Προστατευμένη από την παγωνιά

Ημέρα Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου πριν λίγες μέρες, δε θυμάμαι πότε, διάβασα μια πρόσκληση για μπλογκειμ, έτσι το λέγαμε στην παλιά μου γειτονιά στο παθ, αχ η παλιά γειτονιά… τέλος πάντων πάλι καλά που κατάφερα να σώσω τα σχόλια τους στο μπλογκ μου … άλλο έλεγα όμως… Η μικρή Μαρίνα που πάντα ερωτεύεται τη ζωή, ξεκίνησε ένα παιχνίδι, διαβάστε εδώ ... Είπα να πάρω μέρος και εγώ άνοιξα μια εγγραφή προχείρου, προπαρασκευή και κάθε τέλος του μήνα να γράφω το κάτιτιςςς μου, επίσης, έβαλα και ένα χρονόμετρο για την ημέρα που θα συμμετέχω με εγγραφή στο παιχνίδι…

Αυτή τη στιγμή που γράφω, είμαι καθισμένη στην αναπαυτική μου πολυθρόνα δίπλα στα διπλά παράθυρα του σαλονιού. Ψηλά τα ποδαράκια και μια απαλή κουβερτούλα, δωράκια από τα σποράκια μου. Αυτό το Σάββατο επιστρέφουμε στην αίθουσα μας με το γράμμα Η, η και τις ημέρες τις εβδομάδας. Ηλιόλουστο το πρόσωπο τα δάκτυλα, το μπαλκόνι, το χιόνι. Όλα μια αντανάκλαση… Βγάζω φωτογραφίες, έτσι ως αντανάκλαση της στιγμής.

Κάτσε να δεις και την κουβερτούλα

Θέλω να είμαι άμεση, σε όσα σου γράφω σήμερα. Δεν κρυώνεις αν μείνεις έξω για αρκετή ώρα και χωρίς να έχεις ντυθεί σωστά. Δεν κρυώνεις, παγώνεις. Αρχίζεις και παλεύεις δηλαδή, με ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις, κάνεις έναν αγώνα να μην πέσεις σε λήθαργο. Ξεφύγαμε λίγο φέτος, πολύ χαμηλές θερμοκρασίες με σχετικά λίγο χιόνι, γενικά έχω ξεφύγει και εγώ, δεν βγάζω τόσες φωτογραφίες χιονισμένων τοπίων… πάρε αυτές…

Ψαρόσουπα σήμερα … το έχω βάλει πια το ψάρι … σε λίγο θα την κλείσω, εεεε χτυπά το χρονόμετρο για την ψαρόσουπα … μισό…

Μισό και μισό και μισό … Πλάκωσαν τηλέφωνα, κείμενο προς διόρθωση, πέρασε η ώρα … Πάει ο ήλιος.

Μου αρέσει καθώς φεύγει ο ήλιος να πίνω τσάι, μέσα να έχω ρίξει παγωμένες φράουλες. Δοκίμασε έχει γεύση αληθινής φράουλας.

Δεν είναι τρομερό που έχω καταφέρει να χάσω 12 κιλά; Μπα δεν έχω κάνει κάτι, μάλλον η εμμηνόπαυση ή σουρώνω ή το εμβόλιο.

χαχαχα Πέρασαν Χριστούγεννα, έφαγα μελομακάρονα σπιτικά, σοκολάτες σοκολατάκια, πήγα στο αγαπημένο μου allό mon coco μαγείρεψα, ήπια κρασί και σαμπάνια… το ξεφτίλισα,

Μαγείρεψα,

Ήπια κρασί και σαμπάνια… το ξεφτίλισα,

γιόρτασα 42 χρόνια από τότε που έλαβα ραβασάκι μέσα στο βιβλίο μαθηματικών εν ώρα μαθήματος, από το παλιό μου παλτό…

φάγαμε και μια μικρή τουρτίτσα,

ακόμα έχω σοκολάτα και ένα σοκολατένιο αρκουδάκι με μια καρδούλα στο λαιμό του. Αυτό το ετοιμάζω για μασκότ για τις 14 Φεβρουαρίου.

