Στολισμένο παλιό Μοντρεάλ

Η μικρή χαρά μου, να βγαίνουμε το Σαββατοκύριακο για καφέ. Απλή διαδικασία, μέσα από το αυτοκίνητο αγοράζουμε καφεδάκι από τον κύριο Τίμωνα Χόρτον, και μετά πάμε και παρκάρουμε κάπου … για να τον απολαύσουμε. Με λίγα λόγια κάνουμε το αυτοκίνητο κινητή καφετέρια και μάλιστα πριβέ.

Και που λες εξοχικό του μυαλού μου, την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε στο κέντρο της Μορεάλης. Η αλήθεια είναι πως δεν μας έκανε εντύπωση ο στολισμός στο κέντρο της πόλης, παρόλο που είχε στολισμένο δέντρο και διάφορα άλλα ….Μας μάγεψε όμως το παλιό Μόντρεαλ. Παλιά κτίρια με σοκάκια στο τότε λιμάνι της πόλης.

Στολισμός ομοιόμορφος, προσεγμένος, ψυχρός αλλά με μια ζεστασιά φινέτσας….

Κρύα νύχτα, χωρίς χιόνι αλλά με έναν αέρα να μας παγώνει τις μυτούλες μας.

Αν και μπορούσαμε να καθίσουμε για λίγο στις ξύλινες πολυθρόνες, παρόλο που καθώς όλα ήταν κλειστά κυκλοφορούσαν λίγοι άνθρωποι έτσι για να περιπλανηθούν… τι γράφω χαχαχαχα ασύντακτο τελείως … τι έλεγα ή τι θέλω να καταγράψω.

Θέλω να καταγράψω τη μικρή μου χαρά. Μου αρέσουν οι διακοσμήσεις, κυρίως οι Χριστουγεννιάτικες. Σπίτια μέσα και έξω, δέντρα, δρόμοι, πλατείες… γίνονται μικρές αφορμές που προσκαλούν διάφορα καλικαντζαράκια για να τα ξεγελάσουν να τα ξελογιάσουν..

Διασκεδάζουν τις εντυπώσεις … βγαίνει ένα επιφώνημα τύπου ααααα και ανάμεσα στο ο και στο ι μπαίνει κρυφά μια αόρατη νότα αναστεναγμού από τα μέσα μας…

Οδηγούσε πέρα δώθε να βρει το σημείο … για να στήσουμε την αυτοκινούμενη καφετέρια μας… Ένα δρομάκι του έκλεισε το μάτι! Απέναντί μας μια ξύλινη εξέδρα με κουπαστή και θέα στο ποτάμι.

Θέλαμε να αγγίξουμε την κουπαστή, να βγάλουμε δύο τρείς βρε παιδί μου φωτογραφίες…

Επιτακτική όμως η ανάγκη για φιλιά, ο μόνος σίγουρος τρόπος να ζεσταθούν χείλη, μυτούλα, μάγουλα ….

ω άρχισε να κουνά ή μήπως μου ζαλίστηκες και έβγαλες αυτή τη ψαγμένη φωτογραφία…

Απόλαυση ο ζεστός καφές λίγο μετά μέσα στο αυτοκίνητο… και τα φιλιά μας για να ζεσταθούμε…

Και να … αυτό που θέλω πω είναι πως καθώς στην επιστροφή έβγαλα αυτή τη φωτογραφία… και ήθελα να πω πως για μια στιγμή νόμιζα πως έβλεπα το Βόρειο Σέλλας …. λες… πες πες λες αυτό εκεί στον ουρανό να ήταν …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Μια βουτιά μέσα…

Μην ξεχνάς να μου γράψεις ξέρω πως έχω αρχίσει να γερνάω, δεν γοητεύω τόσο πια.

