Ευλογία είναι η πιο απλή πραγματικότητά μας :)

Η εποχή αυτή έχει ένα χριτσι χρίτσι, όπου σταθείς όπου βρεθείς ακούς αυτές τις ξακουστές μαράκες  του παλιού μου παλτού.

Σε υποχρεώνει η φύση να μπεις στο χορό του λήθαργου. Το εργοστάσιο της Φύσης.

Η ομορφιά των δέντρων μέσα στην πόλη σε αναγκάζει να βγεις από το σπίτι, να την δοξάσεις. Δεν έχουμε άλλη επιλογή με το παλιό μου παλτό, της Κυριακής το κάλεσμα είναι σαν τα κόκκινα γυαλιά. Μας σκλάβωσε η ομορφιά, η μόνη ελευθερία … ένας ζεστός καφές και περπάτημα στο πάρκο. Σε αυτή την περιοχή που ανακαλύψαμε τώρα τελευταία αφήσαμε το πάρκο χωρίς να το περπατήσουμε τότε. Εσκεμμένα, περιμέναμε να το χαρούμε ντυμένο στα φθινοπωρινά του

Θυμάσαι μικρή Μαρία; εκεί που είδαμε τον ερωδιό και τα πρώτα κίτρινα φύλλα περιοχή terrrebonne γλυκιά γαλλίδα Στεφανία ///

Μια ξύλινη γέφυρα, λίγες ξύλινες κατασκευές και πλησιάζουμε το φαρδύ μονοπάτι

βγάζω φωτογραφίες με το κινητό μου, κάπου μέσα εκεί τριγυρνά και ο Γιάννης… το φέρνω όσο πιο κοντά γίνεται παρέα στη βόλτα…

Δεν γίνεται να μην περπατάμε χέρι με χέρι, χαμογελώ με το πως τα καταφέρνουμε τελικά και ας κρατάμε κινητό… καφέ ζεστό …και κλεφτές ευκαιρίες για φιλί…

Οι άνθρωποι των πάρκων

Αυτό το μπλε κουκούλι το έφτιαξε ένα αγόρι με ένα κορίτσι και χώθηκαν μέσα.

Είπα φέτος δεν θα αγγίξω ούτε τόσο δα το φως και τα χρώματα στις φωτογραφίες…

Τον νιώθω δίπλα μου, σιγά-σιγά ηρεμεί, γεμίζει τις αποθήκες του… ενθουσιάζεται παίζει με τα παιχνίδια του…

Κυνηγάμε μαζί τις αγριόπαπιες, αδιάφορες κουνούν τα πωπουδάκια τους, γελάμε με την αδυναμία μας να πετάξουμε, να κολυμπήσουμε, να περπατήσουμε όπως αυτές.

Ένας κορμός δέντρου γίνεται αφορμή να με φωτογραφίσει… να με φιλήσει…

Προετοιμαζόμαστε, εκείνος πιο πολύ, εγώ βλέπω όνειρα, και εκείνος βλέπει όνειρα..

και μετά έρχεται η Δευτέρα… αργία… δεν δουλεύει…

Η πιο απλή μας πραγματικότητα, να καθαρίζουμε τις ψυχές μας από την μαυρίλα του θυμού, να μαγειρεύουμε τους καρπούς που διαλέξαμε, να τρώμε, να πίνουμε ένα ποτό πριν… ένα καφέ μετά, να ακούμε τραγούδια και λίγο πριν κοιμηθούμε να μακαρίζουμε, να ευλογούμε, γεμάτοι ευδαιμονία…

Η δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου, είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών στο Καναδά, έχω πολλές εγγραφές στο εξοχικό του μυαλού μου. Η μεταφορά της καληνύχτας μου σιγά σιγά βγάζει τις φθορές που έχει υποστεί κατά την αλλαγή σε άλλη μπλογκογειτονιά… έφτιαξα τους συνδέσμους σε αυτή την εγγραφή Νομίζω πως θα επιζήσει  

Ευχαριστώ 🙂

 

Επίσκεψη στο Μνήμα

Πριν παραδώσω την σκυτάλη στην άφιξη του παλιού μου παλτού στην Αθήνα και στις υπόλοιπες μέρες που περάσαμε μαζί θέλω γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να σου γράψω για  την επίσκεψη στο νεκροταφείο του Βύρωνα, μια επίσκεψη που είναι από τις βασικές μου  ελλείψεις εδώ στη Μορεάλη… Επίσκεψη στον τάφο των προγόνων μου.

