Γνωρίζω το Τέρας του Νυστεριού!

Την προηγούμενη Πέμπτη γνώρισα το Τέρας που θα αγγίξει την πεταλούδα στο λαιμό μου.  Είναι αρκετά ακατάδεκτος, αλαζόνας, καριερίστας, ατρόμητος, αρπακτικό, αδίστακτος. Έχει δηλαδή όλα τα προσόντα ενός χειρουργού. Έτσι πρέπει να είναι κάθε τέρας που κρατά νυστέρι, να έχει την ακρίβεια του ψυχρού εκτελεστή! Το όνομα του δόκτορας ΧάΙερ …  και μόνο ως επίθετο έχει μια δύναμη.

Στη μικρή ξανθιά θεά άρεσε ο βοηθός του, ένας Ιταλός νεαρός,  αρκετά κυνικός, όταν της ψηλάφιζε το λαιμουδάκι. Τελικά δεν την άφησε να δει από την κάμερα τις πανέμορφες φωνητικές της χορδές. παρόλο που κάθισε ήρεμη μέχρι να της περάσει την κάμερα από το ρουθούνι. Οι φωνητικές χορδές λειτουργούν άψογα … τσ τα αυτό έλειπε!!! Γενικά το διασκέδασε η μικρή μου, χωρίς να πονέσει καθόλου.  Ο μικρός Ιταλός σίγουρος θεός όσο ήταν μόνος στο δωμάτιο, φυσικά όταν αργότερα μπήκε με το Τέρας, ήταν μαζεμένος και απόλυτα υποταγμένος στις οδηγίες του μέντορά του.

 Καθισμένη πάνω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, σε ένα θρόνο, με  τρία (φυσικά το παλιό παλτό ανίκητος φρουρός) σερνικά να ασχολούνται  με το κορμί μου.!  Ιδιαίτερη, μοναδική, η πιο κυνική, η πιο αλαζονική από όλους, η κυρίαρχος του ουτοπικού παιχνιδιού, της αθανασίας .ΕΓΩ  Ακούω, συμβουλεύομαι αλλά αποφασίζω μόνο Εγώ. Το Τέρας τα είπε λίγο μπερδεμένα, παρόλο που ζωγράφισε την  πεταλούδα, τον όζο στο ένα  φτερό και τον παραθυρεοειδή που είναι πρησμένος στην απέναντι πλευρά, η μικρή ξανθιά πρόσεχε ιδιαίτερα από που περνούν τα δύο νεύρα που δίνουν τις εντολές στις φωνητικές χορδές..

«Θέλω να έχω όσα περισσότερα στοιχεία μπορώ για να ξέρω τι θα συναντήσω όταν θα είμαι εκεί , υπάρχει μια εξέταση που έχει ανακαλυφθεί εδώ και ένα μόλις χρόνο, Βιογενετική βιοψία! Γίνεται στις ΗΠΑ καλύπτεται από το καναδικό ασφαλιστικό σύστημα και θέλω να την κάνεις πριν προχωρήσουμε » 

είπε στα αγγλικά το Τέρας του Νυστεριού.  …

Μισόλογα…με μπερδεύουν τα μισόλογα,, η εξέταση θα δείξει πόσο τεμπέλης ή επιθετικός είναι ο καρκίνος! Βεβαία το αν ήταν τελικά καρκίνος ή όχι θα το μάθουμε σίγουρα μετά την επέμβαση.  Αρα αν κατάλαβα καλά ψάχνουμε την ταχύτητα αύξησης του όζου… ή όχι … αχμμμ Το τέρας κυνηγά την πεταλούδα και αναρωτιέται μήπως θα πρέπει να την καρφώσει όλη στην συλλογή του… Καλό μου τέρας αυτό θα το συζητήσεις με την Νεράιδα των αδένων! ….

Αναρωτιέμαι… ακόμα αναρωτιέμαι…

Κοιτάζω το παλιό μου παλτό…σε αγαπώ ….

λαλα…

ααααα Ναι πριν από λίγες μέρες στην παρέα οφείλω να ομολογήσω πως προστέθηκε και η «μη μου άπτου«, η γνήσια φαρφουρένια θεά που αναγνωρίζει ανά τον κόσμο όσους έχουν υποστεί βλάβη! Κοίταξε το χέρι της, με το ηλιοβασίλεμα που της ζωγράφισε ο φλεβοκαθετήρας  την Δευτέρα… ευτυχώς είχε ξεπρηστεί αρκετά… Ο γνωστός Βλαξ, που της έκανε την εξέταση για τους παραθυρεοειδείς… έσπρωχνε από δω και από κει την βελόνα. Δεν εννοούσε να καταλάβει … το απλό … δεν είχε ανοίξει την βαλβίδα!!!

