Κατάσκοπος μάσκας ταπάρει στο χόκεϊ.

Σκέφτομαι… να μόλις τώρα το σκέφτηκα- πως ο τόπος που γεννήθηκα ήταν και ο τόπος που έμεινα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου. Μικρή βέβαια έμεινα για ένα χρόνο στο Στρατώνι, στη Κοζάνη, στη Θήβα και επιστροφή στην Αθήνα για την τετάρτη δημοτικού. Αθηναία λοιπόν με λες… αλλά σχεδόν χωρίς να το καταλάβω μένω εδώ και ουφ… είναι δώδεκα χρόνια … εδω και 12 χρόνια στο Μοντρεάλ.

Πέρασε η καψούρα των πρώτων χρόνων. Κατάφερα να κάνω δική μου αυτή την πόλη. Τουλάχιστον τόσο όσο να την αποκαλώ Μορεάλη μου. 🙂 Περπάτησα σε πάρκα, ψώνισα, χόρεψα, τραγούδησα, έφαγα, ήπια, πήγα μονοήμερες εκδρομές, μάζεψα μήλα, χρησιμοποίησα μέσα μαζικής μεταφοράς, πήγα σε δημόσιες υπηρεσίες, σε τράπεζες, σε μουσεία, σε συναυλίες, σε φεστιβάλ, σε παραστάσεις, σε εκκλησίες, κάπνισα μαριχουάνα, πήγα σε φιλικά σπίτια για Χριστούγεννα, Πάσχα, μπαρκπεκιου, πήγα σχολείο ως μαθήτρια αλλά και ως δασκαλίτσα, έγινα ραδιοφωνική παραγωγός, φροντιστής ηλικιωμένων, βοηθός γραφείου, επιμελήτρια ύλης σε έντυπα και παιχνίδια, άλλαξα σπίτι διαμονής, πήγα σε νοσοκομεία ως επισκέπτης και ως ασθενής, έδωσα αίμα … παρακολούθησα παρελάσεις, συμμετείχα σε παρέλαση… ναι μπορώ να πω πως έχω ακούσει αρκετές φορές τον ρυθμικό χτύπο της καρδιάς αυτής την πόλης… συνεχίζω να γοητεύομαι στις εποχιακές κολεξιόν δέντρων….

Που ζήσατε τα περισσότερα χρόνια της ζωής σας μέχρι σήμερα; Στην Αθήνα και στο Μοντρεάλ λοιπόν 🙂

Σίγουρα υπάρχουν και κάποια άλλα που έχω ξεχάσει να αναφέρω…. Μέχρι το Σάββατο δεν είχα πάει ποτέ σε αγώνα χόκεϊ. Για τους καναδούς αυτό το παιχνίδι είναι κομμάτι της καρδιάς τους, δύο πράγματα συζητούν άνετα μικροί και μεγάλοι, ο καιρός, το χόκεϊ. Άκουγα στις ειδήσεις, έβλεπα το πάθος, αδιάφορο μου ήταν…. που σημαίνει «Ζεις 13 χρόνια στον Καναδά και δεν έχεις ιδέα από χόκεϊ;;;;; Μα που ζεις χρυσή μου;» Έτσι όταν δόθηκε η ευκαιρία είπα, πρέπει να πας.

Η κούραση έκανε τα δικά της παιχνίδια στο κορμί μου μετά το σχολείο. Την τακτοποίησα με κάτι καραμελίτσες.

Ναι ,,, εδώ είναι το σημείο που πρέπει να περιγράψω το παιχνίδι, της ομάδες … τους αγώνες ανά σεζόν, τους παικτές και τα αστρονομικά ποσά αμοιβής… σώθηκες χαχαχαχα. φρένο και ας συγκενρωθούμε λίγο ξανθιά μου, εδώ θα τα μάθουμε όλα, χόκεϊ επί πάγου ωραία τα λέει, αν τα είχα διαβάσει πριν πάω έως και θα έδινα τις σωστές οδηγίες στους παίχτες.

