Το εκλέρ και η τούρτα του Νοεμβρίου

Και που λες χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου στις 21 Νοεμβρίου που είχα τη γιορτή μου αγοράσαμε εκλερ και μιλφέιγ… και με καφεδάκι για συντροφιά συζητήσαμε για να βρούμε που βρισκόμαστε. Την εμφάνιση της έκανε μια ανάγκη για εξομολόγηση, μπορώ να πω πως πόνεσε άλλα ήταν σαν ένα σάπιο δόντι που πονούσε και ξεριζώθηκε. Έμεινε μια μικρή τρυπούλα που άρχισε να αιμορραγεί, όμως όταν έχεις έναν άνθρωπο που σε λατρεύει, βρίσκει την δύναμη της ίασης μέσα του κατανοεί την αδυναμία αυτή της απόλυτης ίασης, αυτή της συγχώρεσης . Έτσι η γιορτή βρήκε το νόημα της και το εκλέρ την πραγματική γλύκα του.

Και βρέθηκε από μόνη της η δύναμη και στόλισα με χριστουγεννιάτικα παιχνίδια το σπίτι στις 27 Νοεμβρίου μια μέρα πριν τα γενέθλια του παλιού μου παλτού. Παρέα με μια φύση που είναι στη εποχή της εσωστρέφειας της. Άδειασαν τα δέντρα τα κλαδιά στέκουν αποφασισμένα με τις ρίζες τους δυνατές.

Η όμορφη αναγκαία εσωστρέφεια, που το μόνο που επιζητά είναι η εσωτερική δύναμη για να αντέξει την παγωνιά του χειμώνα και γιατί όχι να γελάσει με το παραμύθι του ηλεκτρισμού που πυρακτώνει μικρά ελάσματα για να ζεστάνει το βλέμμα. Δύο σειρές φωτάκια. Μια αγκαλιάζει την ψεύτικη γιρλάντα στην ξύλινη μπαλκονόπορτα και μια σειρά μπλέκεται στα κλαδιά ενός μικρού δέντρου στο υπνοδωμάτιο.

Αυτό το δεντράκι που όταν σβήνουν τα πορτατίφ μένει λαμπερό για να μας θυμίζει τα πρώτα Χριστούγεννα στη Μορεάλη αλλά και τα βράδια της παιδικής μας ηλικίας που μας αφήναν οι γονείς να μας παίρνει ο ύπνος στο πάτωμα δίπλα στη Φάτνη. Όσο ενθουσιασμένη και αν ήμουν τότε μικρούλα,, σήμερα που ζωγραφίζω όλη την εικόνα που έβλεπε η μαμά μου αισθάνομαι τους χτύπους της καρδιά της και το φωτεινό της κρυφό χαμόγελό της πραγματικό αστέρι στην κορυφή του δέντρου. Αχ μαμά… σκέφτομαι πως και τώρα που μας βλέπεις στο διπλό κρεββάτι με το παλιό μου παλτό δίπλα σε ρόλο «αρκουδάκι» να κοιτάζω τα φωτάκια και τα στολίδια του δέντρου το ίδιο χαμόγελο έχεις … και λάμπεις στο δικό σου γαλαξία. Ναι μίλησα με την Αγγελικούλα το Σάββατο το μεσημέρι Είχε κόψει την δική της τούρτα και με γέμισε με τα νέα της. Φυσικά ξέρεις μου έκανε και την σχετική πλάκα .. μα και εσύ πήγες και την γέννησες την ίδια μέρα με το παλιο μου παλτό … έτσι για να με τυραννούν … ή μήπως και τα καταφέρουν να με συγκεντρώσουν, σοβαρέψουν, συμμαζέψουν

Το «αρκουδάκι μου» μεγάλωσε, έσβησε με απόλυτο σεβασμό στο έθιμο, τα κεράκια που κοσμούσαν την νοστιμότατη τούρτα. Και το σύμπαν του το ανταπέδωσε. Λεπτά αργότερα και ενώ ετοιμαζόμασταν να τσακίσουμε τα δύο μοναδικά κομμάτια που κόψαμε από τη τούρτα …. νασου τα ανήψια μας Τρείς νεαρές γυναίκες σαν τα κρύα τα νερά σε βίντεο κλήση από την Ελλάδα ώρα 3 τα ξημερώματα εκεί!!!! Μια ώρα και … βίντεο κλήση να τις απολαμβάνουμε να μας λένε για τις σπουδές τους, τις μουσικές τους περιπλανήσεις άλλα και τα… γκομενικά τους. Κλείσαμε και η τούρτα σα να είχε μοιραστεί… δεν φάνταζε τόσο μεγάλη και ας έχει μείνει ακόμα στο ψυγείο.