Έτσι περνάει ο χειμώνας, μισό και μισό και μισό, χουχουλιαστό φαγάκι … και άλλα μκρά γλυκά και καθημερινά… Και αν με ρωτήσεις τι με ζορίζει ε λίγο η θλιμμένη θεία μου που έχει χάσει πριν από 5 χρόνια τέτοια εποχή τον Βάσια, και η αδελφή μου που είναι χαμένη στη δική της καθημερινότητα στο Λονδίνο…

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

Δεν θα πάρει δώρο η Μάνια…

Το θυμάσαι πως είμαι ένα απλό εξοχικό στο πουθενά του μυαλού σου και πως καμιά σχέση δεν έχω με μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή μπλογκ ή δεν ξέρω εγώ τι… Και αν το θυμάσαι γιατί δεν μου γράφεις πιο τακτικά;

Απλα πράγματα σσσσ μας διαβάζουν. Κατάλαβα τρόμαξες. Οχι ακριβώς, φοβήθηκα όμως, προς στιγμή δεν ήθελα να βουτήξω και να αρχίσω το κολύμπι, με έπιασε κούραση… Μετά μίλησα με τον Πήτερ Παν, έβαλα τα κλάματα, φύσηξα δυνατά τη μύτη μου και έγινα και πάλι απίστευτα δυνατή, πανέτοιμη να στηρίξω κάθε του αγώνα. Άλλωστε θα ήταν μια μάχη για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Χάρηκα που δεν θα δοθεί αυτή η μάχη μέσα στα Χριστούγεννα.

Ναι, με τα σποράκια περάσαμε ωραία. Σποράκια είναι, όσο τους δίνεις ρουφούν, παίζουν γελούν. «Ο χιονάνθρωπος παιδιά » και για άλλη μια φορά το φοβερό καπέλο έκλεψε την παράσταση.

Η γιορτή μέσα στην τάξη…τους έδωσα και τα δωράκια που τους είχα φτιάξει … άλλαξα τα γαλλικά και τα μετέτρεψα σε ελληνικές κατασκευές… κουφάλοι κεμπεκιώτες δεν θα σας περάσει χαχαχα .

Ήρθε και ο Αγιος Βασίλης! Τεράστιος ήταν φέτος. Οργανώναμε πως θα εμφανιστεί στα παιδιά και μου λέει ξαφνικά «σε ξέρω εσένα ….» γούρλωσα τα μάτια με κάποια ενοχή, «με ξέρεις και εσύ» εγώ; αναρωτήθηκα και η ολόκληρη η ερωτική μου ζωή έκανε προβολή ταινίας στο μυαλο μου … μπα κανένας τόσο ψηλός, θα με έβαζε η μαμα να τον παντρευτώ αμέσως … τις άρεσαν τις μαμάς οι ψηλοί άντρες… πσσσσ σκέφτηκα έχω μέσον χριστουγεννιάτικης μαγείας, είναι ο ένας και αληθινός … «έχουμε φάει μαζί στο σπίτι της Μαίρης…» τζίφος ούτε και αυτός !!! Δεν είναι αυτός που τρώει τα μπισκότα και πίνει το γάλα που του αφήνω κάτω από το Χριστουγεννιατικο δέντρο…

Σκατούλες, αυτό έχω να πω μόνο. Αυτός ο κοκκινοφορεμένος είναι τελικά τζαναμπέτης. Μάλιστα με τρολάρει και όλας στο φέις.

Εχεις την οικογενεια σου, μάλιστα, που την έχω … σκορπισμένη σε όλο τον κόσμο… και πάρε και ένα Ομικρον … και γενικά είναι μέχρι να μου γυρίσει το μάτι… να γίνω καλικάτζαρος, και να σκαρφαλώσω στο έλκηθρό του στα κρυφά…. και να αλλάξω και το δρομολόγιο του κατά πως με βολεύει.

