Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Advertisements

Στο Παιχνίδι του Ανεμοστρόβιλου :)

Το είχα ξεχάσει αυτό το συναίσθημα να έχεις γράψει ένα κατεβατό, καταθέσεις γεγονότων και συναισθημάτων, να αλλάζεις παράθυρο για να βρεις μια πληροφορία …ΚΑΙ επιστρέφοντας, να βρίσκεις λευκό κενό. ΤΟ κρομ είναι ηλίθιο. 

Και τώρα που άδειασα τι… πως να γράψω πάλι, άδειασαν αλλά δεν γέμισαν, δεν κοσμούν το εξοχικό της καληνύχτας μου. Να βρω τις ουσίες μια μιά. 

Η φωτογραφία ξεκάθαρα έδειχνε πτήση και προορισμό. Δευτέρα της γιορτής μου, ο καπετάνιος μου στη πόρτα με μιά τεράστια τάρτα, με ένα τσουρέκι για βούτες στο καφέ, με μιά τεράστια αγκαλιά. Για μια εβδομάδα ο φίλος του τελευταίου θρανίου που μένει μόνιμα στο Βανκούβερ ήρθε να μας δει. Ο Νοέμβριος έτσι και αλλιώς είναι μήνας παραγεμισμένος με γιορτές και γενέθλια. 

Η μικρή ξανθιά σα να ξύπνησε από λήθαργο. Δυο μάγοι στο σπίτι για μια εβδομάδα να τους έχει και να τους τυραννά. Δυο μάγοι να της ετοιμάζουν το βράδυ γιορτή με ποτά αναψυκτικά και το ιδιαίτερο σαλαμάκι που μαζί με την μαγική μυστική συνταγή για ζύμη θα δώσει μια εκπληκτική πίτσα, αφορμή για μπυρόνια, αφορμή για να βρεθεί και πάλι το τελευταίο θρανίο. Περάσαμε όμορφα νομίζω στη γιορτή. Δύσκολο να είσαι η μόνη γυναίκα στην παρέα (?). Πρέπει να δίνω αγώνα για να παίζουν και μένα στα παιχνίδια τους. Άλλες φορές νιώθω η κόλλα τους και άλλες μάλλον πως είναι η ιδέα μου πως ανήκω στην παρέα και δεν είμαι απλώς η σύζυγος του παλιού μου παλτού.

Μαζεύονται ρολά που θέλω να φέρω στο εξοχικό και αχνά φαίνεται η τελευταία βόλτα αποχαιρετισμού του φθινοπώρου. Να φέρω τις φωτογραφίες κάδρακια στιγμών…

Μια παραλία του γλυκού νερού που αργά θα παγώσει

dsc_0737.jpg

 

Μια καρδιά ζωγραφία στην άμμο με ουρανό καθρέφτη

dsc_0770.jpg

 

και ένα ηλιοβασίλεμα που ανατριχιάζει από χαρά όταν στο κάδρο υπάρχει ζευγάρι

dsc_0850.jpg

 

Εγινε χιονάκι η βροχή και πάλι βροχή το χιονάκι. Νέα δραστηριότητα μέσα στην εβδομάδα. Να γράψω για αυτή ξεχωριστά νομίζω είναι το σωστό. 

Στα μισά της εβδομάδας, καθισμένα στο σαλόνι τρία παιδιά παίζουν με όνειρα θαρρείς τσακισμένα καραβάκια. Η μικρή ξανθιά θέα δειλά μιλά για ξόρκι, πρώτη φορά νυστάζει για να το γράψει. Τι σημασία έχει το ξόρκι είναι ξόρκι αρκεί να σκεφτείς, τα υλικά σε σωστές δώσεις να βάλεις πριν το γράψεις αποκτά την δύναμη της θετικής αύρας. 

ξόρκι 

Παγωνιά και ζέστη συντροφιά

 ανεμοστρόβιλο σε θάλασσα 

Ο καπετάνιος που λέει όλο δεξιά παλεύει. 

Ποσειδώνας που φωνάζει αρκετά 

δεν χρειάζεται άλλη φιλοσοφία. 

Ανακατεύω σειρήνες τρικυμίες γοργόνες  

μια ρότα 

το θέλω του καπετάνιου.

