Εκδοτήριο τριών ποταμών.

Πολύ κρύο, λίγο χιόνι, πολύ πάγος.  Το χιόνι αγνό, απαλό , άγγιζε το έδαφος και πριν χωθώ στη τσουμπωτή αφράτη ύπαρξή του , έπεφτε στις σκληρές ναρκωτικές ουσίες της παγωνιάς,  μετάλλαξη πριν αγαπηθεί.

Τον χειμώνα αυτόν δεν πρόλαβα να τον φωτογραφίσω. Έχασα την μοναδικότητα του. έψαχνα με το βλέμμα του φακού το χιόνι και έχανα τα άγρια γκρίζα άμορφα γλυπτά από πάγο. Δεν κατάφερα να αποθανατίσω την ομορφιά τους, την έχασα γιατί αφέθηκα στην αποστροφή που δημιουργεί το γκρίζο…απαράδεκτο μια μια θεά αυτό! Φοβούνται οι θεές;.. μάλλον ναι….

Κάπως έτσι με βρίσκει το τέλος αυτού του χειμώνα. Λυτρωμένη (σσσ Λι) από το φόβο  αλλά δίχως κέρδος…

«Τελειώνει ο Χειμώνας» σκεφτήκαμε με το παλιό μου παλτό και οργανώσαμε μια ακόμη εκδρομή,  σπονδή αποχαιρετισμού Μονοήμερη στο Trois Rivieres Δεν αποτελεί τουριστικό χειμερινό προορισμό. Ασχετο, ωραίοι είναι οι σύνδεσμοι- γέφυρες, διευκολύνουν στο ημερολόγιο για πληροφορίες.

Γέφυρα λοιπόν. Προσπαθούσα να αιχμαλωτίσω την αίσθηση της ανηφόρας, αυτής που θα σε πάει στα σύννεφα….

κοιτάζοντας την φωτογραφία είδα την έχασα. Στο πλάι του δρόμου μαύρος άγριος πάγος, πηγή ομορφιάς…

 

Στη διαδρομή δεν ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε …φτιάχναμε γέφυρες, ανοιξιάτικες γέφυρες για το καλοκαίρι…

Ξέρεις εξοχικό του μυαλού (?), στη ζωή έχω γίνει θάλασσα, βράχος, λιμάνι, βαρκούλα δίχως πανί αλλά και ιστιοφόρο… περίεργο όμως,  εκδοτήριο εισιτηρίων  δεν έχω γίνει… ίσως ξεκινώ να το μαθαίνω τώρα καθώς μπαίνω σε αυτή την ηλικία

Να κάτι τέτοιο…. Κλειστό αυτή την εποχή περιμένει χιονισμένο να ανοίξει ο καιρός να γεμίσει πάλι ζωή εκδίδοντας εισιτήρια…

ααα ναι για αυτό το κτίριο μπορεί να μιλήσει μόνο το παλιό μου παλτό. Έχει σχέση με συναυλίες με με με … τον άκουγα που μου τα έλεγε, το μόνο που ρουφούσα σαν σφουγγάρι ήταν το πάθος του για αυτό που αγαπά …πληροφορίες λοιπόν μόνο από το παλιό μου παλτό

Στην πόλη είδα πολλά όμορφα κτίρια, εκκλησίες, μαγαζιά, μουσεία, προτομές … γυρίζαμε σας σβούρες με το αυτοκίνητο. Ναι το καλοκαίρι θα πρέπει να είναι όμορφα… εδώ εδώ να έρθουμε … τι είναι? πληροφορίες πάλι από το παλιό μου παλτό

Αν στο επόμενο ταξίδι δεν πάρω την φωτογραφική μηχανή θα είμαι άξια των θαμπών φωτογραφιών. Το κινητό δεν νετάρει ρε τεμπέλα θεά, πως να στο εξηγήσω!

Ας βγούμε λίγο … το τολμήσαμε … έτσι να κάνουμε τα τελευταία βήματα σε συνθήκες χειμώνα….

φίλα με, φίλα με, φίλα με … ένα βήμα, μια στάση για φιλί, ένα βήμα πάλι. Ετσι παλεύεται ο παγωμένος αέρας …

Στην επιστροφή και λίγο πριν αρχίσω να κυνηγώ το ηλιοβασίλεμα με την λάθος απόχη (κινητό)…

Σου έδειξα αυτό …

ο ήλιος δέσποζε πιο πέρα… Όχι λοιπόν, δεν είναι ο ήλιος. είναι το πιο μικρό ουράνιο άτακτο ΚάτΙ που είδα ποτέ. Δεν είναι πολύχρωμο τόξο, δεν είναι γέφυρα!

