#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour

Στο Πιλοτήριο του Δεκεμβρίου (για την Αννέτα) :)

Πιλοτήριο 4 Δεκεμβρίου

Επανάληψη. Κάθε φορά που στολίζω την ατμόσφαιρα με τα γνωστά-άγνωστα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτή την ξεχωριστή ευφορία. Ως ενήλικας ίσως και να τα βαριέμαι λιγουλάκι. όμως ξυπνούν έντονα την παιδικότητα μου που πάντα ό,τι αγαπά και δίνει χαρά, θέλει να το επαναλαμβάνει απεριόριστα. Τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια είναι η ευκαιρία μου να στολίσω την παιδικότητα μου.

Πιλοτήριο 5 Δεκεμβρίου

Το ΄Βόρειο Σέλας δεν το έχω συναντήσει ακόμη! Αν έρθει ο Βασίλης και σας ρωτήσει τι δώρο να μου κάνει ,να του πείτε πως θέλω ένα ταξιδι κάπου βόρεια για να δω αυτό το φυσικό φαινόμενο! Αν σας πει πως φέτος δεν ήμουν τόσο καλό κορίτσι, ε τότε ζητήστε του ένα ταξίδι για Ελλάδα ! Κάτι μου λεει πως δεν ήμουν γενικά καλό κοριτσι για να πάρω δώρο ταξίδι φέτος !!!!

Πιλοτήριο 6 Δεκεμβρίου

Είμαστε στον αέρα !!! Όταν πιστεύω πως πατάω γερά στη Γη, έρχεται η λογική της ζωής και μου υπενθυμίζει πως είμαι στον αέρα! Μου αρέσει αυτό, να ταξιδεύω για το ταξίδι, όμως θα βαριόμουν απίστευτα αν δεν είχα εσένα να διαλέγεις τις δύσκολες διαδρομές. Πάμε για μια ακόμη δύσκολη διαδρομή είσαι φανταστικός οδηγός εξάλλου, όχι μόνο στο δρόμο αλλά κυρίως στον αέρα.

Πιλοτήριο 7 Δεκεμβρίου

Υπάρχουν φορές, (ευτυχώς ελάχιστες) που λέω κάτι και δεν ακούγομαι! ΠΩΣ τολμάς να μην με ακούσεις δεν ξέρω. Είμαι τόσο εγωίστρια που το επαναλαμβάνω ξανά και ξανά! Ψυχοβγάλτρα δηλαδή! Κάπως έτσι καταφέρνω να ακούγομαι πάντα αλλά και παντού Παρασκευή σήμερα και επαναλαμβάνω, ακουγόμαστε παντού χαχαχαχα για τους λίγους ακόμη που δεν μας έχουν ακούσει χαχαχα Καλό Σαββατοκύριακο !

Πιλοτήριο 10 Δεκεμβρίου

Είδα μια φωτογραφία από την εφηβική μου γειτονιά… εκεί που έμενε η μητέρα μου μέχρι το τέλος της ζωής της. Το πόσες αναμνήσεις και συναισθήματα μπορεί να κουβαλά μια φωτογραφία είναι ένας αριθμός… στον αέρα! Θολώνει η ματιά με τις αναμνήσεις μα μετά καθαρίζει το βλέμμα και ο αέρας σε βοηθά μόνο όταν συνεχίζεις το ταξίδι Σσσσσ, ξεκινώ τις ατάξίες μου, πάμε να πετάξουμε για δύο ώρες!