Οταν έκλεισα το εισιτήριο της επιστροφής δεν πρόσεξα Ακριβώς όπως και την χρονιά που πέθανες, 2 Αυγούστου Παρασκευή επέστρεψα 3 Αυγούστου Σάββατο άφησες στη Γη την τελευταία σου εκπνοή …

Τέλος πάντων τι έλεγα α ναι …

Παρασκευή έφτασα. Δευτέρα με την θεία μου πήγαμε στον οικογενειακό τάφο…πόσο ήθελα να πάω ! Πήγα;  Το άγχος η πολυλογία και βασικά η ψυχική κατάσταση της θείας μου ήταν οι προκλήσεις που είχα να χαλιναγωγήσω.

Θα βρούμε εύκολα ταξί μετά μετά θα βρούμε και πάλι για επιστροφή να του πούμε να περιμένει δεν μπορεί να περιμένει τώρα;, να πάρουμε λουλούδια, τι λουλούδια θα πάρεις, είναι σε διακοπές η κοπέλα που της δίνουμε κάτι να ανάβει πάντα το καντήλι,α δεν επιτρέπετε λεει να ανάψουμε καντήλι γιατί είναι επικίνδυνο για πυρκαγιά λόγω τον ανέμων,  η φωτογραφία της μαμάς σου έχει χαλάσει, καλό θα ήταν να την ψήνανε όπως του θείου και του Βάσια βλεπεις τι ωραίες φωτογραφίες και ο Βάσιας μου, αλλά τα γράμματα στο όνομα της μαμάς σου μπράβο στο Δημήτρη, βλέπεις όμως κανένα άλλος δεν έχει ετών, —————–κάθισα σε ένα τοιχάκι να πνίξω την ανάσα που θα έβγαινε με μορφή θυμωμένου τέρατος——– οχι μην κάθεσαι είναι βρώμικα, θα κλάψεις μην κλάψεις, τι να πω και εγώ ο Βάσιας μου το παιδί μου εδώ… το πιστεύεις εγώ εδώ δεν το πιστεύω, παπά να δεις δεν θα βρούμε παπά, α! να παπάς, αυτά είναι τα ονόματα πατερ——————— δεσποζαν τα γράμματα της μαλούμας μου τώρα τώρα να το μικρό παράθυρο μοναξιάς  να αφήσω ένα δάκρυ,  πάντα η φωνή της «στο καλό να πας, να πας στο καλό» με ποτίζει πάντα με την σιγουριά της ψυχραιμίας ως μοναδικού δρόμου αιωνία η μνήμη============ θα βρούμε ταξί τώρα γιατί δεν έχει … θα βρούμε θεία μου. μαζί μου όλα είναι πάντα στη θέση τους και μας περιμένουν!

¨Ήταν τέτοιος ο πύρινος τυφώνας το άγχος, η πολυλογία, η ανασφάλεια της θείας μου, ο κρυφός θρήνος, που ότι θυμάμαι από την επίσκεψη ως μόνη αξία το παραθυράκι ψαλμού,   που δεν έχει καν την φωτογραφία Της αλλά δεσπόζει το όνομα Της και η φωνή Της μέσα μου.

γελάς ρε μάνα; σωστά γελάς, αδελφή σου είναι και την ξέρεις! Μαμά αλήθεια στο λέω, τι λουλούδι πήρα σε σένα και τι στον Βάσια δεν θυμάμαι …θαρρώ τριαντάφυλλα ήταν …

Καληνύχτα Μαλούμα μου ….

Θα έρθεις; Πες μου σε περιμένω!!!

 

Εδώ μια στάση για να εκφράσω την επιθυμία μου και την χαρά μου να γνωρίσω από κοντά ανθρώπους που σπατάλησαν λίγο από το χρόνο τους για ένα σχόλιο. Εσένα περαστικέ που έκανες που μου έδωσες την χαρά με ένα σχόλιο να νιώσω την παρουσία σου και να σε ψάξω στο δικό σου σπιτικό, να διαβάσω και να μαγευτώ από τα λογάκια σου, να γελάσω, να γοητευτώ να θέλω τόσο μα τόσο πολύ να σε γνωρίσω από κοντά. Μια αγκαλιά, και μια άλλη και μια άλλη. Το διαδίκτυο όλα τα προσφέρει … εκτός από το άγγιγμα δύο ζωντανών σωμάτων.