Είναι ένα πολύχρωμο πλασματάκι που κατοικεί στα σύννεφα. Σκοπός του είναι να σε γαργαλίσει όπως μια ιδέα, όπως η ιδέα πως φέτος θα πάμε μαζί  στην Ελλάδα. Κοίτα κοίτα πως συνωμοτεί αυτό το πλασματάκι ..

Καληνύχτα Χειμώνα μου 🙂

Advertisements

Η στοίβα του φθινοπώρου !

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει από το παράθυρο των μπλογκοσπιτιών του, προσκαλώντας με σε κέρασμα απόψεων. Είναι βάσανο και αυτή η χαρτόκουτα που σιγά σιγά ανακαλύπτω πως δεν την δίνω τον χρονοχώρο της. Να γράψω για τα φύλλα πρέπει. Θα φύγει το φθινόπωρο και δεν θα προλάβω.

Τώρα η αλήθεια είναι πως κουλουριάζει αυτό τον καιρό το φίδι της ζήλιας για το ταξίδι της θείας στην αδελφή μου. Η αδελφή της μητέρας μου πάει να δει την αδελφή μου. Από Αθήνα. Λονδίνο. Μένω στη Μορεάλη μου, με πιάνει ένας μικρός πανικός για όσα θέλω. Πολλαπλασιάζονται και στοιβιάζονται σε ένα βουνό. Ξεραμένα φύλλα τα θέλω μου και από μέσα στάζει αργά το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου.

Λένε πολλοί, ζήσε τη στιγμή. Ωραία και πως θα ξεφύγω από αυτό. Πως θα σταματήσω να ζω τη στιγμή. Ξέρει κανένας πως γίνεται το αντίθετο? Αλλάζω θέμα… δεν βγαίνει πουθενά για την ώρα, το χειρότερο αν με ρωτήσεις τι θέλω… θα έρχεται το ένα να σκεπάζει το άλλο …

Αυτοκίνητα, δρόμοι σκεπές σπιτιών, πάρκα και κήποι, παντού φύλλα, από τη μια η ομορφιά και από την άλλη ένας αγώνας δρόμου να μαζευτούν.

Η ομορφιά της πόλης τον Οκτώβριο έχει την ημέρα των Ευχαριστιών, έχει την νύχτα του Χάλοουιν. Διακοσμεί η φύση, γδύνονται οι νεράιδες, ευχαριστούν οι άνθρωποι για την σοδια και συμφιλιώνονται με τον θάνατο.

Περνούν τα χρόνια στη Μορεάλη μου, όλα αποκτούν μια γνώριμη όψη, φεύγει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Να κεράσω μια καραμέλα αλλιώς δεν βλέπω, να γράφω ομορφιές σήμερα το βράδυ.

αααα ναι να μην ξεχάσω … Ήρθαν μικρά πλασματάκια και φέτος ντυμένα μου χτυπούσαν την πόρτα, φυσικά φόρεσα το μεγάλο πορτοκαλί μου καπέλο! Τους κέρασα για να πάψουν να με τρομάζουν με την τόση παιδικότητα τους

ααα ναι να μην ξεχάσω

Με τα σποράκια μου περάσαμε πολύ όμορφα στη γιορτή της 28ης. Είχαμε σκηνοθετήσει με την δασκάλα της τρίτης τάξης το τραγούδι του ΟΧΙ και Ναι! Καταφέραμε να καταπλήξουμε τα πλήθη

Βέβαια η δική μου χαρά ήρθε όταν κολλούσα σε ξυλάκια, τις σημαίες που χρωμάτισαν. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας. Ο στέφανος έβαλε Σ  οικόσημο στην δική του.

Δυο πράγματα με εντυπωσίασαν φέτος το φθινόπωρο

Το πρώτο

Η Στεφανία μου μόλις πέντε χρονών σποράκι!!!! Η Στεφανία κατάφερε το ακατόρθωτο! Έγραψε το όνομά της ανάποδα και έφτιαξε μια εκπληκτική σύμπτωση τέτοια που μόνο οι μαγισσούλες μπορούν χαχαχαχαα δικό σου  Άιναφετς

Το δεύτερο.

Ο συνδυασμός, κολοκύθας, χρυσανθέμων και πασπαλισμένου χιονιού στο ξύλινο κεφαλόσκαλο ενός πανέμορφου σπιτιού στις όχθες της λίμνης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….