Πιλοτήριο 11 Δεκεμβρίου

Ορισμένες φορές το πρώτο τραγούδι που επιλέγω έχεται στο μυαλό(?) μου και μου κάνει παράπονα. Τι και αν είμαι τραγούδι που έχει ακουστεί πολύ, τι και αν είμαι παλιό, είμαι αγαπημένο δώρο ερωτευμένων και αξίζω να με βάζεις που και που πρώτο να απογειώνω την πτήση «Σκλάβος σου για πάντα» Βαγγέλης Γερμανός, πρώτο για σήμερα για να πάψει να γκρινιάζει χαχα

Πιλοτήριο 12 Δεκεμβρίου

Η γιαγιά μου άκουγε πάντα ραδιόφωνο και στα μελομακάρονα έβαζε μισό αλεύρι μισό σιμιγδάλι. Στην κουζίνα με την γιαγιά να φτιάχνει μελομακάρονα …οτι καλύτερο για μένα!!! Ημουν η μεγάλη και καλύτερη χειρίστρια του Μέγα Πιρουνιού !!! Εκείνη τα έπλαθε και τα εβαζε στο ταψί και εγώ σκούιζζζ τα πάταγα!!! ε καμια φορά τα έλιωνα, γελούσε!!! Φύγαμε δυο ώρες μαζί 

Πιλοτήριο 13 Δεκεμβρίου

Η ζωή μου είναι γεμάτη τραγούδια! Πολλές φορές ένα τραγούδι έγινε φίλος μου, σε μια δύσκολη ή και εύκολη στιγμή της ζωής μου. Αυτό το τραγουδι είναι ένα από τα τόσα όμορφα τραγούδια, μια αφορμή για να σκεφτούμε αυτή την εποχή την φιλία … αυτή που εμφανίζεται και η δύναμη της σε κάνει να σταθείς στα πόδια σου! Πάμε να περπατήσουμε συντροφιά με τραγούδια ….πολλά πολλά τραγουδια για τους φίλους μου 

Σημείωση Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στην άνετη Αννέτα μια απίστευτη φωτιά … και σιγουράκι φίλη μου 🙂 Δεν σβήνουμε ναι? ναι!!!!!! 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂 Γιατί έχουμε Χριστούγεννα για πάντα μέσα στην καρδιά 

Ασχετο λαλά αυτό βρήκα στα γρήγορα χαχαχα

Φτερουγίσματα Φίλων :)

Οι παλιοί, οι πιο παλιοί, οι πιο πιο παλιοί και οι παλιόφιλοι  φίλοι.

Οι παλαιότητα των φίλων μετριέται με το φτερούγισμα της καρδιάς μου. Βασικά είναι καταστάσεις που όλοι γνωρίζουν με την λογική. Ο παλιόφιλος από την γειτονιά που έπαιζες, ερωτευόσουν, μεγάλωνες … ε ναι,,,, αυτόν άμα τον συναντήσεις μετά από χρόνια είναι λογικό……!!!!  όμως όταν φτάσει η στιγμή της επανένωσης τότε το συναισθήματα είναι τόσο μεγάλα, παιδικά, αγνά … που ποιος την συνουσιάζει την λογική για να κάτσει να εξηγήσει.

Έπεσα πάνω σε ένα παλιόφιλο και ξαφνικά βρέθηκα σε ταυτόχρονη παράλληλη διαδρομή του τότε – τώρα! Φέρτε μου νερό να ξεδιψάσω, τι να θυμηθώ, τι να προλάβω να πω από όσα έζησα. Πόσο ίδιος είσαι, πόσο άλλαξες, πόσο άλλαξα ….Ναι κάτι δεν άλλαξε… ακόμη με το παλιό μου παλτό είμαι αλλά στην άλλη άκρη σχεδόν της Γης 🙂

Είμαι το ξενιτεμένο, με τους παλιούς, πιο παλιούς, πιο πιο παλιούς και τους παλιόφιλους φίλους να μένουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακρυά. Μου λείπει η αγκαλιά, τα φιλιά τους, η μπιρίμπα, οι καυγάδες.

