Με το κρύο του Φθινοπώρου

Περνούν οι εποχές

Είπα να ξεκινήσω να γράφω στο εξοχικό του μυαλού (?) μου με μια γενικότητα. Ενας όμως από τους λόγους που μου αρέσει να γράφω σε ημερολόγια είναι πως η γραφή δεν ακολουθεί κανόνες. Ανοίγω ένα συρτάρι συναισθημάτων, η σκέψη διαβάζει τα δάκτυλα τρέχουν, ο κέρσορας σταματά να αναβοσβήνει και πιάνει δουλειά.

Να προλάβω! Αυτό νιώθω εδώ και πολύ καιρό. Δεν θυμάμαι από πότε ακριβώς. Σίγουρα από το Σεπτέμβριο. Φτάσαμε τέλος Οκτωβρίου Το δέντρο αγκαλιάζει το μπαλκόνι μου, αποφάσισε να αφεθεί … παραδωθεί στην γυμνια Είναι από τα τελευταία της πόλης.

Κλέβω στιγμες σε φωτογραφίες από την πόλη,

από μια μικρή εκδρομή

Ενας ακόμη περίπτερος ναός..

δικός μας, σφραγισμένος με το φιλί μας ακριβώς στο κέντρο του.

Ξέρεις δουλεύεις παρα πολλές ώρες, προσπαθείς να προλάβεις μια καταστροφή… τρέμω μην μου πάθεις κάτι … ξέρεις λατρεύω που αφήνεις δίπλα στο νεροχύτη την κούπα του πρωινού σου καφέ… αργότερα μέσα στην ημέρα πριν την μαζέψω γεύομαι τις τελευταίες γουλιές που έχεις αφήσει … αλλοίμονο, κάποιες μέρες δεν σε προλαβαίνω και την έχεις βάλει στα απλυτα…

Πόσο γέλασα με αυτό το σκυλάκο, αλλά και τον ιδιοκτήτη του που δεχτηκε να τον φωτογραφίσω

αλλά και αυτός ο μικρός φίλος του δάσους μου εκλεψε την καρδιά χωρίς καν να το καταλάβει

Ο Οκτώβριος της Μορεάλης γεμίζει όπως όλος ο Καναδάς με κολοκύθες και άλλες κολοκύθες …

και … το βάζο μου με φύλλα από το πάρκο

halloween καταστάσεις … και προσπαθώ ακόμη να προλάβω να ξεφύγω

και και πεινασμένα σποράκια σε μαθήματα μέσω κάμερας, για αυτά θα σου γράψω άλλη φορά….

αύριο 31 Οκτωβρίου ένα ακόμη μάθημα και μετά θα πάω να τα γνωρίσω από κοντά, ένα ένα έξω από το σπτίτι τους επίσκεψη… με το γνωστό πορτοκαλί χαρούμενο καπέλο της μαγισσας … και το χαμόγελό μου, φυσική παρουσία που την έχουν ανάγκη για να καταλάβουν πως είμαι άνθρωπος και όχι οθόνη.

ε θα τα γλυκάνω και όλας με δωράκια

Σε μια διάλεξη Καλοκαιριού.

Το δεδομένο. Το καλοκαίρι στον Καναδα  δεν μου ταιριάζει. Είναι «ναι μεν ….αΛΛα» Υπάρχουν δέντρα, καταπράσινα και μεγάλα που με προστατέψουν από τον ήλιο, με δώρο τη σκιά τους. Δεν υπάρχει η θάλασσα ή αύρα της, η ιδέα της να με δροσίσει. Ναι υπάρχουν λίμνες , υπάρχει όμως και υγρασία και το νερό είναι σχεδόν στάσιμο.

Φέτος, κάναμε πολλές σκέψεις για το πως θα περάσουμε τις διακοπές μας, μία μία σβήνουν. Δεν με πειράζει καθώς αντιλαμβάνομαι τους λόγους.

Η μικρή ξανθιά θεά φαίνεται να τους αντιλαμβάνεται πλήρως γι αυτό και δεν μπαίνω στην διαδικασία να τους καταγράψω στο εξοχικό του μυαλού μου. Ζούμε περιπέτειες, με έκβαση που δεν του χεριού μας. Η πιο σημαντική αποκλειστικά δική μας και έχει ξεκινήσει από τον Νοέμβριο. Ο Ιούλιος είναι ο μήνας που θα ολοκληρωθεί, με όλα τα κομματάκια να προσπαθούν να βγουν από το προσωρινό.

