Εχω μια πελώρια λαχτάρα!

Κυριακή μεσημέρι…μόνη στο σπίτι. Ευκαιρία να χωθώ στην χαρτόκουτα του μυαλού (?). Η αδελφούλα μου τρελή από χαρά που θα την επισκεφτεί τον Νοέμβριο η θεία μας. στο Λονδίνο. Πέρασε σχεδόν ενας χρόνος που όλη η οικογένεια ζει στο Λονδίνο. Δεν θέλω να με πας όμως εκεί γλυκιά μου σκέψη… θέλω να μείνω στην ομορφιά της Κυριακής και μόνη!!!

Δροσερή είναι αυτή η μάσκα μαλλιών από γιαούρτι μελι και αυγό… ευτυχώς μου έρχεται η μυρωδιά του γιαουρτιού περισσότερο από του αυγού. Τα αυγά πια δεν μυρίζουν αυγουλίλα … Άμα είναι καλή να θυμηθώ να την πω στην Μαρίνα που γράφει για ομορφιές

Προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε αυτό που ουσιαστικά θέλω να καταγράψω. Παμφάφο ήμουν μια ζωή. Λίγα πράγματα (?) δεν μου άρεσαν … Μέχρι τα 4  βέβαια δεν έτρωγα σχεδόν τίποτε, τιποτε δεν μου άρεσε … ετσι έλεγε η μαμα …μέχρι λέει που μια μέρα ξύπνησα το πρωί και της είπα για πρώτη φορά «Μαμα πεινάω» !

Τον τελευταίο καιρό άρχισε να μην μου αρέσει το κρέας. Πρώτα το μοσχάρι μετά το χοιρινό μετά το αρνάκι και τώρα τελευταία και έντονα πολύ εντονα  το κοτόπουλο. Ακόμη δεν έχω φτάσει στο σημείο αποστροφής, η στροφή μου όμως σε γαλακτοκομικά προιόντα και φρούτα είναι έντονη …. Αλλάζει το κορμί μου το νιώθω. Μου αρέσει να ακούω το κορμί μου, μου αρέσει που σε αυτή την ηλικία επιζητά τον έρωτα, το κολύμπι την τεμπελιά, όμως αρχίζω να διαβάζω σημάδια κούρασης από τα τόσα(? υπομονή έρχεται ο Αύγουστος χοχοχο) χρόνια που κουβαλά.

Μείνε σε παρακαλώ στην λαχτάρα που έχεις αυτόν τον καιρό για γαλακτοκομικά προϊόντα και και και φρούτα… Πήγαμε χθες στο σουπερ μάρκετ, δεν είναι πως δεν αγοράζουμε φρούτα,… αλλά πως να το πω … μου έτρεχαν τα σάλια για φρούτα, λες και ήταν παγωτάκια!!!

καταγράφω αυτή την αλλαγή που μου έκανε εντύπωση γιατί η μικρή ξανθιά θεά με το που γυρίσαμε σπίτι έστησε  τα  φρούτα, για μια ομαδική φωτογραφία…..

Ετσι στην φωτογραφία διακρίνουμε την οικογένεια Μηλίδου, γνωστή μαφία που κυνηγά να εξοντώσει τους γιατρούς,  το μουσικό γκρουπ Μπαναναναραμα, τις πουτανίτσες Γερμανίδες Φραουνίτσες, τον πυρηνικό επιστήμονα κύριο Αβοκαντιο με τα της συζύγου του, την καπετάνισσα Πεπονιακη, τον γκουρού  κύριο Μαγκομένο και τέλος τα πολυαγαπημένα μου άτακτα αλλά άκρως φιλοσοφημένα Μύρτιλα  

Ασχετο πάω να λουστώ γιατί νομιζω αντι για μισή ώρα περασε ΜΙΑ πσσσσ δεν με χορταίνω να με γράφω !!!!

