Παλιοί και νέοι έρχονται φεύγουν :)

Από τον 2007 κρατώ αυτό το ημερολόγιο, μια καληνύχτα μια χαρτόκουτα μυαλού. .. με τα χρόνια τείνω να πιστέψω πως γράφω με την ελπίδα πως κάποιος τελικά θα διαβάσει, και αυτός ο κάποιος είμαι εγώ, με την αγωνία να μην ξεχάσω αχμμμ ή μήπως να μην ξεχαστώ Ουπς η ξανθιά αμπέλια πλέκει και πρέπει να την σταματήσω γιατί άλλο είναι το θέμα μου.

Συνέχεια λοιπόν των διακοπών μου, εκεί στην Ελλάδα, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε και το μπλογκάκι μου. Φεύγουν έρχονται, έρχονται φεύγουν… διαβάζουν για να σχολιάσουν σχολιάζουν για να σχολιαστούν διαβάζουν και σιωπούν, και μερικοί μένουν. Μένουν στην καρδιά μου, και από αυτούς όλο και κάποιοι σφηνώνονται στην καρδιά μου, και γινόμαστε αυτό που λέμε καλοί φίλοι. Η Βιβή, ο Δημήτρης, η Εύη, η Μαλίνα, ο Πέτρος, ο Γιάννης είναι πια δικοί μου άνθρωποι… τους έχει ανάγκη η καρδιά μου…

Σαν παρέα δύσκολα ταιριάζουν, παρόλο που ξεκινήσαμε μεγάλη παρέα μπλογκοσυναντήσεων, γίναμε μικρές παρέες, έτσι γίνεται πάντα, καθώς περνούν τα χρόνια…άλλωστε από τους «παλιούς» δεν με διαβάζει κανένας αχμμ άντε σχεδόν κανένας… και που έγραψα για συναντήσεις …χλωμό το είδα χαχαχ

Η Βιβή, ο Πέτρος και η Εύη μου έκαναν την χάρη να να πούμε υπό μορφή παρέας, καφεδάκι λοιπόν…. Άναψαν τα γέλια, καθώς αυτοί οι συγκεκριμένοι, με μένα την ακόμα πιο συγκεκριμένη, ε θα γυρίσουμε και δύο φορές το The Mal πριν κατορθώσουμε να βρεθούμε όλοι στον ίδιο σημείο!

Άναψαν τα γέλια της ψυχής μου γιατί με αυτούς τους συγκεκριμένους όσο συγκεκριμένη και αν είμαι, δεν θα είμαι ποτέ το θέμα ΕΓΩ, όλο θα πολυλογούν και πάνω που θα πιστεύω πως ήρθε επιτέλους η σειρά μου να λάμψω ο Πέτρος θα κάνει μια ερώτηση στην Εύη ή στην Βιβή και θα χάνω πάλι τη σειρά μου!!! Θεά σου λέει ο άλλος… και σα να μην φτάνει αυτό το μέγα βάσανο μου, η Εύη αποφάσισε να παντρευτεί και να κάνει και μωράκι!!! Απόλαυση ήταν σκέτη απόλαυση αλλά πάει, πάει και η μοναδική ελπίδα να μονοπωλήσω καθώς και η τελευταία μου ελπίδα να μην αρέσει ο μπόμπιρας στο Πέτρο έπεσε στο κενό!! Ο μικρός σφετεριστής του θρόνου μου, έκανε το σοφότερο, χαμογελούσε σε όλους και στο καθένα ξεχωριστά, δεν γκρίνιαζε, και δέχονταν κάθε αγκαλιά και προσφορά και πάνω από όλα φορούσε αυτή την παραλλαγή

 

Ανοίγω ένα από τα μικρά κουτάκια που έφερα από την Ελλάδα. Έχει την σφιχτή αγκαλιά του Δημήτρη, το ξεμονάχιασμα της Μαλίνας, τα χαδάκια της Βιβής τύπου «σώπα σώπα δεν πειράζει που δεν θα καταφέρεις να βγάλεις άχνα εμείς σε αγαπάμε και έτσι» – έχει την λαμπερή πολυλογία της μαμάΕυης, έχει το παράπονο του Πέτρου-σκατά τα έκανες αλλά σε αγαπώ-

Παλιοί μπλόγκερς φίλοι που τους έχω ανάγκη και που πραγματικά μου λείπουν από την ζωή μου στην Μορεάλη.