ωωωω ναι … ξέχασα να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Την Δευτέρα έκανα μια εξέταση για να δούμε τα παραθηρία μου . Έλαμπα εσωτερικά σε κάθε διαδρομή, κάθε μονοπάτι. Ένα μαγικό δάσος ή απλά σα μια πυγολαμπίδα. Όλη η μαγεία του κορμιού μου φωτισμένη με πυρηνική δύναμη (ο βλαξ κατάφερε να μου βάλει το υγρό)…. Έκλεισα τα μάτια και ακούνητη όση ώρα με φωτογράφιζαν, ταξίδευα τραγουδώντας από μέσα μου τραγούδια…..

Έτσι μέχρι στιγμής έχω στον θυρεοειδή μου αδένα  έναν όζο 2 εκατοστά και κάτι ψηλά (40% ύποπτο για καρκίνο)στην αριστερή κάτω πλευρά του, και ένα πρησμένο παραθυρεοειδή στην κάτω δεξιά πλευρά, που θα χρειαστεί να κάνουμε και άλλη εξέταση

Πάμε να κάνουμε και άλλες εξετάσεις λοιπόν, και θα ξαναδώ το τέρας του νυστεριού ξανά μανά …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Advertisements

Το Ροδάκινο που ηρεμεί τον Νιαγάρα :)

Ο τρομερός και φοβερός Ιταλός μαφιόζος μάγος και και Μπαρμπέρης, μπορεί να σου δώσει τις καλύτερες πληροφορίες για τα μυστικά της περιοχής, αρκεί να τον αφήσεις να σε κουρέψει (γενναίο παλιό μου παλτό) δίχως να βλέπεις τι σου κάνει … «Αμπελώνες, ροδάκινα και βερίκοκα κομμένα μόλις από τα δέντρα» του ψιθύρισε στο αυτί !!!

Φορές φορές είναι τρομερά δύσκολο να αφήσω  όλες τις «φίλες μου» κοιμισμένες, ήρεμες, παραδομένες  στο παλάτι του βυθού μου, η κάθε μία στην πτέρυγα της …Ομολογώ πως η Στελθ είναι η πιο δύσκολη καθώς ζει για να κατασκοπεύει να διερευνά τα πάντα προς προστασία όλων όσων αγαπά…

Παρόλα αυτά σε αυτή την περιοχή του Νιαγάρα, προσγειώθηκε και χωρίς καμιά προσπάθεια, έσβησε (!) ακόμη και τις μηχανές. Εκεί, εκεί που το ποτάμι του Νιαγάρα, συναντά την λίμνη Οντάριο, και μπαίνει βαθιά μέσα της για να ηρεμήσει από το άγριο, ορμητικό, οργασμικό ταξίδι του.  Naigara on the Lake

Μια πόλη παλιά, μια πόλη γεμάτη λουλούδια το καλοκαίρι, με την πιο παλιά εκκλησία του Οντάριο, να δεσπόζει μαζί με την γαλήνη ζωγραφισμένη στο βάδισμα των κατοίκων και των τουριστών…

Προσπεράσαμε απολαμβάνοντας κάθε μαγαζάκι. Παράλληλη διαδρομή, με το νερό που βρίσκει σιγά σιγά την γαλήνη, σπίτια και μικρά πάρκα  … να σε αυτό το σημείο… εδώ εδώ … που ξαφνικά ακόμη και τα κινητά μας δεν έχουν σήμα

…..σσσσσ ….

σε ένα δέντρο ….. διαβάζω…

λίγο πιο πέρα σπαρμένα στο πράσινο… παγκάκια με μικρές μεταλλικές επιγραφές βιδωμένες… «εις την μνήμην του…» ….Βάλαμε τους πω πους μας και καρφώσαμε την ματιά μας στην τεράστια καθαρή λίμνη, μόνο εσύ και εγώ … νερό που έκανε τον κύκλο του, κάποιο ποτίζει την ύπαρξή μου… κάποιο εξατμίζεται ξανά στον ουρανό για νέες περιπέτειες…

Ακριβώς… ακριβώς εκεί στη στροφή, βρίσκεται και το σπίτι των ξωτικών που προστατεύουν την λίμνη … Απόδειξη κλικ το  σπίτι τους… Το σπίτι του παππού και της γιαγιάς…

Φυσικά και μόλις περάσαμε, κρύφτηκαν τα ξωτικά, να ακόμη και ο σκύλος έγινε ένα απλό μεγάλο μπιμπελό κήπου

Φυσικά και δεν ξεχάσαμε την συμβουλή του μάγου Μπαρμπέρη… είναι η εποχή που μαζεύουν ροδάκινα και βερίκοκα οι αγρότες…