Η μικρή ξανθιά βρίσκει όμως γωνιές και παίζει. Ξεκινά από το μπαλκόνι με το πρώτο γεράνι να ανθίζει και να ακολουθούν και άλλα μπουμπουκάκια

Την κύρια Κάμπια Μπαλκονόγλου να σουλατσάρει στο περβάζι που αναστατώνει την ηρεμία του παλιού μου παλτού και κάνει την μικρή να γελά

και τα μπαλκονάτα γεύματα με τις δροσερές σαλάτες και τις ευχάριστες συζητήσεις την ώρα του ηλιοβασιλέματος

Συνεχίζει τα παιχνίδια της η ξανθούλα με μικρές αταξίες μέσα στο αυτοκίνητο

Με έναν καφέ καλοκαιρινό … και τραγούδια …

με μια γρήγορη στάση μέσα στην πόλη, στην γειτονιά μας, αλήτικη γκουρμεδιά,

κάτω από μια ομπρέλα ένα δροσερό καλοκαιρινό σάντουϊτς που φυσικά δεν χορταίνει αλλά έχει ωραία γεύση θάλασσας …

Μέσα στα Σαββατοκύριακα η μικρή ξανθιά θέα με το παλιό παλτό της οδηγό εξερευνά πάρκα. Τις περισσότερες φορές ενθουσιάζεται. Σε αυτό το πάρκο όχι και τόσο.

Αναγνώρισε με την πρώτη ματιά τον παραπλανητικό ψεύτικο  Περίπτερο ναό. «Μεγάλος αλλά χωρίς την μαγική δύναμη» σκέφτηκε

…χαμογέλασε περιπαιχτικά στην έγχρωμη κοπέλα που μας προέτρεψε με ενθουσιασμό να επισκεφτούμε την «παραλία» όπου ωωωωω!!!?!!! πόσο σημαντικό!!!? μπορούμε λέει να βρέξουμε τα πόδια μας μαζί με ένα σωρό ανθρώπους που … δεν ξέρουν κολύμπι….

Στάσιμο νερό ….

Όλα μας φάνηκαν διαφορετικά σε αυτό το πάρκο χαχαχα μεγαλόπρεπα αλλά δήθεν…

Η τελευταία μας (για την ώρα) βόλτα έγινε στο αγαπημένο μέρος του περασμένου φθινοπώρου

Η μικρή ξανθιά θέα ξετρελάθηκε με τις αγριόχηνες….

πολλές πολλές αγριοχηνες, πολλές πολλές σκατούλες τους στο γρασίδι ! Κυρίαρχες του πάρκου, κυρίες επί των τιμών του καλοκαιριού

Τέλος λίγο πριν την επιστροφή, μια διάλεξη της μικρής ξανθιάς θεάς. Οι εξέδρες την προσκάλεσαν (άκουγε χειροκροτήματα ) , το παλιό παλτό σε ρόλο μοναδικού θεατή, αλλά και κάμεραν  … και άναψαν το πάθος και τα γέλια …Ένα παραλήρημα που θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και το μέγα Γεγονός του Καλοκαιριού  Φυσικά και υπάρχει βίντεο χαχαχα αλλά κοστίζει παααρα πολλά …

Συνεχίζουμε λοιπόν και ο  Ιούλιο ζητά από την μικρή ξανθιά στις 24 να κάτσει σε μια γωνίτσα για 3 εβδομάδες και από την Στέλθ να συγκεντρώσει και πάλι τις δυνάμεις προστασίας της.

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour

Η Αραχνούλα μου συναντά τον Τζακ Μπου!!!

