Στο πιλοτήριο του 17 Φεγγαριού :)

Πιλοτήριο 6 Αυγούστου

Όταν επιστρέφω, από όπου και αν επιστρέφω και όπου επιστρέφω, με πιανει ένα φτερούγισμα στην καρδιά, ένα ας το πούμε «Τρακ» . Θα έχει αλλάξει κάτι, θα με περιμένουν όλα με την ίδια αγάπη, και το πιο σημαντικό θα έχουν την ίδια λαχτάρα της επανένωσης; Επιστροφή στο καθημερινό μου προγραμμα μετά από καλοκαιρινές διακοπές και για αρχη … δεν ανοίγει το τάμπλετ με όλες Τις σημειώσεις μου !!! Χοχοχο

Πιλοτήριο 8 Αυγούστου

Το γνωστό, άντε τώρα να μεταφράσεις στα αγγλικά, αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα, τον Ελληνικό Δεκαπενταύγουστο, πόσο μάλλον έτσι όπως τον περιγράφει η ποιητής. Είναι πολλά που στροβιλίζονται στο μυαλό (?) μου και δεν μπορώ να τα βάλω σε μια τάξη… άτακτες που μπορεί να είναι η σκέψεις ορισμένες φορές, πόσο μάλλον στον δικό μου κόσμο, που δυσκολεύεται και να ακολουθήσει την κυρία λογική. Από την άλλη κάθε μα κάθε καλοκαίρι έχει τα δικά του χρώματα… Εραστές των χρωμάτων φύγαμε

Πιλοτήριο 9 Αυγούστου

Κοιμόνταν χθες το δημιουργικό μας τμήμα αλλά … δεν ήθελε να χάσει την ευκαιρία να φτάσει και σε οργασμό!!! Ετσι λοιπόν γιορτάζει σήμερα την παγκόσμια αυτή μέρα Να λοιπόν η διάσημη πλέον φωτογραφία με τις πασχαλίτσες που ουσιαστικά είναι ζουζούνια που σίγουρα φτάνουν σε οργασμό χαράς, όταν κάθονται στο δάκτυλο μας και εμείς δεν ουρλιάζουμε τρομαγμένοι άπλως λέμε το γνωστό «πέτα πέτα πασχαλίτσα να μου φέρεις δωράκια κλπ κλπ » ​Το χιούμορ μέσα σε επιχειρήσεις μεταξύ των υπαλλήλων δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά όταν ο άλλος πνίγεται!!! Δεν θέλω να γελάσω, να μου βρεις λύση πως στο καλό θα καταφέρω να βρω το λάθος (μαλακία λέγεται επίσημα) που έχω κάνει!!!

Πιλοτήριο 10 Αυγούστου

Τα ακουστικά μου φοράω και ταξιδεύω σε μια προσπάθεια να φτάσω παντού! Ονειροπαρμένη …. τι να πω… χρόνια το παλεύω αλλά δεν με βλέπω να τα καταφέρνω, ασόβαρες καταστάσεις σε έναν κόσμο που όλο και πιο σκληρός γίνεται. Τα τραγούδια και η μουσική έχουν την δική τους μαγική γλύκα. Εδώ και λίγες μέρες έχω στο γραφείο ένα ποτηράκι με νερό και ένα κλωνάρι γιασεμιού γεμάτο λευκά λουλουδάκια. Δεν ξέρω αν έχετε δοκιμάσει την γλύκα τους ποτέ! Από μικρή στον κήπο μας αναζητούσα αυτά τα λευκά λουλουδάκια, τα ξεκάρφωνα από το μίσχο και ρουφούσα το νέκταρ τους. Μια πνοή γλυκιά στο στόμα … έτσι και με τα τραγούδια… φύγαμε :)​