μαγαζάκι που μοσχοβολά χώμα καρπούς, μυρωδικά… ράφια με πολλές πολλές μαρμελάδες

ξύλινους κουβάδες με σαπούνια

και μια επιγραφή για όσους δεν έχουν καταλάβει …

εμείς αυτό που καταλάβαμε το βραδάκι, στο δωμάτιο, είναι πως δοκιμάσαμε τα πιο πιο πιο Ροδάκινα ροδάκινα στο κόσμο όλο ….και είναι σίγουρο πια, πως το ροδάκινο θρέφει και προστατεύει τους αμφιβληστροειδείς των ματιών από τις ελεύθερες ρίζες, συμβάλλοντας παράλληλα στην πρόληψη του καταρράκτη και της εκφύλιση ωχράς κηλίδας.

Καληνύχτα Νιαγάρα μου 🙂

Πρώτη μέρα στην νέα καληνύχτα

cropped-vradipous.jpgΔεν ξέρω αν υπάρχει παλιά και νέα καληνύχτα. Το κρεββάτι είναι τελείως διαφορετικό. Προσπαθώ να πω καληνύχτα σε φίλους που δεν έχουν μπλογκάκι στην wordpress όμως δεν με αναγνωρίζουν τα σχόλια τους με το προφίλ μου εδώ…

Μέσα στην ηρεμία της νύχτας κοντά τρεις τα ξημερώματα, πριν λίγες ώρες μάθαμε και εδώ στην Μορεάλη μου, πως και φέτος ο Χριστός αναστήθηκε, τα αυγά δεν έχουν φέτος πιτσίλες, η μαγειρίτσα πέτυχε και αύριο θα πάμε επίσκεψη με δύο μπουκάλια φίνο ελληνικό κρασί και σοκολατένια αυγά για τα παιδιά.

Γράφω λίγες λέξεις εδώ στο εξοχικό του μυαλού(?) μου. Λίγο πριν σβήσει το φως στον ελληνικό ιχνηλάτη έφερα ότι μπόρεσα εδώ σε αυτή την γειτονιά. Στην λεξότυπη πλατφόρμα! Οι περισσότεροι φίλοι μένουν σε άλλο χωριό οπτικών ινών. Στον μπλογκοτοπο! Γράφω λίγες λέξεις ώσπου να με αγκαλιάσει ο ύπνος. Μπορώ να πω πως οι φίλες μου είναι όλες μπερδεμένες. Ακόμη και η Στέλθ… η μόνη που έχει βάλει στόχους και τους κυνηγά μέσα από τρεις διαφορετικές καθημερινές εργασίες.

Ναι όλα φαίνονται μπερδεμένα, μέχρι να ξεμπερδευτούν θα χρειαστώ πολύ καιρό. Νομίζω πως και μέχρι να με ανακαλύψουν θα περάσει αρκετός καιρός. Στην λεξότυπη γειτονιά έχω τον Πέτρο, την Έλενα, τον Βασίλη και τον Γιάννη… οι παλιοί μου φίλοι, ρεμάλια σκέτα, καλώς σας βρήκα 🙂

Κοιτάζω τη ζεστή φλόγα που τρεμοπαίζει … αργά είναι …

Καληνύχτα λεξότυπη

Πότε θα φύγουμε :)

Την βλέπω με την ζεστή κούπα κακάο, στο παράθυρο μπροστά. Στολισμένο παράθυρο με Χριστουγεννιάτικες κάρτες, ευχές που με τα χρόνια έγιναν στολίδια. Όλα τα παράθυρα ευχές. Νομίζω πως η συλλογή μου από γιορταστικές κάρτες είναι μεγάλη. Στην Αθήνα τις στόλιζα στο μπουφέ, την μιά δίπλα στην άλλη χωρίς να παίρνουν ανάσα και τώρα χωρίς ανάσα είναι σε κάποια από τις κούτες στολιδιών που έμειναν στην Ελλάδα να περιμένουν καρτερικά την στιγμή που ίσως … ίσως φτάσουν στον Καναδά. Στη Μορεάλη έφτιαξα άλλη συλλογή εδώ και … οκτώ χρόνια. Δείχνω στην αέρινη φίλη μου, την μικρή ξανθιά που κάνει χαρούρες για το πρώτο χιόνι. 

IMG_0632.jpg

Διάβαζα κάτι που έγραψε ο πρόεδρος της κοινότητας στην εφημερίδα. σχετικά με το τί είναι ζωή και πως την αντιμετωπίζουν κάποιοι. Αν απαντήσεις τι είναι ζωή απαντάς και τι είναι θάνατος Προσπαθούσε να ορίσει τη ζωή καθώς χανόνταν σε όσα αγαπά. 