Φθινόπωρο λοιπόν, στο Μόντρεαλ εννέα χρόνια διαμονής κλεισμένα, οι γνωστοί, οι πιο νέοι φίλοι, οι νέοι φίλοι είναι γύρω μου, έτσι να απλώσω το χέρι μπορώ να τους αγκαλιάσω να τους φιλήσω να τους καλέσω στο σπίτι για μπιρίμπα … μόνο που νιώθω πως πρέπει να προσπαθώ….να φοράω τα καλά μου και όχι το παλιό χιλιοτρυπημένο αγαπημένο μου νυχτικό…

Αυτή τη στιγμή που ο κέρσορας γουργουρίζει, είμαι λίγο αρρωστούλα, κρύωμα. Κυριακή πρωί στο κρεββάτι. Έχω τόσα πολλά να γράψω που δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Ας ξεκινήσω από το» εδώ και λίγες μέρες έχω ένα κρύωμα που με νευριάζει» … όλο κάτι θέλω να τρώω … αυτή η κούπα είναι φίλη μου όταν είμαι αρρωστούλα… προχθές έβαλα σουπίτσα και είπα να την φωτογραφίσω για να την έχω έτσι ομορφούλα και ντροπαλή

Χθες μετά το σχολείο (ωωω έχω να γράψω τόσα για το σχολείο) πήγαμε στην Κρέμα Καραμελέ μου. Επέστρεψε η Κεφαλονίτισσα  και μας φίλεψε. Με γέμισε καλούδια και λογάκια …

Φυσικά τα λογάκια είναι γραμμένα στο στρόγγυλο μεγαααλο σκέπασμα της μεγααααλης κρέμας καραμελέ 🙂

Δεν μπορώ να πω από χθες μεχρι σήμερα έχει μείνει λίγη ακόμη να την Μοιραστούμε με το παλιό παλτό

Με την Κρέμα Καραμελέ μου δώσαμε ραντεβού χειμωνιάτικο ….

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Ο λόγος του μεταξιού «Ακου τι μου λέει»

Έχουμε έκτακτη συνέλευση. Η πρόσκληση χορού απλή και λιτή. Φοράμε όλες μας μεταξωτό μακρύ νυχτικό με ένα μεγάλο σκίσιμο στο πλάι , σε μια απόχρωση του μπλε, ένα ποτήρι πικροδάφνη τόσο γλυκιά όσο δεν πάει και λικνιζόμαστε στις αισθήσεις μας/////όλες … μα όλες ακόμη και εσύ κοπελιά που πιστεύεις πως δεν ταιριάζει στο παχουλό κορμί σου αυτό το νυχτικό … τι έλεγα… α ναι ..  Η ατζέντα των θεμάτων που ζητούν ένα χορό πλούσια, μα με κοινό παρανομαστή την υπέρβαση.
Η υπέρβαση μεταξένιες μου υπάρξεις,  έχει όλα τα καλά του κόσμου αρκεί να φοράς αόρατα γάντια ειδικά για τα γκέμια της. Αλλιώς, υπάρχει μεγάλη περίπτωση να σε ακρωτηριάσει.
Φίνο μετάξι λοιπόν η αόρατη κλωστή που δένει τις ψυχές μεταξύ τους, και καλό θα είναι στις υπερβάσεις να προσέχουμε να μην σπάσουμε ποτέ αυτές τις κλωστές. Είναι το αίτιο … αλλά ας μην το φιλοσοφήσουμε γιατί ακριβώς επειδή είναι αόρατες, είναι αποδεδειγμένο  πως είναι και παραπάνω από μια, ενώ σιγουράκι,  πως στην ζωή μας υπάρχει τουλάχιστον μια …
Σε μία εβδομάδα αρχίζουν τα σχολεία, σε μια εβδομάδα θα συναντήσω την νεράιδα των αδένων … σήμερα έδωσα αίμα για εξετάσεις και μάλιστα ένα από τα μπουκαλάκια το έβαλαν αμέσως στον πάγο …
Βρέχω τα χείλη μου με πικροδάφνη
«άκου τι μου λέει» στην υγεία μας
Λογάκια
There goes my heart beating
‘Cause you are the reason
I’m losing my sleep
Please come back now
There goes my mind racing
And you are the reason
That I’m still breathing
I’m hopeless now
I’d climb every mountain
And swim every ocean
Just to be with you
And fix what I’ve broken
Oh, ’cause I need you to see
That you are the reason
There goes my hand shaking
And you are the reason
My heart keeps bleeding
I need you now
If I could turn back the clock
I’d make sure the light defeated the dark
I’d spend every hour, of every day
Keeping you safe
And I’d climb every mountain
And swim every ocean
Just to be with you
And fix what I’ve broken
Oh, ’cause I need you to see
That you are the reason, oh
(I don’t wanna fight no more)
(I don’t
Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Τα κέρατα στην μαύρη τρύπα!