Πιλοτήριο  13 Αυγούστου

Περιμένω, ένα σωρό πράγματα περιμένω… μέχρι και το πρόγραμμα στον υπολογιστή ή τον κέρσορα που δεν γράφει τόσο γρήγορα όσο σκέφτομαι ! Ας το πάω πιο μεθοδικά το ζήτημα «περιμένω» Αυτή την εβδομάδα περιμένω να πω χρόνια πολλά σε όοοοολες τις Μαρίες (που γιορτάζουν γιατί υπάρχουν και Μαρίες όπως εγω, που δεν γιορτάζουν 15 Αυγούστου) και τις Παναγιώτες καιιιι σε όποιον Παναγιώτη, Πάνο, Τάκη (που δεν είναι Δημήτρης) ή Μάριο γιορτάζει….. Περιμένω τα γενέθλια μου την Παρασκευή, περιμένω να κάνω μια εξέταση αύριο που πρέπει να κάνω και θα λείπω από όσα με περιμένουν (δουλειά, σπίτι φίλοι κλπ) … και περιμένω και αυτή την έκπληξη που μου επιφυλάσσει η ζωή και δεν ξέρω τίποτε για αυτή χαχαχα Πάω γιατί με περιμένουν και μένα !!!!!!

Πιλοτήριο 16 Αυγούστου

Με έπιασε ένας μικρός πανικός χθες! Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ να πω τα χρόνια πολλά σε φίλους και φίλες που γιόρταζαν!!! Τους ξέχασα όλους, ενώ τους περισσότερους οοολο το χρόνο τους έχω μέσα στην καρδιά μου ! Το φατσοβιβλίο καμιά φορά νιώθω πως είναι μια τεράστια μαύρη τρύπα που απειλεί να κατασπαράξει την όποια επικοινωνιακή μου ικανότητα. Είμαι ένα πλασματάκι του ραδιοφώνου, δεν ξέρω αν αυτό λέει κάτι … φύγαμε για δύο ώρες πτήση … σας περιμένω

Πιλοτήριο 17 Αυγούστου

Θα ήθελα ένα μεγάλο πάρτι σαν αυτό ας πουμε της βουλιαγμένης, μόνο που θα το ήθελα αχμμ ας πούμε στο φεγγάρι, για να μπορούν να έρθουν όλοι οι φίλοι μου από όλα τα μέρη της Γης … ΄και θα ήθελα επίσης ο κάθε καλεσμένος που θα καταφτάνει με το διαστημόπλοιο, να βουτά τα δάκτυλά του στην φεγγαρόσκονη και μετά να κάνει «Ετσι» και «Ετσι» και «Ετσι» και να κρατά στα χέρια του ό,τι επιθυμεί από ποτό, γλυκό ή ακόμη και τυροπιτάκι ή σπανακοπιτάκι !!!! Και μετά και μετά και μετά θα ήθελα να με πάρει ο ύπνος … κουρασμένη από το χορό και το γέλιο και τις αγκαλιές και τα χαμόγελα … να με πάρει ο ύπνος με το καπελάκι των γενεθλίων…. και όλοι οι φίλοι μου να φύγουν χωρίς να το καταλάβω … α και μια λεπτομέρεια, αυτό το πάρτυ ΄να γίνεται κάθε χρόνο στα γενέθλια μου !!!! Πάω να διαλέξω τραγούδια … για το Πάρτι Μου 🙂Ακολουθήστε την επιγραφή προς το διαστημοπλοιο !!!!

Πιλοτήριο 20 Αυγούστου​

«Στο χώρο του νούπι δεν μπαίνει κουνούπι!» Ελληνική σχετικά παλιά διαφήμιση! Ένα από αυτά τα διαφημιστικά σλόγκαν… από αυτά που έχουν αποτυπωθεί στην μνήμη και που μαρτυρούν την ηλικία μας (γμτ)! Μια ζωή δεν τα πήγαινα καλά με τα αντι-κουνουπικά, άμα το κουνούπι θέλει να με τσιμπήσει ότι και αν κάνω θα τον βρει τον τρόπο του, να απολαύσει τη σάρκα μου! Παιδικό βίωμα, η μυρωδιά του ξιδιού για να σταματήσει η φαγούρα Η μόνη σίγουρη για μένα προστασία είναι οι σίτες, ένας από τους λίγους λόγους που αγαπώ τα σπίτια στο Μόντρεαλ. Απίστευτο μου έρχονται ένα σωρό διαφημιστικά σλόγκαν από αντικουνουπικά !!!! Μη με κοιτάς έτσι κουνουπάκι !!!!βοηθειάαα!!!!!!