Αααα ναι ξέχασα να αναφέρω πως για τους Κεμπεκιώτες υπάρχει μόνο μια ομάδα, οι καναντιένς και πρόσεξέ με στον τονισμό είναι Μόντρεαλ Κανάντιενς και Μοντρεάλ Καναντιένς…. έχουν ωραία ιστορία

Για τον συγκεκριμένο αγώνα δεν θα σου γράψω, πρέπει να θυμηθώ το όνομα της άλλης ομάδας. Από ΗΠΑ ήταν γιατί έτσι και αλλιώς το πρωτάθλημα πάντα είναι για όλη τη βόρειο Αμερική (Καναδας ΗΠΑ) Τώρα πάλι και όρκο δεν μπορώ να πάρω … Και το θέμα είναι πως αν ρωτήσεις μια γυναίκα ή ένα παιδάκι δημοτικού θα ξέρει να σου πει όλας τας λεπτομέρειας. Το χόκεϊ είναι ένα άθλημα για όλη την οικογένεια (έτσι το πουλούν)… που ζεις ξανθιά μου…

Έχω ξαναπάει σε αυτό το μεγαααααλο τεράστιο κλειστό στάδιο να το πω … τέλος πάντων έχω ξαναπάει στο Centre Bell κάπου υπάρχουν εγγραφές … Σάββατο λοιπόν με το παλιό μου παλτό βρεθήκαμε ακριβώς στις 5 έξω από το κτίριο. Περάσαμε από έλεγχο διαβατηρίων εεεε συγνώμη εμβολιασμού ήθελα να πω… μας εβαλαν βραχιολάκια και μας είπαν «χωρίς μάσκα» που θα την φοράς συνέχεια εκτός αν τρως, δεν μπαίνεις… Μείναμε λίγο στον εξωτερικό χώρο της εισόδου μας (έχει αρκετές γύρω γύρω)… μουσική, μια φουφού να μας ζεσταίνει από μπροστά…

αγάλματα παικτών … μη ρωτάς δεν ξερω ονόματα

και το γνωστό gohabsgo (χαμπς είναι το υποκοριστικό της ομαδας Καναντιένς … που ζεις ξανθιά και τέλος πάντων διάβασε για την ομάδα… Τόσο καιρό έχεις να διαβάσεις κάτι για τη μορεάλη σου. )

Τι λέγαμε… α ναι βρεθήκαμε χωρίς να ταλαιπωρηθούμε μέσα στο τεράσιτο αυτό κτίριο, θα μπορούσαμε να το γυρίσουμε λίγο αλλά έκανα οικονομια σε δυνάμεις και καραμελίτσες… φάγαμε χοτ ντοκς και τσικεν ναγκετσ… μας έκαναν δώρο και από ένα κασκόλ της ομάδας, (μία είναι η ομάδα και ας χάνει φέτος τα αυγά και τα πασχάλια)

βγάλαμε φωτογραφίες σαν τους τουρίστες κινέζους ένα πράγμα, και και κάποια στιγμή κάτσαμε στις θέσεις μας….

Γιγάντιες οθόνες, δυνατή μουσική, ένα σοου, με διαγωνισμούς, με διαφημίσεις, με λέιζερ, μμμ παρουσίαση των παιχτών χιχι ε και κάπου εκεί και η προθέρμανση των παιχτών.

Η αλήθεια είναι πως όταν η τάπα, έπεφτε από τα χέρια του διαιτητή δεν άκουγες ούτε κιχ ….

γρήγορο παιχνίδι.. λίγο άγριο.. σα να λέμε οι Καναδοί βγάζουν τη μάσκα της ευγένειάς τους, αλλά δεν προλάβαινες να βρίσεις γιατί σε πλάκωναν στη μουσική χαχαχα. Αυτά που μου έκαναν εντύπωση:

  1. Γρήγορο σκειτ στον πάγο
  2. που κοιτάς ξανθιά εκεί είναι η τάπα .. α όχι δεν είναι τελικά και άλλο στικ έσπασε?
  3. Μπήκε?
  4. Καλέ γιατί δέρνονται… τέλος πάντων καλά του έκανε … αχα παίζουμε με ένα παίχτη λιγότερο ω τώρα με έναν περισσότερο.
  5. Δεν είμαστε καλά, παίζουμε χωρίς τερματοφύλακα….
  6. Το παλιο παλτό βαριέται
  7. ….

