Χωρίς τίτλο γιατί νυστάζω πολύ :)

Χαϊδεύω την επιδερμίδα μου. Αναγνωρίζω τα πρώτες ζάρες. Επιδερμίδα σαγρέ, απαλή αλλά σαγρέ. Εκείνο που με τρομάζει είναι πως μοιάζει να μην έχω συνειδητοποιήσει το πώς, πότε ξεκίνησε …

Η φίλη του βυθού μου, αποκαμωμένη στην πολυθρόνα. Περιμένει να της χτενίσω τα μακριά βρεγμένα της μαλλιά, Κοχύλια, σπάνια πετράδια, εξωτικά φύκια, αθάνατα κόκαλα! Ένα ένα τα ξεμπερδεύω από τα μαλλιά της και τα βάζει στο πουγγί της ενθουσιασμένη. Πάντα σιωπηλή.

Μην με ρωτάς, στο έχω πει, με αυτά φτιάχνει το παλάτι του βυθού μου. Κολυμπά σε άγνωστους κόσμους, αφήνει τα μαλλιά της ελεύθερα δίχτυα να συλλέγουν. Κάθε φορά που έρχεται μου βγαίνει ο … =άντε καλά= η ψυχή για να τα ξεμπερδέψω, Ο απολογισμός, το ταμείο μιας περιπέτειας. Χτίζει και διακοσμεί νέες πτέρυγες με αυτά. Αυτό το παλάτι γίνεται όλο και πιο λαμπερό όλο και πιο πλούσιο. Πολλές φορές με τραβά από το χέρι, με σέρνει μέσα βαθιά για να μου δείξει τις δημιουργίες της. Αναγνωρίζω το πώς και το πότε …

Ο Λαρεύντης έλεγε δεν θέλω να ωριμάσω γιατί ότι ωριμάζει μετά σαπίζει… Δεν θέλω να σαπίσω όμως θέλω να αρχίσω να βρίσκω τρόπους το ώριμο να φωτίσω. Όσο κολυμπώ στις πτέρυγες του παλατιού μου, στην σιωπή του νερού, αναρωτιέμαι πότε σταματά μια γυναίκα, σε ποια ηλικία δεν καταφέρνει να αποπλανεί, να σαγηνεύει σερνικά  …

Σήμερα έμαθα πως η κυρά Δέσποινα πέθανε  τον περασμένο Οκτώβριο. Ο κανακάρης της δεν με πήρε τηλέφωνο για την κηδεία, δεν έβρισκε το τηλέφωνο. Τον πιστεύω.

Πάει η κυρά Δέσποινα πέθανε από αφυδάτωση. Δεν το ήθελε το νερό, το θυμάμαι… Δεν θυμόνταν πως διψούσε, έπρεπε να της το θυμίζω, αλλά θύμωνε … με δύο ποτήρια νερό, ένα για εκείνη και ένα για μένα την ξεγελούσα μερικές φορές.  Η κυρά Δέσποινα κοιτούσε την ζαρωμένη επιδερμίδα της και ορισμένες φορές δεν την αναγνώριζε. Η κυρά Δέσποινα δεν μπορούσε εδώ και χρόνια να βρει το παλάτι του βυθού της…Αλτ και χαμένη έξω τελείως από τα νερά της ή ίσως πολύ βαθιά για να κατορθώσει να βρει το δρόμο προς την επιφάνεια

Ο κύκλος του νερού, είμαι φτιαγμένη από νερό που σιγά σιγά κάνει τον κύκλο του…

Νύσταξα, από το πρωί σήμερα νυστάζω, είναι μια δικαιολογημένη ατονία…

Άσχετο πριν κοιμηθώ. Είναι απίστευτο το κλάμα που ρίχνουν οι ηλικιωμένοι αυτόν τον καιρό. Συλλέγω ιστορίες, αυτές της διπλανής πόρτας…

Καληνύχτα Μορεάλη μου.

Το χαμόγελο-αιώρα της Μετέωρης Εποχής :)

Έτοιμη είσαι να σηκώσεις το δακτυλάκι και να αρχίσεις τα κηρύγματα…

Σε εσένα όχι, στο κόσμο γύρω σου… 

ε ναι αυτό λέω και εγώ…αλλά άχνα μη βάλεις!!! Σου έχω νέα !!! χοχοχο  Η μικρή ξανθιά θεά είναι ενθουσιασμένη. Έκανε λέει μια νέα ανακάλυψη. Δηλαδή όχι ανακάλυψη, αποκρυπτογράφηση !!! Καθώς έγραφε μια απάντηση σε σχόλιο της ΜαΓιας της, γέννησε τον έξεις μαθηματικό συλλογισμό «Έχουμε 5 εποχές τον χρόνο: Την Μετέωρη, την Άνοιξη, το Καλοκαίρι, το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα».