Πιλοτήριο 21 Αυγούστου

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των εθελοντών είναι η δημόσια κριτική όσων δεν έχουν προσφέρει ποτέ εθελοντική εργασία. Δεν ξέρω τι τους πιάνει και αρχίζουν να λένε, να λένε, να λένε, σα να ζηλεύουν τη Χαρά που προσφέρει ο εθελοντισμός ως αμοιβή! Έλα να το κάνουμε μαζί του χρόνου ρε ηλίθιε!!! Κάνε κάτι … για να έχεις και το δικαίωμα να …. Δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, οι εθελοντές, βάζουν τον χρόνο τους, το κέφι τους, το χαμόγελό τους, να προσφέρουν χωρίς χρηματική αμοιβή, ακριβώς για να μειώσουν το κόστος, ωστε τα χρήματα της αμοιβής τους να πάνε για τον Χ Ψ σκοπό! Έλα χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ !!!

Πιλοτήριο 23 Αυγούστου

Σήμερα ένας φίλος μου έγραψε «Γυρίζω (από τις καλοκαιρινές διακοπές) στην εργασία μου . Το πιστεύεις χαίρομαι παρα πολύ» Ευλογία η εργασία, όταν νιώθεις ελεύθερος να δημιουργείς ! Διαλέγω τραγουδια και φύγαμε !!!!!

Πιλοτήριο 24 Αυγούστου

​Θέλω να πάω κάπου με τραίνο. Να πάρω ένα μάθημα από τις ράγες, αυτές που τρίζουν και αγκομαχούν από το βάρος, αλλά δεν παρεκκλίνουν από την διαδρομή που τους έχουν ορίσει, ακόμη και αν ορισμένες φορές βγάζουν σπίθες στην προσπάθεια τους να κρατήσουν το συρμό στην χαραγμένη πορεία. Ο συρμός και ο ειρμός της σκέψης μου… δύσκολη η συγκέντρωση!!! Πετάω από δω και από κει, ίσως να φταίει που είναι ακόμη καλοκαίρι! Διαλέγω τραγούδια και φύγαμε

Πιλοτήριο 27 Αυγουστου

Είναι να μην έρθει κρυφά το @μιμένο το λάθος και χωθεί ένα σκαλοπάτι πριν «την εντολή»! Ξοδεύω ένα σωρό χρόνο και φαιά (?) σε υπολογισμούς και επαληθεύσεις, είμαι σίγουρη έως και περήφανη για όλη την εργασία μου και δίνω την τελευταία εντολή μορφοποίησης. Θαυμάζω την ομορφιά, πατώ εντολή εκτύπωσης. Είμαι έτοιμη όλα τέλεια !!! αμ δε!!! Ολα έχουν ανακατευθεί, με έναν ιδιαίτερα φιλοσοφιμένο τρόπο, ικανό να με πλανέψει !!! Το χάος εκτυπώνεται και είμαι σίγουρη, σίγουρη πως όλα είναι σωστά!!! Φτύστε τον κόρφο σας! Ο διάβολος του τυπογραφείου παραμονεύει πάντα ένα σκαλοπάτι πριν την εντολή εκτύπωσης!!!

Πιλοτήριο 29 Αυγούστου

Να ‘μουν στα σύννεφα ψηλά με ένα τηλέφωνο αγκαλιά! Με την μαύρη συσκευή της γιαγιάς μου, έπαιζα για ώρες όταν πήγαινα στο σπίτι της. Οι δύο μου αγαπημένες συσκευές, το τηλέφωνο της Siemens και το καφέ μεγάλο ραδιόφωνο αχμμ δεν θυμάμαι μάρκα ίσως Philips Το επόμενο τηλέφωνο που μου έκανε εντύπωση ήταν αυτό με το οποίο μπορούσες στο δρόμο να ακούσεις και ραδιόφωνο! Το θεώρησα ένα μικρό θαύμα .που σήμερα το υπηρετώ με πάθος, αλλά και παίζω μαζί του αφιερώνοντας κρυφά τραγούδια στους φίλους μου!