Έφτασα την Παρασκευή στην Ελλάδα από την μακρινή μου Μορεάλη με σκοπό να γεμίσω τις μπαταρίες μου με αγκαλιές. Δεν θέλω να αναφερθώ σε ονόματα. Όσους θέλω να αγκαλιάσω τους το έχω γράψει, εκφράσει τόσες φορές στα σχόλια μου, σίγουρα το έχεις νιώσει έτσι?

Θα σε περιμένω αυτό το Σάββατο 6 Ιουλίου απογευματινή ώρα … εγώ θα είμαι από τις 6 εκεί σίγουρα μαζί με τον Γιάννη Πιτ, ξέρεις αυτόν το παράξενο τύπο  που θερίζει θύελλες πάντα με τον καλό τρόπο και λόγο και σε κάνει να αναρωτιέσαι…  χαχαχαχα

Έφτασα και σε προσκαλώ πάρα πολύ σεμνά, να κοιταχτούμε στα μάτια, να συγχρονίσουμε το γέλιο μας, να γίνουμε η πιο φασαριόζικη παρέα και να καταπλήξουμε τα πλήθη του «Αθηναίων Πολιτεία», εύκολα φτάνεις με τον ηλεκτρικό θα κατέβεις στο Θησείο.  Οδηγίες εδώ: Αθηναίων Πολιτεία 

Θα έρθεις? πες μου πες μου, ναι ή όχι… θα με φάει η αγωνία !!!

Δεν έχω κάτι άλλο να σου γράψω καληνύχτα Αθήνα μου 🙂

 

Η χρυσόσκονη της Βαλίτσας :)

Άνοιξα την βαλίτσα και ξεπετάχτηκαν με ενθουσιασμό, χρυσόσκονες, ασημόσκονες, αστέρια, μικρά ξωτικά, χιονάνθρωποι, γιρλάντες, ελαφάκια και τέλος πάντων όλα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Άρχισαν να τραγουδούν χαρούμενα πως «ήρθαν τα Χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά» ψάχνοντας με τα λαμπερά τους μάτια το έλατο που θα κοσμούσαν ή έστω ένα μελομακάρονο για να γλυκαθούν. Η ματιά τους έπεσε στο ανοιχτό παράθυρο και τα καταπράσινα κλαδιά του μεγάλου δέντρου. Δεν το είχαν ξαναδεί ποτέ ντυμένο με πράσινο μανδύα, πάντα στα λευκά ή γυμνούλι !! Ο σοφός μάγος στέκονταν προβληματισμένος δίπλα στη φάτνη,  οι αστρονομικοί του υπολογισμοί του έλεγαν άλλα … τελικά με ήρεμη φωνή τους ψιθύρισε «δεν είμαστε στο χειμώνα, έχουμε καλοκαίρι ακόμα. Κάποιος άλλος λόγος μας βγάζει έξω από την βαλίτσα !»

Με κοίταξε γεμάτη προσμονή και κρυφή χαρά. Της χαμογέλασα και ένιωσα κάθε δοντάκι των φερμουάρ της να ανατριχιάζει … Θέλεις πλύσιμο να φύγουν οι χρυσόσκονες, ναι μικρή μου φεύγουμε ταξίδι, αυτή τη φορά έρχεσαι μαζί μου Ελλάδα! Η μεγάλη βαλίτσα που εδώ και δέκα περίπου χρόνια είχε να ταξιδέψει άρχισε να τραγουδά «θα ανέβω σ ένα αεροπλάνο να δω το κόσμο από πάνω, …μοιάζει η γη με ζωγραφιά, και εσύ την πήρες σοβαράαα» Τα στολίδια από την άλλη άρχισαν να μουρμουρίζουν, «καλά μάλλον έχασε το μυαλό της αυτή, λες και δεν ξέρει πως ο ρόλος της είναι να μας προφυλάσσει για ένα χρόνο μέχρι να έρθει η στιγμή να σκορπίσουμε και πάλι την χαρά στο σπίτι  …»

Χαμογελούσα, καθώς άκουγα όλους αυτούς τους διαλόγους, η μεγάλη βαλίτσα επιστρέφει στην Ελλάδα, την είχα πάρει από την Πειραιώς πριν από δέκα χρόνια, μαζί με μια ροζ (ένα ταξίδι ακόμη άντεξε και έσπασαν τα ροδάκια πιφ ροζ τι περιμένεις), φτηνή και ελαφριά για να μπορεί να μεταφέρει μόνο όνειρα και ελπίδες. Μέσα της κουβάλησε τα απολύτως απαραίτητα τότε, αυτή και η ροζ… Τρία ταξίδια έκανα από τότε στην Ελλάδα αλλά ποτέ δεν την χρησιμοποίησα… ένα το ταξίδι της, παρθενικό και στην άλλη άκρη της Γης …και σε αυτό το ταξίδι μου  με τα Χριστουγεννιάτικα θα έμενε… Είναι που 15 μέρες μετά έρχεται φέτος να με συναντήσει στην Ελλάδα και το παλιό μου παλτό!

