Κράτα τα παιδιά χαρούμενα τις γιορτές

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουμε το μέγα θέμα που λέγεται μικρή ξανθιά θεά. Οι απαιτήσεις της είναι σχετικά εύκολες, επειδή όμως, έναν μικρό αυτισμό τον έχει πρέπει να τις δεχόμαστε με ευλάβεια.

Στολισμός σπιτιού από τις αρχές Δεκεμβρίου. Ευτυχώς αυτό ήταν εύκολο, ευτυχώς, λέγω λέγω, αγαπάει τα παλιά στολίδια. Μια φορά το χρόνο έχουν την ευκαιρία να λάμψουν, μουρμουράει καθώς »τα βγάζουμε από τη βαλίτσα, και ξεκινά διάφορες συζητήσεις με το κάθε ένα. Μη με κοιτάς εμένα, για τη μικρή ξανθιά λέω.

Το τραπεζομάντιλο της μαμάς με τις ανάλογες πετσέτες. Παράδοση αυτό το τραπεζομάντηλο φαγητού, μόνο που δεν το χρησιμοποιούμε στο φαγητό μας. Είναι τόσο όμορφο που η μικρή ξανθιά αποφάσισε να το έχει στρωμένο στην τραπεζαρία μόνιμα τις γιορτές. Σε διάφορα άλλα σημεία του σπιτιού δε, κοτσάρει τις πετσέτες του σετ ως σεμεδάκια, κάθε χρόνο χρόνο χρόνιαα τώρα. Δεν το κάνω θέμα, αλλά να.. κάθε χρόνο το σιδερώνει με ευλάβεια η μικρή ξανθιά Για ένα μήνα πρέπει να το τραβώ στην μία άκρη σε κάθε μας γεύμα…αλλά να προσέχω μη τσαλακωθεί…μη λερωθεί…μη μη Πέρα δώθε, δώθε πέρα.. Ευτυχώς βοηθά και το παλιό μου παλτό.

Η ιεροτελεστία των δώρων από τα σποράκια. Η γνωστή σε όλους πια. Τελευταίο Σάββατο του σχολείου πριν τις διακοπές συλλέγουμε και ανοίγουμε τα δώρα με το που φτάνουμε στο σπίτι. Ευκολάκι μεν αλλά.. επιμένει (Μ.Ξ.) σε όλη τη διάρκεια των γιορτών, να έχει στολισμένα πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας τα ανοιγμένα δώρα. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως εκτός από κρασιά, σοκολατάκια, μπισκότα, έχουμε και κρέμες χεριών, σαμπουάν, φουλάρια, κραγίον ! Και όλα αυτά δίπλα σε μελομακάρονα, δίπλες, βασιλόπιτα, διακοσμητικά στολίδια…(άχνα μη βγάλεις και σε ακούσει η μικρή… σσσ ναι παζάρι αγιοβασιλιάτικο) Ευτυχώς φέτος έχουμε και αυτά τα νόστιμα και πανέμορφα μπισκοτάκια Φαίνεται πως έχουν μια ιδιαίτερη δύναμη να απομακρύνουν τα καλικαντζαράκια του σπιτιού από κάθε ζαβολιά.

Μεγάλη συνεδρίαση. Εδώ έχουμε τα μεγάλα ή μικρά δράματα, καθώς στην ατζέντα συζήτησης κυρίως θέμα είναι πού και πώς θα μας βρουν οι γιορτινές μέρες. Στο παιχνίδι οι παράγοντες είναι πολλοί και συχνά άσχετοι μεταξύ τους (βλέπε και συνθήκες κοβιντ) Τέλος πάντων στη φετινή μεγάλη συνεδρίαση, αποφύγαμε περιπέτειες σε νοσοκομεία, γκρινιάξαμε που δεν μπορούμε να πάμε Ελλάδα, γκρινιάξαμε για κάτι άλλα μικρά και ασήμαντα και μετά … το Θαύμα… Η μικρή ξανθιά γούρλωσε τα όμορφα ματάκια της στην ανακοίνωση πως το παλιό μας παλτό θα μείνει μία εβδομάδα (δέκα μέρες) στο σπίτι. Τα γραφεία στην εργασία του θα παραμείνουν κλειστά μέχρι 3 Ιανουαρίου! Ναι, μη με κοιτάς, ξέρω πως δεν είναι εύκολο να έχω μπερδεμένους στα πόδια μου μικρή ξανθιά και παλιό παλτό ταυτόχρονα..