και βασικά όλα αυτά τα γράφω από την βαθιά μου χαρά, μακριά από νοσοκομεία και με ανίψια, αδέλφια, φίλους, ξαδέλφια, θεία, παλιο παλτό, οοοολους καλά .. χωρίς απώλεια. Χωρίς φθορές… Αχ να χαρείς μη μου λες για φθορές γιατί θα σου θυμίσω το κείμενο που προσπάθησες να διορθώσεις, όταν κάποιος αποφάσισε να το υπαγορεύσει στο κινητό του. Η πρώτη αιτία στης Ενανθρωπήσεως … του Μεγάλου Αθανασίου … Μια εμπλοκή την έπαθε η ξανθιά που να θυμίσω πως δεν διαβάζει…. Θεός, Φθορά, θάνατος, διάβολος αφθαρσία Λόγος… κάηκε ο εγκέφαλος, εύκολο κείμενο δε λέω, αλλά όχι όταν δεν έχει καθόλου σημεία στίξης, καθόλου… Πέρασε στην αφθαρσία το μυαλό μου μέσω αφασίας… καλά καλα δεν καταλαβαίνεις όποτε το αφήνω εδώ το θέματα… τι έλεγα; Εγώ έλεγα, πως τα δικά σου γραπτά εδώ στο εξοχικό δεν μπαίνεις καν στον κόπο να τα διορθώσεις… πληκτρολογείς και ούτε που στέκεσαι…

Γκρινιάζω λιγουλάκι και δεν ξέρω αν βγει αυτή η εγγραφή, τώρα γράφω στα τυφλά δεν γράφει ο κερσορας , εγώ μόνο πληκτρολογώ… …α ωραία βγήκαν όλα … θαυμα 🙂 …

Αύριο λοιπόν Σάββατο δίνω ελέγχους. Η καλύτερη μου μέρα. Δασκαλίτσα με τα ουλα της. Δεκάλεπτα ραντεβού με τους γονείς. Θα κρατώ τον έλεγχο και θα αγορεύω !!!! Ασε που θα με γεμίσουν δώρα και κάρτες που θα μου έχουν φταίξει τα παιδάκια μου … Θα με γεμίσουν και οι γονείς με καλά λόγια!!!! Σκέτη ευτυχία. Ήδη μου έδωσαν από το προηγούμενο Σάββατο 4 δώρα!!!! Στα δύο είχε και κρυμμένο μαγικό δώρο. Ένα, η μαμά του Φίλιππου και του Παύλου που δάκρυσε γιατί πρώτη φορά άκουσε για τα παιδάκια της πως είναι αδαμάντινοι χαρακτήρες… Αφού είναι αλήθεια να μην της το πω… η δουλειά που έχει ρίξει στο μεγάλωμα λάμπει …και σας φευγει στην Ελλάδα για Χριστούγεννα !!! Το δεύτερο δώρο η μαμα του Γιωλγου, «Γιώργος σας αγαπά πάρα πολύ είστε ο λόγος που έρχεται στο ελληνικό σχολείο» … (κάτι τέτοια ακούω και κάπου πιστεύω πως δεν χρησιμοποιώ κανέναν από τους παιδαγωγικούς κανόνες των σχολείων χαχαχα ) «… μα συνέχεια τον μαλώνω και του φωνάζω» «είμαι εκπαιδευτικός κυρία Μάνια, τα παιδιά θέλουν να τους φωνάζεις να τα μαλώνεις, μετρούν αλλιώς την επιβράβευση, και εσείς επιβραβεύετε και όλας» … αχ μου έκανε δώρο και κρέμα χεριών και κραγιόν και λιπ στικ 🙂

Σκέψου πόσο ωραία θα περάσω αύριο. Θα με στολίσουν με δώρα και με λογάκια και και και 🙂

Όλα καλά λοιπόν, οπότε μένει χώρος και χρόνος για λίγη γκρινιά. Να έλειπε αυτό το ζόρι με τα οικονομικά , και ένα στρωμένο τραπέζι, από δω μέχρι το βιλαμπάχο και με όλους τους συγγενείς και φίλους μου μαζεμένους…

Αυτά …

Καληνύχτα εξοχικό του μυαλού μου 🙂

Στολισμένο παλιό Μοντρεάλ

Η μικρή χαρά μου, να βγαίνουμε το Σαββατοκύριακο για καφέ. Απλή διαδικασία, μέσα από το αυτοκίνητο αγοράζουμε καφεδάκι από τον κύριο Τίμωνα Χόρτον, και μετά πάμε και παρκάρουμε κάπου … για να τον απολαύσουμε. Με λίγα λόγια κάνουμε το αυτοκίνητο κινητή καφετέρια και μάλιστα πριβέ.

