Η Αραχνούλα μου συναντά τον Τζακ Μπου!!!

Πρέπει να ξαναβρώ την ταυτότητα μου ως καληνύχτα. Τότε που έγραφα χωρίς να επεξηγώ… 

Είναι και αυτός ο Νοέμβριος ο μήνας που γεννήθηκε μάλλον για τις ζόρικες εμπειρίες… το νιώθεις και εσύ Στελθ ;… κάτι συμβαίνει καθώς πεθαίνει ο Οκτώβριος… οι περισσότερες φίλες μέσα μου φωνάζουν πως φοβούνται τον Νοέμβριο...το Δεκέμβριο…τον Ιανουάριο… Κάπου στο συμπαν  ο Μέρφι  με διάφορα ξωτικά δημιουργούν μικρά χωριά, όπου βασιλεύει ένας γρίφος. Με υποχρεώνουν να ζήσω σε αυτά τα αλλόκοτα  χωρία –μικρά αλλά κομβικά– να ζήσω να λύσω το γρίφο και επιτέλους να μπορέσω να ελευθερώσω το παλιό μου παλτό…  

Το 2009 άρχισα την διατριβή με ετικέτα κολοκύθα. Μου είπαν θα πρέπει να μάθεις να φτιάχνεις φανάρι μια κολοκύθα, θα πρέπει να χεις και πολλά πολλά γλυκάκια για τα παιδιά… έπρεπε να τα καταφερουμε,,

η πρώτη κολοκύθα μου φαναράκι …γνωρίζω ,, μόνο εγώ θα κατάφερνα με τόσο κόπο σκορπά έτσι τον τρόμο

Κέλτες, κολοκύθες, γλυκά, ζόμπι που δεν αποδέχονται ή δεν έχουν καταλάβει το θάνατό τους , ο Τζακ που ζητά απεγνωσμένα ένα μέρος να αναπαυθεί… 

Φέτος κρέμασα με σιγουριά την διακοσμητική ένδειξη, και λίγο αιματάκι στη πόρτα, τόσο όσο μπας και τρομάξει κανένα και δεν χτυπήσει. Το μεγάλο πορτοκαλί φοβερό και τρομερό μου καπέλο σε πρώτη γραμμή μάχης. 

(πας καλά; εμ είσαι πολυλογού εμ σου ήρθε στο τέλος της εγγραφής πως είναι έθιμο μια ναι μια όχι πορτοκαλί … δες τις παλιές εγραφές σου παιδί μου … στην τύχη βάζαμε που και που πορτοκαλί … μάλιστα στην τελευταία δεν έχουμε καν… από δω και πέρα όπου λάχει βάζε πορτοκαλίιιι ξανθιά έ ξανθιά)

31 Οκτωβρίου «ημέρα Halloween

Πολύ βροχή έξω η δήμαρχος είπε… αναστέλλονται οι εορταστικές εκδηλώσεις…δεν το έχαψα.. τόσο μεγάλη πολυκατοικία όλα μου τα πελατάκια εδώ μένουν…θα έχουμε σίγουρα επιδρομή …  

Είχα 9 πελάτες, καλά πάει το μαγαζάκι, κέρασμα κάτι μικρές συσκευασίες πατατάκια. Σε κάθε χτύπημα της πόρτας έβαζα το καπέλο … υπήρχε και ένα τρομερά τρομακτικό και τρομερό 2χρονο ντυμένο κάτι μπλε!  Το πως γλίτωσα και δεν το έκλεψα … εγώ και τρομερό και φοβερό πορτοκαλί μου καπέλο το ξέρουν !!!  

Το έχεις πολλά χρόνια αυτό το καπέλο…αρκετά….