…. εκείνο που θέλω να σου πω είναι πως νιώθω τη φύση να κρυφογελά. Κάτσε να έρθει το χιόνι και οι παγωμένες ξάστερες νύχτες και θα σου πω εγώ τι πάει να πει ψυχρή λάμψη δύνατης εσωστρέφειας. Έτσι την ακούω να ψιθυρίζει μέσα μου….

και εγώ το μόνο που βρίσκω τη δύναμη να της απαντήσω είναι, να μας αφήσει ήρεμους αυτά τα Χριστούγεννα χωρίς περιπέτειες, ας χιονίσει όσο θέλει, αυτό που θέλουμε εμείς είναι να περάσουμε στον νέο χρόνο χωρίς πόνους, πληγές, ράμματα τοξικά απόβλητα κοινωνίας και λαβωμένα φτερά αγγέλων.

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

Σπονδή στον Αύγουστο 2020

Και πάνω που ήθελα να γράψω για έναν κύκλο, μια περιπέτεια που έληξε με επιτυχία, φουντώνει ξαφνικά ένας καυγάς. Δύσκολοι οι καυγάδες ζευγαριών που γνωρίζονται και παραμένουν ερωτευμένοι για 40 χρόνια. Ξεστομίζουν διαβολικές σχεδόν θανατηφόρες εκφράσεις.

Ξεπρόβαλε η φίλη, αυτή ντε η ακραία,….. αυτή που αν την αφήναμε θα επέλεγε να πάει στο μπάνιο και να κατεβάσει ότι βρει σε χάπια…. ας πούμε ευτυχώς, την οδηγούν άλλες φίλες μέσα μου … την οδηγούν στο ξέσπασμα δακρύων, στην απάθεια της Στελθ, στην μικρή ξανθιά θεά που έρχεται εδώ να γράψει….

Μια σχιζοφρένεια την διακρίνω. Για όσους δεν με ξέρουν ίσως να με χαρακτήριζαν νευρωτική, τρελή, αυτοκατοστροφική. Όλοι κάπου έχουμε την πετριά μας και εγώ όταν έρχεται η λογική μπορώ να πω  πως με χαρακτηρίζει ως louser για όλα όσα θα μπορούσα να αξιοποιήσω αλλά δεν …

με μια φράση θέλω να πω πως είμαι ένα Δυσκίνητο Καράβι που με τα χρόνια το σκαρί του γεμίζει τρυπούλες  και μπάζει σταγόνες από παντού… και όλο και βαραίνει…

Δυσκίνητη ναι αυτό είμαι …

………..

Έκλεισε λοιπόν ο κύκλος την περιπέτειας  με πολύ θετικά αποτελέσματα για την υγεία του…

Από φθινόπωρο σε φθινόπωρο κάναμε  τις ζόρικες πίστες απλές βόλτες, και τις καθημερινές μικρές απολαύσεις τεράστιες οάσεις ξεκούρασης.

Έγιναν μέσα στο μυαλό μας  σπουδαίες πηγές δύναμης, οι βόλτες με το αυτοκίνητο σε κοντινούς προορισμούς. Ίσως και αυτή να είναι η δύναμη του δυσκίνητου … η αύρα ηρεμίας και σιγουριάς της απλής κίνησης ακόμα και αν δεν υπάρχει ηρεμία ακόμα και αν η σιγουριά είναι τόσο άθραυστη στο βάρος του φορτίου, του άγνωστου προορισμού, του σαθρού εδάφους.