Καθημερινές συνεδριάσεις. Μέτρο που αναγκαστικά μπήκε σε ισχύ φέτος, προκειμένου να μην έχω γκρίνιες… Κράτα τα παιδιά απασχολημένα γιατί αλλιώς βαριούνται, νευριάζουν, γκρινιάζουν.. μελαγχολούν… έως και απελπίζονται!!! Ετσι έδωσα συγκατάθεση χωρίς σκέψη στον Αη Βασίλη για τα φετινά δώρα μας, (φυσικά και πρέπει να πάρει συγκατάθεση ο συγκεκριμένος τύπος από μένα, στο κάτω κάτω εγώ φροντίζω να βρει παραμονή Πρωτοχρονιάς γάλα και μπισκότα, γι αυτό και ορισμένες χρονιές με τρολλάρει γιατί δεν του βάζω και την παραμονή Χριστουγέννων) Το μέγα θέμα όμως είναι πως σε αυτές τις καθημερινές συνεδριάσεις, ήρθε και μας κατσικώθηκε ένα νέο μέλος, που το έφερε η μικρή ξανθιά με το έτσι θέλω. Όνομα το «Πνεύμα των Χριστουγέννων». !>!

Ναι … μην τρομάζεις, αυτό είναι… το γνώστο λούτρινο σκυλάκι το οποίο βρήκε καταφύγιο στο σπίτι μας πριν αρκετά χρόνια, δώρο μαζί με ένα κουτί σοκολατάκια σε σχήμα καρδιάς την ημέρα των ερωτευμένων! (παλιο παλτό είναι αυτό) Όχι μόνο λοιπόν έχει ψήφο στις αποφάσεις των καθημερινών συνεδριάσεων, αλλά σύμφωνα με τις σαφείς οδηγίες της μικρής ξανθιάς, πρέπει να μας ακολουθεί σε ότι κάνουμε … Σε κάθε δωμάτιο μαζί μας, σε κάθε δραστηριότητα μαζί μας, (μη γελάς, έχει τύχει να έχω μια πελώρια λαχτάρα για τσισάκια και να έχω και την ξανθιά να φωνάζει… πάρε και το πνεύμα μαζί σου… ) όταν πάμε σουπερ μαρκετ (δεν είναι αστείο φιγουράρει με το κεφάλι του έξω από το μπουφάν μου), και φυσικά πρώτη μούρη στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σε κάθε μας βόλτα… Δεν περιγράφω το πώς έχει άποψη στη μαγειρική μου και σε κάθε γεύμα μας κοιτάζει στο στόμα για να βάλει βαθμολογία! Ευτυχώς δεν μας μετρά τις μπουκιές, ούτε τις γουλιές. Με υποχρέωσε όμως να βάψω τα νύχια μου κόκκινα την παραμονή των Χριστουγέννων, άσε που καμιά φορά τσακώνεται με το παλιό παλτό, ειδικά όταν τον υποχρεώνει να φοράει το φοβερό χριστουγεννιάτικο καπέλο του ¨Φρόστι του χιονάνθρωπου παιδιά» !!! Μη με κοιτάς … το πνεύμα νικάει, ναι τελικά το φορά κυρίως στο σούπερ μάρκετ. Επίσης, συστήθηκε και παρακολούθησε τη βιντεοκλήση με τις μεγάλες μας ανηψιές την ημέρα των Χριστουγέννων (το πνεύμα πάντα), το οποίο σύστησε και την καρφίτσα που αναγκαστικά εδώ και χρόνια φιγουράρει σε κάθε μου ντύσιμο και έξοδο τα Χριστούγεννα …