Το βράδυ προς ξημερώματα η βροχή και ο αέρας αντρείεψαν πάρα  πολύ… ατυχήματα με δέντρα και στέγες κυρίως έξω αλλά και μέσα στην πόλη..… 

Την δεύτερη μέρα 1 Νοεμβρίου απόγευμα, ανέλαβε το παλιό μου παλτό … εγώ ήμουν κουρασμένη πάρα πολύ… 2 Νοεμβρίου η μικρή ξανθιά είχε σχολείο … το Αα… ε ναι … αυτή είναι η επίσης τρομερή και φοβερή αραχνούλα μου, δικής ιδέα και κατασκευή …

ήμουν σίγουρη πως με το που θα την έβλεπαν  θα ζήλευαν. Έτσι εξοπλίστηκα με τις ανάλογες κοιλίτσες ποδαράκια και φυσικά τρομερά και φοβερά ματάκια..

Να φέρω και καμιά φωτογραφία παλιά …και τώρα ο μεγάλος τρόμος. Πρέπει ανά μια λέξη να βάφω πορτοκαλί !!  (κράτα και αυτή τη φράση ξανθιά ε ξανθιά αν δεν ήμουν εγω να σε σώσω ακόμα θα το πήγαινες λέξη προς λέξη) Άλλαξε ώρα, το παλιό μου παλτό δουλεύει κάπου εξαντλημένο….

αυτή η φωτογραφία δεν είναι δική μου, είναι από κάποια κλινική και νομίζω είναι ότι καλύτερο συνάντησα φέτος… δωράκι στη Στέλλα

και μια για την Μαγισσούλα μου … θα με πάρει στο κυνήγι το ξέρω … χαχαχαχα

IMG-0603

Μπου!

 

Η στοίβα του φθινοπώρου !

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει από το παράθυρο των μπλογκοσπιτιών του, προσκαλώντας με σε κέρασμα απόψεων. Είναι βάσανο και αυτή η χαρτόκουτα που σιγά σιγά ανακαλύπτω πως δεν την δίνω τον χρονοχώρο της. Να γράψω για τα φύλλα πρέπει. Θα φύγει το φθινόπωρο και δεν θα προλάβω.

Τώρα η αλήθεια είναι πως κουλουριάζει αυτό τον καιρό το φίδι της ζήλιας για το ταξίδι της θείας στην αδελφή μου. Η αδελφή της μητέρας μου πάει να δει την αδελφή μου. Από Αθήνα. Λονδίνο. Μένω στη Μορεάλη μου, με πιάνει ένας μικρός πανικός για όσα θέλω. Πολλαπλασιάζονται και στοιβιάζονται σε ένα βουνό. Ξεραμένα φύλλα τα θέλω μου και από μέσα στάζει αργά το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου.

Λένε πολλοί, ζήσε τη στιγμή. Ωραία και πως θα ξεφύγω από αυτό. Πως θα σταματήσω να ζω τη στιγμή. Ξέρει κανένας πως γίνεται το αντίθετο? Αλλάζω θέμα… δεν βγαίνει πουθενά για την ώρα, το χειρότερο αν με ρωτήσεις τι θέλω… θα έρχεται το ένα να σκεπάζει το άλλο …

Αυτοκίνητα, δρόμοι σκεπές σπιτιών, πάρκα και κήποι, παντού φύλλα, από τη μια η ομορφιά και από την άλλη ένας αγώνας δρόμου να μαζευτούν.

Η ομορφιά της πόλης τον Οκτώβριο έχει την ημέρα των Ευχαριστιών, έχει την νύχτα του Χάλοουιν. Διακοσμεί η φύση, γδύνονται οι νεράιδες, ευχαριστούν οι άνθρωποι για την σοδια και συμφιλιώνονται με τον θάνατο.

Περνούν τα χρόνια στη Μορεάλη μου, όλα αποκτούν μια γνώριμη όψη, φεύγει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Να κεράσω μια καραμέλα αλλιώς δεν βλέπω, να γράφω ομορφιές σήμερα το βράδυ.

αααα ναι να μην ξεχάσω … Ήρθαν μικρά πλασματάκια και φέτος ντυμένα μου χτυπούσαν την πόρτα, φυσικά φόρεσα το μεγάλο πορτοκαλί μου καπέλο! Τους κέρασα για να πάψουν να με τρομάζουν με την τόση παιδικότητα τους

ααα ναι να μην ξεχάσω

Με τα σποράκια μου περάσαμε πολύ όμορφα στη γιορτή της 28ης. Είχαμε σκηνοθετήσει με την δασκάλα της τρίτης τάξης το τραγούδι του ΟΧΙ και Ναι! Καταφέραμε να καταπλήξουμε τα πλήθη

Βέβαια η δική μου χαρά ήρθε όταν κολλούσα σε ξυλάκια, τις σημαίες που χρωμάτισαν. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας. Ο στέφανος έβαλε Σ  οικόσημο στην δική του.