Και που λες εξοχικό του μυαλού μου, την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε στο κέντρο της Μορεάλης. Η αλήθεια είναι πως δεν μας έκανε εντύπωση ο στολισμός στο κέντρο της πόλης, παρόλο που είχε στολισμένο δέντρο και διάφορα άλλα ….Μας μάγεψε όμως το παλιό Μόντρεαλ. Παλιά κτίρια με σοκάκια στο τότε λιμάνι της πόλης.

Στολισμός ομοιόμορφος, προσεγμένος, ψυχρός αλλά με μια ζεστασιά φινέτσας….

Κρύα νύχτα, χωρίς χιόνι αλλά με έναν αέρα να μας παγώνει τις μυτούλες μας.

Αν και μπορούσαμε να καθίσουμε για λίγο στις ξύλινες πολυθρόνες, παρόλο που καθώς όλα ήταν κλειστά κυκλοφορούσαν λίγοι άνθρωποι έτσι για να περιπλανηθούν… τι γράφω χαχαχαχα ασύντακτο τελείως … τι έλεγα ή τι θέλω να καταγράψω.

Θέλω να καταγράψω τη μικρή μου χαρά. Μου αρέσουν οι διακοσμήσεις, κυρίως οι Χριστουγεννιάτικες. Σπίτια μέσα και έξω, δέντρα, δρόμοι, πλατείες… γίνονται μικρές αφορμές που προσκαλούν διάφορα καλικαντζαράκια για να τα ξεγελάσουν να τα ξελογιάσουν..

Διασκεδάζουν τις εντυπώσεις … βγαίνει ένα επιφώνημα τύπου ααααα και ανάμεσα στο ο και στο ι μπαίνει κρυφά μια αόρατη νότα αναστεναγμού από τα μέσα μας…

Οδηγούσε πέρα δώθε να βρει το σημείο … για να στήσουμε την αυτοκινούμενη καφετέρια μας… Ένα δρομάκι του έκλεισε το μάτι! Απέναντί μας μια ξύλινη εξέδρα με κουπαστή και θέα στο ποτάμι.

Θέλαμε να αγγίξουμε την κουπαστή, να βγάλουμε δύο τρείς βρε παιδί μου φωτογραφίες…

Επιτακτική όμως η ανάγκη για φιλιά, ο μόνος σίγουρος τρόπος να ζεσταθούν χείλη, μυτούλα, μάγουλα ….

ω άρχισε να κουνά ή μήπως μου ζαλίστηκες και έβγαλες αυτή τη ψαγμένη φωτογραφία…

Απόλαυση ο ζεστός καφές λίγο μετά μέσα στο αυτοκίνητο… και τα φιλιά μας για να ζεσταθούμε…

Και να … αυτό που θέλω πω είναι πως καθώς στην επιστροφή έβγαλα αυτή τη φωτογραφία… και ήθελα να πω πως για μια στιγμή νόμιζα πως έβλεπα το Βόρειο Σέλλας …. λες… πες πες λες αυτό εκεί στον ουρανό να ήταν …

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Μια βουτιά μέσα…

Μην ξεχνάς να μου γράψεις ξέρω πως έχω αρχίσει να γερνάω, δεν γοητεύω τόσο πια.

οκ θα σου γράψω αλλά, θα είναι ακατανόητα… ξέρεις …

Είναι που είμαι θυμωμένη με το υφάκι του γαμιά που έχει ο αγάμητος καθώς προσπαθεί να μειώσει μια προσπάθεια προκειμένου προκαλέσει το ενδιαφέρον, κανονική παρενόχληση… Από τον περασμένο Αύγουστο ένας σχιζοφρενής του κώλου δημοσιογράφος. Τεχνικός είσαι αγόρι μου ιδέα δεν έχεις από δημοσιογραφική δεοντολογία… βρίζεις συναδέλφους είναι δυνατόν να μην σου την πω??? ..Λάθος μου, μίλησα σε έναν άκυρο, σε έναν άρρωστο… . αυτό ήταν έγινα ο στόχος του … ξέρω κανείς δεν καταλαβαίνει, μόνο εσύ που λες πως γερνάς και δεν με γοητεύεις…. απλώς δεν με γοητεύει η θυμωμένη κουρασμένη μου πλευρά…

