Η στοίβα του φθινοπώρου !

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει από το παράθυρο των μπλογκοσπιτιών του, προσκαλώντας με σε κέρασμα απόψεων. Είναι βάσανο και αυτή η χαρτόκουτα που σιγά σιγά ανακαλύπτω πως δεν την δίνω τον χρονοχώρο της. Να γράψω για τα φύλλα πρέπει. Θα φύγει το φθινόπωρο και δεν θα προλάβω.

Τώρα η αλήθεια είναι πως κουλουριάζει αυτό τον καιρό το φίδι της ζήλιας για το ταξίδι της θείας στην αδελφή μου. Η αδελφή της μητέρας μου πάει να δει την αδελφή μου. Από Αθήνα. Λονδίνο. Μένω στη Μορεάλη μου, με πιάνει ένας μικρός πανικός για όσα θέλω. Πολλαπλασιάζονται και στοιβιάζονται σε ένα βουνό. Ξεραμένα φύλλα τα θέλω μου και από μέσα στάζει αργά το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου.

Λένε πολλοί, ζήσε τη στιγμή. Ωραία και πως θα ξεφύγω από αυτό. Πως θα σταματήσω να ζω τη στιγμή. Ξέρει κανένας πως γίνεται το αντίθετο? Αλλάζω θέμα… δεν βγαίνει πουθενά για την ώρα, το χειρότερο αν με ρωτήσεις τι θέλω… θα έρχεται το ένα να σκεπάζει το άλλο …

Αυτοκίνητα, δρόμοι σκεπές σπιτιών, πάρκα και κήποι, παντού φύλλα, από τη μια η ομορφιά και από την άλλη ένας αγώνας δρόμου να μαζευτούν.

Η ομορφιά της πόλης τον Οκτώβριο έχει την ημέρα των Ευχαριστιών, έχει την νύχτα του Χάλοουιν. Διακοσμεί η φύση, γδύνονται οι νεράιδες, ευχαριστούν οι άνθρωποι για την σοδια και συμφιλιώνονται με τον θάνατο.

Περνούν τα χρόνια στη Μορεάλη μου, όλα αποκτούν μια γνώριμη όψη, φεύγει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Να κεράσω μια καραμέλα αλλιώς δεν βλέπω, να γράφω ομορφιές σήμερα το βράδυ.

αααα ναι να μην ξεχάσω … Ήρθαν μικρά πλασματάκια και φέτος ντυμένα μου χτυπούσαν την πόρτα, φυσικά φόρεσα το μεγάλο πορτοκαλί μου καπέλο! Τους κέρασα για να πάψουν να με τρομάζουν με την τόση παιδικότητα τους

ααα ναι να μην ξεχάσω

Με τα σποράκια μου περάσαμε πολύ όμορφα στη γιορτή της 28ης. Είχαμε σκηνοθετήσει με την δασκάλα της τρίτης τάξης το τραγούδι του ΟΧΙ και Ναι! Καταφέραμε να καταπλήξουμε τα πλήθη

Βέβαια η δική μου χαρά ήρθε όταν κολλούσα σε ξυλάκια, τις σημαίες που χρωμάτισαν. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας. Ο στέφανος έβαλε Σ  οικόσημο στην δική του.

Δυο πράγματα με εντυπωσίασαν φέτος το φθινόπωρο

Το πρώτο

Η Στεφανία μου μόλις πέντε χρονών σποράκι!!!! Η Στεφανία κατάφερε το ακατόρθωτο! Έγραψε το όνομά της ανάποδα και έφτιαξε μια εκπληκτική σύμπτωση τέτοια που μόνο οι μαγισσούλες μπορούν χαχαχαχαα δικό σου  Άιναφετς

Το δεύτερο.

Ο συνδυασμός, κολοκύθας, χρυσανθέμων και πασπαλισμένου χιονιού στο ξύλινο κεφαλόσκαλο ενός πανέμορφου σπιτιού στις όχθες της λίμνης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….

 

Advertisements

Η άδεια κολοκύθα …

Πάτησα στην ετικέτα κολοκύθα. Τόσα χρόνια, όσα και εδώ στη Μορεάλη μου έμαθα να αδειάζω κολοκύθες, να τις φτιάχνω φαναράκια, να κερνώ παιδιά, να κοροϊδεύω τον τρόμο… να μην φοβάμαι… να μην φοβάμαι το κενό … 

20171028_193906.jpg

Πάμε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης… έχει παρέλαση ζόμπι … Κουρασμένη σχεδόν πτώμα από τη γιορτή με τα σποράκια μου (καταπληξαμε τα πλήθη δεν το συζητώ) ευτυχισμένη από το αποτέλεσμα, χορτασμένη από επαινετικά λόγια… ναι σίγουρα θα μπορούσα να μπερδευτώ σε ένα πλήθος από ζόμπι… σχεδόν πτώμα, βρέθηκα ανάμεσα σε μακιγιαρισμένους ανθρώπους, τέχνη, χέβι μεταλ μουσική….