Νέοι μπλογκερς, δέχτηκαν πρόσκληση και είχαν την δυνατότητα να έρθουν… γιατί έχουμε και τον Γιώργο που νομίζω σε κάθε ευκαιρία θα με στριμώχνει να μου γκρινιάζει που δεν κατάφερε να έρθει,… και είναι και η Στεφανία που έως και σκέφτεται με όλα τα μαγικά της φίλτρα να κατασκηνώσει σε κάποια από τις πλατείες του Παγκρατίου και είναι και είναι ….

Ο παλιός Γιάννης μου, ήρθε πρώτος ή μάλλον για να είμαι ακριβής με περίμενε… προσεκτικός σα να είμαι κινέζικη πορσελάνη, κρίκος δυνατός που φαίνεται να με αντέχει …διαλέξαμε μαζί το τραπέζι, σε στρατηγικό σημείο …. Αναρωτιόμασταν θα έρθει τελικά κανείς … και ποιος …και πώς θα μας αναγνωρίσει … και δώστου να φωνάζω άσχετα και ο ολοκάθαρα «Στο Μόντρεαλ που λες Γιάννη μου» για να ακούν οι περαστικοί !!

Άστραψε το χαμόγελό της, έχυσα τον φραπέ μου… πανικός χαράς…. Κατερίνα, πραγματικά της ζωής το αεράκι, έφερε και το φύλακα άγγελό της που ευτυχώς με συμπάθησε! Η Κατέρινα μου που αβίαστα άνοιξε την αγκαλιά της στην νέα μπλογκογειτονιά, αποφασισμένη να τα μεταφράσει όλα … τέλεια μεταφράστρια, που εκτός από την δουλειά της, είναι καλή και στο να μεταφράζει το σύνθετο σε απλό!

«Μείνετε εκεί ότι και αν μου συμβεί θα τα καταφέρω» …  σιγά μην φεύγαμε αν δεν ερχόνταν!! Η Μαρία Γ. χρόνιααα τώρα με ζηλεύει φθονερά που ζω ως άλλη βασίλισσα του Χιονιού και εγώ την ζηλεύω φυσικά, για το ξόρκι που κατέχει να ελευθερώνει το ακουστικό!!!  Το πείσμα της είναι αληθινό, το χαμόγελο της δυνατό, η ευστροφία της διαβολική, και η αγκαλιά της μια τεράστια αγκαλιά … μου έκανε δώρο κρυστάλλινη δύναμη.

Για την άλλη την τσαπερδώνα, αυτή ντε την Σμαραγδούλα τι να πω!!! Κόβει το μάτι της και το αυτί της μην σας πω! Μεγαλώνει πρίγκιπες, είναι λαμπερή, παιχνιδιάρα, και κρύβει πολύ καλά το τσεκούρι … τόλμα … τόλμα να ξεχαστείς, χρααατσ σε έκανε κομματάκια… αλλά δεν θα σε κάνει…όταν σε επιλέγει της κάνεις, ακριβώς, δίχως εκπτώσεις.

Εκείνος που δεν θυμάμαι πριν από ποιόν και μετά από ποιον ήρθε ήταν ο Διονύσης. μάλλον γιατί έφτασε σε ταυτόχρονη διαφορετική στιγμή με τον γοητευτικό μου κύριο Λι μου που και καλά ήρθε να γνωρίσει τους φίλους του! Από την πρώτη ματιά υπογραμμίστηκε ο τεράστιος ερωτάς μας! Τόσο πληθωρικό θηλυκό που είμαι πως να μου ξεφύγει… και πως να τον αφήσω να μου ξεφύγει!!! Οι φίλοι μας, μας κράτησαν σε απόσταση, απέναντι στο στρογγυλό τραπέζι, εκείνος σεμνός με προθέσεις εξ και προ και εγώ ο ορισμός της καταστροφής και της διαφθοράς… δεν ήταν να μας βάλουν δίπλα δίπλα … πάλι καλά, γιατί έτσι μέσα στα γέλια, τα γλυκά λόγια, τις πύρινες ματιές … μπόρεσα να διακρίνω το θλιμμένο κουρασμένο, βλέμμα του Διονύση… τόσο όσο …και μετά και μετά βγάλαμε φωτογραφίες…

και κρατούσαν οι χοροί γύρω από το στρογγυλό τραπέζι, και όλοι γνωριζόμασταν από την αρχή με τις συνοπτικές διαδικασίες ανοιχτής καρδιάς… και μετά και μετά έπρεπε ένας ένας να φύγουν ..