Περιττό να σου πω για το δάκρυ που έριξε (το πνεύμα παιδί μου ποιος άλλος) όταν άκουσε την ανακοίνωση του γάμου του Ντορόν, τέλος Αυγούστου αρχές Σεπτεμβρίου 2022 . Εκείνο όμως που ευτυχώς με χαλαρώνει είναι πως, ως πνεύμα πάντα, με αφήνει κάθε βραδάκι και τρώω σοκολατάκια, χωρίς να έχω πάρει κιλά και χωρίς να δίνει στη μικρή ξανθιά θεά… Το Γιατί δεν το ξέρω… υποθέτω γιατί αν της έδεινε την άδεια να φάει και αυτή … τώρα δεν θα είχαμε σοκολατάκια στο σπίτι… και σίγουρα θα είχε φαγωθεί και ο νέος φίλος του, το σοκολατένιο αρκουδάκι!

Μπορείς να το πεις και παλιμπαιδισμό όλο αυτό… Και Είναι… Είδα όμως σε μια ταινία, πως αυτό που δίνει ελπίδα στους μεγάλους είναι η μεγάλη χαρά των παιδιών όταν ανακαλύπτουν ένα παιχνίδι Μεγάλο μέρος της μαγείας των Χριστουγέννων είναι η χαρά των παιδιών…

Κράτα τα παιδιά χαρούμενα τις γιορτές και το σπίτι θα γεμίσει μαγεία .. τι με κοιτάς… και εσύ παιδί είσαι….

Καληνύχτα Μορεάλη μου, ετοιμάσου σιγά σιγά φεύγει ο παλιός ο χρόνος … και έρχεται ο νέος με τραγούδια και χαρά..

Χωρίς τίτλο γιατί νυστάζω πολύ :)

Χαϊδεύω την επιδερμίδα μου. Αναγνωρίζω τα πρώτες ζάρες. Επιδερμίδα σαγρέ, απαλή αλλά σαγρέ. Εκείνο που με τρομάζει είναι πως μοιάζει να μην έχω συνειδητοποιήσει το πώς, πότε ξεκίνησε …

Η φίλη του βυθού μου, αποκαμωμένη στην πολυθρόνα. Περιμένει να της χτενίσω τα μακριά βρεγμένα της μαλλιά, Κοχύλια, σπάνια πετράδια, εξωτικά φύκια, αθάνατα κόκαλα! Ένα ένα τα ξεμπερδεύω από τα μαλλιά της και τα βάζει στο πουγγί της ενθουσιασμένη. Πάντα σιωπηλή.

Μην με ρωτάς, στο έχω πει, με αυτά φτιάχνει το παλάτι του βυθού μου. Κολυμπά σε άγνωστους κόσμους, αφήνει τα μαλλιά της ελεύθερα δίχτυα να συλλέγουν. Κάθε φορά που έρχεται μου βγαίνει ο … =άντε καλά= η ψυχή για να τα ξεμπερδέψω, Ο απολογισμός, το ταμείο μιας περιπέτειας. Χτίζει και διακοσμεί νέες πτέρυγες με αυτά. Αυτό το παλάτι γίνεται όλο και πιο λαμπερό όλο και πιο πλούσιο. Πολλές φορές με τραβά από το χέρι, με σέρνει μέσα βαθιά για να μου δείξει τις δημιουργίες της. Αναγνωρίζω το πώς και το πότε …

Ο Λαρεύντης έλεγε δεν θέλω να ωριμάσω γιατί ότι ωριμάζει μετά σαπίζει… Δεν θέλω να σαπίσω όμως θέλω να αρχίσω να βρίσκω τρόπους το ώριμο να φωτίσω. Όσο κολυμπώ στις πτέρυγες του παλατιού μου, στην σιωπή του νερού, αναρωτιέμαι πότε σταματά μια γυναίκα, σε ποια ηλικία δεν καταφέρνει να αποπλανεί, να σαγηνεύει σερνικά  …

Σήμερα έμαθα πως η κυρά Δέσποινα πέθανε  τον περασμένο Οκτώβριο. Ο κανακάρης της δεν με πήρε τηλέφωνο για την κηδεία, δεν έβρισκε το τηλέφωνο. Τον πιστεύω.