οκ θα σου γράψω αλλά, θα είναι ακατανόητα… ξέρεις …

Είναι που είμαι θυμωμένη με το υφάκι του γαμιά που έχει ο αγάμητος καθώς προσπαθεί να μειώσει μια προσπάθεια προκειμένου προκαλέσει το ενδιαφέρον, κανονική παρενόχληση… Από τον περασμένο Αύγουστο ένας σχιζοφρενής του κώλου δημοσιογράφος. Τεχνικός είσαι αγόρι μου ιδέα δεν έχεις από δημοσιογραφική δεοντολογία… βρίζεις συναδέλφους είναι δυνατόν να μην σου την πω??? ..Λάθος μου, μίλησα σε έναν άκυρο, σε έναν άρρωστο… . αυτό ήταν έγινα ο στόχος του … ξέρω κανείς δεν καταλαβαίνει, μόνο εσύ που λες πως γερνάς και δεν με γοητεύεις…. απλώς δεν με γοητεύει η θυμωμένη κουρασμένη μου πλευρά…

Βλέπεις είναι και η άλλη το Λευκαδίτικο πλωτό τσόκαρο που δεν με αφήνει να ηρεμήσω. Μια τσούχτρα, έντονα τοξική, με την δική της ατζέντα και με έντονα όλα τα χαρακτηριστικά ενός τοξικού ανθρώπου. Την λυπάμαι λίγο αυτή την κατσαρόλα, στην προσπάθεια της να ταΐσει την όλο και πεινασμένη ματαιοδοξία της γίνεται ο ανεμιστήρας λάσπης κυλιέται στην φυλλάδα του κιτρινισμού… την λυπάμαι… και όσο γερνάει γίνεται ακόμα πιο γελοία …

Θα μου πεις τι σε νοιάζει…  το πάει φιρί φιρί, πρώτα με το φίδι το κολοβό, τώρα με τον σχιζοφρενή παρενοχλεί τη ζωή μου, με προκαλεί … κάποια στιγμή θα την ξεμοναχιάσει σε κάποια γωνία η συναισθηματική μου νοημοσύνη …και θα της πει δύο τρεις κουβέντες για την πεταλούδα της, μήπως και νοσηλευτεί για λίγο καιρό σε καμιά κλινική να γλυτώσει την σχιζοφρένεια και αυτή…

άρε ρε μου .. που να βρω το σχόλιο σου κάπου το 2007 που προειδοποιούσε στα επόμενα χρόνια για την σχιζοφρένεια ως επίσημη μάστιγα στον πλανήτη Γη … λίγοι θα την γλυτώσουμε…

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται και φέτος ο τηλεμαραθώνιος με το παλιό μου παλτό να λείπει ατελείωτες μέρες …. τελική ευθεία αυτή την εβδομάδα και προβολή την Κυριακή. Νιώθω πως το διασκεδάζει… ατελείωτες ώρες μοντάζ ενός τρίωρου προγράμματος….

Αυτό το παιχνίδι της εσωτερικής δύναμης μου φαντάζει ως φαύλος κύκλος

Άκουσα αυτό το τραγούδι … έκανα μια βουτιά μέσα μου .. ναι με αντιπροσωπεύει …

 

μετά, μετά κοίταξα γύρω μου… αναγνώρισα τουλάχιστον τρεις πιο δυνατούς από μένα που με προσέχουν σαν πορσελάνη μην και πάθω κάτι ως εύθραυστη … άρα…

-Το παλιό μου παλτό μου είπε κάτι πάρα πολύ όμορφο …. είπε… λατρεύω τη σχέση μας γιατί εκεί που σταματά ο ένας εξαντλημένος, παίρνει το τιμόνι ο άλλος… ναι είναι αλήθεια…

– Η θεία μου, πολύ δυνατό πλασματάκι, παίρνει τηλέφωνο και μιλάμε…. πολυλογού, τόσο πολυλογού που δεν θέλω να μιλήσω… την ακούω και που και που της λέω και εγώ κάτι..