 

Καλοκαιρινή Ομίχλη Εδάφους-εδάφους :)

Να πάμε μια μικρή εκδρομή… να βγούμε έξω από τα τείχη της Μορεάλης. Είναι γιορτή του Ιωάννη του Βαπτιστή στη πόλη … 

Πάμε στο χωριό… 

Πάμε στο καταφύγιο της Μαίρης τα Σαββατοκύριακα… η Μαίρη αφουγκράζεται πάντα τα παιδιά της. Από τους γιους, τον εγγονό, την νεογέννητη εγγονή, μέχρι….την πεντάχρονη κόρη της που ζει σίγουρα….! πάνω από τριάντα χρόνια, ατροφική σε καροτσάκι. Τρέφεται με σωληνάκι από το στομάχι… Η Μαίρη έχει πάντα το ραδιόφωνο ανοιχτό, μα και την αγκαλιά της… Η Μαίρη είναι φίλη μου… με επέλεξε για φίλη της …. 

Κάπως έτσι το Σάββατο το μεσημέρι άνοιξε  η πόρτα του γκαράζ… για δυο ώρες δρόμο … 

19478401_364329587316858_1752060553_o.jpg

 

πάμε στο χωριό …ένα χωρίο σε ένα μέρος που όλο λίμνες έχει και χτίζουν σπίτια γύρω τους…. πάντα με το επιθεωρητή να σε ελέγχει σε κάθε σου βήμα ψάχνοντας αφορμές για πρόστιμο. 

19496417_364352163981267_2130487883_o.jpg

Ο ουρανός κάνει τα δικά του ταξίδια στα καιρικά φαινόμενα, η φύση καταπράσινη φαίνεται να χαίρεται αυτό το παιχνίδι των μικρών κατοίκων του ουρανού. 

19457933_364354770647673_1345015580_o.jpg

Μια τεράστια πόλη από παχιά σαντιγί χτισμένη… 

19457845_364355050647645_500426687_o.jpg

Το παλιό μου παλτό οδηγός που γίνεται μικρό παιδί όταν στην άσφαλτο συναντά τρύπες ήλιου. 

19451933_364357247314092_852551495_o.jpg

 

Η άσφαλτος όλο και μικραίνει, και ξαφνικά μετά από βροχή γνωρίζουμε την ομίχλη εδάφους εδάφους !!!

20170624_174338.jpg

Χαρτογραφημένο μονοπάτι μέσα στο δάσος … 

Το σπιτάκι της Μαίρης είναι ένα φυτεμένο όμορφο δέντρο που ατενίζει και χαίρεται την λίμνη…

 DSC_0519.jpg

Οι λίμνες είναι οι μεγάλοι μαγικοί κρυστάλλινοι καθρέφτες της γης. 

DSC_0559.jpg

Μόνο στους λιμνοκαθρέπτες μπορεί ο Ουρανός να ενωθεί με την Γη σε έναν ατέλειωτο οργασμό ομορφιάς και ζωής.  

DSC_0571.jpg

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Βόλτα σιωπής για την επόμενη εποχή :)

Στην εκπνοή του φθινοπώρου, πάμε στο δάσος (Parc-nature du Cap-Saint-Jacques) μικρή εκδρομή. Καλαθάκι με ψωμάκια μπέιγκελ που αγκαλιάζουν αυγό βραστό και τυρί, δύο πανάνες, λίγους ξηρούς καρπούς, νερό, άνετα παπούτσια, έναν λύκο παλιό παλτό να με προσέχει και μια φωτογραφική μηχανή. Όχι δεν θέλω κάτι άλλο, είμαι ευτυχισμένη. Κυριακή ίσως από τις τελευταίες που η θερμοκρασία φλερτάρει με την ζεστασιά των 10 βαθμών πάνω από το μηδέν. Πόσο μου αρέσει να περπατώ μαζί του να μου κρατά το χέρι και να με φιλά με πάθος κάθε που νιώθει πως κρυώνω λίγο. 

dsc_0732.jpg

 

Φυσικά και πάμε για την κατάκτηση του περίπτερου ναού. Σφραγίζεται με το φιλί μας, ως δικός μου και αυτός στην συλλογή μου. 

dsc_0783.jpg

 

Να κάτσουμε να φάμε…πόση σιωπή κρύβει ένα δάσος όταν προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα, για την επόμενη εποχή. Ούτε ένα πουλί δεν κελαϊδά…μα καλά ούτε ένα σκιουράκι; α να ένα εκει μακριά…φαίνεται πιο απόμακρο από τα σκιουράκια της πόλης.

 dsc_0803.jpg

Να περπατήσουμε πολύ πολύ, να κουραστούμε σέρνω τα πόδια μου.

dsc_0811.jpg

 

 Ήχος από μαράκες, ξεραμένα φύλλα πεσμένα, νεράιδες ψηλόλιγνες σχεδόν γυμνές χορεύουν γύρω μας… 