ξέρεις δεν θα γράψω άλλο, όσοι έχουν γράψει έστω και μια φορά σε μπλογκ έχουν γνωρίσει αυτή την αστραπιαία διαδικασία … Ανοίγουν οι καρδιές στις συναντήσεις των μπλόγκερς … πολλές πολλές πολλές… όλα αυτά τα χρόνια παααρα πολλές… και όμως λίγες παραμένουν τελικά, λίγες ταιριάζουν, λίγες επιμένουν …

αλήθεια … δεν είχα χρόνο … δύσκολες οι κοινές ταυτόχρονες τροχιές…

Καληνύχτα χαρτόκουτά μου 🙂

 

Advertisements

Το Σφηνάκι μου Παντρεύεται :)

Πιλοτήριο Αυγουστου

Κάντε ένα διάλειμμα! Είναι εκείνη η πανέμορφη στιγμή που με αφορμή ένα τραγούδι, ένα λουλούδι, ένα γλύκισμα…σταματώ το χρόνο από κάθε δραστηριότητα. Το μυαλό μπλοκάρει κάθε συλλογισμό και αφήνει τις πέντε αισθήσεις να ταξιδέψουν στον ουρανό. Μικρές αφορμές, μικρές χαρές …. το έχω ξαναγράψει, επαναλαμβάνομαι ..

Πιλοτήριο Αυγουστου

Κουκλάκια. Φιγούρες μικρές από διάφορα υλικά. Θυμάμαι την πρώτη τη Μπάρμπι, μετά τα lego, και μετά ένα σωρό μινιατούρες παιδικών ηρώων. Όσοι έχουν μικρά παιδιά γνωρίζουν πως, σε κάθε τσέπη παιδικών ρούχων θα βρουν χωμένο ένα τόσο δα παιχνιδάκι, όπως το γνωρίζει και η ηλεκτρική σκούπα, για να μην πω για τα ατυχήματα στις πατούσες μας. Εκείνο που ίσως ξεχνάμε είναι πως αυτή την παιδική αγάπη της μινιατούρας την έχουμε και οι μεγάλοι. Μπρελόκ, διακοσμητικά αυτοκινήτου, αυτοκινητάκια, δαχτυλήθρες, ένας μικρός κοφτής πούρων, ένα λογότυπο…

Πιλοτήριο τελευταίας μέρας Αυγουστου

Μποστάνια! Έχουν βάλει σκοπό να με τρελάνουν οι φίλες μου, κυρίως όσες μένουν στο Μόντρεαλ Δεν ξέρω τι συμβαίνει όμως οι φωτογραφίες έρχονται βροχή, από διαφορά ζαρζαβατικά που έχουν καλλιεργήσει ακόμη και στο μπαλκόνι τους! Πάνε και έρχονται τα ξωτικά και μεταφέρουν φασολάκια, κολοκύθια, ντομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες. Να πω την αλήθεια η ξανθιά νιώθω θεά που της προσφέρουν στα πόδια της,  καλάθια από τις σοδειές τους!!! Μετά ξυπνώ!!!!!…..

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=i2PFGXLe3z4[/embedyt]

Ο χρόνος που χάνουμε… Σήμερα κάπου διάβασα «Ζούμε από την ανοχή των άλλων, όλοι το ξέρουν αυτό». και εγώ διάβασα λάθος τη λέξη. Ζούμε από την «αντοχή» των άλλων. Διάβασα αντοχή και άρχισα να μετρώ τις αντοχές των δίπλα μου, και το πόσο αντέχω εγώ. 

Πόσο θα ήθελα να είμαι στην Ελλάδα. Το Σάββατο αυτό παντρεύεται το Σφηνάκι μου. Έτσι το ονόμασα όταν το γνώρισα εδώ στα μπλογκς, μετά στο Ασμπέτα. Μετά λίγο πριν φύγω άρχισε να οργανώνει διάφορα. Όταν έφυγα και ήρθα εδώ, κατάφερε τον πρώτα Χριστούγεννα και μου έστειλε μια τεράααααστια κούτα με δωράκια από όλους τους Ασμπετιανούς. … φύλακας άγγελος των λίγων πραγμάτων μου και μυστικών κάποια στιγμή .. κάποια στιγμή ενωθήκαμε τέσσερα κορίτσια στον κύκλο που μαύρου δακτυλιδιού… Στα δύσκολα της μητέρας μου ήταν εκεί … 

Τους τελευταίους μήνες ζει μέσα στο άγχος του γάμου, Να τα οργανώσει όλα οι αντοχές της δίνουν ζωή στο Χρυσάνθεμο της. Καλώ όλες τις νεράιδες να της στείλουν την δύναμη να συγκεντρωθεί στην χαρά της, στις μοναδικές στιγμές μιας γιορτής μιας ευλογίας για να ξεκινήσει ένας βίος ανθόσπαρτος.