 

Advertisements

Μη φοβάσαι, έλα σιγά σιγά να βγούμε στο μπαλκόνι …

Αχ βρε κυρα δέσποινα αχ… τρεις ώρες κάθε μέρα… παρέα μαζί…ακολουθώντας τους δικούς σου ρυθμούς που σε βυθίζουν στην ανυπαρξία σου… Βολεύομαι και εγώ στις τρεις απογευματινές ώρες με τηλεόραση. Αμα καταφέρουμε ίσως τον Ιούλιο να αρχίσουμε να βγαίνουμε στο μπαλκόνι..να μιλάμε για τα αυτοκίνητα που περνούν και να χαιρετάμε τους Εβραίους με τα μπουκλάκια…σχετικά ακατάδεχτοι …όμως τους ξαφνιάζεις καθώς τους χαιρετας με μια εγκάρδια ευγένεια του στιλ δεν σε ξέρω αλλά ίσως με ξέρεις εσύ, κάποτε τους θυμόμουν όλους της γειτονιάς … τώρα… άλτ και χαμένη… 

Να βγούμε στο μπαλκόνι, ο καιρός δείχνει καλοκαίρι… σε έχει φοβίσει ο γιος σου ξέρω… είναι και το γατάκι μην σου ξεφύγει από την πόρτα και το πατήσει αυτοκίνητο… Φοβάται τόσο πολύ για το γατάκι που τελικά δεν σου το αφήνει ενώ ξέρει πως σου κάνει καλό… και τώρα και το γατάκι δεν έχεις και φοβάσαι μην βγεις έξω…  Ότι σε φοβίζει το θυμάσαι, ο μόνος τρόπος να θυμάσαι είναι να φοβάσαι, … παγώνω σε αυτή τη σκέψη …. περισσότερο γιατί νιώθω πως το τελευταίο δυνατό συναίσθημα που σου έμεινε να ταρακουνά την ανυπαρξία σου είναι ο φόβος … 

αχ βρε Δέσποινα πληρώνομαι για αυτή την παρέα που σου κάνω…  ξέρω ελληνικά και έχω την δύναμη άνετα να με πας στη Δράμα των παιδικών σου χρόνων ή να μου πεις μια φράση και να την καταλάβω. Δεν έχω τις γνώσεις για αυτή την ασθένεια ….μα αν τελικά σου μείνει και μόνο ο φόβος …θα γίνει και ο ορισμός για την επιθετικότητα σου. Καμιά φορά όταν προσπαθώ με διάφορα κολπάκια να σε κάνω να φας …νιώθω πως δεν τρως από θυμό γιατί δεν είναι ο γιος σου στο σπίτι …. δεν θυμάσαι που είναι ή θυμάσαι μόνο που θέλεις να τρως μόνο με εκείνον παρέα … ή ή φταίει που στο ψυγείο έχει πράγματα που δεν σου αρέσουν, σε ρωτάω τι σου αρέσει ως γεύση, και δεν θυμάσαι, μόνο τι δεν σου αρέσει καθόλου θυμάσαι  ….. τι να πω δεν ξέρω … ξέρω πως όταν φεύγω και σε φιλώ σου αρέσει πολύ…τόσο πολύ που άρχισες να αποζητάς το φιλί μου και όταν έρχομαι… και καμία φορά σε κάνω και γελάς κοροϊδεύοντας τους χοντρούς χαχαχαχαχαχαχαχα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

Αλλάζω απότομα διαδρομή στο μυαλό (?) μου κάθε που έρχομαι και κάθε που φεύγω … 

έτσι και τώρα αφήνω τις σκέψεις μου και πάμε μια βόλτα στην πόλη… 

όμορφος που είναι αυτός ο δρόμος, 

από τους πολύ αγαπημένους μου saint Denis…

ουπς φωτεινοί άνθρωποι αριστερά και δεξιά χορεύουν. 