Ανούσιες πληροφορίες στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Ίσως γιατί την Τρίτη φοβήθηκα πολύ όταν το παλιό μου παλτό με πήρε από το νοσοκομείο όπου τον είχαν μεταφέρει. Γλίστρησε στα αποδυτήρια βγαίνοντας από την ντουζιέρα για να βάλει το κοστούμι του Νωρίτερα έπαιζε με αντροπαρέα γκολφ, τρισευτυχισμένος σε μια φιλανθρωπική μονοήμερη εκδήλωση που περιελάμβανε πρωινό, παιχνίδι και επίσημο δείπνο…. Έτρεμα μέχρι να μάθουμε την γνωμάτευση του γιατρού. Μου μιλούσε στο τηλέφωνο, και κατέγραφα κάθε του ανάσα, κόμπιασμα ή λεπτομέρεια των όσων μου εξιστορούσε ….40 χιλιόμετρα μακρυά μου, άκουγα την φωνή του και προσπαθούσα να μαντέψω αν είναι καλά….. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε ράμματα, η διάσειση ελαφριά, και ο πόνος στον πωπω του φαίνεται πως θα περάσει … τρόμαξα, όμως πάει πέρασε … ένας μικρός εφιάλτης που για λίγες ώρες εκφόβιζε κάθε χαρούμενη σκέψη για την προετοιμασία του ταξιδιού….

Κοιτάζω την μαύρη βαλίτσα, καθαρούλα και πεινασμένη μου ζητά την χορτάσω με ρουχαλάκια, βρακάκια, νυχτακάκια, παπουτσάκια και φυσικά μαγιουδάκι  άλλα και διάφορα μυστικά ομορφιάς χαχα Μπορεί να είσαι μεγάλη αλλά δεν σκοπεύω να σε παραγεμίσω… γιατί χρειάζομαι το χώρο. Οταν θα επιστρέψουμε και πάλι μετά τις διακοπές μας στην Αθήνα, θέλω να σε γεμίσω με όνειρα, αναμνήσεις, επιθυμίες … τα απολύτως απαραίτητα για την μόνιμη διαμονή μου στην Μορεάλη

σσσσσ μην μας ακούσει το σύμπαν και αρχίσει συνωμοσίες… χαχα

άσχετο λαλά …

ήλιε μου τα κατάφερες… θερινή ισημερία 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Γνωρίζω το Τέρας του Νυστεριού!

Την προηγούμενη Πέμπτη γνώρισα το Τέρας που θα αγγίξει την πεταλούδα στο λαιμό μου.  Είναι αρκετά ακατάδεκτος, αλαζόνας, καριερίστας, ατρόμητος, αρπακτικό, αδίστακτος. Έχει δηλαδή όλα τα προσόντα ενός χειρουργού. Έτσι πρέπει να είναι κάθε τέρας που κρατά νυστέρι, να έχει την ακρίβεια του ψυχρού εκτελεστή! Το όνομα του δόκτορας ΧάΙερ …  και μόνο ως επίθετο έχει μια δύναμη.

Στη μικρή ξανθιά θεά άρεσε ο βοηθός του, ένας Ιταλός νεαρός,  αρκετά κυνικός, όταν της ψηλάφιζε το λαιμουδάκι. Τελικά δεν την άφησε να δει από την κάμερα τις πανέμορφες φωνητικές της χορδές. παρόλο που κάθισε ήρεμη μέχρι να της περάσει την κάμερα από το ρουθούνι. Οι φωνητικές χορδές λειτουργούν άψογα … τσ τα αυτό έλειπε!!! Γενικά το διασκέδασε η μικρή μου, χωρίς να πονέσει καθόλου.  Ο μικρός Ιταλός σίγουρος θεός όσο ήταν μόνος στο δωμάτιο, φυσικά όταν αργότερα μπήκε με το Τέρας, ήταν μαζεμένος και απόλυτα υποταγμένος στις οδηγίες του μέντορά του.