Όλες οι νεράιδες να πάτε να την βοηθήσετε ΑΜΕΣΩΣ!!

Πόσο θα ήθελα να ήμουν Ελλάδα !!!

Ξόρκι σε δακτυλήθρα :)

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=sY2WIFGQttE[/embedyt]


Το ξόρκι μικρής δακτυλήθρας


Στο κύκλο μαύρου δακτυλιδιού 

βάζω κόκκινο σάλι, σκουφί, και βούρτσα

σταγόνες τύχης στη μικρή δακτυλήθρα 

επιθυμία διαταγή

στην πόλη που δείχνει το δάκτυλο 

όπου η στέγη και η θέση

γραμμένα στη σωστή σειρά

την Πέμπτη περιμένουν

τύχη δακτυλήθρα 

επιθυμία θέση 

στην ίδια 

πόλη  


Πας καλά που περιμένεις την θέα ???

Μόνη σου μόνη σου .. είσαι μονομάχος 

εγώ εδώ … 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Οταν μιλάω ασταμάτητα :)

κάπως πρέπει να εκφραστεί το έχει έχει ανάγκη…

Εχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία… που μιλάει ασταμάτητα..είναι από το ταξίδι μου στη Αθήνα, και μάλιστα σχεδόν στην εκπνοή του ταξιδιού … Θέλω να γράψω πως ήταν η ομορφότερη στιγμή μα φοβάμαι μην αδικήσω τις τόσες άλλες όμορφες στιγμές που πέρασα…

Έχω στην κατοχή μου μια φωτογραφία που μιλάει ασταμάτητα…

Έφτασα πρώτη με το μετρό στο Σύνταγμα του Αυγούστου. Πλατεία με  ό,τι δρώμενο μπορείς να φανταστείς.  Πέμπτη απόγευμα… Οι συζητήσεις που άκουγα τόσο διαφορετικές … πηγή που συνέχεια αναβλίζει  για όποιον θέλει να γράψει βιβλίο

Να μαι  και εγώ! Περιμένω τα κορίτσια του μαύρου δαχτυλιδιού…μια ιστορία ακόμη. Τα κορίτσια … οι φίλες μου … τέσσερις μαζί με μένα  … Χαρούμενη που είμαι…. θα συναντηθούμε όλες μαζί!!! Έφτασα νωρίτερα και απολάμβανα την αγωνία μου για να έρθουν .. Δεν άργησαν οι δύο και…. μια εγώ… τρεις… Που πάμε? αχα… θα ξεποδαριαστούμε πάλι … Κατεβήκαμε την Μητροπόλεως …γκρίνιαζα …μου αρέσει να έχω παρέα στην γκρίνια …Να την και η τρίτη…ωραία συμπληρωθήκαμε …  Τρεις και μια εγώ τέσσερις … Οδηγός η κοκκινομάλλα … Αυτή πάντα ενώνει και ψαχουλεύει για το καλύτερο, θέλει να μας ανεβάσει σε ταράτσα ξενοδοχείου… συγκεκριμένου ξενοδοχείου… και τι δεν της λέμε χαχαχαχαχα πόσο χαρούμενη είμαι … γκρινιάζω με παρέα !!!

Στην τελευταία γκρίνια …μας παρουσίασε με θεατρική υπόκλιση το ξενοδοχείο…. άντε να δούμε…. ασανσέρ…

Έχω μια φωτογραφία στην κατοχή μου

μιλάει μιλάει  μιλάει συνέχεια…  δεν βρίσκω τον τρόπο να περιγράψω την ομορφιά της ταράτσας …