και τα ορίζει με αυτή τη σειρά?

;;;;;!!!!!!>>>>τι θέλεις να πεις…

Εννοώ πάντα η Μετέωρη προηγείται της Άνοιξης και έπεται του Χειμώνα; Δεν υπάρχει περίπτωση η Μετέωρη να είναι ας πούμε μια κινητή εποχή (βλέπε κινητές εορτές) που ανάλογα πάει και χώνεται στις ήδη γνωστές και ακίνητες στη σειρά τους εποχές ;

πλάκα μου κάνεις έτσι ;;;; Τέλος πάντων κάτσε να την ρωτήσω…

Φυσικά και είναι αυτό που ορίζεται. Μετέωρη. Η θέση της μπορεί φαινομενικά να θεωρείται ως κινητή αλλά ουσιαστικά ανήκει σε συγκεκριμένη θέση τροχιάς. Έπεται του κλεισίματος ενός κύκλου και ορίζεται στην αρχή τροχιάς ενός νέου κύκλου. Έτσι την Μετέωρη Εποχή στη Φύση τη συναντάμε -με έντονα τα χαρακτηριστικά της- ανάμεσα στον Χειμώνα και την Άνοιξη. Αυτό φυσικά όσο θεωρούμε πως η ζωή είναι ένας κύκλος και όχι σπιράλ. Διότι η ζωή κατά την άποψή μου είναι σπιράλ, μια συνεχή μετάβαση ανόδου ή καθόδου με κοινό περιστροφικό άξονα την αθάνατη ψυχή μας.

ψιτ…. να σε ρωτήσω … πόσα Σάββατα είναι που της απαγόρευσαν να πάει σχολείο;

Είμαστε μόνο στο δεύτερο, την ειδοποίησαν πως δεν θα πάει σχολείο παρόλο που ένιωθε υγιέστατη και είχε κάνει και όλα της τα μαθήματα, μάλιστα είχε ετοιμάσει ένα θαυμάσιο ΧαΜοΓεΛαΣτο τσολιαδάκι, και θα το πήγαινε να το φτιάξουν και οι συμμαθητές της!!!

… αλλά το μήλο (εύρηka) της έπεσε στο κεφάλι ως σοκ … όταν την έστειλε η Στέλθ με «ατομική ευθύνη» να πετάξει τα σκουπίδια! Εκεί συνάντησε ένα κοριτσάκι που, με δική του «ατομική ευθύνη», το είχαν στείλει να πετάξει και αυτό τα σκουπίδια. Την περίμενε με ΔΥΟ μέτρα ΑΠΟΣΤΑΣΗ να τελειώσει την αποστολή της, το είδε ξαφνικά, παγωμένο σε στάση τσολιά! Συναντήθηκαν οι ματιές τους, ίσα που κατάφερε να του σκάσει ένα αμυδρό χαμόγελο πριν γυρίσει πλάτη και φύγει… Σοκαρισμένη, δεν αντάλλαξαν ούτε μια κουβέντα!!

Θέλεις να πεις πως η μικρή μας ξανθιά θεά δεν κατάφερε να αρθρώσει ούτε μια λέξη;  … 

ναι… Δεν είναι σίγουρη πως το  κοριτσάκι είδε το χαμόγελό της …δεν το είχε στις οδηγίες περί «ατομικής ευθύνης» και μπερδεύτηκαν και οι δύο μάλλον …

…..

ακριβώς…

Τήρησε όλους τους κανόνες «ατομικής ευθύνης»;

Φυσικά, είχε οδηγίες από την Στελθ τον δεσμοφύλακα της! Καταλαβαίνεις, σιγά μην της είχε πει περί χαμόγελου η Στελθ!!! . Η μικρή λοιπόν βγήκε έχοντας πλύνει τα χέρια της, στο ένα χέρι τη σακούλα, στο άλλο ένα χαρτάκι, έκανε όλα όσα έπρεπε στην προαύλια διαδρομή του διαδρόμου. Το είδε ως παιχνίδι. Επιστρέφοντας αφού έβγαλε τις σαγιονάρες της στην είσοδο και έπλυνε τα χέρια της…. μου περιέγραψε τον πόνο (του μήλου)  που ένιωσε όταν είδε το κοριτσάκι να κρατά ΑΠΟΣΤΑΣΗ. Μια απόσταση που δεν έσπασε ούτε και εκείνη από ….