Επτά πολύ γέλιο. Θέμα η μάσκα. Φάση πρώτη. Καθώς περιμένω το παλιό μου παλτό να βγει από την τουαλέτα, έχω καθίσει σε ένα τραπεζάκι και έχω κατεβάσει τη μάσκα μου. Με πλησιάζει ένας γλυκύτατος φύλακας, τεράστιος και πανύψηλος. «Συγγνώμη, κυρία μου αλλά πρέπει να φορέσετε τη μάσκα σας.» Κάθομαι σε τραπεζάκι, περιμένω το συζηγό μου, … και ξέρετε ένιωσα λίγο πως με ενοχλεί η μάσκα. » Σας καταλαβαίνω, αλλά θα πρέπει να έχετε φαγητό στο τραπεζάκι, … και θα σας πρότεινα αν νιώθετε πως θέλετε να βγάλετε την μάσκα για λίγο, μπορείτε να πάτε στην τουαλέτα, να κλείσετε την πόρτα και να βγάλετε τη μάσκα μέχρι να νιώσετε καλύτερα.» ( η ευγένεια των οργάνων ) Παίζεται και να με συμπάθησε, γιατί και στο τέλος του αγώνα, μας βοήθησε να βγούμε από την πιο εύκολη έξοδο, με ρωτήσε αν είμαι Ελληνίδα από τη προφορά των αγγλικών μου, (εκείνος Λιβανέζος) και έδωσε (από μόνος του) οδηγίες στο παλιο παλτό, σε πιο δρόμο να πάμε για ουμπερ, κοιτώντας πάντα στα μάτια εμένα η την γκομενάρα κούρασή μου χαχαχαχα

Δεύτερη φάση. Καθ όλη τη διάρκεια του αγώνα, ανά τακτά διαστήματα, έμπαινε από την πύλη εισόδου του κάθε τμήματος θέσεων ένα κύριος ψηλός με κουστούμι, γραβάτα, ακουστικό στο αυτί του (λουκ μυστικός πράκτορας ένα πράγμα), κρατώντας πάντα ένα μικρό αναλόγιο και ένα στυλό. Κάρφωνε με έντονη ματιά το δράστη και χτυπούσε ρυθμικά το στυλό!!!! Ακούνητος, σαν να προσπαθούσε να υπνωτίσει την προσοχή και τη ματιά του δράστη, και είτε βλέπαμε αγώνα, ή χορεύαμε, ή βγάζαμε σέλφι, ή ή ή… ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕ!!! αφού είχε συλλάβει με επιτυχία την προσοχή του δράστη, του έκανε την γνωστή κίνηση. «Ανέβασε τη μάσκα σου!» Πάγωνε ο δράστης και … αφού πρώτα χαμογελούσε αμήχανα την ανέβαζε …

α άσχετο, στην αρχή κερδίζαμε αλλά μετά χάσαμε … χάλια πάμε φέτος… αστα ξανθιά μου, δεν καταλαβαίνουν πόσο εύκολο είναι , πας πίσω από το τέρμα γυρνάς και τσακ ταπάρεις… 8. Οι οδηγίες μου και το πάθος μου για το παιχνίδι οδήγησαν το παλιό μου παλτό στο γέλιο

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Με το κρύο του Φθινοπώρου

Περνούν οι εποχές

Είπα να ξεκινήσω να γράφω στο εξοχικό του μυαλού (?) μου με μια γενικότητα. Ενας όμως από τους λόγους που μου αρέσει να γράφω σε ημερολόγια είναι πως η γραφή δεν ακολουθεί κανόνες. Ανοίγω ένα συρτάρι συναισθημάτων, η σκέψη διαβάζει τα δάκτυλα τρέχουν, ο κέρσορας σταματά να αναβοσβήνει και πιάνει δουλειά.

Να προλάβω! Αυτό νιώθω εδώ και πολύ καιρό. Δεν θυμάμαι από πότε ακριβώς. Σίγουρα από το Σεπτέμβριο. Φτάσαμε τέλος Οκτωβρίου Το δέντρο αγκαλιάζει το μπαλκόνι μου, αποφάσισε να αφεθεί … παραδωθεί στην γυμνια Είναι από τα τελευταία της πόλης.