Πιλοτήριο 30 Αυγούστου

Κέρασμα! Η ζωή είναι χωρίς αμφιβολία γεμάτη κεράσματα. Επισκέπτες της Γης δεχόμαστε τα καλούδια της, προσκεκλημένοι σε ένα τεράστιο στρωμένο τραπέζι με λουλούδια και ένα σωρό γεύσεις, διαλέγουμε και απολαμβάνουμε τα εδέσματα . Δεν μπορώ να αντισταθώ στην γεύση της μουσικής και των τραγουδιών που για μένα είναι ένα μεγάλο μπολ με καραμέλες. Κάθε μέρα, για δύο ώρες συντροφιά διαλέγουμε τραγούδια, γεμάτα μουσικά γευστικά ευωδιαστά χρώματα ζωής.

Πιλοτήριο 31 Αυγούστου

Φεύγουν τα χρόνια όλα αλλάζουν όλα… μόνο η αγάπη μένει μέσα στην καρδιά! (παλιό τραγούδι) Φεύγει και ο Αύγουστος, ο μήνας των γενεθλίων μου. Κοιτάζω τον Σεπτέμβριο, ξεκινά με ένα πανέμορφο καιρικά Σαββατοκύριακο και μια επίσημη αργία στον Καναδά την Δευτέρα και μετά στις 15 ξεκινούν τα Σαββατιανά… και μετά και μετά έρχονται διάφορες περιπέτειες μέχρι το τέλος της χρονιάς! Κοιτάζω την ατζέντα μου, ΄… τι λες, κανονίζουμε μια βόλτα αυτό το Σαββατοκύριακο? Την Κυριακή και την Δευτέρα θα είμαι ελεύθερη από την «υπηρεσία της ατζέντας»

Advertisements

Εκεί που το Μάταιο ενώνεται με το Θαύμα :)

Καλοκαιρινές διακοπές τόσο όσο… σε ένα προορισμό που διαλέχτηκε μια μέρα πριν !!!

Δεν μου βγαίνει να τα γράψω με την σειρά, γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου… Προορισμός το Πέταλο του Πήγασου. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα. Τρίτη φορά, αυτή τη φορά όχι σε ρόλο ξεναγού αλλά οι δύο μας να εξερευνήσουμε…να ξεκουραστούμε, να ερωτοτροπίσουμε, να κάνουμε όνειρα, να παίξουμε….

Η πρώτη φορά ήταν μαζί Της, παραγματοποιόντας ένα ταξίδι όνειρο ζωής. Ήταν μαζί της που ένιωσα αυτές τις στιγμες : κλικ εδώ στο πέταλο 

Ολα καλά εκεί μπροστά; ναιιιιι όλα καλά εκεί πίσω; ναιιιι! 

Το να ετοιμάσω κάτι για τον δρόμο, είναι κληρονομιά από εκείνη.

Τα πρετσελάκια που σου αρέσουν…

και μέσα στον τέλειο καλοκαιρινό μας φίλο, δροσερά αναψυκτικά νεράκι …και διάφορα … μικρές εκπλήξεις …

Και στη στάση μας δικά μου δικά μου με τα χεράκια μου φτιαγμένα χαμπουργκερ…

Φτάσαμε … βραδάκι … και πιο βραδάκι βγήκαμε βόλτα να ανταμώσουμε την βουή της ορμής! Στο πέταλο του αλόγου, πάντα θα νιώθεις τα δάκρυα της ορμής … άλλες φορές έντονα … άλλες όχι … όπως διατάξει ο αέρας!

Φωτισμένοι δεν μου αρέσουν, γενικά η τουριστική εκμετάλλευση έχει ξεπεράσει τα όρια και αρχίζει να γίνεται αποκρουστική εμπορευματοποίηση….