Βλέπεις είναι και η άλλη το Λευκαδίτικο πλωτό τσόκαρο που δεν με αφήνει να ηρεμήσω. Μια τσούχτρα, έντονα τοξική, με την δική της ατζέντα και με έντονα όλα τα χαρακτηριστικά ενός τοξικού ανθρώπου. Την λυπάμαι λίγο αυτή την κατσαρόλα, στην προσπάθεια της να ταΐσει την όλο και πεινασμένη ματαιοδοξία της γίνεται ο ανεμιστήρας λάσπης κυλιέται στην φυλλάδα του κιτρινισμού… την λυπάμαι… και όσο γερνάει γίνεται ακόμα πιο γελοία …

Θα μου πεις τι σε νοιάζει…  το πάει φιρί φιρί, πρώτα με το φίδι το κολοβό, τώρα με τον σχιζοφρενή παρενοχλεί τη ζωή μου, με προκαλεί … κάποια στιγμή θα την ξεμοναχιάσει σε κάποια γωνία η συναισθηματική μου νοημοσύνη …και θα της πει δύο τρεις κουβέντες για την πεταλούδα της, μήπως και νοσηλευτεί για λίγο καιρό σε καμιά κλινική να γλυτώσει την σχιζοφρένεια και αυτή…

άρε ρε μου .. που να βρω το σχόλιο σου κάπου το 2007 που προειδοποιούσε στα επόμενα χρόνια για την σχιζοφρένεια ως επίσημη μάστιγα στον πλανήτη Γη … λίγοι θα την γλυτώσουμε…

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται και φέτος ο τηλεμαραθώνιος με το παλιό μου παλτό να λείπει ατελείωτες μέρες …. τελική ευθεία αυτή την εβδομάδα και προβολή την Κυριακή. Νιώθω πως το διασκεδάζει… ατελείωτες ώρες μοντάζ ενός τρίωρου προγράμματος….

Αυτό το παιχνίδι της εσωτερικής δύναμης μου φαντάζει ως φαύλος κύκλος

Άκουσα αυτό το τραγούδι … έκανα μια βουτιά μέσα μου .. ναι με αντιπροσωπεύει …

 

μετά, μετά κοίταξα γύρω μου… αναγνώρισα τουλάχιστον τρεις πιο δυνατούς από μένα που με προσέχουν σαν πορσελάνη μην και πάθω κάτι ως εύθραυστη … άρα…

-Το παλιό μου παλτό μου είπε κάτι πάρα πολύ όμορφο …. είπε… λατρεύω τη σχέση μας γιατί εκεί που σταματά ο ένας εξαντλημένος, παίρνει το τιμόνι ο άλλος… ναι είναι αλήθεια…

– Η θεία μου, πολύ δυνατό πλασματάκι, παίρνει τηλέφωνο και μιλάμε…. πολυλογού, τόσο πολυλογού που δεν θέλω να μιλήσω… την ακούω και που και που της λέω και εγώ κάτι..

– Η αδελφή μου, βλαμμένη τελείως, χαμένη στην καθημερινότητα της στο Λονδίνο, έλεος … σκέφτομαι να αλλάξω τακτική … είναι σίγουρο πως η μοναξιά δεν θα της χτυπήσει την πόρτα καθώς θα μεγαλώνει, ναι εδώ και πολλά χρόνια με έχει βγάλει από την ζωή της … δεν με χρειάζεται…

– Πλησιάζει η εποχή, αυτή που μου επιτρέπει να ρίξω μια ματιά στις πιθανότητες για καλοκαιρινό ταξίδι Μόντρεαλ, Αθήνα Λονδίνο Μόντρεαλ … μια φωνή μέσα μου γελάει … «το άλλο με τον τοτό το ξέρεις?» και συνεχίζει να γελάει….

Η μαρμότα κάνει βόλτες για να μας πει πότε θα έρθει η άνοιξη

-Η Μαίρη μου τραβά το πόδι να ξεκινήσουμε και πάλι κολύμβηση… αχμμ ίσως να είναι και η μόνη που έχει την πιο καλή ιδέα !!!