Εδώ στη χαρτόκουτα του μυαλού μου…. χαλαρά…

Στο ταξίδι του χρόνου έτσι όπως είχα βάλει πλώρη στα νησάκια των μηνών, ήξερα πως από τον  Απρίλιο, έθετα όλους του ψυχικούς μηχανισμούς στο φουλ. Δεν με τρόμαζαν οι πολλές ώρες εργασίας,  τόσο όσο οι καθημερινές εναλλαγές της ψυχολογίας μου. Πρωί γραφείο. Παρέλαβα μια αρκετά υπεύθυνη θέση, από μια κοπέλα που δεν ήταν σε θέση να μου εξηγήσει σχεδόν τίποτε. Κάθε μέρα έπρεπε να σκαλίζω, σκορπισμένα files σε ένα υπολογιστή που ο Μινώταυρος είχε φυτέψει τα κερατά του και δεν θυμόνταν που…   Κάθε μέρα ακόμη και σήμερα δύο μήνες μετά, δεν ξέρω τι ψάχνω παρά μόνο όταν καταφέρω να το βρω!!!! Το project μιας «Λαχειοφόρου» δεν είναι καθόλου εύκολο, έτρεχε με απελπιστικά γρήγορους ρυθμούς και εγώ… εγώ απλά έψαχνα … τα κερατά τα τράγια !

Μια ώρα αργότερα έπρεπε να αλλάξω ψυχολογία, με ανάλαφρες, ευχάριστες, διασκεδαστικές πτήσεις (χαζό παιδί χαρα γεμάτο)… και μετά και μετά απότομα η αδρεναλίνη στο μηδέν… τρεις ώρες Αλτ και Χαμένη στο βυθό της κυρίας Δέσποινας… Μέχρι που έφτανε το Σάββατο. Τα σποράκια, άγρια και ά-λογα… είχαν δοκιμάσει όλες μου τις αντοχές, είχαν διαβάσει από όλες τις πλευρές μου, αν δεν κατάφερνα να πρωτοτυπήσω, ορμούσαν να με κατασπαράξουν ρουφώντας κάθε σταγόνα ενέργειας!  Τις Κυριακές έπρεπε να φτιάχνω την ύλη μου για τη μάχη του επόμενου Σαββάτου με τα σποράκια μου !!!!

Μπήκα στον Μαΐο … το μυαλό μου (?) άρχισε να αγριεύει, τα μάτια μου να γυαλίζουν, ένιωθα πως μπορούσα να βγάλω και τον Μάϊο, φυσικά και μπορούσα … είμαι θεά… όλα τα είχα προγραμματίσει, άδεια από τις πτήσεις για να μπω στην τελευταία στροφή του project που απαιτούσε πια πάνω από 10 ώρες εργασίας Εκεί κάπου έβαλε και το χεράκι της η ζωή  … μια πνευμονία έστειλε την κυρία Δέσποινα στο νοσοκομείο.

Καθόλου μα καθόλου συγκεντρωμένη μπήκα στις δύο τελευταίες εβδομάδες του μήνα. Αποφοίτηση των μικρών μου … και μετά μια όμορφη Κυριακή και μια Δευτέρα αργία. Ναι ήμουν σίγουρη πως είχα ξεφύγει από την άσπρη μπλούζα με τα μακριά μανίκια… Μια βόλτα στη λίμνη της νεράιδας μου και…

33028982_498230123926803_3778651092456308736_n

Ένιωσα την δυνατή, τρυφερή παρουσία του παλιού μου παλτού…ο φρουρός μου …πρόσεχε κάθε μου βήμα, με θαύμαζε και ταυτόχρονα με προστάτευε από τις διάφορες μαλακίες μου όλο αυτό το διάστημα. Η κρυφή μου δύναμη που με κάνει ανίκητη!