Πάει η κυρά Δέσποινα πέθανε από αφυδάτωση. Δεν το ήθελε το νερό, το θυμάμαι… Δεν θυμόνταν πως διψούσε, έπρεπε να της το θυμίζω, αλλά θύμωνε … με δύο ποτήρια νερό, ένα για εκείνη και ένα για μένα την ξεγελούσα μερικές φορές.  Η κυρά Δέσποινα κοιτούσε την ζαρωμένη επιδερμίδα της και ορισμένες φορές δεν την αναγνώριζε. Η κυρά Δέσποινα δεν μπορούσε εδώ και χρόνια να βρει το παλάτι του βυθού της…Αλτ και χαμένη έξω τελείως από τα νερά της ή ίσως πολύ βαθιά για να κατορθώσει να βρει το δρόμο προς την επιφάνεια

Ο κύκλος του νερού, είμαι φτιαγμένη από νερό που σιγά σιγά κάνει τον κύκλο του…

Νύσταξα, από το πρωί σήμερα νυστάζω, είναι μια δικαιολογημένη ατονία…

Άσχετο πριν κοιμηθώ. Είναι απίστευτο το κλάμα που ρίχνουν οι ηλικιωμένοι αυτόν τον καιρό. Συλλέγω ιστορίες, αυτές της διπλανής πόρτας…

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Το χαμόγελο-αιώρα της Μετέωρης Εποχής :)

Έτοιμη είσαι να σηκώσεις το δακτυλάκι και να αρχίσεις τα κηρύγματα…

Σε εσένα όχι, στο κόσμο γύρω σου… 

ε ναι αυτό λέω και εγώ…αλλά άχνα μη βάλεις!!! Σου έχω νέα !!! χοχοχο  Η μικρή ξανθιά θεά είναι ενθουσιασμένη. Έκανε λέει μια νέα ανακάλυψη. Δηλαδή όχι ανακάλυψη, αποκρυπτογράφηση !!! Καθώς έγραφε μια απάντηση σε σχόλιο της ΜαΓιας της, γέννησε τον έξεις μαθηματικό συλλογισμό «Έχουμε 5 εποχές τον χρόνο: Την Μετέωρη, την Άνοιξη, το Καλοκαίρι, το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα».

και τα ορίζει με αυτή τη σειρά?

;;;;;!!!!!!>>>>τι θέλεις να πεις…

Εννοώ πάντα η Μετέωρη προηγείται της Άνοιξης και έπεται του Χειμώνα; Δεν υπάρχει περίπτωση η Μετέωρη να είναι ας πούμε μια κινητή εποχή (βλέπε κινητές εορτές) που ανάλογα πάει και χώνεται στις ήδη γνωστές και ακίνητες στη σειρά τους εποχές ;

πλάκα μου κάνεις έτσι ;;;; Τέλος πάντων κάτσε να την ρωτήσω…

Φυσικά και είναι αυτό που ορίζεται. Μετέωρη. Η θέση της μπορεί φαινομενικά να θεωρείται ως κινητή αλλά ουσιαστικά ανήκει σε συγκεκριμένη θέση τροχιάς. Έπεται του κλεισίματος ενός κύκλου και ορίζεται στην αρχή τροχιάς ενός νέου κύκλου. Έτσι την Μετέωρη Εποχή στη Φύση τη συναντάμε -με έντονα τα χαρακτηριστικά της- ανάμεσα στον Χειμώνα και την Άνοιξη. Αυτό φυσικά όσο θεωρούμε πως η ζωή είναι ένας κύκλος και όχι σπιράλ. Διότι η ζωή κατά την άποψή μου είναι σπιράλ, μια συνεχή μετάβαση ανόδου ή καθόδου με κοινό περιστροφικό άξονα την αθάνατη ψυχή μας.