Αρχιτεκτονικό παιχνίδι της φύσης, ότι πρέπει για δώρο σε έναν αρχιτέκτονα! Κέρδισα και γλυκό σοκολάτας! Τα γενέθλια του Γκρινιάρη, ήταν το καλύτερο άλλοθι και η κρυμμένη μου δύναμη για να βρεθώ και πάλι στο Skylon

Θα περάσει έτσι στα ψηλά το συναισθηματικό σοκ της απουσίας των πέντε χρόνων σου. Είχα ότι χρειαζόμουν για να μπορώ άριστα προστατευμένη να θρηνώ κρυφά κοιτώντας από ψηλά  το μάταιο αλλά και το θαύμα…

Γελώ, η μικρή ξανθιά επαναλαμβάνει  «από δω οι καταρράκτες των πτωχών και από δω οι δικοί μας»! Ο φύλακας άγγελός της μουρμουρά: οι ΜΙΣΟΙ από αυτούς που λες δικούς μας, είναι δικοί μας …Η μικρή είναι σκέτη παραπληροφόρηση αλλά δεν το βάζει κάτω, γιατί αν το βάλει κάτω θα λιώσει στο κλάμα ή θα αφήσει την Στελθ ανεξέλεγκτη να κάνει σκόνη και θρύψαλα τα  αγενή γκαρσόνια…

Ωραίος ο σολομός μαλούμα ε?

σημείωση: Οι καταρράκτες του Νιαγάρα δημιουργήθηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες της τελευταίας εποχής των παγετώνων και δημιουργήθηκαν οι Μεγάλες Λίμνες της Βόρειας Αμερικής. Τότε, το νερό δημιούργησε έναν δρόμο ανάμεσα στις δύο μεγάλες λίμνες Ήρι και Οντάριο και από τότε τα νερά της πρώτης λίμνης χύνονται στην δεύτερη διαμέσου του ποταμού Νιαγάρα, διαβρώνοντας συνεχώς το έδαφος. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίζονται καθώς ο ποταμός χωρίζεται στα δύο από το νησί Goat και αποτελούνται από δύο τμήματα, τους καταρράκτες Horseshoe που βρίσκονται στον Καναδά και τους καταρράκτες Americans Falls που βρίσκονται στις ΗΠΑ. Κάποια στιγμή μετά από χιλιάδες χρόνια, όταν ο ποταμός Νιαγάρας θα έχει διαβρώσει όλο το έδαφος κατά μήκος του, οι δύο μεγάλες λίμνες θα ενωθούν.»

θα ενωθούν όπως ακριβώς το μάταιο με το θαύμα … 

Καληνύχτα Μαμά

Χρόνια πολλά Γκρινιάρη

Μου τράβηξε την προσοχή !

Θυμάμαι σε κάθε θάνατο που συνάντησα στη ζωή μου, ένα κομμάτι του θρήνου ήταν η κίνηση, πώς να το πω.. ο ρυθμός μέσα από μεθοδικές ενέργειες…. η ταφή, η τροφή, ο ρουχισμός, το ξεκαθάρισμα των ανούσιων από τα ουσιαστικά…. κινήσεις που βοηθούσαν το θρήνο να θρέψει την ελπίδα, την αισιοδοξία και το χαμόγελο… σιγά σιγά.

Από μικρή παρακολουθούσα τις κινήσεις των μεγάλων, τότε δεν ήξερα τι σημαίνει θάνατος και τι ζωή. Ως γνήσια κλαψιάρα όμως ήξερα πως ένα δυνατό φύσημα της μύτης ήταν αρκετό για να με κάνει να σταματήσω να κλαίω…

Τον τελευταίο καιρό όλο προσπαθώ να κρυφτώ για λίγο στην ηρεμία της χαρτόκουτάς μου και όλο με βρίσκουν και με ξεμυαλίζουν διάφορα…

Για τα μεγάλα τραγικά νέα, αφού εξασφάλισα πως όλοι οι φίλοι μου είναι καλά, χώθηκα κάτω από την ομπρέλα οργανισμών της παροικίας. Δεν θέλω όμως να γράψω για αυτό…