και εκεί στην ουρά του γαϊδάρου, εκεί που φοβάσαι να πιστέψεις πως η επιλογή να αφήνεις τη ζωή να σε οδηγεί χωρίς να την βιάζεις εκεί που αρχίζεις να νιώθεις όλα και πάλι πήγαν πολύ καλά, εκεί να …

Αρκεί ας πούμε, μερικά ψωμάκια τυρί και ζαμπόν από το σούπερ μάρκετ μαζί με την ιδέα να βρούμε ένα ξεχωριστό σημείο για να τα φάμε μέσα στο αυτοκίνητό.

… και η μικρή εξερεύνηση οδηγεί σε ένα νησάκι που κάποιος κάπου κάποτε το έκανε κάτι …

και ο χώρος στάθμευσης μας αποκαλύπτει ένα περίπτερο ναό.

Ο νόμος είναι νόμος, ακόμα και με την πληγή ανοιχτή, ακόμα και αν τα σύννεφα απειλούν για μπόρα….

πρέπει να κατακτηθεί με ένα φιλί ακριβώς κάτω από το κέντρο του…

έφυγε το σήμα στο σύμπαν, είναι δικό μας είσαι καλά ανήκει στην συλλογή μου …

Από Σάββατο σε Σάββατο.. στην ουρά του γαϊδάρου και με την πανδημία να εκφοβίζει τις μεγάλες συγκεντρώσεις…. τσουπ τα γενέθλια μου να αποζητούν την χαρά του μοιράσματος μιας τούρτας.

Σάββατο 15 Αυγούστου…

Φύγαμε για το εξοχική κατοικία της Νεράιδας της λίμνης

Λίγα λουλούδια από τον κήπο το δώρο μου…

τα 55 χρόνια μου ξαπλωμένα σε νοστιμότατη τούρτα…

παρέα … στο σβήσιμο της ημέρας… μια χούφτα άνθρωποι γύρω από ένα υπαίθριο τζάκι…

πεφταστέρια, ευχές… και κάπου βαθιά κρυμμένη η ανάγκη να σφιχτά αγκαλιάσω, αδελφή, κολλητούς, ανίψια που ζουν σε χώρες μακρινές όπως η Αγγλία και η Ελλάδα …

Καληνύχτα με φοβάσαι δεν σε ξέχασες κάνεις…

ααα ξέχασα να γράψω πως ήρθε και ένα κολιμπρί, να μου ευχηθεί και να με αφήσει να το θαυμάσω το έχω σε βίντεο άλλα δεν μπορώ να το φέρω εδώ…

Φωτογράφος και ας πονά ! :)

Πέρασε το Σάββατο, πως πέρασε ? Με εσένα στο κρεββάτι, με εμένα στο κρεββάτι…και με την αγωνία… να επαναλειτουργήσουν όλα φυσιολογικά και πάλι … Πως πέρασε το Σάββατο… δεν ξέρω… κάπου χαμένη στην φωνή σου …

Ξημέρωσε Κυριακή 26 Ιουλίου

6. 33 το πρωί και ένα μικρό κομματάκι μέσα σου που τόσο καιρό δεν το έπαιζαν τα άλλα όργανα, άρχισε πάλι χαρούμενο να παίζει στην ¨παιδική χαρά» !

Φοβάμαι να πω «όλα καλά»… ίσως μου λείπει η σωματική επαφή, να σε αγγίξω να σε μυρίσω, να ευχαριστηθούν όλες μου οι αισθήσεις … να δώσουν σήμα στον εγκέφαλο..

Σήμερα είναι η γιορτή σου … φέρνω εδώ στη χαρτόκουτα του μυαλού μου όσα λογάκια σου έγραψα δημόσια από την χαρά μου… Ξέρεις πως αν πας πίσω σε αυτό το ημερολόγιο είναι όλα καταγεγραμμένα.  Κάτσε να τα φέρω, κάνουν τόση χαρά οι φίλες μου όλες, φάγαμε και ένα παγωτάκι … δεν είχε καλή γέψη όμως … του έλειπε ένα συστατικό… 