ψιτ…. να σε ρωτήσω … πόσα Σάββατα είναι που της απαγόρευσαν να πάει σχολείο;

Είμαστε μόνο στο δεύτερο, την ειδοποίησαν πως δεν θα πάει σχολείο παρόλο που ένιωθε υγιέστατη και είχε κάνει και όλα της τα μαθήματα, μάλιστα είχε ετοιμάσει ένα θαυμάσιο ΧαΜοΓεΛαΣτο τσολιαδάκι, και θα το πήγαινε να το φτιάξουν και οι συμμαθητές της!!!

… αλλά το μήλο (εύρηka) της έπεσε στο κεφάλι ως σοκ … όταν την έστειλε η Στέλθ με «ατομική ευθύνη» να πετάξει τα σκουπίδια! Εκεί συνάντησε ένα κοριτσάκι που, με δική του «ατομική ευθύνη», το είχαν στείλει να πετάξει και αυτό τα σκουπίδια. Την περίμενε με ΔΥΟ μέτρα ΑΠΟΣΤΑΣΗ να τελειώσει την αποστολή της, το είδε ξαφνικά, παγωμένο σε στάση τσολιά! Συναντήθηκαν οι ματιές τους, ίσα που κατάφερε να του σκάσει ένα αμυδρό χαμόγελο πριν γυρίσει πλάτη και φύγει… Σοκαρισμένη, δεν αντάλλαξαν ούτε μια κουβέντα!!

Θέλεις να πεις πως η μικρή μας ξανθιά θεά δεν κατάφερε να αρθρώσει ούτε μια λέξη;  … 

ναι… Δεν είναι σίγουρη πως το  κοριτσάκι είδε το χαμόγελό της …δεν το είχε στις οδηγίες περί «ατομικής ευθύνης» και μπερδεύτηκαν και οι δύο μάλλον …

…..

ακριβώς…

Τήρησε όλους τους κανόνες «ατομικής ευθύνης»;

Φυσικά, είχε οδηγίες από την Στελθ τον δεσμοφύλακα της! Καταλαβαίνεις, σιγά μην της είχε πει περί χαμόγελου η Στελθ!!! . Η μικρή λοιπόν βγήκε έχοντας πλύνει τα χέρια της, στο ένα χέρι τη σακούλα, στο άλλο ένα χαρτάκι, έκανε όλα όσα έπρεπε στην προαύλια διαδρομή του διαδρόμου. Το είδε ως παιχνίδι. Επιστρέφοντας αφού έβγαλε τις σαγιονάρες της στην είσοδο και έπλυνε τα χέρια της…. μου περιέγραψε τον πόνο (του μήλου)  που ένιωσε όταν είδε το κοριτσάκι να κρατά ΑΠΟΣΤΑΣΗ. Μια απόσταση που δεν έσπασε ούτε και εκείνη από ….

Από φόβο;

όχι από φροντίδα ίσως … πιστεύω κυρίως αμηχανία … πρώτη φορά βλέπεις…

Να της εξηγήσουμε πως είναι ένα παιχνίδι όπως στην ταινία La vie est belle …που είναι τώρα.;

αυτό κάνει, παίζει .. έχει καβαλήσει το χαντάκι όχι λάθος… έχει καβαλήσει ένα μετεωρίτη … συμπυκνώνει λέει εκδηλώσεις αγάπης… σε φωτεινές καμπύλες .. τις λεγόμενες ΑΙΩΡΕΣ … μη με κοιτάς … η κατάσταση είναι σοβαρή !!!