20171028_200403.jpg

 έψαχνα να βρω το μικρόβιο... η αναβολή, ο υλικός πλούτος, η εμμονή της ευτυχίας, δέσμιοι της λογικής, τα λόγια που απέχουν από τις πράξεις, οι επικρίσεις άλογων λόγων, τα κενά ανεξήγητων συμπεριφορών……αυτά είναι μικρόβια που δημιουργούν κενούς ανθρώπους. 

20171028_201218.jpg

Με τι αγοράζεται ο χρόνος, που βρίσκεται η υγεία … 

βόλτα ανάμεσα σε ζόμπι, χωρίς μακιγιάζ… γέλιο και φιλιά… και το κορμί παραμένει ζεστό 


20171028_194245.jpg

λαλα 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=NGorjBVag0I[/embedyt]

μπου


Πως ξεκολλάμε από τη γη! :)

Βιαζόμουν και δεν πέρασα από δω νωρίτερα …και μετά άλλαξε το πρόγραμμα, άρχισε να νυχτώνει νωρίς, μα περισσότερο να αργεί να ξημερώσει. Είναι μέρες τώρα που ο ήλιος μας επισκέπτεται με το σταγονόμετρο Βροχερός καιρός, κρύο ή ομίχλη, σκιουράκια που τρέχουν να προλάβουν τους τελευταίους καρπούς που είναι πεσμένοι στη γη κρυμμένοι κάτω από πολλά πολλά ξεραμένα φύλλα…

DSC_0425.jpg

από πέρσι οι φωτογραφίες και …

Να τη πάλι η γιορτή Halloween. Κάθε χρόνο γράφω για αυτή τη γιορτή που μπήκε στη ζωή μου ως σχεδόν άγνωστη λέξη. Την πρώτη φορά που ρώτησα τι είναι το Halloween, είπαν απλά, είναι η γιορτή των γλυκισμάτων. Ή θα σε κεράσουν γλυκό ή θα τους κάνεις κολπάκια. Επτά χρόνια ψάχνω με την κολοκύθα φαναράκι...αχμμμ Διογένης κατάσταση μου θυμίζει … τι έλεγα…αν ναι ….ψάχνω να βρω το δίδαγμα της ιστορίας του Jack. Έχω μια χρονοκαθηστέρηση μυαλού(?) το όμολογώ,! Ήταν τόσο έξυπνος ο Jack που ο μύθος λέει πως ξεγέλασε τον διάβολο. Έπρεπε όμως να κάνει την υπέρβαση, να αποβάλει την τσιγκουνιά και την μιζέρια για να κατακτήσει τους ουρανούς.

Χαμογελώ …

δεν αρκεί λοιπόν η δύναμη της ευστροφίας 

για να ξεκολλήσεις από τη γη

…να ταξιδέψεις στο σύμπαν…

Τελικά μου αρέσει αυτή η γιορτή. Αγοράζω γλυκά στολίζω το σπίτι …και περιμένω!

2016-10-31 00.15.04.jpg

 

Φέτος την ώρα που έπαιζα με τις νότες ήρθαν από δίπλα τα δίδυμα κορίτσια! Μεγάλωσαν !!! Δεν μπόρεσα να τα δω … τους κέρασε το παλιό μου παλτό γλυκά!

και μετά και μετά … μετά η όμορφη μικρή κολοκύθα που μοιάζει με την κολοκύθα που χρησιμοποίησε η νεραϊδονονα της Σταχτοπούτα … έγινε άμαξα

2016-10-31 00.13.35.jpg

και μου έφερε φίλους από το τελευταίο θρανίο, το Στέφανο με την Χρυσάνθη ντυμένους χίπηδες …Το βράδυ μιας καθημερινής μέρας άλλαξε ρυθμούς

γέμισε

ζεστασιά, χαρά, και χαμόγελα που φώτισαν το σύμπαν

Καληνύχτα Μορεάλη μου

μπου!

 

 

 

Μια Κολοκύθα η Καρδιά του! :)

Είμαι επτά χρόνια εδώ και ακόμη δεν έχω καταφέρει να αξιοποιώ τις κολοκύθες. Οι αγορές γέμισαν πάλι τόσο με μικρές σε περίεργα σχήματα και χρώματα κολοκύθες όσο και σε μεγάλες μεγάλες…. και όλο πιο μεγάλες στρογγυλές πορτοκαλί.