– Η αδελφή μου, βλαμμένη τελείως, χαμένη στην καθημερινότητα της στο Λονδίνο, έλεος … σκέφτομαι να αλλάξω τακτική … είναι σίγουρο πως η μοναξιά δεν θα της χτυπήσει την πόρτα καθώς θα μεγαλώνει, ναι εδώ και πολλά χρόνια με έχει βγάλει από την ζωή της … δεν με χρειάζεται…

– Πλησιάζει η εποχή, αυτή που μου επιτρέπει να ρίξω μια ματιά στις πιθανότητες για καλοκαιρινό ταξίδι Μόντρεαλ, Αθήνα Λονδίνο Μόντρεαλ … μια φωνή μέσα μου γελάει … «το άλλο με τον τοτό το ξέρεις?» και συνεχίζει να γελάει….

Η μαρμότα κάνει βόλτες για να μας πει πότε θα έρθει η άνοιξη

-Η Μαίρη μου τραβά το πόδι να ξεκινήσουμε και πάλι κολύμβηση… αχμμ ίσως να είναι και η μόνη που έχει την πιο καλή ιδέα !!!

Καληνύχτα Μορεάλη μου…μονοκάμερο η ζωή μας …

 

 

 

 

 

Ευλογία είναι η πιο απλή πραγματικότητά μας :)

Η εποχή αυτή έχει ένα χριτσι χρίτσι, όπου σταθείς όπου βρεθείς ακούς αυτές τις ξακουστές μαράκες  του παλιού μου παλτού.

Σε υποχρεώνει η φύση να μπεις στο χορό του λήθαργου. Το εργοστάσιο της Φύσης.

Η ομορφιά των δέντρων μέσα στην πόλη σε αναγκάζει να βγεις από το σπίτι, να την δοξάσεις. Δεν έχουμε άλλη επιλογή με το παλιό μου παλτό, της Κυριακής το κάλεσμα είναι σαν τα κόκκινα γυαλιά. Μας σκλάβωσε η ομορφιά, η μόνη ελευθερία … ένας ζεστός καφές και περπάτημα στο πάρκο. Σε αυτή την περιοχή που ανακαλύψαμε τώρα τελευταία αφήσαμε το πάρκο χωρίς να το περπατήσουμε τότε. Εσκεμμένα, περιμέναμε να το χαρούμε ντυμένο στα φθινοπωρινά του

Θυμάσαι μικρή Μαρία; εκεί που είδαμε τον ερωδιό και τα πρώτα κίτρινα φύλλα περιοχή terrrebonne γλυκιά γαλλίδα Στεφανία ///

Μια ξύλινη γέφυρα, λίγες ξύλινες κατασκευές και πλησιάζουμε το φαρδύ μονοπάτι

βγάζω φωτογραφίες με το κινητό μου, κάπου μέσα εκεί τριγυρνά και ο Γιάννης… το φέρνω όσο πιο κοντά γίνεται παρέα στη βόλτα…

Δεν γίνεται να μην περπατάμε χέρι με χέρι, χαμογελώ με το πως τα καταφέρνουμε τελικά και ας κρατάμε κινητό… καφέ ζεστό …και κλεφτές ευκαιρίες για φιλί…

Οι άνθρωποι των πάρκων

Αυτό το μπλε κουκούλι το έφτιαξε ένα αγόρι με ένα κορίτσι και χώθηκαν μέσα.

Είπα φέτος δεν θα αγγίξω ούτε τόσο δα το φως και τα χρώματα στις φωτογραφίες…

Τον νιώθω δίπλα μου, σιγά-σιγά ηρεμεί, γεμίζει τις αποθήκες του… ενθουσιάζεται παίζει με τα παιχνίδια του…

Κυνηγάμε μαζί τις αγριόπαπιες, αδιάφορες κουνούν τα πωπουδάκια τους, γελάμε με την αδυναμία μας να πετάξουμε, να κολυμπήσουμε, να περπατήσουμε όπως αυτές.