μάθαμε πότε πάει πάλι σχολείο;

… δεν θα ολοκληρωθεί ο κύκλος μαθημάτων, αυτό μάλλον ΠΡΟβλέπεται …

άρα ζει στην τροχιά καθαρά ενός μετεωρίτη …

ξέρω γω… μάλλον… αν λάβουμε τις παραμέτρους υγείας και οικονομικών… ακόμα- εδώ που τα λέμε- ούτε η Στελθ δεν έχει προσγειωθεί !!! Θα σου πω κάτι αλλά θα μείνει μεταξύ μας. Η μικρή ξανθιά σήκωσε το δάκτυλο της στην Στελθ …! ναι ναι την μάλωσε με αυστηρό τόνο ! συγκεκριμένα μας ανακοίνωσε:

Το χαμόγελο, άμα θέλεις να ξέρεις, είναι αυστηρός κανόνας Ατομικής Ευθύνης που ξέχασες να τον συμπεριλάβεις στις αυστηρές οδηγίες σου. Είναι βασικό χαρακτηριστικό της Μετέωρης εποχής. Φωτίζουμε με χαμόγελο όταν μπαίνουμε σε τροχιά 🙂 

και ;;;;;

Τσακώνονται … αν είναι χαρακτηριστικό της Μετέωρης ή της Άνοιξης!!! Καυγάς Στεθλ και μικρής ξανθιάς θεάς… δεν υπάρχει αυτό που ζούμε…πήγα να πω κάτι …πως είναι χαρακτηριστικό ατομικής ευθύνης όλων των εποχών .. αλλά έλα που η Στελθ δεν χαμογελά ποτέ, και η μικρή κάνει την διατριβή της εξετάζοντας την πέμπτη Εποχή, σε σχέση με τα μπαλκόνια … άχνα δεν έβγαλα…. και καλά θα κάνεις, άχνα και εσύ!!!

Α..ρε ΜαΓία α! Σημείωση: τύφλα να χει ο έρωτας της Πολυθρόνας χαχαχαχαχα

Να βάλω λαλα το γνωστό άσμα ήρθες σαν μετεωρίτης μέρα μεσημέρι Τρίτης ;;;;;

όχι ρε… δείξε ένα επίπεδο μουσικής παιδείας !!!

Θα φέρω ένα παλιό κλασσικά αγαπημένο

 

Άχαρη Εποχή :)

Γεια σου, τι νέα; 

Όλα καλά…συνεχίζω να  πιστεύω, αγαπώ, ελπίζω!

Όμως αλλάζει η εποχή, νιώθω λίγο άχαρα. Σε κάθε αλλαγή εποχής η φύση νιώθει λίγο άχαρη. Ο ιχνηλάτης μου είπε «στη φύση δεν αρέσουν τα κενά» Καθώς ξεπαγώνει, νιώθει τους πρώτους πόνους των κενών.

Μετρά τις απώλειες… μετρώ τις απώλειες. Όχι δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν ιδιαίτερες απώλειες. Ότι αγαπώ υπάρχει, συνεχίζει να αγωνίζεται, κάτι σαν τον αγώνα που δίνει η μαγιά.

Συλλέγω τις τελευταίες όμορφες φωτογραφίες χιονισμένων τοπίων. Λευκές φορεσιές… μικρές οι εξορμήσεις φέτος το χειμώνα … μικρές κολεξιόν, επιδείξεις…

Άσχετο, μου αρέσω ως γυναίκα. Ο τρόπος που αγαπώ, που ενθαρρύνω, γελάω, γιατί ξέρω πως δεν ανταγωνίζομαι… βλέπεις ο εαυτός μου μου βάζει πειρασμούς, όπως η τεμπελιά… ωωω ναι έχω περισσότερη δύναμη από όσο χρησιμοποιώ … σε λίγα πράγματα βάζω όλη μου την δύναμη … όπως όταν χρειαστεί να αλλάξω κάτι …

δεν μου αρέσει συνεχώς να αλλάζω …αγαπώ να πορεύομαι άνετα σε όσα έχω χτίσει με τα υλικά που μου έχουν δοθεί… Ο χειμώνας μας δίνει την δυνατότητα αποταμίευσης …. ποιος νοιάζεται για την τροφή ή την σπορά, ο χειμώνας γεμίζει τους ταμιευτήρες μας, τις εσωτερικές μας πηγές με νερό… λιώνουν τα χιόνια άχαρα…

Τόση ώρα γράφεις μπούρδες, αερολογίες το έχεις νιώσει έτσι?