Το μονοπάτι του λύκου, εδώ απαγορεύεται να περάσει αυτοκίνητο, πεζός, ποδήλατο. Δηλαδή απαγορεύονται οι τουρίστες. Σίγουρα θα είναι γεμάτο ζώακια, μόνιμοι κάτοικοι. 

dsc_0816.jpg

 

Η κοκκινοσκουφίτσα επιτρέπεται να περάσει; Χαμογελώ, έχω το λύκο μου παλιό παλτό να με ζεσταίνει, να αιχμαλωτίζει ομορφιές, όπως προσφέρονται, λίγο πριν πέσουν στη γη, σε πιατέλα 

dsc_0799.jpg

να του χορεύω και να θαυμάζουμε μαζί ένα γλυπτό της φύσης, χορεύτρια ξύλινη νεράϊδα σε contemporary dance

dsc_0842.jpg

 

και μετά και μετά πάμε στις όχθες της λίμνης να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα ….

 

 

 

Ένιωσα όμορφα, εν δυο, εν δυο :)

Θυμάμαι την πρώτη χρονιά, που ήρθα εδώ στην Μορεάλη. Ως θεατής παρακολούθησα μια παρέλαση τόσο μα τόσο διαφορετική. Δεν ήξερα αν μου άρεσε αυτό που έβλεπα, το σίγουρο όμως ήταν πως με έκανε να νιώθω πολύ χαρούμενη.

Πολύ σύντομα χώθηκα εν δυο εν δυο και εγώ με τα σποράκια μου. Κρύο ψιλόβροχο, μια μικρή εξέδρα επισήμων, που χαιρετούσαν και φώναζαν «χρόνια πολλά». Επίσημοι που μετά γινόντουσαν ένα με τον κόσμο, ανάμεσα μας και ο Τζάστιν. Ο δικός μας Τζάστιν, με την γυναίκα του με τα παιδιά του. Τζάστιν τον ξέραμε, Τρουντό …Τρουντό ; ναι ναι ο γιος του Τρουντό. Ανάμεσα λοιπόν στον κρητικό με την μουστάκα την μεγάλη, στο λεβέντη χοροδιδάσκαλο ντυμένο κάθε χρόνο τσολιά, στον αιωνόβιο αγαπημένο μας πρόσκοπο, στα σποράκια στις δασκάλες, στους συλλόγους,  τσουπ και ο Τζάστιν. Κάθε χρόνο φιγούρες αγαπημένες που γιορτάζαμε όλοι μαζί την εθνική μας ανεξαρτησία. 

Φέτος έκανε πολύ κρύο. Ο κύριος Χιονάθρωπος Γωνιακίδης μπορεί να είχε λιώσει αλλά το πνεύμα του αποφάσισε να παρελάσει μάζι μας φέτος. Έτσι, αν και αρχές Απρίλη το κρύο με τον αέρα ήταν κάτι το παγερά παγερό.  

20160104_105620 (1).jpg

 

Προσπαθούσα να χουχουλιάσω τα σποράκια μου… μόνο τα ματάκια τους έβλεπα, ντυμένα σα κρεμμυδάκια με κασκόλ μπουφάν γάντια …και πάλι τουρτούριζαν…γμτ… . 

Εν δυο εν δυο ξεκινήσαμε! Το άρμα μας με το μήνυμά μας, αυτά τα παιδάκια κάθονταν συνέχεια γαντζωμένα κατά την διάρκεια όλης της παρέλασης !!!! 

DSC_0342.jpg

 

τα σχολεία μας … τσουπ και η μικρή ξανθιά δασκαλίτσα, από την μια να προσέχω τα σποράκια μήπως και χάσω κανένα (ουφ τι άγχος και αυτό)… και από την άλλη να χαιρετώ την εξέδρα, τόσο γνώριμους φίλους. Μια ανάσα η μικρή εξέδρα  … ααα να και η Μαίρη Ντέρος, ο Νίκος Παγώνης … ο Νικός Σιγάλας… γεια σου Μάνια χρόνια πολλά … ααααα να και ο Τζάστιν …κουνούσε την σημαία γελούσε, χαιρετούσε!… 

DSC_0269.jpg

 

Λίγα βήματα πιο κάτω … η ξανθιά συνειδητοποιεί την είδηση.. αχμμμ τι λες τώρα … ο πρωθυπουργός του Κάναδα είναι μαζί μας σήμερα… ναι ένιωσα υπερηφάνεια, όχι τόσο γιατί μας τίμησε ο Τζάστιν Τρουντό, αλλά γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να μην βρει χρόνο να έρθει, σε αυτό που μέσα του ένιωθε ως γιορτή τόσα χρόνια. 

περισσότερες φωτογραφίες εδώ : megreek.ca

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