«Το φεις μου προτείνει φωτογραφία από πέρσι τέτοια μέρα, μαζί να τραγουδάμε στη γιορτή σου στην Ελλάδα. Θυμάμαι και προηγούμενες χρονιές. Πάρτυ σε παραλίες, στο σπίτι, σε κλαμπ, ή οι δυο μας κρυμμένοι σε μαγικούς καλοκαιρινούς παραδείσους ή στον παράδεισο των Τεμπών στην ιδιαίτερα στοργική εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, εκεί να αφήνουμε μια τεράστια λαμπάδα σαν το μπόι σου μαζί με ένα ταπεινό Ευχαριστώ 🙂

Επεισοδιακή η ημέρα της γιορτής σου πάντα, ακόμα και με χρονιές που μας βρήκαν χώρια (;)…εσύ στον Καναδά και εγώ να ετοιμάζω βαλίτσες για μετοίκηση ή να αποχαιρετώ τη μητέρα μου για πάντα.
Φέτος σε βρίσκει στο νοσοκομείο να αναρρώνεις μετά από προγραμματισμένη επέμβαση και εμένα στο σπίτι μας , δέκα λεπτά απόσταση με τους κανονισμούς της πανδημίας να μας απαγορεύουν να είμαστε Μαζί !!! Πόσο αστεία είναι αυτή η απαγόρευση λες και κάτι μπορεί να μας χωρίσει !!! Με συγχρονισμένες τις ανάσες μας, με την τεχνολογία σύμμαχο γιορτάζουμε Μαζί !
Η δύναμη σου θαυμαστή !!! Άλλη μια μάχη της υγείας σου που την κερδίζεις! Με το καλό να επιστρέψεις Σπίτι μας να σε γεμίσω με φιλιά και αγκαλιές ! Για την ώρα σε γεμίζω με Αγάπη !!! Χρόνια πολλά μωρό μου να σαι καλά … αυτά δεν γράφω άλλα … 🙂
φωτογραφία από το δωμάτιο της κλινικής με εσένα πίσω από το τζάμι-φωτογράφος και ας πονά (!) – και εμένα κάπου εκεί … να εκεί σε αυτή την πολυκατοικία να σου χαμογελώ… καθώς πάντα βρίσκεις τρόπο να με κανείς ευτυχισμένη και ευλογημένη … το είπα ε; Δεν γράφω άλλα χαχαχα
Καληνύχτα Παλιό μου παλτό 🙂

Στο πιλοτήριο του 17 Φεγγαριού :)

Πιλοτήριο 6 Αυγούστου

Όταν επιστρέφω, από όπου και αν επιστρέφω και όπου επιστρέφω, με πιανει ένα φτερούγισμα στην καρδιά, ένα ας το πούμε «Τρακ» . Θα έχει αλλάξει κάτι, θα με περιμένουν όλα με την ίδια αγάπη, και το πιο σημαντικό θα έχουν την ίδια λαχτάρα της επανένωσης; Επιστροφή στο καθημερινό μου προγραμμα μετά από καλοκαιρινές διακοπές και για αρχη … δεν ανοίγει το τάμπλετ με όλες Τις σημειώσεις μου !!! Χοχοχο

Πιλοτήριο 8 Αυγούστου

Το γνωστό, άντε τώρα να μεταφράσεις στα αγγλικά, αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα, τον Ελληνικό Δεκαπενταύγουστο, πόσο μάλλον έτσι όπως τον περιγράφει η ποιητής. Είναι πολλά που στροβιλίζονται στο μυαλό (?) μου και δεν μπορώ να τα βάλω σε μια τάξη… άτακτες που μπορεί να είναι η σκέψεις ορισμένες φορές, πόσο μάλλον στον δικό μου κόσμο, που δυσκολεύεται και να ακολουθήσει την κυρία λογική. Από την άλλη κάθε μα κάθε καλοκαίρι έχει τα δικά του χρώματα… Εραστές των χρωμάτων φύγαμε

Πιλοτήριο 9 Αυγούστου

Κοιμόνταν χθες το δημιουργικό μας τμήμα αλλά … δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία να φτάσει και σε οργασμό!!! Ετσι λοιπόν γιορτάζει σήμερα την παγκόσμια αυτή μέρα Να λοιπόν η διάσημη πλέον φωτογραφία με τις πασχαλίτσες που ουσιαστικά είναι ζουζούνια που σίγουρα φτάνουν σε οργασμό χαράς, όταν κάθονται στο δάκτυλο μας και εμείς δεν ουρλιάζουμε τρομαγμένοι άπλως λέμε το γνωστό «πέτα πέτα πασχαλίτσα να μου φέρεις δωράκια κλπ κλπ » ​Το χιούμορ μέσα σε επιχειρήσεις μεταξύ των υπαλλήλων δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν ο άλλος πνίγεται!!! Δεν θέλω να γελάσω, να μου βρεις λύση πως στο καλό θα καταφέρω να βρω το λάθος (μαλακία λέγεται επίσημα) που έχω κάνει!!!