Αυτή είναι η δουλειά σου ξέρεις. Να ακούς τις «αερολογίες μου» όπως τις λες. Τα θέλεις τσουβαλάτα όμως….. εντάξει …, περιμένω να γίνει η δεύτερη επέμβαση που θα μας βγάλει από το προσωρινό… το κατάλαβες αυτό;

Ναι…

Στο διάστημα αυτό και πριν περάσουμε στη μάχη του να βάλουμε σε κανονική πορεία και πάλι το κορμί του… μαρκάρουμε τις περιοχές, επαγγελματικά, κοινωνικά, αισθηματικά ….δεν είναι εύκολο, περισσότερο για εκείνον ζορίζεται … αυτό το κατάλαβες;

Το βλέπεις. Το ταξίδι στην Ελλάδα δεν είναι σίγουρο.

Το βλέπω.  Η ελπίδα δεν σου δίνει σιγουριά… η πίστη σου δίνει. Πιστεύω λοιπόν πως και να μην πάω Ελλάδα, δεν θα πάθω κάτι τρομερό ούτε εγώ ούτε εκείνος … αλλά ελπίζω να πάμε… έτσι το βλέπω…

Με κούρασες. Θέλω τα απλά. Θέλω την μικρή ξανθιά θεά να έρχεται εδώ και να μου περιγράφει όλα τα επιτεύγματα της…

Νομίζει πως στα έχει πει όλα! Κάνει την δασκάλα στο σχολείο και τυραννά τα σποράκια της, το έχει δει μεγάλη και τρανή και εφαρμόζει διάφορα, όλοι της κάνουν τα χατίρια!!!

Α ναι πήγε και στην πισίνα… εκεί συνάντησε και τον χιονάνθρωπο….του χαμογελούσε καθώς τον κοίταζε από την τζαμαρία την ώρα που κολυμπούσε πέρα δώθε … δώθε πέρα..

Α ναι έκοψε και το χέρι της καθώς προσπαθούσε να βγάλει το κουκούτσι από το αβοκάντο και βρήκε την ευκαιρία να κάνει την πονεμένη τραυματία!!! Η αλήθεια είναι πως τρόμαξε λίγο στην αρχή, από το πολύ αίμα καθώς ήταν μόνη της. Βέβαια τα κατάφερε γρήγορα και αποτελεσματικά … αλλά την ξέρεις ήθελε να κάνει τη φιγούρα της μετά. Από μικρή καμάρωνε με τα τσιρότα ! θυμάσαι, μέχρι και χωρίς λόγο έβαζε !!!

Α ναι.. Γράφει για τους άλλους…. γράφει και χαίρεται με τις επιβραβεύσεις !

ααα ναι και μην ξεχάσω… είναι σίγουρη για τις απόψεις της,(;;) για τους τούρκους, για τους ιούς, όλα τα ξέρει …

ααα ναι και θέλει μια πεταλούδα για δώρο, μια φορά όχι από αυτές των αγρών !!! …

α ναι και μερικά αρσενικά να τα τραβά από την μύτη με την γοητεία της …αυτά .. τα ξέρεις… η γνωστή άγνωστη μικρή ξανθιά θεά

Θέλεις να πας στην αρχή να διαβάσεις τι μου έχεις γράψει ως τώρα? …

Όχι ξέρω τι σου έχω γράψει … περιμένω την άνοιξη

 

και ζω στο άχαρο μετέωρο 🙂

#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour