερο…

εκεί στην αναμονή είχα πραγματική ανάγκη κάτι…μπορεί η μικρή ξανθιά να ήθελε ένα γλυκάκι, εγώ ένα καφέ … αλλά η Στελθ διψούσε για πληροφορίες… αγρίμι σκέτο…

Η Μαίρη ήρθε με έναν καφέ και ένα γλυκάκι… και καθώς ρουφούσα βουλημικά τον ζεστό καφέ… τσουπ να και ένας φύλακας άγγελος. Μια φίλη της Μαίρης, Ελληνίδα και αυτή… «Τι θέλεις εδώ Μαίρη» «έχω έρθει για την φίλη μου εδώ, ο άντρας της είναι στο χειρουργείο.»

Με κοίταξε, το χαμόγελό της έφτασε μέχρι τα αυτιά, της έδωσα τα στοιχεία και μου είπε «θα ρωτήσω, με το που θα μάθω κάτι θα έρθω αμέσως να σε ενημερώσω, είμαι η διευθύντρια της εντατικής. Σκοπός μας ο άντρας σου να μην φτάσει ποτέ στο τμήμα μου!» … γελάσαμε, ανταλλάξαμε για λίγο διάφορες προσωπικές πληροφορίες χαιρέτησε ευγενικά και επέστρεψε στο πόστο της. Αυτή η τυχαία συνάντηση με ηρέμησε…έπαιξε το ρόλο του «δεν έχουμε νέα, άρα όλα καλά … αν κάτι δεν πάει καλά τότε θα το μάθουμε και μάλιστα γρήγορα» …. έτσι και έγινε … πρώτα ήρθε η χειρουργός να μου πει πως όλα πήγαν καλά … και μετά … μετάααα πέρασε χαμογελαστή η Αντζυ να μου πει … «τα έμαθες ε? όλα πήγαν καλά»

Το βράδυ γύρω στις 9 αρχίσαμε να ηρεμούμε στο δωμάτιο. Η απογευματινή νοσοκόμα η Βικτωρία, μου υποσχέθηκε πως κάτι θα προσπαθούσε να κάνει…δεν υπήρχε περίπτωση να φύγω από κοντά του… Κάπως έτσι συνάντησα τον έρωτα. Δεν ξέρω, ίσως ο Αι Βασίλης να είναι Αϊτινός…   «που βρέθηκε αυτή η πολυθρόνα;» «Μου την έφερε ο Σαντα Κλαους» έλεγα. Φυσικά και κανείς δεν υποπτεύονταν τον Αϊτινό φίλο μου, που όπως μου εξήγησε καμιά σχέση δεν είχε με θρησκείες, άθεος, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το καλό του ταλαιπωρημένου του λαού.

αχμμμ υποσχέθηκα στην ΜαΓία μου να γράψω για τον μεγάλο αυτό έρωτα ξεχωριστά …γι αυτό και δεν συνεχίζω….

……………………….

Πέρασαν, ένας τρελός στροβιλισμός που τώρα καταλαγιάζει καθώς είμαστε από τις 9 Δεκεμβρίου στη φωλιά μας, ο πρώτος γύρος, ο πιο δύσκολος τελείωσε, τώρα συγκεντρώνουμε δυνάμεις, επουλώνουμε πληγές, για να πάμε και στον δεύτερο γύρω….

Στολίσαμε τη φωλιά μας φτιάξαμε και τα δωράκια για τα σποράκια μου… τον έβλεπα να με βοηθά … ναι σιγά σιγά πατούσαμε και πάλι τα πόδια μας στη Γη…

Γύρισα στα καθήκοντά μου ως δασκαλίτσα… δυο Σάββατα είχα λείψει..  Ο τρόμος με περίμενε … αλίμονο τα σποράκια δεν ήξεραν το τραγούδι… δεν μπορούσα να κάνω πολλά πράγματα τελευταίο Σάββατο πριν την γιορτή! …. Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου, παραμονή, εφιάλτες με ξυπνούσαν… έβλεπα την καταστροφή της επόμενης μέρας…κανένα μα κανένα σποράκι δεν ήξερε το τραγούδι… μπέρδευαν στίχους και έλεγαν της 28ης Οκτωβρίου!!!

Σάββατο πρωί δεν ήθελα να πάω σχολείο … στην τάξη ζήτησα με τρόμο να μου πουν το τραγούδι …. άρχισαν να κελαηδούν με κέφι ….

Μην ξέρετε γιατί…. χαίρεται η καρδιά μας

μην ξέρετε γιατί … γελούν τα προσωπά μας… 

το δικό μου πρόσωπο γελούσε πιο πολύ από όλα … ήξεραν όλο μα όλο το τραγούδι… δεν χρειάζονταν καμιά πρόβα… η παντομίμα των χεριών μου δούλευε τέλεια για να τους θυμίζει την σειρά των στοίχων… Ετσι την υπόλοιπη ώρα πριν την γιορτή, γεμίζαμε με χαρά τα κόκκινα τσουβαλάκια μας, με χαρά και με γλυφιτζούρια γιατί… μα γιατί …

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει, 

σαν πέρσι φέτος πάλι 

γιατί η γιαγιά ετοιμάζει 

γλυκά με το τσουβάλι… 

αυτή ήταν η τελευταία στροφή κόλαφος… και την είχαν μάθει άριστα…

Είπαμε το τραγούδι μας με τόση χαρά στη γιορτή… και μετά ξεχύθηκαν στην τεράστια αίθουσα να μοιράσουν με το τσουβαλάκι τους το καθένα τα γλυφιτζούρια!!!