Σε ταράτσα  λοιπόν, τέσσερις γυναίκες και μια η Ακρόπολη πέντε… «Ποια είναι η πιο όμορφη;» ρωτάω τον ήλιο που βασιλεύει  ηδονικά δεξιά  όπως κοιτάμε την Ακρόπολη …Ζεστά χρώματα τα πρόσωπα των γυναικών του μαύρου δαχτυλιδιού..η μια πιο όμορφη από την άλλη… δεν τις χορταίνω … Είμαι σίγουρη δεν μπορούν να νιώσουν πόσο χαρούμενη είμαι…  Τέσσερις αυτές και μια εγώ πέντε … Κορίτσια, εγώ είμαι «το θέμα» …μην ξεχνιόμαστε … ξεκαρδίζεται στα γέλια η ψυχή μου  …τόσο διαφορετικές στο χαρακτήρα στις ιδέες, στη σιωπή, στο γέλιο, στην ηλικία … μου φτάνει μόνο που είμαι δίπλα τους … Τέσσερις εμείς και μια η Ακρόπολη πέντε… αποχαιρετά τον ήλιο και καλωσορίζει την θρασύτατη Σελήνη στα αριστερά όπως κοιτάζω….Πλάκα μου κάνουν …  Δεν μπορεί ήλιος από τη μία,  φεγγάρι από την άλλη και αυτή σε απόσταση αναπνοής  χτισμένη στη μέση!!!… Που είναι ο ζωγράφος που ζωγραφίζει αυγουστιάτικα φεγγάρια και ήλιους γύρω της!! 

Μια αυτή και… τέσσερις εμείς πέντε… ανάβουν οι συζητήσεις. Κορίτσια εγώ είμαι το θέμα … μην ξεχνιόμαστε …ξεκαρδίζεται η καρδιά μου από τα γέλια ..Θέμα η ακράτεια γενικώς  … γιατί δεν κάνεις μποτοξ ουρήθρας;… τι είπε η γυναίκα !!! 


Έχω μια φωτογραφία,  δεν έχει σταματήσει να μιλάει …

 

Εύη, Βιβή, Μάλινα, και μια εγώ τέσσερις,

και η Ακρόπολη φυλάκιζε  κάθε μου Αυγουστιάτικη νυχτερινή σκέψη …


κορίτσια του φοσφορίζον κασκουλακίου σας το αφιερώνω και σας ευχαριστώ


[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=JEy9wP7Y2WM[/embedyt]

Η νύχτα ξέρει και φοβάται, μας αγαπάει, μας λυπάται

Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει

Η νύχτα θέλει ν’ αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται

Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα

Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει

Η νύχτα ντύνεται γυναίκα και ξεκινάει κατά τις δέκα

Τους άλλους βάζει να τα σπάνε και τα πληρώνει όσα και να ναι


Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες

Βάζει μια βόμβα στην Κυψέλη κι ύστερα λέει ότι θέλει

Η νύχτα ότι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη

Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει


Καλη νύχτα 🙂

Γκρίνιες τι?..νομίζω πως … :)

 

Μια θυμάμαι με κερνούσε παγωτό με γλυκό συκαλάκι σε παγκάκι, το ρόδι της έχω ακόμη … και στα κλειδιά μου το μπρελόκ… αχ και να χα  θέα στο ρολόι

 

Μια ακόμη που θυμάμαι φιλοξενεί την περιουσία της ζωής μου, κούτες με φωτογραφίες, βιβλία και αγαπημένα αντικείμενα … ζεστή η αγκαλιά της γεμάτη αγάπη…αχ και να χα ένα εισιτήριο

 

Μια ακόμη που θυμάμαι … πέρασε τον ωκεανό … χριστουγεννιάτικο χαμόγελο, σε ρομποκοπ καταστάσεις… αχ και να χα ρακομελο ζεστό

 

και και μια ακόμη … έντονη … αλλά αέρινη … με θράσος έκανε το ουράνιο τόξο νήμα, έπλεξε σκουφί, έβαλε σκαμνί σκαρφάλωσε και βούτηξε μια πλάκα σοκολάτας …άνεργη κλέφτρα των στιγμών … αχ και να ήμουν εκεί τώρα τώρα που θέλει μια σφιχτή αγκαλιά …

pantoflaki.JPG

Ολες τις γνώρισα εκεί … μα μένουν πια στη Μορεάλη μου Όλες τις γνώρισα εδώ… στην χαρτοκουτα του μυαλού μου μα κατοικούν στην καρδιά μου…όλες απουσιάζουν τώρα πια από τον ιχνηλάτη αλλά δεν έχουν ξεχάσει την διαδρομή …

τις ευχαριστώ πολύ πολύ, είμαι πολύ πολύ τυχερή …

TI.JPG

χμμμ δεν είμαι και πολύ καλά … έχω τα ψυχολογικά μου (γυναικείες γκρίνιες, να δω το ημερολόγιο ωωω ναι…σίγουρα είναι γυναικείες)… να πάρω κανά παυσίπονο και σιγά σιγά να βάλω τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι στις φίλες μου γιατί νομίζω πως όλες έχουν ξεφύγει … γμτ  γμτ γμτ… η θεά ζορίζεται…

 

 

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