Μου μαγνητίζουν τη ματιά οι χρωματισμοί και τα σχέδια. Έπειτα έρχονται τα διάφορα καφέ, ζαχαροπλαστεία, εστιατόρια. Τόσα γλυκά, μπισκότα, κέικ, σούπες. Όλα με γεύση κολοκύθας.

Κάθε χρόνο παθαίνω αυτό το περίεργο. Να μου αρέσει τόσο μα τόσο πολύ αυτό που βλέπω, και να με αφήνει αδιάφορη η γεύση του. Ο διπλός ρόλος της κολοκύθας, από τη μια ως διακόσμηση και από την άλλη ως τροφή με μπουρδουκλώνει. Σαν την ορχιδέα που πολλοί την χρησιμοποιούν στο φαγητό, με αποτέλεσμα να την βλέπω στο σουπερ μαρκετ δίπλα στα λαχανικά !!!

Ας μείνω όμως στις κολοκύθες για αρχή που μέχρι πριν έρθω εδώ δεν τις χρησιμοποιούσα ούτε ως διακόσμηση ούτε ως τροφή. Θα το βρω που θα πάει… Είναι αδύνατον να χαθώ.

20160927_220707.jpg

Όπου και να σταθείς μια κολοκύθα αυτή την εποχή θα έρθει να σε συναντήσει.

Ακόμη και στο σπίτι δίπλα στο φθινοπωρινό μου κερί

20160927_220825 (1).jpg

Προετοιμασία για τον Οκτώβριο, την καρδιά του φθινοπώρου.

Σκατωμένο πλασματάκι ζητά φροντίδα Μπου !!!

Η γιορτή κύλησε όμορφα χθες Σάββατο. Τα σποράκια ήρθαν γυαλισμένα. Φυσικά και από τις 9 μέχρι της 10 και τέταρτο τα έλιωσα στις πρόβες. Δύο φορές μου «έδωσαν» το τραγούδι σωστά. Το διασκέδαζαν καθώς είχαμε προσαρμόσει σε ένα καρεκλάκι ένα ψεύτικο μικρόφωνο. Αυτό είχε και απίστευτα αποτελέσματα στη γιορτή Τα σποράκια μου όχι απλώς δεν φοβόντουσαν το αληθινό πια μικρόφωνο αλλά το διασκέδαζαν και… απλώθηκε μέσα στην αίθουσα αυτή η διασκέδαση 

Νωρίτερα στην τάξη Γούρλωσαν τα ματάκια τους όταν τους έδειξα τις σημαίες που είχαν χρωματίσει κολλημένες σε ξυλαράκια ( κινέζικα τσοπ στικς χαχαχα)…  Φυσικά τους αποκάλυψα το μέγα μυστικό της ροζ χάρτινης σακούλας. Μικρότερα σακουλάκια με ζωγραφισμένες αραχνούλες ή φαντασματάκια. Τα σακουλάκια ήταν ευγενική χορηγία της Πασχαλίτσας μου. Φυσικά και με την μία κατάλαβαν  το περιεχόμενο σοκολατίτσες, καραμέλες και αυτοκόλλητα  

Δεν περιγράφω κάτι ιδιαίτερο, έτσι είναι η ζωή …και με καλύτερες ακόμη στιγμές μέσα στην τάξη, ειδικά ενός νηπιαγωγείου. Και συνεχίζω, γράφω για να θυμάμαι. Γράφω για να διαβάζω στα  γεράματα.

Πάμε σε βρωμερές καταστάσεις τώρα μπου!

Στο τέλος τη γιορτής φάγαμε πίτσα και μετά τους έδωσα και τα σακουλάκια. Σχεδόν όλα έφυγαν με τους γονείς τους αμέσως μετά, όλο και σε κάποιο πάρτι halloween είχαν να πάνε Μου ευχήθηκαν να περάσω και εγώ καλά! Δυο έμειναν μαζί μου μέχρι το τέλος. Τα άφησα να παίζουν με τα παιχνίδια ενώ πρώτα διαβάσαμε ένα παραμύθι. Ο Μιχάλης μου ζήτησε να παει στην τουαλέτα για κ’Ακα. Τεσσάρων χρονών και μιλά πολύ καλά Ελληνικά. Γύρισε σχετικά γρήγορα και συνέχιζε να παίζει. Δυο τρία λεπτά αργότερα τον άκουσα να φωνάζει… ω…ω… τρέχοντας μου ζήτησε άδεια, τρέχοντας εξαφανίστηκε για την τουαλέτα. Αργούσε … τον αναζήτησα μαζί με την Αθηνά. 

Μιχάλη είσαι μέσα? 

Ναι κυρία Μάνια. 

Είσαι καλά ? 

Ναι κύρια Μάνια. 

Θέλεις βοήθεια? 