Δυο πράγματα με εντυπωσίασαν φέτος το φθινόπωρο

Το πρώτο

Η Στεφανία μου μόλις πέντε χρονών σποράκι!!!! Η Στεφανία κατάφερε το ακατόρθωτο! Έγραψε το όνομά της ανάποδα και έφτιαξε μια εκπληκτική σύμπτωση τέτοια που μόνο οι μαγισσούλες μπορούν χαχαχαχαα δικό σου  Άιναφετς

Το δεύτερο.

Ο συνδυασμός, κολοκύθας, χρυσανθέμων και πασπαλισμένου χιονιού στο ξύλινο κεφαλόσκαλο ενός πανέμορφου σπιτιού στις όχθες της λίμνης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….

 

Η άδεια κολοκύθα …

Πάτησα στην ετικέτα κολοκύθα. Τόσα χρόνια, όσα και εδώ στη Μορεάλη μου έμαθα να αδειάζω κολοκύθες, να τις φτιάχνω φαναράκια, να κερνώ παιδιά, να κοροϊδεύω τον τρόμο… να μην φοβάμαι… να μην φοβάμαι το κενό … 

20171028_193906.jpg

Πάμε μια βόλτα στο κέντρο της πόλης… έχει παρέλαση ζόμπι … Κουρασμένη σχεδόν πτώμα από τη γιορτή με τα σποράκια μου (καταπληξαμε τα πλήθη δεν το συζητώ) ευτυχισμένη από το αποτέλεσμα, χορτασμένη από επαινετικά λόγια… ναι σίγουρα θα μπορούσα να μπερδευτώ σε ένα πλήθος από ζόμπι… σχεδόν πτώμα, βρέθηκα ανάμεσα σε μακιγιαρισμένους ανθρώπους, τέχνη, χέβι μεταλ μουσική….

20171028_200403.jpg

 έψαχνα να βρω το μικρόβιο... η αναβολή, ο υλικός πλούτος, η εμμονή της ευτυχίας, δέσμιοι της λογικής, τα λόγια που απέχουν από τις πράξεις, οι επικρίσεις άλογων λόγων, τα κενά ανεξήγητων συμπεριφορών……αυτά είναι μικρόβια που δημιουργούν κενούς ανθρώπους. 

20171028_201218.jpg

Με τι αγοράζεται ο χρόνος, που βρίσκεται η υγεία … 

βόλτα ανάμεσα σε ζόμπι, χωρίς μακιγιάζ… γέλιο και φιλιά… και το κορμί παραμένει ζεστό 


20171028_194245.jpg

λαλα 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=NGorjBVag0I[/embedyt]

μπου


Πως ξεκολλάμε από τη γη! :)

Βιαζόμουν και δεν πέρασα από δω νωρίτερα …και μετά άλλαξε το πρόγραμμα, άρχισε να νυχτώνει νωρίς, μα περισσότερο να αργεί να ξημερώσει. Είναι μέρες τώρα που ο ήλιος μας επισκέπτεται με το σταγονόμετρο Βροχερός καιρός, κρύο ή ομίχλη, σκιουράκια που τρέχουν να προλάβουν τους τελευταίους καρπούς που είναι πεσμένοι στη γη κρυμμένοι κάτω από πολλά πολλά ξεραμένα φύλλα…