Θέατρο του χαλαρού ποδιού

 19126197_359076001175550_987591079_o.jpg

19126241_359075771175573_2036597180_o.jpg 


Καληνύχτα κυρά Δέσποινα 🙂


Οι θησαυροί της Μαρτυριάς :)

Δεν μπορώ να πω πως το ένιωσα ακριβώς αλλά έτσι είναι… έτσι δεν είναι μαλούμα μου;  Αφού ο πρώτος μου ξάδελφος είναι παππούς έχω γίνει και εγώ γιαγιά ε; 

Ο Σπούξης την προηγούμενη Κυριακή βάφτισε την εγγονή του. Δέκα μηνών πλασματάκι. Βάφτιση που αφορμή για εκδρομή στις ΗΠΑ. Πήραμε πόνους, κούραση, ζορισματα και τα χώσαμε στο αυτοκίνητο. Κάπου λίγο έξω από την Βοστόνη μας περίμενε ένα όμορφο δωμάτιο ξενοδοχείου. Σάββατο μετά τα σποράκια, με το παλιό μου παλτό οδηγό, ξεχυθήκαμε στην άσφαλτο. Πεινούσαμε για ένα ταξίδι, καταβροχθίσαμε 450 χιλιόμετρα.

Η Στέλθ ως συνήθως σήκωσε ασπίδες στον μαλάκα … ακριβώς αυτό ήταν… στον μαλάκα λοιπόν, που τόλμησε στα σύνορα να θεωρεί το πράσινο μπακαλοχαρτο, ένα είδος προνομίου … πόση  αλαζονεία πια… 

Μικρές στάσεις, πολλά τραγούδια, σε ένα παιχνίδι με τα χιλιόμετρα του ταμπλό…επίτευγμα του «δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω»!!!

«Είμαστε με τον Σκούξη, μπορείτε να πάτε στο ξενοδοχείο, θα έρθουμε να σας πάρουμε».Τα λόγια του Σπούξη, ζωγράφισαν χαμόγελο σκανταλιάς στα μάτια της μικρής ξανθιάς θεάς.  Η βράδια, μαγική και αληθινή, εξομολογήσεις, μια μαργαρίτα, φαγητό, καφές … Γυρίσαμε στο δωμάτιο κοντά 2 τα ξημερώματα!

Άνετο κρεββάτι φιλοξένησε κούραση, πόνους, ζόρια μα και την παιδική χαρά της εκδρομής! 

DSC_0392.jpg

 

Η ματιά στο παράθυρο γλυκό ξύπνημα Κυριακής. Χαμογέλασα στο πείσμα του καιρού να μην κάνει την χάρη στα σύννεφα για βροχή. 

DSC_0390.jpg

 

….. πρωινό γεύμα… αχνιστός καφές με ευωδιά ξενοδοχείου… έχει πάντα άλλη γέψη το πρωινό σε ξενοδοχείο!

Σήκωσες αμέσως το τηλέφωνο, δεν γάβγισες, γλυκός συγκαταβατικός… ορισμένες φορές, όπως έξω από την εκκλησία, μου έσφιγγες το χέρι, ίσως για να καταπιείς τα δάκρυα, η προσπάθεια σου ζηλευτή. Όλα για την μικρή πριγκίπισσα που την γέμισαν λάδια και την βούτηξαν στο νερό σε μια όμορφη εκκλησία. 

20170507_130811.jpg

 

Ο σκύλος μας καλωσόρισε και τους τέσσερις, συγκράτησε τις μυρωδιές μας γίναμε φίλοι του. Όμορφο λυκόσκυλο που μου θύμιζε τον Τσεστερίνο, σε όλη την διάρκεια της δεξίωσης δέχονταν τα χάδια μας. 

 20170507_145618.jpg

Ο Σπούξης μονολογούσε ενθουσιασμένος, δεν το πίστευε «αν μου περιέγραφες αυτή την εικόνα που βλέπω αυτή τη στιγμή θα έβαζα ένα εκατομμύριο δολάρια πως δεν πρόκειται να συμβεί»…Η μικρή ξανθιά χαμογελούσε…έλαμπε στα μάτια της και πάλι η αταξία.  Άλλη μαγεία έχει να δίνεις μια μάχη αισιοδοξίας… όχι για ένα στοίχημα αλλά έτσι δίχως να το ξέρεις! Νομίζω τελικά πως οι αισιόδοξοι δεν το ξέρουν … μόνο οι άλλοι το βλέπουν  

Συλλέξαμε τους μικρούς θησαυρούς του ταξιδιού … ευχαριστώ, σφιχτές αγκαλιές. φιλιά… 4 κομμάτια σπιτική τυρόπιτα για το δρόμο και τις μαρτυριές της βάφτισης και …»δρόμο πήραμε δρόμο αφήσαμε» για την επιστροφή … 

20170507_181943.jpg

 

20170507_191523.jpg

 

Στα σύνορα ο φύλακας του φιλόξενου Κανάδα έκανα για μια ακόμη φορά την διαφορά, με το χαμόγελο και την ευγένεια του.  