Ένας κορμός δέντρου γίνεται αφορμή να με φωτογραφίσει… να με φιλήσει…

Προετοιμαζόμαστε, εκείνος πιο πολύ, εγώ βλέπω όνειρα, και εκείνος βλέπει όνειρα..

και μετά έρχεται η Δευτέρα… αργία… δεν δουλεύει…

Η πιο απλή μας πραγματικότητα, να καθαρίζουμε τις ψυχές μας από την μαυρίλα του θυμού, να μαγειρεύουμε τους καρπούς που διαλέξαμε, να τρώμε, να πίνουμε ένα ποτό πριν… ένα καφέ μετά, να ακούμε τραγούδια και λίγο πριν κοιμηθούμε να μακαρίζουμε, να ευλογούμε, γεμάτοι ευδαιμονία…

Η δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου, είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών στο Καναδά, έχω πολλές εγγραφές στο εξοχικό του μυαλού μου. Η μεταφορά της καληνύχτας μου σιγά σιγά βγάζει τις φθορές που έχει υποστεί κατά την αλλαγή σε άλλη μπλογκογειτονιά… έφτιαξα τους συνδέσμους σε αυτή την εγγραφή Νομίζω πως θα επιζήσει  

Ευχαριστώ 🙂

 

Επίσκεψη στο Μνήμα

Πριν παραδώσω την σκυτάλη στην άφιξη του παλιού μου παλτού στην Αθήνα και στις υπόλοιπες μέρες που περάσαμε μαζί θέλω γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να σου γράψω για  την επίσκεψη στο νεκροταφείο του Βύρωνα, μια επίσκεψη που είναι από τις βασικές μου  ελλείψεις εδώ στη Μορεάλη… Επίσκεψη στον τάφο των προγόνων μου.

Οταν έκλεισα το εισιτήριο της επιστροφής δεν πρόσεξα Ακριβώς όπως και την χρονιά που πέθανες, 2 Αυγούστου Παρασκευή επέστρεψα 3 Αυγούστου Σάββατο άφησες στη Γη την τελευταία σου εκπνοή …

Τέλος πάντων τι έλεγα α ναι …

Παρασκευή έφτασα. Δευτέρα με την θεία μου πήγαμε στον οικογενειακό τάφο…πόσο ήθελα να πάω ! Πήγα;  Το άγχος η πολυλογία και βασικά η ψυχική κατάσταση της θείας μου ήταν οι προκλήσεις που είχα να χαλιναγωγήσω.

Θα βρούμε εύκολα ταξί μετά μετά θα βρούμε και πάλι για επιστροφή να του πούμε να περιμένει δεν μπορεί να περιμένει τώρα;, να πάρουμε λουλούδια, τι λουλούδια θα πάρεις, είναι σε διακοπές η κοπέλα που της δίνουμε κάτι να ανάβει πάντα το καντήλι,α δεν επιτρέπετε λεει να ανάψουμε καντήλι γιατί είναι επικίνδυνο για πυρκαγιά λόγω τον ανέμων,  η φωτογραφία της μαμάς σου έχει χαλάσει, καλό θα ήταν να την ψήνανε όπως του θείου και του Βάσια βλεπεις τι ωραίες φωτογραφίες και ο Βάσιας μου, αλλά τα γράμματα στο όνομα της μαμάς σου μπράβο στο Δημήτρη, βλέπεις όμως κανένα άλλος δεν έχει ετών, —————–κάθισα σε ένα τοιχάκι να πνίξω την ανάσα που θα έβγαινε με μορφή θυμωμένου τέρατος——– οχι μην κάθεσαι είναι βρώμικα, θα κλάψεις μην κλάψεις, τι να πω και εγώ ο Βάσιας μου το παιδί μου εδώ… το πιστεύεις εγώ εδώ δεν το πιστεύω, παπά να δεις δεν θα βρούμε παπά, α! να παπάς, αυτά είναι τα ονόματα πατερ——————— δεσποζαν τα γράμματα της μαλούμας μου τώρα τώρα να το μικρό παράθυρο μοναξιάς  να αφήσω ένα δάκρυ,  πάντα η φωνή της «στο καλό να πας, να πας στο καλό» με ποτίζει πάντα με την σιγουριά της ψυχραιμίας ως μοναδικού δρόμου αιωνία η μνήμη============ θα βρούμε ταξί τώρα γιατί δεν έχει … θα βρούμε θεία μου. μαζί μου όλα είναι πάντα στη θέση τους και μας περιμένουν!