Πιλοτήριο 10 Αυγούστου

Τα ακουστικά μου φοράω και ταξιδεύω σε μια προσπάθεια να φτάσω παντού! Ονειροπαρμένη …. τι να πω… χρόνια το παλεύω αλλά δεν με βλέπω να τα καταφέρνω, ασόβαρες καταστάσεις σε έναν κόσμο που όλο και πιο σκληρός γίνεται. Τα τραγούδια και η μουσική έχουν την δική τους μαγική γλύκα. Εδώ και λίγες μέρες έχω στο γραφείο ένα ποτηράκι με νερό και ένα κλωνάρι γιασεμιού γεμάτο λευκά λουλουδάκια. Δεν ξέρω αν έχετε δοκιμάσει την γλύκα τους ποτέ! Από μικρή στον κήπο μας αναζητούσα αυτά τα λευκά λουλουδάκια, τα ξεκάρφωνα από το μίσχο και ρουφούσα το νέκταρ τους. Μια πνοή γλυκιά στο στόμα … έτσι και με τα τραγούδια… φύγαμε :)​

Πιλοτήριο  13 Αυγούστου

Περιμένω, ένα σωρό πράγματα περιμένω… μέχρι και το πρόγραμμα στον υπολογιστή ή τον κέρσορα που δεν γράφει τόσο γρήγορα όσο σκέφτομαι ! Ας το πάω πιο μεθοδικά το ζήτημα «περιμένω» Αυτή την εβδομάδα περιμένω να πω χρόνια πολλά σε όοοοολες τις Μαρίες (που γιορτάζουν γιατί υπάρχουν και Μαρίες όπως εγω, που δεν γιορτάζουν 15 Αυγούστου) και τις Παναγιώτες καιιιι σε όποιον Παναγιώτη, Πάνο, Τάκη (που δεν είναι Δημήτρης) ή Μάριο γιορτάζει….. Περιμένω τα γενέθλια μου την Παρασκευή, περιμένω να κάνω μια εξέταση αύριο που πρέπει να κάνω και θα λείπω από όσα με περιμένουν (δουλειά, σπίτι φίλοι κλπ) … και περιμένω και αυτή την έκπληξη που μου επιφυλάσσει η ζωή και δεν ξέρω τίποτε για αυτή χαχαχα Πάω γιατί με περιμένουν και μένα !!!!!!

Πιλοτήριο 16 Αυγούστου

Με έπιασε ένας μικρός πανικός χθες! Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ να πω τα χρόνια πολλά σε φίλους και φίλες που γιόρταζαν!!! Τους ξέχασα όλους, ενώ τους περισσότερους οοολο το χρόνο τους έχω μέσα στην καρδιά μου ! Το φατσοβιβλίο καμιά φορά νιώθω πως είναι μια τεράστια μαύρη τρύπα που απειλεί να κατασπαράξει την όποια επικοινωνιακή μου ικανότητα. Είμαι ένα πλασματάκι του ραδιοφώνου, δεν ξέρω αν αυτό λέει κάτι … φύγαμε για δύο ώρες πτήση … σας περιμένω