DSC_0425.jpg

από πέρσι οι φωτογραφίες και …

Να τη πάλι η γιορτή Halloween. Κάθε χρόνο γράφω για αυτή τη γιορτή που μπήκε στη ζωή μου ως σχεδόν άγνωστη λέξη. Την πρώτη φορά που ρώτησα τι είναι το Halloween, είπαν απλά, είναι η γιορτή των γλυκισμάτων. Ή θα σε κεράσουν γλυκό ή θα τους κάνεις κολπάκια. Επτά χρόνια ψάχνω με την κολοκύθα φαναράκι...αχμμμ Διογένης κατάσταση μου θυμίζει … τι έλεγα…αν ναι ….ψάχνω να βρω το δίδαγμα της ιστορίας του Jack. Έχω μια χρονοκαθηστέρηση μυαλού(?) το όμολογώ,! Ήταν τόσο έξυπνος ο Jack που ο μύθος λέει πως ξεγέλασε τον διάβολο. Έπρεπε όμως να κάνει την υπέρβαση, να αποβάλει την τσιγκουνιά και την μιζέρια για να κατακτήσει τους ουρανούς.

Χαμογελώ …

δεν αρκεί λοιπόν η δύναμη της ευστροφίας 

για να ξεκολλήσεις από τη γη

…να ταξιδέψεις στο σύμπαν…

Τελικά μου αρέσει αυτή η γιορτή. Αγοράζω γλυκά στολίζω το σπίτι …και περιμένω!

2016-10-31 00.15.04.jpg

 

Φέτος την ώρα που έπαιζα με τις νότες ήρθαν από δίπλα τα δίδυμα κορίτσια! Μεγάλωσαν !!! Δεν μπόρεσα να τα δω … τους κέρασε το παλιό μου παλτό γλυκά!

και μετά και μετά … μετά η όμορφη μικρή κολοκύθα που μοιάζει με την κολοκύθα που χρησιμοποίησε η νεραϊδονονα της Σταχτοπούτα … έγινε άμαξα

2016-10-31 00.13.35.jpg

και μου έφερε φίλους από το τελευταίο θρανίο, το Στέφανο με την Χρυσάνθη ντυμένους χίπηδες …Το βράδυ μιας καθημερινής μέρας άλλαξε ρυθμούς

γέμισε

ζεστασιά, χαρά, και χαμόγελα που φώτισαν το σύμπαν

Καληνύχτα Μορεάλη μου

μπου!

 

 

 

Μια Κολοκύθα η Καρδιά του! :)

Είμαι επτά χρόνια εδώ και ακόμη δεν έχω καταφέρει να αξιοποιώ τις κολοκύθες. Οι αγορές γέμισαν πάλι τόσο με μικρές σε περίεργα σχήματα και χρώματα κολοκύθες όσο και σε μεγάλες μεγάλες…. και όλο πιο μεγάλες στρογγυλές πορτοκαλί.

Μου μαγνητίζουν τη ματιά οι χρωματισμοί και τα σχέδια. Έπειτα έρχονται τα διάφορα καφέ, ζαχαροπλαστεία, εστιατόρια. Τόσα γλυκά, μπισκότα, κέικ, σούπες. Όλα με γεύση κολοκύθας.

Κάθε χρόνο παθαίνω αυτό το περίεργο. Να μου αρέσει τόσο μα τόσο πολύ αυτό που βλέπω, και να με αφήνει αδιάφορη η γεύση του. Ο διπλός ρόλος της κολοκύθας, από τη μια ως διακόσμηση και από την άλλη ως τροφή με μπουρδουκλώνει. Σαν την ορχιδέα που πολλοί την χρησιμοποιούν στο φαγητό, με αποτέλεσμα να την βλέπω στο σουπερ μαρκετ δίπλα στα λαχανικά !!!

Ας μείνω όμως στις κολοκύθες για αρχή που μέχρι πριν έρθω εδώ δεν τις χρησιμοποιούσα ούτε ως διακόσμηση ούτε ως τροφή. Θα το βρω που θα πάει… Είναι αδύνατον να χαθώ.

20160927_220707.jpg

Όπου και να σταθείς μια κολοκύθα αυτή την εποχή θα έρθει να σε συναντήσει.

Ακόμη και στο σπίτι δίπλα στο φθινοπωρινό μου κερί

20160927_220825 (1).jpg

Προετοιμασία για τον Οκτώβριο, την καρδιά του φθινοπώρου.