Από φόβο;

όχι από φροντίδα ίσως … πιστεύω κυρίως αμηχανία … πρώτη φορά βλέπεις…

Να της εξηγήσουμε πως είναι ένα παιχνίδι όπως στην ταινία La vie est belle …που είναι τώρα.;

αυτό κάνει, παίζει .. έχει καβαλήσει το χαντάκι όχι λάθος… έχει καβαλήσει ένα μετεωρίτη … συμπυκνώνει λέει εκδηλώσεις αγάπης… σε φωτεινές καμπύλες .. τις λεγόμενες ΑΙΩΡΕΣ … μη με κοιτάς … η κατάσταση είναι σοβαρή !!!

μάθαμε πότε πάει πάλι σχολείο;

… δεν θα ολοκληρωθεί ο κύκλος μαθημάτων, αυτό μάλλον ΠΡΟβλέπεται …

άρα ζει στην τροχιά καθαρά ενός μετεωρίτη …

ξέρω γω… μάλλον… αν λάβουμε τις παραμέτρους υγείας και οικονομικών… ακόμα- εδώ που τα λέμε- ούτε η Στελθ δεν έχει προσγειωθεί !!! Θα σου πω κάτι αλλά θα μείνει μεταξύ μας. Η μικρή ξανθιά σήκωσε το δάκτυλο της στην Στελθ …! ναι ναι την μάλωσε με αυστηρό τόνο ! συγκεκριμένα μας ανακοίνωσε:

Το χαμόγελο, άμα θέλεις να ξέρεις, είναι αυστηρός κανόνας Ατομικής Ευθύνης που ξέχασες να τον συμπεριλάβεις στις αυστηρές οδηγίες σου. Είναι βασικό χαρακτηριστικό της Μετέωρης εποχής. Φωτίζουμε με χαμόγελο όταν μπαίνουμε σε τροχιά 🙂 

και ;;;;;

Τσακώνονται … αν είναι χαρακτηριστικό της Μετέωρης ή της Άνοιξης!!! Καυγάς Στεθλ και μικρής ξανθιάς θεάς… δεν υπάρχει αυτό που ζούμε…πήγα να πω κάτι …πως είναι χαρακτηριστικό ατομικής ευθύνης όλων των εποχών .. αλλά έλα που η Στελθ δεν χαμογελά ποτέ, και η μικρή κάνει την διατριβή της εξετάζοντας την πέμπτη Εποχή, σε σχέση με τα μπαλκόνια … άχνα δεν έβγαλα…. και καλά θα κάνεις, άχνα και εσύ!!!

Α..ρε ΜαΓία α! Σημείωση: τύφλα να χει ο έρωτας της Πολυθρόνας χαχαχαχαχα

Να βάλω λαλα το γνωστό άσμα ήρθες σαν μετεωρίτης μέρα μεσημέρι Τρίτης ;;;;;

όχι ρε… δείξε ένα επίπεδο μουσικής παιδείας !!!

Θα φέρω ένα παλιό κλασσικά αγαπημένο

 

Άχαρη Εποχή :)

Γεια σου, τι νέα; 

Όλα καλά…συνεχίζω να  πιστεύω, αγαπώ, ελπίζω!

Όμως αλλάζει η εποχή, νιώθω λίγο άχαρα. Σε κάθε αλλαγή εποχής η φύση νιώθει λίγο άχαρη. Ο ιχνηλάτης μου είπε «στη φύση δεν αρέσουν τα κενά» Καθώς ξεπαγώνει, νιώθει τους πρώτους πόνους των κενών.

Μετρά τις απώλειες… μετρώ τις απώλειες. Όχι δεν μπορώ να πω πως υπάρχουν ιδιαίτερες απώλειες. Ότι αγαπώ υπάρχει, συνεχίζει να αγωνίζεται, κάτι σαν τον αγώνα που δίνει η μαγιά.