Πιλοτήριο 17 Αυγούστου

Θα ήθελα ένα μεγάλο πάρτι σαν αυτό ας πουμε της βουλιαγμένης, μόνο που θα το ήθελα αχμμ ας πούμε στο φεγγάρι, για να μπορούν να έρθουν όλοι οι φίλοι μου από όλα τα μέρη της Γης … ΄και θα ήθελα επίσης ο κάθε καλεσμένος που θα καταφτάνει με το διαστημόπλοιο, να βουτά τα δάκτυλά του στην φεγγαρόσκονη και μετά να κάνει «Ετσι» και «Ετσι» και «Ετσι» και να κρατά στα χέρια του ό,τι επιθυμεί από ποτό, γλυκό ή ακόμη και τυροπιτάκι ή σπανακοπιτάκι !!!! Και μετά και μετά και μετά θα ήθελα να με πάρει ο ύπνος … κουρασμένη από το χορό και το γέλιο και τις αγκαλιές και τα χαμόγελα … να με πάρει ο ύπνος με το καπελάκι των γενεθλίων…. και όλοι οι φίλοι μου να φύγουν χωρίς να το καταλάβω … α και μια λεπτομέρεια, αυτό το πάρτυ ΄να γίνεται κάθε χρόνο στα γενέθλια μου !!!! Πάω να διαλέξω τραγούδια … για το Πάρτι Μου 🙂Ακολουθήστε την επιγραφή προς το διαστημοπλοιο !!!!

Πιλοτήριο 20 Αυγούστου​

«Στο χώρο του νούπι δεν μπαίνει κουνούπι!» Ελληνική σχετικά παλιά διαφήμιση! Ένα από αυτά τα διαφημιστικά σλόγκαν… από αυτά που έχουν αποτυπωθεί στην μνήμη και που μαρτυρούν την ηλικία μας (γμτ)! Μια ζωή δεν τα πήγαινα καλά με τα αντι-κουνουπικά, άμα το κουνούπι θέλει να με τσιμπήσει ότι και αν κάνω θα τον βρει τον τρόπο του, να απολαύσει τη σάρκα μου! Παιδικό βίωμα, η μυρωδιά του ξιδιού για να σταματήσει η φαγούρα Η μόνη σίγουρη για μένα προστασία είναι οι σίτες, ένας από τους λίγους λόγους που αγαπώ τα σπίτια στο Μόντρεαλ. Απίστευτο μου έρχονται ένα σωρό διαφημιστικά σλόγκαν από αντικουνουπικά !!!! Μη με κοιτάς έτσι κουνουπάκι !!!!βοηθειάαα!!!!!!

Πιλοτήριο 21 Αυγούστου

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των εθελοντών είναι η δημόσια κριτική όσων δεν έχουν προσφέρει ποτέ εθελοντική εργασία. Δεν ξέρω τι τους πιάνει και αρχίζουν να λένε, να λένε, να λένε, σα να ζηλεύουν τη Χαρά που προσφέρει ο εθελοντισμός ως αμοιβή! Έλα να το κάνουμε μαζί του χρόνου ρε ηλίθιε!!! Κάνε κάτι … για να έχεις και το δικαίωμα να …. Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, οι εθελοντές, βάζουν τον χρόνο τους, το κέφι τους, το χαμόγελό τους, να προσφέρουν χωρίς χρηματική αμοιβή, ακριβώς για να μειώσουν το κόστος, ωστε τα χρήματα της αμοιβής τους να πάνε για τον Χ Ψ σκοπό! Έλα χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ !!!

Πιλοτήριο 23 Αυγούστου

Σήμερα ένας φίλος μου έγραψε «Γυρίζω (από τις καλοκαιρινές διακοπές) στην εργασία μου . Το πιστεύεις χαίρομαι παρα πολύ» Ευλογία η εργασία, όταν νιώθεις ελεύθερος να δημιουργείς ! Διαλέγω τραγουδια και φύγαμε !!!!!

Πιλοτήριο 24 Αυγούστου

​Θέλω να πάω κάπου με τραίνο. Να πάρω ένα μάθημα από τις ράγες, αυτές που τρίζουν και αγκομαχούν από το βάρος, αλλά δεν παρεκκλίνουν από την διαδρομή που τους έχουν ορίσει, ακόμη και αν ορισμένες φορές βγάζουν σπίθες στην προσπάθεια τους να κρατήσουν το συρμό στην χαραγμένη πορεία. Ο συρμός και ο ειρμός της σκέψης μου… δύσκολη η συγκέντρωση!!! Πετάω από δω και από κει, ίσως να φταίει που είναι ακόμη καλοκαίρι! Διαλέγω τραγούδια και φύγαμε