¨Ήταν τέτοιος ο πύρινος τυφώνας το άγχος, η πολυλογία, η ανασφάλεια της θείας μου, ο κρυφός θρήνος, που ότι θυμάμαι από την επίσκεψη ως μόνη αξία το παραθυράκι ψαλμού,   που δεν έχει καν την φωτογραφία Της αλλά δεσπόζει το όνομα Της και η φωνή Της μέσα μου.

γελάς ρε μάνα; σωστά γελάς, αδελφή σου είναι και την ξέρεις! Μαμά αλήθεια στο λέω, τι λουλούδι πήρα σε σένα και τι στον Βάσια δεν θυμάμαι …θαρρώ τριαντάφυλλα ήταν …

Καληνύχτα Μαλούμα μου ….

Θα έρθεις; Πες μου σε περιμένω!!!

 

Εδώ μια στάση για να εκφράσω την επιθυμία μου και την χαρά μου να γνωρίσω από κοντά ανθρώπους που σπατάλησαν λίγο από το χρόνο τους για ένα σχόλιο. Εσένα περαστικέ που έκανες που μου έδωσες την χαρά με ένα σχόλιο να νιώσω την παρουσία σου και να σε ψάξω στο δικό σου σπιτικό, να διαβάσω και να μαγευτώ από τα λογάκια σου, να γελάσω, να γοητευτώ να θέλω τόσο μα τόσο πολύ να σε γνωρίσω από κοντά. Μια αγκαλιά, και μια άλλη και μια άλλη. Το διαδίκτυο όλα τα προσφέρει … εκτός από το άγγιγμα δύο ζωντανών σωμάτων.

Έφτασα την Παρασκευή στην Ελλάδα από την μακρινή μου Μορεάλη με σκοπό να γεμίσω τις μπαταρίες μου με αγκαλιές. Δεν θέλω να αναφερθώ σε ονόματα. Όσους θέλω να αγκαλιάσω τους το έχω γράψει, εκφράσει τόσες φορές στα σχόλια μου, σίγουρα το έχεις νιώσει έτσι?

Θα σε περιμένω αυτό το Σάββατο 6 Ιουλίου απογευματινή ώρα … εγώ θα είμαι από τις 6 εκεί σίγουρα μαζί με τον Γιάννη Πιτ, ξέρεις αυτόν το παράξενο τύπο  που θερίζει θύελλες πάντα με τον καλό τρόπο και λόγο και σε κάνει να αναρωτιέσαι…  χαχαχαχα

Έφτασα και σε προσκαλώ πάρα πολύ σεμνά, να κοιταχτούμε στα μάτια, να συγχρονίσουμε το γέλιο μας, να γίνουμε η πιο φασαριόζικη παρέα και να καταπλήξουμε τα πλήθη του «Αθηναίων Πολιτεία», εύκολα φτάνεις με τον ηλεκτρικό θα κατέβεις στο Θησείο.  Οδηγίες εδώ: Αθηναίων Πολιτεία 

Θα έρθεις? πες μου πες μου, ναι ή όχι… θα με φάει η αγωνία !!!

Δεν έχω κάτι άλλο να σου γράψω καληνύχτα Αθήνα μου 🙂