Συλλέγω τις τελευταίες όμορφες φωτογραφίες χιονισμένων τοπίων. Λευκές φορεσιές… μικρές οι εξορμήσεις φέτος το χειμώνα … μικρές κολεξιόν, επιδείξεις…

Άσχετο, μου αρέσω ως γυναίκα. Ο τρόπος που αγαπώ, που ενθαρρύνω, γελάω, γιατί ξέρω πως δεν ανταγωνίζομαι… βλέπεις ο εαυτός μου μου βάζει πειρασμούς, όπως η τεμπελιά… ωωω ναι έχω περισσότερη δύναμη από όσο χρησιμοποιώ … σε λίγα πράγματα βάζω όλη μου την δύναμη … όπως όταν χρειαστεί να αλλάξω κάτι …

δεν μου αρέσει συνεχώς να αλλάζω …αγαπώ να πορεύομαι άνετα σε όσα έχω χτίσει με τα υλικά που μου έχουν δοθεί… Ο χειμώνας μας δίνει την δυνατότητα αποταμίευσης …. ποιος νοιάζεται για την τροφή ή την σπορά, ο χειμώνας γεμίζει τους ταμιευτήρες μας, τις εσωτερικές μας πηγές με νερό… λιώνουν τα χιόνια άχαρα…

Τόση ώρα γράφεις μπούρδες, αερολογίες το έχεις νιώσει έτσι?

Αυτή είναι η δουλειά σου ξέρεις. Να ακούς τις «αερολογίες μου» όπως τις λες. Τα θέλεις τσουβαλάτα όμως….. εντάξει …, περιμένω να γίνει η δεύτερη επέμβαση που θα μας βγάλει από το προσωρινό… το κατάλαβες αυτό;

Ναι…

Στο διάστημα αυτό και πριν περάσουμε στη μάχη του να βάλουμε σε κανονική πορεία και πάλι το κορμί του… μαρκάρουμε τις περιοχές, επαγγελματικά, κοινωνικά, αισθηματικά ….δεν είναι εύκολο, περισσότερο για εκείνον ζορίζεται … αυτό το κατάλαβες;

Το βλέπεις. Το ταξίδι στην Ελλάδα δεν είναι σίγουρο.

Το βλέπω.  Η ελπίδα δεν σου δίνει σιγουριά… η πίστη σου δίνει. Πιστεύω λοιπόν πως και να μην πάω Ελλάδα, δεν θα πάθω κάτι τρομερό ούτε εγώ ούτε εκείνος … αλλά ελπίζω να πάμε… έτσι το βλέπω…

Με κούρασες. Θέλω τα απλά. Θέλω την μικρή ξανθιά θεά να έρχεται εδώ και να μου περιγράφει όλα τα επιτεύγματα της…

Νομίζει πως στα έχει πει όλα! Κάνει την δασκάλα στο σχολείο και τυραννά τα σποράκια της, το έχει δει μεγάλη και τρανή και εφαρμόζει διάφορα, όλοι της κάνουν τα χατίρια!!!

Α ναι πήγε και στην πισίνα… εκεί συνάντησε και τον χιονάνθρωπο….του χαμογελούσε καθώς τον κοίταζε από την τζαμαρία την ώρα που κολυμπούσε πέρα δώθε … δώθε πέρα..

Α ναι έκοψε και το χέρι της καθώς προσπαθούσε να βγάλει το κουκούτσι από το αβοκάντο και βρήκε την ευκαιρία να κάνει την πονεμένη τραυματία!!! Η αλήθεια είναι πως τρόμαξε λίγο στην αρχή, από το πολύ αίμα καθώς ήταν μόνη της. Βέβαια τα κατάφερε γρήγορα και αποτελεσματικά … αλλά την ξέρεις ήθελε να κάνει τη φιγούρα της μετά. Από μικρή καμάρωνε με τα τσιρότα ! θυμάσαι, μέχρι και χωρίς λόγο έβαζε !!!

Α ναι.. Γράφει για τους άλλους…. γράφει και χαίρεται με τις επιβραβεύσεις !

ααα ναι και μην ξεχάσω… είναι σίγουρη για τις απόψεις της,(;;) για τους τούρκους, για τους ιούς, όλα τα ξέρει …

ααα ναι και θέλει μια πεταλούδα για δώρο, μια φορά όχι από αυτές των αγρών !!! …

α ναι και μερικά αρσενικά να τα τραβά από την μύτη με την γοητεία της …αυτά .. τα ξέρεις… η γνωστή άγνωστη μικρή ξανθιά θεά

Θέλεις να πας στην αρχή να διαβάσεις τι μου έχεις γράψει ως τώρα? …

Όχι ξέρω τι σου έχω γράψει … περιμένω την άνοιξη

 

και ζω στο άχαρο μετέωρο 🙂

Για πες !! Τι να πω?