Τα περισσότερα πήγαν στους γονείς τους… άλλα πιο θαρραλέα πήγαν και σε άλλους… και μόλις φώναξα «τραινάκι» … έτρεξαν βολίδα στις θέσεις τους!!

Ναι μου είχαν κάνει όλα τα χατίρια … ήταν η στιγμή που ένιωσα πως όλοι οι φύλακες Άγγελοι του κόσμου … για άλλη μια φορά τράβηξαν την ψυχή μου από την μέγγενη του τρόμου … τι λέω … το σωστό είναι .. να ξυπνήσουμε … ο νέος χρόνος να μη βρει κανένα παιδί πεινασμένο, δαρμένο, βιασμένο, νεκρό … ουφ… εμείς είμαστε οι φύλακες άγγελοι … φτιάχνω τη λίστα μου, κάπου συνεχίζω να κάνω το ίδιο λάθος, γι αυτό και υποφέρουν τόσα παιδιά στη Γη… ουφ… μακάρι να μπορέσω το 2020 να σώσω ένα ένα από τους τόσους αστερίες που έχουν ξεβραστεί στην παραλία της ζωής…

ουφ… ξέφυγα…. και αντε να με καταλάβει κανένας τι λέω…

αλλαγή παραγράφου … τι έλεγα…

ααα ναι .. πρέπει να το γράψω και αυτό …

έκανα και μια πατάτα….. Είχα δώσει στο Σωτήρη μια στροφή από ένα ποίημα και στην Δωροθέα την δεύτερη στροφή… κάπου μπερδεύτηκα, και … έδωσα και στην Νέλλη-Αλεξία την δεύτερη στροφή… 😦 Ένα το μικρόφωνο, έγινε ένα μπέρδεμα… αντί να το πουν μαζί το είπε μόνο η Δωροθέα.

Η μαμά της Νέλλης Αλεξίας με μάλωσε… «κάναμε τόση προσπάθεια να το μάθει, περιμέναμε με αγωνία να το ακούσουμε «… Είναι η δεύτερη φορά στα τόσα χρόνια που είμαι φάουλ… ζήτησα συγνώμη … με ξαναμάλωσε λίγο γιατί είναι δασκάλα, μου εξήγησε την ψυχολογία του παιδιού… ουφ… .. ζήτησα και πάλι συγγνώμη,

… έκανα πατάτα… 😦

Γέμισα δώρα από τους γονείς και ευχές … ο μπαμπάς της Νέλλης Αλεξίας μου είχε γράψει (πριν την πατάτα) σε κάρτα …

η μικρή ξανθιά, αν και ακόμα φοβισμένη, κοιτά στην ντουλάπα τι θα βάλει στο Χριστουγεννιάτικο Ρεβεγιόν στο σπίτι της Μαίρης…

Κοιτάζω την Φάτνη …κάπου ένα παιδί …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Κατάκτηση! Καλή Πρωτοχρονιά :)

Επιστροφή. Κάτι σαν την τελευταία μέρα του χρόνου. Θέλεις και δεν θέλεις. Μάλλον περισσότερο δεν θέλαμε να επιστρέψουμε. Ο νέος χρόνος είναι απαιτητικός, σκληρός, όπως ακριβώς η ανατροφή ενός παιδιού.  Μπήκαμε στο αυτοκίνητο, βρώμικο αυτοκίνητο, χορτασμένοι εμείς, πεινασμένο αυτό. Η διαδρομή χαραγμένη και εμείς απλά αναζητούσαμε ένα βενζινάδικο πάνω σε αυτή τη διαδρομή

img_0883.JPG

Ζεστός ακόμη ο καφές του Σπούξη, καθαρά παράθυρα, χορτασμένο και το αυτοκίνητο μας,  λαμπερός ήλιος, χιονισμένο τοπίο! 

img_0895.JPG

Περνούσαμε από διάφορα χωριά και αναρωτιόμουν με τι ασχολούνται οι άνθρωποι που ζουν σε αυτά. Μικρή κραυγή χάρας, με το που το αντίκρισα.

img_0864.JPG

Ένας περίπτερος χριστουγεννιάτικος ναός, πανέμορφος χιονισμένος με προκαλούσε να τον κατακτήσω. Κατακτάς, πας για άλλα, συλλέγεις και πάλι απ την αρχή …. Περισσότερες πληροφορίες για την συγκεκριμένη περιοχή με αυτόν τον τόσο όμορφο περίπτερο ναό εδώ Milford&;nbsp;;

Φυσικά σταματήσαμε, με το παλιό μου παλτό να μουρμουρά, εθιμοτυπική μουρμούρα, περισσότερο για να παίξει με την χαρά μου, να την ακούσει να κελαηδά κόντρα στη γκρίνια !

img_0868.JPG

Στους περίπτερους ναούς υπάρχουν σκαλιά, έστω και ένα σκαλί … Ανεβαίνεις και ξαφνικά βρίσκεσαι στο κέντρο. 

img_0869.JPG

Κατακτήσαμε το κέντρο, το σφραγίσαμε με ένα φιλί και ανοίξαμε άπειρους ενεργειακούς κύκλους, τρυπήσαμε το σύμπαν με το φιλί μας, σφραγίσαμε την επιστροφή στο μαζί για ό,τι φέρει η νέα χρονιά …. 

img-0907.JPG

πολικό ψύχος  στο Μόντρεαλ με το θερμόμετρο συνεχώς να πέφτει όσο πλησιάζαμε… 

 

Καλή Πρωτοχρονιά 🙂