Κλέβω στιγμες σε φωτογραφίες από την πόλη,

από μια μικρή εκδρομή

Ενας ακόμη περίπτερος ναός..

δικός μας, σφραγισμένος με το φιλί μας ακριβώς στο κέντρο του.

Ξέρεις δουλεύεις παρα πολλές ώρες, προσπαθείς να προλάβεις μια καταστροφή… τρέμω μην μου πάθεις κάτι … ξέρεις λατρεύω που αφήνεις δίπλα στο νεροχύτη την κούπα του πρωινού σου καφέ… αργότερα μέσα στην ημέρα πριν την μαζέψω γεύομαι τις τελευταίες γουλιές που έχεις αφήσει … αλλοίμονο, κάποιες μέρες δεν σε προλαβαίνω και την έχεις βάλει στα απλυτα…

Πόσο γέλασα με αυτό το σκυλάκο, αλλά και τον ιδιοκτήτη του που δεχτηκε να τον φωτογραφίσω

αλλά και αυτός ο μικρός φίλος του δάσους μου εκλεψε την καρδιά χωρίς καν να το καταλάβει

Ο Οκτώβριος της Μορεάλης γεμίζει όπως όλος ο Καναδάς με κολοκύθες και άλλες κολοκύθες …

και … το βάζο μου με φύλλα από το πάρκο

halloween καταστάσεις … και προσπαθώ ακόμη να προλάβω να ξεφύγω

και και πεινασμένα σποράκια σε μαθήματα μέσω κάμερας, για αυτά θα σου γράψω άλλη φορά….

αύριο 31 Οκτωβρίου ένα ακόμη μάθημα και μετά θα πάω να τα γνωρίσω από κοντά, ένα ένα έξω από το σπτίτι τους επίσκεψη… με το γνωστό πορτοκαλί χαρούμενο καπέλο της μαγισσας … και το χαμόγελό μου, φυσική παρουσία που την έχουν ανάγκη για να καταλάβουν πως είμαι άνθρωπος και όχι οθόνη.

ε θα τα γλυκάνω και όλας με δωράκια

Σε μια διάλεξη Καλοκαιριού.

Το δεδομένο. Το καλοκαίρι στον Καναδα  δεν μου ταιριάζει. Είναι «ναι μεν ….αΛΛα» Υπάρχουν δέντρα, καταπράσινα και μεγάλα που με προστατέψουν από τον ήλιο, με δώρο τη σκιά τους. Δεν υπάρχει η θάλασσα ή αύρα της, η ιδέα της να με δροσίσει. Ναι υπάρχουν λίμνες , υπάρχει όμως και υγρασία και το νερό είναι σχεδόν στάσιμο.

Φέτος, κάναμε πολλές σκέψεις για το πως θα περάσουμε τις διακοπές μας, μία μία σβήνουν. Δεν με πειράζει καθώς αντιλαμβάνομαι τους λόγους.

Η μικρή ξανθιά θεά φαίνεται να τους αντιλαμβάνεται πλήρως γι αυτό και δεν μπαίνω στην διαδικασία να τους καταγράψω στο εξοχικό του μυαλού μου. Ζούμε περιπέτειες, με έκβαση που δεν του χεριού μας. Η πιο σημαντική αποκλειστικά δική μας και έχει ξεκινήσει από τον Νοέμβριο. Ο Ιούλιος είναι ο μήνας που θα ολοκληρωθεί, με όλα τα κομματάκια να προσπαθούν να βγουν από το προσωρινό.