ΝΑΙ κυρία Μάνια. 

Άφησα την Αθηνά έξω και μπήκα στην τουαλέτα.  Κάθονταν στην λεκάνη. Με ένα μικρό χαρτάκι προσπαθούσε να μαζέψει από το βρακί του τα κΆκα μπουχαχα… όλος με στα σκάτα ήταν ο μικρός μου… Συγκρατήθηκα,  δεν γέλασα. Του έβγαλα τα παπουτσάκια. Είχε  λερώσει το τζιν παντελόνι στην προσπάθεια του να καθαρίσει το βρακι που ήταν για πέταμα. Ανοιξα την βρύση για να ερθει ζεστο νεράκι ήταν και βουλωμένη μια χαρα γεμισε η γούρνα !Βγήκα και πήρα το μπουφάν του … και τσουπ βλέπω μια δασκάλα από το γυμνάσιο. Την παρακαλεσα  να φωνάξει την προϊσταμένη μου να παρουμε τηλέφωνο τη μαμά του για να του φέρει ρουχαλάκια… Μέτα πήγα στο σκοτωμένο πλασματάκι. Άρχισα να του σκουπίζω, τις γάμπες. Στη προσπάθεια του να μαζέψει τα αμάζευτα τα είχε απλώσει καλά παντού! Κύρια Μάνια έχω και στο πουλάκι μου (που να δεις τι γίνεται στο κωλαράκι σου και μέχρι την πλάτη) … θα πλυθούμε  και θα είσαι και πάλι καθαρούλης, του είπα, χαμογέλασε Τον έπλυνα τον σαπούνισα…

Είναι κρύο το νερό? 

Είναι λίγο κρύο και λίγο ζεστό μαζί. 

Σε κρυώνει? 

Όχι είναι καλό 

Ξεκαρδιζομαι πάντα στα γέλια με τις απαντήσεις των παιδιών Δείχνουν πόσο χαζές ερωτήσεις τους κάνουμε Τον σκούπισα με χαρτί και του έδεσα το μπουφαν γύρω από την μέση του. Παπουτσάκια και έτοιμοι για την τάξη να περιμένουμε τη μαμά διαβάζοντας ένα ακόμη παραμύθι.

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=ECoNFPfKA0I[/embedyt]

Σύμφωνα με τους όρους συνεργασίας που υπέγραψα στην αρχή της σχολικής χρονιάς, όχι μόνο θα έπρεπε να απομακρύνω τα περσινά μου σποράκια που έτρεχαν να με αγκαλιάσουν στη γιορτή, αλλά, θα έπρεπε να είχα αφήσει τον μικρό μου μαθητή με τα σκατά στη λεκάνη καθισμένο, μέχρι να έρθει η μαμά του!!!Απαγορεύεται να αγγίζουμε παιδιά. Είχαμε διαμαρτυρηθεί  τότε μόνο η Πασχαλίτσα και εγώ. Θεωρούσαμε πως δεν γίνεται να μην αγκαλιάσουμε ένα παιδί που κλαίει ή να απομακρύνουμε το παιδί που πάει να μας αγκαλιάσει. Θα γεμίζαμε την αθώα του ψυχούλα με ερωτηματικά. Κερδίσαμε μια απάντηση του τύπου … «να το αγκαλιάζετε με δική σας ευθύνη» Έτσι, ακραίο αλλά πιθανό η μητέρα του Μιχάλη να με κατηγορούσε πως άγγιξα απόκρυφα σημεία του γιου της και να μου έκανε μήνυση, ο οργανισμός δε θα με υποστήριζε ,έχει βγάλει την ουρά του απ’ έξω Νόμος του  κράτους, για να προστατεύει τα παιδιά….όμως δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορεί να εφαρμοστεί από έναν παιδαγωγό!!!  Φαντάζομαι την τραυματική εμπειρία του τετράχρονου χεσμένου  πλασματάκιου, να κάθεται τουλάχιστον για μισή ώρα, έτσι στη λεκάνη! Τι θα σκεφτεί δεν με βοηθά η κυρία Μάνια γιατί έχω απόκρυφα σημεία????? Όχι φυσικά …θα γνώριζε τον εξευτελισμό και την εγκατάλειψη από την κοινωνία σε όλο της το μεγαλείο !!!!

Λέω να παίξω λόττο με τόσα σκατά πάντως Ήταν ένα διαφορετικό halloween δώρο, α το απόγευμα πάντως ήρθαν τα κορίτσια του διαδρόμου, φυσικά και φόρεσα το μεγααααλο πορτοκαλί μου μαγικό καπέλο πριν τους ανοίξω για να τους δώσω τα αραχνιασμένα σακουλάκια !!!

αυταααα !!!!