Για πες μου τι θέλεις και ήρθες να γράψεις ?

Τίποτε, έτσι ήρθα, να ξεμουδιάσω λίγο τα δακτυλάκια μου… και να μην παραπονιέσαι πως σε ξεχνάω… αλλά.. αχμμμ να σου πω… από πότε άρχισες να μου μιλάς εσύ; Καινούργιο είναι τούτο. Πάντα μα πάντα σου γράφω εγώ και εσύ μόνο ακούς… Άντε το πολύ πολύ να βάλεις μια από τις φίλες μου να απαντήσουν…

Υπάρχει κάποιο πρόβλημα? Τόσα χρόνια, από τότε που με  γράφεις (χαχαχα) σε διαβάζω, ξέρω τα πάντα άρα μπορώ πια να σπάσω την σιωπή μου και να σου μιλάω ακόμα και πρώτο …  

αχά … είσαι και ουδέτερο σα να λέμε ο/η Σίρι … Ωραία!!! Θα περάσουμε δηλαδή σε ένα άλλο είδος ψυχασθένειας ε? χαχαχαχα

Γνωρίζω ακόμη και πότε κάνεις αυτοσαρκαστικό χιουμοράκι, πότε πετάς την μπάλα στην εξέδρα με ερωτικές γελοιότητες και πότε … πότε φοβάσαι… 

Η μόνη φορά που φοβήθηκα ήταν με εκείνη την νυχτερίδα που μπήκε στο σπίτι και δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω για να την βοηθήσω να βγει…

ναι … τότε που έτρεμες μπροστά στο διακόπτη μέχρι να το σβήσεις για να μην ενοχλεί το φως…. σερνόσουν κάτω σαν το φίδι από το φόβο μην μπερδευτεί στα μαλλιά σου… 

Τώρα πως σου ήρθε αυτό …

Εσένα σου ήρθε …άλλωστε έχεις φοβηθεί και άλλες φορές…

αχα στο πλαίσιο του «μιλάς» θα έχω και το «μου αντιμιλάς» ?

Φοβάσαι, τις μπερδεμένες καταστάσεις, τα θέλεις όλα με απλές γραμμές … 

Οχι, περισσότερο με φοβίζουν οι καταστάσεις που δεν μπορώ να ξεμπερδέψω … και ξέρεις πως είμαι καλή στο ξεμπέρδεμα, υπομονετική, διορατική, με μια φυσική ηρεμία…

φτάσαμε… φοβάσαι όταν χάνεις την φυσική σου ηρεμία… 

και χάνω την ηρεμία μου όταν δεν ξέρω πως να ξεμπερδέψω κάτι…

φοβάσαι όταν νιώθεις πως δεν μπορείς…όπως όλος ο κόσμος, ένστικτο είναι …  

φοβάμαι που δεν έχω την μαμά μου να με διαβεβαιώσει αυτό που ξέρω … πως όλα τα μπορώ αρκεί να κουνήσω το δακτυλάκι μου…

άρα… κούνα το …

να κουνήσω το πωπουδάκι μου;, μην ξεσηκώσω πάλι όλο τον ανδρικό πληθυσμό γιατί ξέρεις και πόσο σέξι είμαι…

Μάλιστα….

… σε αφήνω … δεν είπαμε και τίποτε… α ναι και δεν θα υπακούσουν τα δακτυλάκια μου σε ΄΄ότι και αν πεις…

Χρωστάς στην ΜαΓια την ιστορίας της πολυθρόνας

Καληνύχτα:)

Μια βουτιά μέσα…

Μην ξεχνάς να μου γράψεις ξέρω πως έχω αρχίσει να γερνάω, δεν γοητεύω τόσο πια.

οκ θα σου γράψω αλλά, θα είναι ακατανόητα… ξέρεις …

Είναι που είμαι θυμωμένη με το υφάκι του γαμιά που έχει ο αγάμητος καθώς προσπαθεί να μειώσει μια προσπάθεια προκειμένου προκαλέσει το ενδιαφέρον, κανονική παρενόχληση… Από τον περασμένο Αύγουστο ένας σχιζοφρενής του κώλου δημοσιογράφος. Τεχνικός είσαι αγόρι μου ιδέα δεν έχεις από δημοσιογραφική δεοντολογία… βρίζεις συναδέλφους είναι δυνατόν να μην σου την πω??? ..Λάθος μου, μίλησα σε έναν άκυρο, σε έναν άρρωστο… . αυτό ήταν έγινα ο στόχος του … ξέρω κανείς δεν καταλαβαίνει, μόνο εσύ που λες πως γερνάς και δεν με γοητεύεις…. απλώς δεν με γοητεύει η θυμωμένη κουρασμένη μου πλευρά…