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Το γέρας του πλάσματος :)

Καιρό είχα να γράψω με συντροφιά την μοναξιά του σπιτιού. Το παλιο παλτό κάπου ξενυχτά πλεγμένο σε καρούλια. Το πάθος τον κυριεύει. Απολαυστικός, όμως με νευριάζει, υπερπροστατευτική μη και μου εξαντληθεί.

Λαλά άσχετο και πολυξακουσμένο σε αυτό το εξοχικό άλλη εκτέλεση, κοιμιστερή

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=L2URIAPegF4[/embedyt]

Σήμερα, όπως της το είχα υποσχεθεί, συνόδεψα την κυρία Φρόσω. Εγχείρηση καταρράκτη και στο άλλο μάτι.

Η αλήθεια είναι πως η Στελθ μουρμούριζε έντονα. Την έχει ενοχλήσει το γεγονός πως πριν λίγο καιρό  η κυρά Φρόσω μέσα στην ανασφάλεια της, και τις φοβίες της, με κατηγόρησε πως καταχράστηκα ένα τελείως υπέρογκο ποσό για μεταφορά της από και προς την τράπεζα. Δεν μπορώ να πω πως η Στελθ έχει άδικο που μουρμουρά με σηκωμένες τις ασπίδες προστασίας γύρω μας. Όσο και αν γνωρίζουν όλοι πως η κυρά Φρόσω λέει ψέματα για να παρουσιάζεται ως θύμα, δεν παύει η λάσπη να λασπώνει και την έχουν πατήσει αρκετοί. Ευτυχώς για μένα η τραπεζική συναλλαγή με καλύπτει απόλυτα.

Σήμερα όπως της το είχα υποσχεθεί φτάσαμε παρέα μέχρι και μέσα στο χειρουργείο. Της μετέφραζα τα πάντα και έτσι ήταν ήρεμη.

Καλά η εγχείρηση είναι το κάτι άλλο, τύφλα να χει το γκρεις ανατομι. Η Στελθ φάνηκε να αποζημιώνεται, χαρούμενη για τα «άδυτα» που για δεύτερη φορά στη ζωή της κατάφερε να φτάσει. Περιττό να πω πως ήμουν σαν μια τεράαααστια χιονομπαλα Ενας χιονάνθρωπος με γαλάζιο σκουφάκι. Μόνο τα χέρια μου και τα μάτια μου ήταν γυμνά … Στεκόμουν σε μια γωνιά του χειρουργείου και παρακολουθούσα όλη την διαδικασία … μαγεία …πραγματική μαγεία η χειρουργική!

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=ZhoEcl2iVqE[/embedyt]

Αμέσως μετά την επέμβαση η Στελθ, φυσικά άρχισε και πάλι να μας προστατεύει όλες μας. Αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Όταν νιώθω πως έχω ανάγκη προστασίας από έναν άνθρωπο, απομακρύνομαι ή βρυχώμαι

Η Στέλθ θέλει να γράψει στο εξοχικό του μυαλού μου,  για την μαύρη τρύπα στο σύμπαν που λέγεται γήρας. Όμως δεν θα την αφήσω. Για περισσότερους από έναν λόγο, δεν θα την αφήσω. Η κυρία Φρόσω μου μαθαίνει το μέσα μας. Την τέταρτη κατάσταση της ύλης. Το γέρας του πλάσματος.

Ασχετη φωτογραφία, ήταν τοσό μικρό και χαριτωμένο που δεν το μαγείρεψα

20161012_131301.jpg

Άλλη μια άσχετη φωτογραφία ήταν τόσο χαριτωμένο που .. μην με ρωτάτε τι το έκανα !!!

2016-04-17.jpg

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