Θέλω να γράψω για την συζήτηση που είχα με τον Σπούξη, καθώς ο καρκίνος επέστρεψε και πάλι στο Σκούψη πριν προλάβει να κάνει μεταμόσχευση μυελού (λευχαιμία) και δεν μπορεί να αντέξει άλλη χημειοθεραπεία, οι γιατροί στην Βοστόνη του σύστησαν να μπει σε πειραματικό φάρμακο… σκέφτηκα τον Πέτρο ίσως να είναι ίδια μέθοδος … μάλλον ίδια είναι γιατί κάτι μου έλεγε περί Cd. Χθες με πήραν τηλέφωνο… και οι δύο στο αυτοκίνητο… ο μεγάλος κατάλαβα πως μου ζητούσε να δώσω δύναμη στον μικρό  … άφησα τη μικρή θεά να κελαηδά και να τους ακούω να την πειράζουν… η ουσία είναι πως ο Σκούξης ξεκινά θεραπεία την Δευτέρα.

Χθες μίλησα και με την αδελφή μου στο Λονδίνο. Μετακομίζει σε άλλο σπίτι, οι ενοικιάσεις σπιτιών στο Λονδίνο είναι ένα τεράστιο μπέρδεμα … η ουσία είναι πως η αδελφή μου είχε όρεξη να μιλήσει, και όταν η αδελφή μου μιλά πολύ, είναι γιατί θέλει πολλά χάδια …

Τραβώ το μυαλό (?) από όλα και το φέρνω στο σήμερα. Σήμερα το παλιό μου παλτό έχει τη γιορτή του, αχ αυτό το τάμα … να ναι καλά… μόνο αυτό … Φτάσαμε στο γραφείο με δύο μεγααααλα κουτιά γλυκά, τα έβαλε δίπλα στην καφετέρια και κόλλησε στον τοίχο ένα χαρτί «να με χαίρεστε» … τον άτιμο με κάνει πάντα να γελώ !

Αυτή η φωτογραφία είναι λίγο άσχετη, μου τράβηξαν την προσοχή όμως και ας μην κατάφερα τελικά μέσα στην βιασύνη μου να εστιάσω επάνω τους … βγήκαν λίγο θολά αλλά παραμένουν να είναι ρουμπινάκια της φύσης

Είναι κοντά οκτώ το βράδυ και ακόμη δεν έχει επιστρέψει από την εργασία του… όσο και αν στενοχωριέμαι που ξεπατώνεται, κάπου χαίρομαι που είναι καλά, τόσο καλά ώστε να δημιουργεί μέσα από την εργασία του και να λειτουργεί ως ένας θαυμάσιος πυροσβέστης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Οταν τα λλ κοιτάζονται :)



Στο εργαστήριο των γιορτινών ημερών, με πρωταγωνιστές τα σποράκια. Το προηγούμενο Σάββατο φτιάξαμε τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες μας. 

IMG-0619.jpg

Αυτό το Σάββατο είχαμε την γιορτή. Καλογυαλισμένα τα σποράκια μου έδωσαν τον πιο λαμπερό τόνο στην γιορτή. Μπλέχτηκαν οι δροσερές τους φωνές με τα γκλιν γκλιν από κάποια τριγωνάκια, πέταξε στην αίθουσα η χαρά, η ελπίδα,  και αγκάλιασε όλους τους γονείς. 

Από την Παρασκευή το βράδυ, ο περίεργος τύπος με τα κόκκινα μου έδωσε 18 όμορφα μικρά πακέτα, το κάθε ένα με το όνομα του σπορακίου. Η αποστολή ήταν απλή, μετά την γιορτή και εφόσον τα σποράκια μου πουν το τραγούδι τέλεια (δεν υπήρχε περίπτωση να μην το πουν τέλεια) επιστρέφω μόνη μου στην τάξη, όπου οι γονείς έρχονται να πάρουν τον έλεγχο και και και το δωράκι.