Η μικρή ξανθιά βρίσκει όμως γωνιές και παίζει. Ξεκινά από το μπαλκόνι με το πρώτο γεράνι να ανθίζει και να ακολουθούν και άλλα μπουμπουκάκια

Την κύρια Κάμπια Μπαλκονόγλου να σουλατσάρει στο περβάζι που αναστατώνει την ηρεμία του παλιού μου παλτού και κάνει την μικρή να γελά

και τα μπαλκονάτα γεύματα με τις δροσερές σαλάτες και τις ευχάριστες συζητήσεις την ώρα του ηλιοβασιλέματος

Συνεχίζει τα παιχνίδια της η ξανθούλα με μικρές αταξίες μέσα στο αυτοκίνητο

Με έναν καφέ καλοκαιρινό … και τραγούδια …

με μια γρήγορη στάση μέσα στην πόλη, στην γειτονιά μας, αλήτικη γκουρμεδιά,

κάτω από μια ομπρέλα ένα δροσερό καλοκαιρινό σάντουϊτς που φυσικά δεν χορταίνει αλλά έχει ωραία γεύση θάλασσας …

Μέσα στα Σαββατοκύριακα η μικρή ξανθιά θέα με το παλιό παλτό της οδηγό εξερευνά πάρκα. Τις περισσότερες φορές ενθουσιάζεται. Σε αυτό το πάρκο όχι και τόσο.

Αναγνώρισε με την πρώτη ματιά τον παραπλανητικό ψεύτικο  Περίπτερο ναό. «Μεγάλος αλλά χωρίς την μαγική δύναμη» σκέφτηκε

…χαμογέλασε περιπαιχτικά στην έγχρωμη κοπέλα που μας προέτρεψε με ενθουσιασμό να επισκεφτούμε την «παραλία» όπου ωωωωω!!!?!!! πόσο σημαντικό!!!? μπορούμε λέει να βρέξουμε τα πόδια μας μαζί με ένα σωρό ανθρώπους που … δεν ξέρουν κολύμπι….

Στάσιμο νερό ….

Όλα μας φάνηκαν διαφορετικά σε αυτό το πάρκο χαχαχα μεγαλόπρεπα αλλά δήθεν…

Η τελευταία μας (για την ώρα) βόλτα έγινε στο αγαπημένο μέρος του περασμένου φθινοπώρου

Η μικρή ξανθιά θέα ξετρελάθηκε με τις αγριόχηνες….

πολλές πολλές αγριοχηνες, πολλές πολλές σκατούλες τους στο γρασίδι ! Κυρίαρχες του πάρκου, κυρίες επί των τιμών του καλοκαιριού

Τέλος λίγο πριν την επιστροφή, μια διάλεξη της μικρής ξανθιάς θεάς. Οι εξέδρες την προσκάλεσαν (άκουγε χειροκροτήματα ) , το παλιό παλτό σε ρόλο μοναδικού θεατή, αλλά και κάμεραν  … και άναψαν το πάθος και τα γέλια …Ένα παραλήρημα που θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και το μέγα Γεγονός του Καλοκαιριού  Φυσικά και υπάρχει βίντεο χαχαχα αλλά κοστίζει παααρα πολλά …

Συνεχίζουμε λοιπόν και ο  Ιούλιο ζητά από την μικρή ξανθιά στις 24 να κάτσει σε μια γωνίτσα για 3 εβδομάδες και από την Στέλθ να συγκεντρώσει και πάλι τις δυνάμεις προστασίας της.

Καληνύχτα Μορεάλη μου …

#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour

Η Αραχνούλα μου συναντά τον Τζακ Μπου!!!

Πρέπει να ξαναβρώ την ταυτότητα μου ως καληνύχτα. Τότε που έγραφα χωρίς να επεξηγώ… 

Είναι και αυτός ο Νοέμβριος ο μήνας που γεννήθηκε μάλλον για τις ζόρικες εμπειρίες… το νιώθεις και εσύ Στελθ ;… κάτι συμβαίνει καθώς πεθαίνει ο Οκτώβριος… οι περισσότερες φίλες μέσα μου φωνάζουν πως φοβούνται τον Νοέμβριο...το Δεκέμβριο…τον Ιανουάριο… Κάπου στο συμπαν  ο Μέρφι  με διάφορα ξωτικά δημιουργούν μικρά χωριά, όπου βασιλεύει ένας γρίφος. Με υποχρεώνουν να ζήσω σε αυτά τα αλλόκοτα  χωρία –μικρά αλλά κομβικά– να ζήσω να λύσω το γρίφο και επιτέλους να μπορέσω να ελευθερώσω το παλιό μου παλτό…  