Βλέπεις είναι και η άλλη το Λευκαδίτικο πλωτό τσόκαρο που δεν με αφήνει να ηρεμήσω. Μια τσούχτρα, έντονα τοξική, με την δική της ατζέντα και με έντονα όλα τα χαρακτηριστικά ενός τοξικού ανθρώπου. Την λυπάμαι λίγο αυτή την κατσαρόλα, στην προσπάθεια της να ταΐσει την όλο και πεινασμένη ματαιοδοξία της γίνεται ο ανεμιστήρας λάσπης κυλιέται στην φυλλάδα του κιτρινισμού… την λυπάμαι… και όσο γερνάει γίνεται ακόμα πιο γελοία …

Θα μου πεις τι σε νοιάζει…  το πάει φιρί φιρί, πρώτα με το φίδι το κολοβό, τώρα με τον σχιζοφρενή παρενοχλεί τη ζωή μου, με προκαλεί … κάποια στιγμή θα την ξεμοναχιάσει σε κάποια γωνία η συναισθηματική μου νοημοσύνη …και θα της πει δύο τρεις κουβέντες για την πεταλούδα της, μήπως και νοσηλευτεί για λίγο καιρό σε καμιά κλινική να γλυτώσει την σχιζοφρένεια και αυτή…

άρε ρε μου .. που να βρω το σχόλιο σου κάπου το 2007 που προειδοποιούσε στα επόμενα χρόνια για την σχιζοφρένεια ως επίσημη μάστιγα στον πλανήτη Γη … λίγοι θα την γλυτώσουμε…

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται και φέτος ο τηλεμαραθώνιος με το παλιό μου παλτό να λείπει ατελείωτες μέρες …. τελική ευθεία αυτή την εβδομάδα και προβολή την Κυριακή. Νιώθω πως το διασκεδάζει… ατελείωτες ώρες μοντάζ ενός τρίωρου προγράμματος….

Αυτό το παιχνίδι της εσωτερικής δύναμης μου φαντάζει ως φαύλος κύκλος

Άκουσα αυτό το τραγούδι … έκανα μια βουτιά μέσα μου .. ναι με αντιπροσωπεύει …

 

μετά, μετά κοίταξα γύρω μου… αναγνώρισα τουλάχιστον τρεις πιο δυνατούς από μένα που με προσέχουν σαν πορσελάνη μην και πάθω κάτι ως εύθραυστη … άρα…

-Το παλιό μου παλτό μου είπε κάτι πάρα πολύ όμορφο …. είπε… λατρεύω τη σχέση μας γιατί εκεί που σταματά ο ένας εξαντλημένος, παίρνει το τιμόνι ο άλλος… ναι είναι αλήθεια…

– Η θεία μου, πολύ δυνατό πλασματάκι, παίρνει τηλέφωνο και μιλάμε…. πολυλογού, τόσο πολυλογού που δεν θέλω να μιλήσω… την ακούω και που και που της λέω και εγώ κάτι..

– Η αδελφή μου, βλαμμένη τελείως, χαμένη στην καθημερινότητα της στο Λονδίνο, έλεος … σκέφτομαι να αλλάξω τακτική … είναι σίγουρο πως η μοναξιά δεν θα της χτυπήσει την πόρτα καθώς θα μεγαλώνει, ναι εδώ και πολλά χρόνια με έχει βγάλει από την ζωή της … δεν με χρειάζεται…

– Πλησιάζει η εποχή, αυτή που μου επιτρέπει να ρίξω μια ματιά στις πιθανότητες για καλοκαιρινό ταξίδι Μόντρεαλ, Αθήνα Λονδίνο Μόντρεαλ … μια φωνή μέσα μου γελάει … «το άλλο με τον τοτό το ξέρεις?» και συνεχίζει να γελάει….

Η μαρμότα κάνει βόλτες για να μας πει πότε θα έρθει η άνοιξη

-Η Μαίρη μου τραβά το πόδι να ξεκινήσουμε και πάλι κολύμβηση… αχμμ ίσως να είναι και η μόνη που έχει την πιο καλή ιδέα !!!

Καληνύχτα Μορεάλη μου…μονοκάμερο η ζωή μας …