Καράβι μεταφέρει το έργο ζουμερών καρπών

Νησί με παραλίες φίλων

γοργόνα να αποζητά 

όλο και περισσότερο μόνο μόνο αυτό το νησί 

Ένα καράβι πάντα θέλει ένα νησί

 και ένα νησί ένα καράβι

και για επαλήθευση 

τη γοργόνα

 

 

Βόλτα σιωπής για την επόμενη εποχή :)

Στην εκπνοή του φθινοπώρου, πάμε στο δάσος (Parc-nature du Cap-Saint-Jacques) μικρή εκδρομή. Καλαθάκι με ψωμάκια μπέιγκελ που αγκαλιάζουν αυγό βραστό και τυρί, δύο πανάνες, λίγους ξηρούς καρπούς, νερό, άνετα παπούτσια, έναν λύκο παλιό παλτό να με προσέχει και μια φωτογραφική μηχανή. Όχι δεν θέλω κάτι άλλο, είμαι ευτυχισμένη. Κυριακή ίσως από τις τελευταίες που η θερμοκρασία φλερτάρει με την ζεστασιά των 10 βαθμών πάνω από το μηδέν. Πόσο μου αρέσει να περπατώ μαζί του να μου κρατά το χέρι και να με φιλά με πάθος κάθε που νιώθει πως κρυώνω λίγο. 

dsc_0732.jpg

 

Φυσικά και πάμε για την κατάκτηση του περίπτερου ναού. Σφραγίζεται με το φιλί μας, ως δικός μου και αυτός στην συλλογή μου. 

dsc_0783.jpg

 

Να κάτσουμε να φάμε…πόση σιωπή κρύβει ένα δάσος όταν προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα, για την επόμενη εποχή. Ούτε ένα πουλί δεν κελαϊδά…μα καλά ούτε ένα σκιουράκι; α να ένα εκει μακριά…φαίνεται πιο απόμακρο από τα σκιουράκια της πόλης.

 dsc_0803.jpg

Να περπατήσουμε πολύ πολύ, να κουραστούμε σέρνω τα πόδια μου.

dsc_0811.jpg

 

 Ήχος από μαράκες, ξεραμένα φύλλα πεσμένα, νεράιδες ψηλόλιγνες σχεδόν γυμνές χορεύουν γύρω μας… 

Το μονοπάτι του λύκου, εδώ απαγορεύεται να περάσει αυτοκίνητο, πεζός, ποδήλατο. Δηλαδή απαγορεύονται οι τουρίστες. Σίγουρα θα είναι γεμάτο ζώακια, μόνιμοι κάτοικοι. 

dsc_0816.jpg

 

Η κοκκινοσκουφίτσα επιτρέπεται να περάσει; Χαμογελώ, έχω το λύκο μου παλιό παλτό να με ζεσταίνει, να αιχμαλωτίζει ομορφιές, όπως προσφέρονται, λίγο πριν πέσουν στη γη, σε πιατέλα 

dsc_0799.jpg

να του χορεύω και να θαυμάζουμε μαζί ένα γλυπτό της φύσης, χορεύτρια ξύλινη νεράϊδα σε contemporary dance

dsc_0842.jpg

 

και μετά και μετά πάμε στις όχθες της λίμνης να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα ….

 

 

 

Το ξόρκι σε καραβόπανο :)





Ξόρκι 


Μια σκέψη κεντώ σε καραβόπανο

 νησί φτάνει μακρινό 

καρδιά να κρατήσει  δυνατή 

μέχρι οι φωνητικές χορδές να γυαλίσουν 

και πάλι 

ενώνω καρδιές 

ένα τραγούδι

όλα καλά θα πάνε μικρή 

και η καρδιά 

δυνατή θα μείνει 


Καλημέρα εκεί 🙂

 

Ξόρκι σε ξύλινη σχεδία :)

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=izOdvBmTDh0[embedyt]

το λαλα είναι για να με ηρεμίσει, η μικρή θέα παίζει με τα κατσαρολικά της !

Ξόρκι 

Θυμήσου 

πάλι την έλξη

κόρη του ξεχασμένου ιππόκαμπου 

υφαίνω σε αργαλειό της θάλασσας

αδράχτι το αστέρι σύννεφων μεταξωτή κλωστή

επιστρέφει

 η στιγμή της έλξης

διάφανο νυχτικό σε κατάρτι φουσκώνει

δέξου το νέκταρ από τις χούφτες του

ξύλο σχεδία 

ταξίδι στου 

έρωτα τη 

δίνη  


ααα και αυτό μου αρέσει … 

άσχετο 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=zTcu7MCtuTs[/embedyt]

αυτάααα τι άλλα νέα