 Καθισμένη πάνω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, σε ένα θρόνο, με  τρία (φυσικά το παλιό παλτό ανίκητος φρουρός) σερνικά να ασχολούνται  με το κορμί μου.!  Ιδιαίτερη, μοναδική, η πιο κυνική, η πιο αλαζονική από όλους, η κυρίαρχος του ουτοπικού παιχνιδιού, της αθανασίας .ΕΓΩ  Ακούω, συμβουλεύομαι αλλά αποφασίζω μόνο Εγώ. Το Τέρας τα είπε λίγο μπερδεμένα, παρόλο που ζωγράφισε την  πεταλούδα, τον όζο στο ένα  φτερό και τον παραθυρεοειδή που είναι πρησμένος στην απέναντι πλευρά, η μικρή ξανθιά πρόσεχε ιδιαίτερα από που περνούν τα δύο νεύρα που δίνουν τις εντολές στις φωνητικές χορδές..

«Θέλω να έχω όσα περισσότερα στοιχεία μπορώ για να ξέρω τι θα συναντήσω όταν θα είμαι εκεί , υπάρχει μια εξέταση που έχει ανακαλυφθεί εδώ και ένα μόλις χρόνο, Βιογενετική βιοψία! Γίνεται στις ΗΠΑ καλύπτεται από το καναδικό ασφαλιστικό σύστημα και θέλω να την κάνεις πριν προχωρήσουμε » 

είπε στα αγγλικά το Τέρας του Νυστεριού.  …

Μισόλογα…με μπερδεύουν τα μισόλογα,, η εξέταση θα δείξει πόσο τεμπέλης ή επιθετικός είναι ο καρκίνος! Βεβαία το αν ήταν τελικά καρκίνος ή όχι θα το μάθουμε σίγουρα μετά την επέμβαση.  Αρα αν κατάλαβα καλά ψάχνουμε την ταχύτητα αύξησης του όζου… ή όχι … αχμμμ Το τέρας κυνηγά την πεταλούδα και αναρωτιέται μήπως θα πρέπει να την καρφώσει όλη στην συλλογή του… Καλό μου τέρας αυτό θα το συζητήσεις με την Νεράιδα των αδένων! ….

Αναρωτιέμαι… ακόμα αναρωτιέμαι…

Κοιτάζω το παλιό μου παλτό…σε αγαπώ ….

λαλα…

ααααα Ναι πριν από λίγες μέρες στην παρέα οφείλω να ομολογήσω πως προστέθηκε και η «μη μου άπτου«, η γνήσια φαρφουρένια θεά που αναγνωρίζει ανά τον κόσμο όσους έχουν υποστεί βλάβη! Κοίταξε το χέρι της, με το ηλιοβασίλεμα που της ζωγράφισε ο φλεβοκαθετήρας  την Δευτέρα… ευτυχώς είχε ξεπρηστεί αρκετά… Ο γνωστός Βλαξ, που της έκανε την εξέταση για τους παραθυρεοειδείς… έσπρωχνε από δω και από κει την βελόνα. Δεν εννοούσε να καταλάβει … το απλό … δεν είχε ανοίξει την βαλβίδα!!!

ωωωω ναι … ξέχασα να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Την Δευτέρα έκανα μια εξέταση για να δούμε τα παραθηρία μου . Έλαμπα εσωτερικά σε κάθε διαδρομή, κάθε μονοπάτι. Ένα μαγικό δάσος ή απλά σα μια πυγολαμπίδα. Όλη η μαγεία του κορμιού μου φωτισμένη με πυρηνική δύναμη (ο βλαξ κατάφερε να μου βάλει το υγρό)…. Έκλεισα τα μάτια και ακούνητη όση ώρα με φωτογράφιζαν, ταξίδευα τραγουδώντας από μέσα μου τραγούδια…..

Έτσι μέχρι στιγμής έχω στον θυρεοειδή μου αδένα  έναν όζο 2 εκατοστά και κάτι ψηλά (40% ύποπτο για καρκίνο)στην αριστερή κάτω πλευρά του, και ένα πρησμένο παραθυρεοειδή στην κάτω δεξιά πλευρά, που θα χρειαστεί να κάνουμε και άλλη εξέταση

Πάμε να κάνουμε και άλλες εξετάσεις λοιπόν, και θα ξαναδώ το τέρας του νυστεριού ξανά μανά …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