Το 2009 άρχισα την διατριβή με ετικέτα κολοκύθα. Μου είπαν θα πρέπει να μάθεις να φτιάχνεις φανάρι μια κολοκύθα, θα πρέπει να χεις και πολλά πολλά γλυκάκια για τα παιδιά… έπρεπε να τα καταφερουμε,,

η πρώτη κολοκύθα μου φαναράκι …γνωρίζω ,, μόνο εγώ θα κατάφερνα με τόσο κόπο σκορπά έτσι τον τρόμο

Κέλτες, κολοκύθες, γλυκά, ζόμπι που δεν αποδέχονται ή δεν έχουν καταλάβει το θάνατό τους , ο Τζακ που ζητά απεγνωσμένα ένα μέρος να αναπαυθεί… 

Φέτος κρέμασα με σιγουριά την διακοσμητική ένδειξη, και λίγο αιματάκι στη πόρτα, τόσο όσο μπας και τρομάξει κανένα και δεν χτυπήσει. Το μεγάλο πορτοκαλί φοβερό και τρομερό μου καπέλο σε πρώτη γραμμή μάχης. 

(πας καλά; εμ είσαι πολυλογού εμ σου ήρθε στο τέλος της εγγραφής πως είναι έθιμο μια ναι μια όχι πορτοκαλί … δες τις παλιές εγραφές σου παιδί μου … στην τύχη βάζαμε που και που πορτοκαλί … μάλιστα στην τελευταία δεν έχουμε καν… από δω και πέρα όπου λάχει βάζε πορτοκαλίιιι ξανθιά έ ξανθιά)

31 Οκτωβρίου «ημέρα Halloween

Πολύ βροχή έξω η δήμαρχος είπε… αναστέλλονται οι εορταστικές εκδηλώσεις…δεν το έχαψα.. τόσο μεγάλη πολυκατοικία όλα μου τα πελατάκια εδώ μένουν…θα έχουμε σίγουρα επιδρομή …  

Είχα 9 πελάτες, καλά πάει το μαγαζάκι, κέρασμα κάτι μικρές συσκευασίες πατατάκια. Σε κάθε χτύπημα της πόρτας έβαζα το καπέλο … υπήρχε και ένα τρομερά τρομακτικό και τρομερό 2χρονο ντυμένο κάτι μπλε!  Το πως γλίτωσα και δεν το έκλεψα … εγώ και τρομερό και φοβερό πορτοκαλί μου καπέλο το ξέρουν !!!  

Το έχεις πολλά χρόνια αυτό το καπέλο…αρκετά….

Το βράδυ προς ξημερώματα η βροχή και ο αέρας αντρείεψαν πάρα  πολύ… ατυχήματα με δέντρα και στέγες κυρίως έξω αλλά και μέσα στην πόλη..… 

Την δεύτερη μέρα 1 Νοεμβρίου απόγευμα, ανέλαβε το παλιό μου παλτό … εγώ ήμουν κουρασμένη πάρα πολύ… 2 Νοεμβρίου η μικρή ξανθιά είχε σχολείο … το Αα… ε ναι … αυτή είναι η επίσης τρομερή και φοβερή αραχνούλα μου, δικής ιδέα και κατασκευή …

ήμουν σίγουρη πως με το που θα την έβλεπαν  θα ζήλευαν. Έτσι εξοπλίστηκα με τις ανάλογες κοιλίτσες ποδαράκια και φυσικά τρομερά και φοβερά ματάκια..

Να φέρω και καμιά φωτογραφία παλιά …και τώρα ο μεγάλος τρόμος. Πρέπει ανά μια λέξη να βάφω πορτοκαλί !!  (κράτα και αυτή τη φράση ξανθιά ε ξανθιά αν δεν ήμουν εγω να σε σώσω ακόμα θα το πήγαινες λέξη προς λέξη) Άλλαξε ώρα, το παλιό μου παλτό δουλεύει κάπου εξαντλημένο….

αυτή η φωτογραφία δεν είναι δική μου, είναι από κάποια κλινική και νομίζω είναι ότι καλύτερο συνάντησα φέτος… δωράκι στη Στέλλα

και μια για την Μαγισσούλα μου … θα με πάρει στο κυνήγι το ξέρω … χαχαχαχα

IMG-0603

Μπου!