Καληνύχτα Μορεάλη μου…μονοκάμερο η ζωή μας …

 

 

 

 

 

Ευλογία είναι η πιο απλή πραγματικότητά μας :)

Η εποχή αυτή έχει ένα χριτσι χρίτσι, όπου σταθείς όπου βρεθείς ακούς αυτές τις ξακουστές μαράκες  του παλιού μου παλτού.

Σε υποχρεώνει η φύση να μπεις στο χορό του λήθαργου. Το εργοστάσιο της Φύσης.

Η ομορφιά των δέντρων μέσα στην πόλη σε αναγκάζει να βγεις από το σπίτι, να την δοξάσεις. Δεν έχουμε άλλη επιλογή με το παλιό μου παλτό, της Κυριακής το κάλεσμα είναι σαν τα κόκκινα γυαλιά. Μας σκλάβωσε η ομορφιά, η μόνη ελευθερία … ένας ζεστός καφές και περπάτημα στο πάρκο. Σε αυτή την περιοχή που ανακαλύψαμε τώρα τελευταία αφήσαμε το πάρκο χωρίς να το περπατήσουμε τότε. Εσκεμμένα, περιμέναμε να το χαρούμε ντυμένο στα φθινοπωρινά του

Θυμάσαι μικρή Μαρία; εκεί που είδαμε τον ερωδιό και τα πρώτα κίτρινα φύλλα περιοχή terrrebonne γλυκιά γαλλίδα Στεφανία ///

Μια ξύλινη γέφυρα, λίγες ξύλινες κατασκευές και πλησιάζουμε το φαρδύ μονοπάτι

βγάζω φωτογραφίες με το κινητό μου, κάπου μέσα εκεί τριγυρνά και ο Γιάννης… το φέρνω όσο πιο κοντά γίνεται παρέα στη βόλτα…

Δεν γίνεται να μην περπατάμε χέρι με χέρι, χαμογελώ με το πως τα καταφέρνουμε τελικά και ας κρατάμε κινητό… καφέ ζεστό …και κλεφτές ευκαιρίες για φιλί…

Οι άνθρωποι των πάρκων

Αυτό το μπλε κουκούλι το έφτιαξε ένα αγόρι με ένα κορίτσι και χώθηκαν μέσα.

Είπα φέτος δεν θα αγγίξω ούτε τόσο δα το φως και τα χρώματα στις φωτογραφίες…

Τον νιώθω δίπλα μου, σιγά-σιγά ηρεμεί, γεμίζει τις αποθήκες του… ενθουσιάζεται παίζει με τα παιχνίδια του…

Κυνηγάμε μαζί τις αγριόπαπιες, αδιάφορες κουνούν τα πωπουδάκια τους, γελάμε με την αδυναμία μας να πετάξουμε, να κολυμπήσουμε, να περπατήσουμε όπως αυτές.

Ένας κορμός δέντρου γίνεται αφορμή να με φωτογραφίσει… να με φιλήσει…

Προετοιμαζόμαστε, εκείνος πιο πολύ, εγώ βλέπω όνειρα, και εκείνος βλέπει όνειρα..

και μετά έρχεται η Δευτέρα… αργία… δεν δουλεύει…

Η πιο απλή μας πραγματικότητα, να καθαρίζουμε τις ψυχές μας από την μαυρίλα του θυμού, να μαγειρεύουμε τους καρπούς που διαλέξαμε, να τρώμε, να πίνουμε ένα ποτό πριν… ένα καφέ μετά, να ακούμε τραγούδια και λίγο πριν κοιμηθούμε να μακαρίζουμε, να ευλογούμε, γεμάτοι ευδαιμονία…

Η δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου, είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών στο Καναδά, έχω πολλές εγγραφές στο εξοχικό του μυαλού μου. Η μεταφορά της καληνύχτας μου σιγά σιγά βγάζει τις φθορές που έχει υποστεί κατά την αλλαγή σε άλλη μπλογκογειτονιά… έφτιαξα τους συνδέσμους σε αυτή την εγγραφή Νομίζω πως θα επιζήσει  

Ευχαριστώ 🙂