Πρέπει να ξαναβρώ την ταυτότητα μου ως καληνύχτα. Τότε που έγραφα χωρίς να επεξηγώ… 

Είναι και αυτός ο Νοέμβριος ο μήνας που γεννήθηκε μάλλον για τις ζόρικες εμπειρίες… το νιώθεις και εσύ Στελθ ;… κάτι συμβαίνει καθώς πεθαίνει ο Οκτώβριος… οι περισσότερες φίλες μέσα μου φωνάζουν πως φοβούνται τον Νοέμβριο...το Δεκέμβριο…τον Ιανουάριο… Κάπου στο συμπαν  ο Μέρφι  με διάφορα ξωτικά δημιουργούν μικρά χωριά, όπου βασιλεύει ένας γρίφος. Με υποχρεώνουν να ζήσω σε αυτά τα αλλόκοτα  χωρία –μικρά αλλά κομβικά– να ζήσω να λύσω το γρίφο και επιτέλους να μπορέσω να ελευθερώσω το παλιό μου παλτό…  

Το 2009 άρχισα την διατριβή με ετικέτα κολοκύθα. Μου είπαν θα πρέπει να μάθεις να φτιάχνεις φανάρι μια κολοκύθα, θα πρέπει να χεις και πολλά πολλά γλυκάκια για τα παιδιά… έπρεπε να τα καταφερουμε,,

η πρώτη κολοκύθα μου φαναράκι …γνωρίζω ,, μόνο εγώ θα κατάφερνα με τόσο κόπο σκορπά έτσι τον τρόμο

Κέλτες, κολοκύθες, γλυκά, ζόμπι που δεν αποδέχονται ή δεν έχουν καταλάβει το θάνατό τους , ο Τζακ που ζητά απεγνωσμένα ένα μέρος να αναπαυθεί… 

Φέτος κρέμασα με σιγουριά την διακοσμητική ένδειξη, και λίγο αιματάκι στη πόρτα, τόσο όσο μπας και τρομάξει κανένα και δεν χτυπήσει. Το μεγάλο πορτοκαλί φοβερό και τρομερό μου καπέλο σε πρώτη γραμμή μάχης. 

(πας καλά; εμ είσαι πολυλογού εμ σου ήρθε στο τέλος της εγγραφής πως είναι έθιμο μια ναι μια όχι πορτοκαλί … δες τις παλιές εγραφές σου παιδί μου … στην τύχη βάζαμε που και που πορτοκαλί … μάλιστα στην τελευταία δεν έχουμε καν… από δω και πέρα όπου λάχει βάζε πορτοκαλίιιι ξανθιά έ ξανθιά)

31 Οκτωβρίου «ημέρα Halloween

Πολύ βροχή έξω η δήμαρχος είπε… αναστέλλονται οι εορταστικές εκδηλώσεις…δεν το έχαψα.. τόσο μεγάλη πολυκατοικία όλα μου τα πελατάκια εδώ μένουν…θα έχουμε σίγουρα επιδρομή …  

Είχα 9 πελάτες, καλά πάει το μαγαζάκι, κέρασμα κάτι μικρές συσκευασίες πατατάκια. Σε κάθε χτύπημα της πόρτας έβαζα το καπέλο … υπήρχε και ένα τρομερά τρομακτικό και τρομερό 2χρονο ντυμένο κάτι μπλε!  Το πως γλίτωσα και δεν το έκλεψα … εγώ και τρομερό και φοβερό πορτοκαλί μου καπέλο το ξέρουν !!!  

Το έχεις πολλά χρόνια αυτό το καπέλο…αρκετά….

Το βράδυ προς ξημερώματα η βροχή και ο αέρας αντρείεψαν πάρα  πολύ… ατυχήματα με δέντρα και στέγες κυρίως έξω αλλά και μέσα στην πόλη..… 

Την δεύτερη μέρα 1 Νοεμβρίου απόγευμα, ανέλαβε το παλιό μου παλτό … εγώ ήμουν κουρασμένη πάρα πολύ… 2 Νοεμβρίου η μικρή ξανθιά είχε σχολείο … το Αα… ε ναι … αυτή είναι η επίσης τρομερή και φοβερή αραχνούλα μου, δικής ιδέα και κατασκευή …

ήμουν σίγουρη πως με το που θα την έβλεπαν  θα ζήλευαν. Έτσι εξοπλίστηκα με τις ανάλογες κοιλίτσες ποδαράκια και φυσικά τρομερά και φοβερά ματάκια..

Να φέρω και καμιά φωτογραφία παλιά …και τώρα ο μεγάλος τρόμος. Πρέπει ανά μια λέξη να βάφω πορτοκαλί !!  (κράτα και αυτή τη φράση ξανθιά ε ξανθιά αν δεν ήμουν εγω να σε σώσω ακόμα θα το πήγαινες λέξη προς λέξη) Άλλαξε ώρα, το παλιό μου παλτό δουλεύει κάπου εξαντλημένο….