 IMG-0639.jpg

Γέμισα τόσο μα τόσο που ελάχιστη σημασία έχουν για μένα δύο αρκετά σημαντικές εκδηλώσεις. Η αλήθεια είναι πως δεν ήξερα μέχρι σήμερα τι είναι τα θυρανοίξια και θα ήθελα να παρακολουθήσω σήμερα αυτή τη τόσο ξεχωριστή λειτουργία. Περισσότερο γιατί γίνεται για μια εκκλησία που πριν από δυο και χρόνια παραδόθηκε στις φλόγες. Σήμερα είναι πανέτοιμη ξανακτισμένη, ένα μικρό στολίδι της ελληνικής παροικίας. Θα πήγαινα αν δεν ένιωθα λίγο αρρωστούλα και αρκετά κουρασμένη … 

Μπαίνουμε στην τελευταία εβδομάδα, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μια εβδομάδα περίεργη θα έλεγα, σε αναμονή κάποιων εξελίξεων

Η ματιά μου χαϊδεύει τα δώρα που μου έκαναν οι γονείς, και ντροπαλά γεμάτα χάρα μου πρόσφεραν τα μικρά μου … καλή σοδιά και φέτος, όμως καλύτερη από όλες το λ λ στο πολλά μιας κάρτας, από την Στεφανία με τα δύο λ να κοιτάζονται κατάματα κόντρα στο εν δυο της στοχίσεως 

Καληνύχτα Μορεάλη μου… 🙂


 

Το προλαβαίνουμε ανοιχτό :)

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=j2XX369Zwu0[/embedyt]

Φυλακίζω κάτι μαγικό. Κατάφερα μέσα στην μαγεία που μου χάριζε να κλέψω την συνταγή. Στις μαγικές στιγμές οι συνταγές είναι πάντα καλά κρυμμένες μέσα στην απόλαυση… Σε πετούν ψηλά σε οργασμικούς ουρανούς και άντε εσύ να βρεις το μυαλό (?) να αντιγράψεις το μοναδικό καλά κρυμμένο συστατικό. 

και που λες εξοχικό του μυαλού μου από το πρωί της Κυριακής μάζεψα ήλιο στον μπαλκόνι. Μόνο μου μέλημα το κοτόπουλο με τις πατατούλες στο φούρνο. Γουργούριζα στον ήλιο … γουργουριζε το παλιό μου παλτό για την νοστιμιά της πατατούλας… βρεθήκαμε στο κρεββάτι να γουργουρίζουμε και οι δύο… 

ξαφνικά γουργούρισε το στομαχάκι μας για γλυκό… μιλφέιγ από ένα συγκεκριμένο ζαχαροπλαστείο…. Το προλαβαίνουμε ανοιχτό? Φεύγουμε τώρα… μισή ώρα δρόμος …. Το προλάβαμε αλλά δεν είχε μιλφέιγ πήραμε δύο άλλα γλυκάκια να τα δοκιμάσουμε και … σοκοφρέττες με λευκή σοκολάτα. 

Που πάμε… πάμε να πάρουμε καφέ και να κυνηγήσουμε το ηλιοβασίλεμα. 

Πυξίδα μας μόνο ο ουρανός στο σημείο που σιγά σιγά έδυε ο ήλιος… σπίτια, δέντρα ψηλά, ξαφνικές στροφές στο δρόμο …δρόμοι που έχασαν την σημασία του ονόματος τους…  αλλάζαμε πορεία … να μας φτάσει η βενζίνη για επιστροφή… να να εδώ καλά είναι … τι είναι … κάτι είναι ποιός ξέρει…. 

20170723_203336.jpg

Απόλαυση ο ζεστός καφές, το ζεστό φιλί, η ζεστή αγκαλιά… μικρά παιδιά που χάθηκαν,  το ένα μέσα στο άλλο βρέθηκαν έφηβοι σε ερωτική στιγμή με το ηλιοβασίλεμα να τους χαζεύει και να χαίρεται που πήγαμε να το βρούμε  

Τόσο απλό, αυτή είναι η δύναμη στη σχέση μας … 

Τετάρτη βράδυ 26 Ιουλίου, λίγο πριν κοιμηθώ δεν ξεχνώ το τάμα της ημερομηνίας αυτής …σε μια πανέμορφη γωνιά στα Τέμπη … 

Χρόνια πολλά σε ευχαριστώ