Τίποτε δεν μπορούσε να με σταματήσει. Το τέρμα ήταν υπόθεση μιας εβδομάδας γρήγορου τρεξίματος … 10 με 12 ώρες εργασίας χωρίς εναλλαγές στην ψυχολογία …πιφ παιχνιδάκι

Κουράστηκες να διαβάζεις? Κουράστηκα να γράφω. Αυτές οι μαύρες τρύπες που γνωρίζω πολύ καλά πως υπάρχουν,  δεν έχουν πότε προειδοποιητικές ταμπέλες και αυτό για να  αποδείξουν κάτι Τι? ούτε που ξέρω… Τρίτη βράδυ ξαφνικοί εμετοί, ακατάσχετη διάρροια μας έστειλαν αδιάβαστους στο νοσοκομείο. Εγώ? εγώ βράχος … εκείνος … μαζί στο ασθενοφόρο … να τον βλέπω να σβήνει … από τι? από αφυδάτωση … Η κυρία αφυδάτωση δεν σε περιμένει μόνο στην έρημο Σαχάρα και αυτό το μάθαινα με τον πιο βίαιο τρόπο και μέσα μόνο σε λίγες ώρες!!!!

Τρίτη προς Τετάρτη όλα σταμάτησαν, η ψυχολογία μου ποιος την μαμεί? Η Στελθ ενεργοποιήθηκε … έβαλε τη ζωή σε μια καρέκλα να παρακολουθεί σταγόνα σταγόνα τον ορό, τις νοσοκόμες, τις διάρροιες, αλλά και το παλιό μου παλτό να βρίσκει το χρώμα του σιγά σιγά. Έβαλε την μικρή ξανθιά να χαζοκοιμάται στα πόδια του…  Το δωμάτιο που μας είχαν ήταν σαν απομόνωση … μόνο που ευτυχώς οι εξετάσεις δεν έδειξαν καμιά μα καμιά λοίμωξη … Ξημέρωσε και όλα πήγαιναν καλά, δηλητηρίαση, ίωση …ποιος νοιάζεται… να φύγουμε να πάμε σπίτι, να σε κάνω καλά, να με βάλεις για ύπνο…

Τίποτε δεν με ένοιαζε….. η Στελθ είχε σηκώσει όλες τις ασπίδες προστασίας, ψυχρή, παγερή εκ τελέστρια. Νάρκωσε πίστη και ελπίδα,  άφησε μόνο την αγάπη . Μόνος του όλη μέρα στο σπίτι, φρόντιζε να με αγαπά, μόνη στο γραφείο φρόντιζα μόνο να τον αγαπώ.

Με αυτόν το μαγικό τρόπο, όλα πήγαν όπως έπρεπε, κούμπωσαν όμορφα την τελευταία Κυριακή του Μαΐου.

Από την Δευτέρα η Στέλθ αναπαύεται… σήμερα επέτρεψε στην μικρή ξανθιά θεά να πάει ακόμη και στην πισίνα…

Με ρωτάς για το Παλιό παλτό? Μια χαρά

Με ρωτάς για τα σποράκια μου? Μια χαρά 

Μήπως με ρωτάς για την Λαχειοφόρο? Μια χαρά

Πτήσεις .. ε θα ξεκινήσω από Δευτέρα… 

μόνο που … μόνο που η κυρία Δέσποινα… περιμένει στο νοσοκομείο… αποφασίστηκε να πάει σε γηροκομείο…

Αυτάααα

και ό,τι κατάλαβες κατάλαβες…

Καληνύχτα …