Πιλοτήριο 27 Αυγουστου

Είναι να μην έρθει κρυφά το @μιμένο το λάθος και χωθεί ένα σκαλοπάτι πριν «την εντολή»! Ξοδεύω ένα σωρό χρόνο και φαιά (?) σε υπολογισμούς και επαληθεύσεις, είμαι σίγουρη έως και περήφανη για όλη την εργασία μου και δίνω την τελευταία εντολή μορφοποίησης. Θαυμάζω την ομορφιά, πατώ εντολή εκτύπωσης. Είμαι έτοιμη όλα τέλεια !!! αμ δε!!! Ολα έχουν ανακατευθεί, με έναν ιδιαίτερα φιλοσοφιμένο τρόπο, ικανό να με πλανέψει !!! Το χάος εκτυπώνεται και είμαι σίγουρη, σίγουρη πως όλα είναι σωστά!!! Φτύστε τον κόρφο σας! Ο διάβολος του τυπογραφείου παραμονεύει πάντα ένα σκαλοπάτι πριν την εντολή εκτύπωσης!!!

Πιλοτήριο 29 Αυγούστου

Να ‘μουν στα σύννεφα ψηλά με ένα τηλέφωνο αγκαλιά! Με την μαύρη συσκευή της γιαγιάς μου, έπαιζα για ώρες όταν πήγαινα στο σπίτι της. Οι δύο μου αγαπημένες συσκευές, το τηλέφωνο της Siemens και το καφέ μεγάλο ραδιόφωνο αχμμ δεν θυμάμαι μάρκα ίσως Philips Το επόμενο τηλέφωνο που μου έκανε εντύπωση ήταν αυτό με το οποίο μπορούσες στο δρόμο να ακούσεις και ραδιόφωνο! Το θεώρησα ένα μικρό θαύμα .που σήμερα το υπηρετώ με πάθος, αλλά και παίζω μαζί του αφιερώνοντας κρυφά τραγούδια στους φίλους μου!

Πιλοτήριο 30 Αυγούστου

Κέρασμα! Η ζωή είναι χωρίς αμφιβολία γεμάτη κεράσματα. Επισκέπτες της Γης δεχόμαστε τα καλούδια της, προσκεκλημένοι σε ένα τεράστιο στρωμένο τραπέζι με λουλούδια και ένα σωρό γεύσεις, διαλέγουμε και απολαμβάνουμε τα εδέσματα . Δεν μπορώ να αντισταθώ στην γεύση της μουσικής και των τραγουδιών που για μένα είναι ένα μεγάλο μπολ με καραμέλες. Κάθε μέρα, για δύο ώρες συντροφιά διαλέγουμε τραγούδια, γεμάτα μουσικά γευστικά ευωδιαστά χρώματα ζωής.

Πιλοτήριο 31 Αυγούστου

Φεύγουν τα χρόνια όλα αλλάζουν όλα… μόνο η αγάπη μένει μέσα στην καρδιά! (παλιό τραγούδι) Φεύγει και ο Αύγουστος, ο μήνας των γενεθλίων μου. Κοιτάζω τον Σεπτέμβριο, ξεκινά με ένα πανέμορφο καιρικά Σαββατοκύριακο και μια επίσημη αργία στον Καναδά την Δευτέρα και μετά στις 15 ξεκινούν τα Σαββατιανά… και μετά και μετά έρχονται διάφορες περιπέτειες μέχρι το τέλος της χρονιάς! Κοιτάζω την ατζέντα μου, ΄… τι λες, κανονίζουμε μια βόλτα αυτό το Σαββατοκύριακο? Την Κυριακή και την Δευτέρα θα είμαι ελεύθερη από την «υπηρεσία της ατζέντας»

Εκεί που το Μάταιο ενώνεται με το Θαύμα :)

Καλοκαιρινές διακοπές τόσο όσο… σε ένα προορισμό που διαλέχτηκε μια μέρα πριν !!!

Δεν μου βγαίνει να τα γράψω με την σειρά, γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου… Προορισμός το Πέταλο του Πήγασου. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα. Τρίτη φορά, αυτή τη φορά όχι σε ρόλο ξεναγού αλλά οι δύο μας να εξερευνήσουμε…να ξεκουραστούμε, να ερωτοτροπίσουμε, να κάνουμε όνειρα, να παίξουμε….