Ετοιμάζονται όλοι για τις γιορτές. Αυτή η φάτνη πάντα μου άρεσε.  Το απλό, η ταπεινή γέννηση, η πρώτη ματιά, αθώα θέλει να γνωρίσει ότι βλέπει, αισθάνεται, ακούει, δεν έχει μάθει να αγαπά, άγραφο χαρτί που όμως συγκεντρώνει το ενδιαφέρον του σύμπαντος, σε κάθε δάκρυ του, σε κάθε χαμόγελο του.  

Στολίστηκε το σπίτι, σκαρώσαμε με το παλιό μου παλτό  και ένα ταξίδι. Να φύγουμε. Προορισμός, ο Σκούξης και ο Σπούξης. Ο Σκούξης τελικά δεν ξέφυγε από την λευχαιμία, πριν από λίγες μέρες και μετά από οκτώ μήνες επέστρεψε. Έτσι πρέπει να κάνει νέο κύκλο χημειοθεραπείας και να προετοιμαστεί για μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού. Δεν ξέρω που θα πετύχουμε λοιπόν το  Σκούξη, ίσως στο νοσοκομείο! Ελεύθερο θέμα το πρόγραμμα των γιορτών με μόνο γνωστό τον προορισμό. 

Διάβαζα αυτό το άρθρο του προέδρου της ελληνικής κοινότητας και να πω την αλήθεια δεν έχω καταλάβει ούτε καν τι είναι θάνατος. Από το κοτοπουλάκι που έθαψα κάτω από την τριανταφυλλιά μέχρι το θάνατο της Μάνας του Πατέρα μου, του Βασκουλίνου μου και κάποιων γνωστών μου … όχι δεν έχω καταλάβει, δεν έχω απάντηση…  δεν ψάχνω απάντηση … στριφογυρίζουν διάφορα στο μυαλό (?) μου κάθως κοιτώ την μεγάλη μου συλλογή από στολισμένες ευχές … 

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂 

Χαρμάνι μεταναστών :)

Πόσο περίεργα νιώθω με τα νέα ζευγάρια που έρχονται από την Ελλάδα! Αναζητούν λίγο έφορο χώμα για να βγάλουν ριζούλες. Μικροί ήρωες με χαμένες ματιές, με ρούχα που ξεχωρίζουν για την φινέτσα τους, λεπτά μπουφάν, επιδερμίδα που ακόμη λάμπει Ελλάδα… και μια ευφράδεια ελληνικού λόγου και προφοράς, κελάρυσμα και σπιρτάδα. Το χαρμάνι αυτό με συναρπάζει. Κάπως έτσι ίσως νιώθουν τα μικρά και μεγάλα δέντρα όταν δίπλα τους ξεπετάγεται ένα λουλούδι. Νιώθω την υποχρέωση να ανοίξω τα κλαδιά μου, μήπως περάσει και λίγος ήλιος… ποιος ήλιος όμως … 

Μέσα στο Σαββατοκύριακο που πέρασε γνώρισα δυο ζευγάρια…. Στη μια περίπτωση ο άντρας τραβά την οικογένεια καθώς ήταν εκείνος προσκλήθηκε από εταιρεία εδώ για να δουλέψει… στην δεύτερη περίπτωση η δασκάλα έρχεται με απόσπαση από τη Ελλάδα για να διδάξει τη γλώσσα στο σχολείο της κοινότητας και τραβά τον άντρα της σεφ και την μικρή τους κόρη !!! 

Πόσο περίεργα νιώθω, δεν έχω αρκετό καιρό που έκανα δική μου τη Μορεάλη όπως μπορούσα, όσο μπορούσα. Δική μου, όμως οπως πάντα συμβαίνει με τα δικά μας, με πονά με αρκετές συμπεριφορές της. Δεν μπορώ να πω πως δεν με έχει ζεστάνει στην αγκαλιά της, όμως γνώρισα και τα αγκάθια της. Αγκάθια δηλητηριώδη, που ακόμη παλεύω για το αντίδοτο. 

Κάθως περνούν τα χρόνια και αρχίζω να γνωρίζω την γρέα ασπρομάλλα με τα ξεθωριασμένα γαλανά μάτια, αναγνωρίζω δίπλα στα μικρά και μεγάλα επιτεύγματα του μετανάστη και τις φρικτές απογοητεύσεις. Κάθως περνούν τα χρόνια… 

Την Κυριακή είδα έναν κωμίκο, τα αστεία του γερασμένα παλιά ξεδοντιασμένα μιας άλλης εποχής μεταναστών, σε μια γωνιά της σκηνής ζητιανεύαν το γέλιο… βρέθηκα και εγώ να γελώ … να γελώ για να καταφέρει να αντέξει ο κωμικός στη σκηνή επάνω…

Καληνύχτα Μορέαλη μου 🙂