αυτή η φωτογραφία δεν είναι δική μου, είναι από κάποια κλινική και νομίζω είναι ότι καλύτερο συνάντησα φέτος… δωράκι στη Στέλλα

και μια για την Μαγισσούλα μου … θα με πάρει στο κυνήγι το ξέρω … χαχαχαχα

IMG-0603

Μπου!

 

Ευλογία είναι η πιο απλή πραγματικότητά μας :)

Η εποχή αυτή έχει ένα χριτσι χρίτσι, όπου σταθείς όπου βρεθείς ακούς αυτές τις ξακουστές μαράκες  του παλιού μου παλτού.

Σε υποχρεώνει η φύση να μπεις στο χορό του λήθαργου. Το εργοστάσιο της Φύσης.

Η ομορφιά των δέντρων μέσα στην πόλη σε αναγκάζει να βγεις από το σπίτι, να την δοξάσεις. Δεν έχουμε άλλη επιλογή με το παλιό μου παλτό, της Κυριακής το κάλεσμα είναι σαν τα κόκκινα γυαλιά. Μας σκλάβωσε η ομορφιά, η μόνη ελευθερία … ένας ζεστός καφές και περπάτημα στο πάρκο. Σε αυτή την περιοχή που ανακαλύψαμε τώρα τελευταία αφήσαμε το πάρκο χωρίς να το περπατήσουμε τότε. Εσκεμμένα, περιμέναμε να το χαρούμε ντυμένο στα φθινοπωρινά του

Θυμάσαι μικρή Μαρία; εκεί που είδαμε τον ερωδιό και τα πρώτα κίτρινα φύλλα περιοχή terrrebonne γλυκιά γαλλίδα Στεφανία ///

Μια ξύλινη γέφυρα, λίγες ξύλινες κατασκευές και πλησιάζουμε το φαρδύ μονοπάτι

βγάζω φωτογραφίες με το κινητό μου, κάπου μέσα εκεί τριγυρνά και ο Γιάννης… το φέρνω όσο πιο κοντά γίνεται παρέα στη βόλτα…

Δεν γίνεται να μην περπατάμε χέρι με χέρι, χαμογελώ με το πως τα καταφέρνουμε τελικά και ας κρατάμε κινητό… καφέ ζεστό …και κλεφτές ευκαιρίες για φιλί…

Οι άνθρωποι των πάρκων

Αυτό το μπλε κουκούλι το έφτιαξε ένα αγόρι με ένα κορίτσι και χώθηκαν μέσα.

Είπα φέτος δεν θα αγγίξω ούτε τόσο δα το φως και τα χρώματα στις φωτογραφίες…

Τον νιώθω δίπλα μου, σιγά-σιγά ηρεμεί, γεμίζει τις αποθήκες του… ενθουσιάζεται παίζει με τα παιχνίδια του…

Κυνηγάμε μαζί τις αγριόπαπιες, αδιάφορες κουνούν τα πωπουδάκια τους, γελάμε με την αδυναμία μας να πετάξουμε, να κολυμπήσουμε, να περπατήσουμε όπως αυτές.

Ένας κορμός δέντρου γίνεται αφορμή να με φωτογραφίσει… να με φιλήσει…

Προετοιμαζόμαστε, εκείνος πιο πολύ, εγώ βλέπω όνειρα, και εκείνος βλέπει όνειρα..

και μετά έρχεται η Δευτέρα… αργία… δεν δουλεύει…

Η πιο απλή μας πραγματικότητα, να καθαρίζουμε τις ψυχές μας από την μαυρίλα του θυμού, να μαγειρεύουμε τους καρπούς που διαλέξαμε, να τρώμε, να πίνουμε ένα ποτό πριν… ένα καφέ μετά, να ακούμε τραγούδια και λίγο πριν κοιμηθούμε να μακαρίζουμε, να ευλογούμε, γεμάτοι ευδαιμονία…

Η δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου, είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών στο Καναδά, έχω πολλές εγγραφές στο εξοχικό του μυαλού μου. Η μεταφορά της καληνύχτας μου σιγά σιγά βγάζει τις φθορές που έχει υποστεί κατά την αλλαγή σε άλλη μπλογκογειτονιά… έφτιαξα τους συνδέσμους σε αυτή την εγγραφή Νομίζω πως θα επιζήσει  

Ευχαριστώ 🙂