Η πρώτη φορά ήταν μαζί Της, παραγματοποιόντας ένα ταξίδι όνειρο ζωής. Ήταν μαζί της που ένιωσα αυτές τις στιγμες : κλικ εδώ στο πέταλο 

Ολα καλά εκεί μπροστά; ναιιιιι όλα καλά εκεί πίσω; ναιιιι! 

Το να ετοιμάσω κάτι για τον δρόμο, είναι κληρονομιά από εκείνη.

Τα πρετσελάκια που σου αρέσουν…

και μέσα στον τέλειο καλοκαιρινό μας φίλο, δροσερά αναψυκτικά νεράκι …και διάφορα … μικρές εκπλήξεις …

Και στη στάση μας δικά μου δικά μου με τα χεράκια μου φτιαγμένα χαμπουργκερ…

Φτάσαμε … βραδάκι … και πιο βραδάκι βγήκαμε βόλτα να ανταμώσουμε την βουή της ορμής! Στο πέταλο του αλόγου, πάντα θα νιώθεις τα δάκρυα της ορμής … άλλες φορές έντονα … άλλες όχι … όπως διατάξει ο αέρας!

Φωτισμένοι δεν μου αρέσουν, γενικά η τουριστική εκμετάλλευση έχει ξεπεράσει τα όρια και αρχίζει να γίνεται αποκρουστική εμπορευματοποίηση….

Αρχιτεκτονικό παιχνίδι της φύσης, ότι πρέπει για δώρο σε έναν αρχιτέκτονα! Κέρδισα και γλυκό σοκολάτας! Τα γενέθλια του Γκρινιάρη, ήταν το καλύτερο άλλοθι και η κρυμμένη μου δύναμη για να βρεθώ και πάλι στο Skylon

Θα περάσει έτσι στα ψηλά το συναισθηματικό σοκ της απουσίας των πέντε χρόνων σου. Είχα ότι χρειαζόμουν για να μπορώ άριστα προστατευμένη να θρηνώ κρυφά κοιτώντας από ψηλά  το μάταιο αλλά και το θαύμα…

Γελώ, η μικρή ξανθιά επαναλαμβάνει  «από δω οι καταρράκτες των πτωχών και από δω οι δικοί μας»! Ο φύλακας άγγελός της μουρμουρά: οι ΜΙΣΟΙ από αυτούς που λες δικούς μας, είναι δικοί μας …Η μικρή είναι σκέτη παραπληροφόρηση αλλά δεν το βάζει κάτω, γιατί αν το βάλει κάτω θα λιώσει στο κλάμα ή θα αφήσει την Στελθ ανεξέλεγκτη να κάνει σκόνη και θρύψαλα τα  αγενή γκαρσόνια…

Ωραίος ο σολομός μαλούμα ε?

σημείωση: Οι καταρράκτες του Νιαγάρα δημιουργήθηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες της τελευταίας εποχής των παγετώνων και δημιουργήθηκαν οι Μεγάλες Λίμνες της Βόρειας Αμερικής. Τότε, το νερό δημιούργησε έναν δρόμο ανάμεσα στις δύο μεγάλες λίμνες Ήρι και Οντάριο και από τότε τα νερά της πρώτης λίμνης χύνονται στην δεύτερη διαμέσου του ποταμού Νιαγάρα, διαβρώνοντας συνεχώς το έδαφος. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίζονται καθώς ο ποταμός χωρίζεται στα δύο από το νησί Goat και αποτελούνται από δύο τμήματα, τους καταρράκτες Horseshoe που βρίσκονται στον Καναδά και τους καταρράκτες Americans Falls που βρίσκονται στις ΗΠΑ. Κάποια στιγμή μετά από χιλιάδες χρόνια, όταν ο ποταμός Νιαγάρας θα έχει διαβρώσει όλο το έδαφος κατά μήκος του, οι δύο μεγάλες λίμνες θα ενωθούν.»

θα ενωθούν όπως ακριβώς το μάταιο με το θαύμα … 

Καληνύχτα Μαμά

Χρόνια πολλά Γκρινιάρη