Ελεύθερη Υπηρεσίας Λαθών.

Να σου φέρω πιλοτήρια ή να σου γράψω λογάκια… Ξέρω πάω κάθε μέρα γράφω στο πιλοτήριο, αποσυμπιέζεται λίγο η καμπίνα του μυαλού (?) και μετά παίρνει παράταση η ουσιαστική επίσκεψη στο εξοχικό του μυαλού(?) μου.

Σήμερα όμως πήρα άδεια από όλα, ακόμα και από την πισίνα. Κάτι σαν γιορτή ή σπονδή για την 12 Απριλίου. Πάντα κοιτούσε το ημερολόγιο της χρονιάς, ένα παιχνίδι που μάλλον έπαιζε από μικρό παιδί και θα μπορούσα να το ονομάσω «το κυνηγητό της Κυριακής του Πάσχα». Μου έλεγε, «έχουν συμπέσει τα γενέθλια μου ακόμη και με Μ. Παρασκευή» …

τι έλεγα όμως; α ναι…

για την πισίνα! Με τραβά από το πόδι κάθε μέρα η νεράιδα της Λίμνης, έρχεται και κολυμπάμε, μιλάμε- κολυμπάμε- μιλάμε…χθες της είπα… περνάς καλά; φυσικά και περνάω αφού είμαι μαζί σου…

τι έλεγα όμως;.. κάτι άλλο ήθελα να πω …

α ναι για την Αγγελικούλα, πήγε μόνη της Ελλάδα, φοβόταν λίγο άλλα την δασκάλεψα ως η μεγάλη αδελφή (πόσο χρεώνεις την ψυχοθεραπεία μου είπε χαχαχα ), το ήξερα πως θα είσαι εκεί μαζί της … δηλαδή μπούρδες ήξερα, όχι, συνειδητά για να λέω την αλήθεια δεν το ήξερα! Ήξερα όμως πως θα τα καταφέρει σε ότι και αν συναντήσει μπροστά της και συνάντησε την ιδανική λύση.

ααα ναι και κάτι ακόμη…

Αυτή την εβδομάδα πήγαμε στο φεστιβάλ Ελληνικού κινηματογράφου, είδαμε το «Έτερος Εγώ» είδα και το «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ». Τελικά κάνουμε την ζωή μας με τους νόμους απίστευτα περίπλοκη ή ουσία είναι πως όταν ένα πλασμάτακι αποφασίζει να γυρίσει σε αυτό που αγαπά απλώς το κάνει, τρέχοντας με την σιγουριά της απλότητας του. Ξέρεις αλλιώς ενεργείς όταν δεν γνωρίζεις ένα νόμο και αλλιώς προσπαθώντας να τον υπερσκελίσεις με την δύναμη της αγάπης (αυτό που πάντα όλα αυτά τα χρόνια της καληνύχτας, υπάρχει τουλάχιστον ένας δάσκαλος που διαβάζει τι γράφω και βλέπει τα ορθογραφικά μου λάθη, με ξεπερνάει, ο Γιώργος, ο Θάνος, ο Βασίλης, ο Λι )  Άμα δεν γνωρίζω τους ανθρώπινους νόμους είμαι ελεύθερος υπηρεσίας λαθών.

Στριφογυρίζουν στο μυαλό μου όλοι οι νόμοι, της ζωής, της φύσης, του ανθρώπου, του συστήματος και αυτός του Μέρφι που τόσο έχει παρεξηγηθεί… τι έλεγα όμως … α ναι έλεγα πως δεν μπορώ ακόμη να τρέξω σε αυτό που αγαπώ, γιατί αφήνω κάτι που αγαπώ πίσω μου σε απρόβλεπτη κατάσταση… ( ηλίθια ρουμάνα)

Τι ήθελα τελικά να πω, ρε μάνα μου λείπεις, μου λείπει αυτή η σκυτάλη σιγουριάς που μου έδινες…

 

Για πες καμιά ιδέα, τι γλυκάκι να φάω σήμερα

Advertisements

Στο σύμπαν ένας τεράστιος πωπώς;

Η Μαμαπόπη Μαλούμα εξέταζε κάθε βυρώνια μέρα εδώ και 5 χρόνια τους χάρτες πορείας της ζωής των δύο κοριτσιών της. Την πρώτη μέρα που είχε φτάσει τότε στο παράλληλο σύμπαν 382013, ο πατέρας της της παρέδωσε τους δύο αστρικούς χάρτες, μερικούς αριθμούς συντεταγμένων από μαύρες τρύπες επικοινωνίας και τέλος της ψιθύρισε  στο αυτί όλα τα μυστικά των νέων δυνάμεων της. Από τότε κάθε απόγευμα λίγο πριν δύσουν οι τρεις μικροί αισιόδοξοι ήλιοι, της άρεσε να κάθετε στην παραλία του υμήττιου βουνού , να αγναντεύει την καταπράσινη θάλασσα και να αφοσιώνεται στις ζωές των δύο σπλάχνων της, που εξελίσσονταν  ακόμη στο μικρό πλανήτη της Γης.

«Πως θα καταφέρω να συγχρονισTώ στους βηματισμούς της Μανιούσκας στο μονοπάτι της πεταλούδας που έχει μπει;,» αναρωτήθηκε καθώς εξέταζε προσεκτικά το χάρτη της. «Χρειάζομαι μια σύμπτωση». Κοίταξε γρήγορα τις συντεταγμένες της γήινης χρονιάς. Αύγουστος, διακοπές, στους καταρράκτες του Νιαγάρα,… «Νιαγάρας» σκέφτηκε δυνατά, «εκεί που περάσαμε τόσο όμορφα όταν  επισκεφτεί τον Καναδά. Αυτή η διασταύρωση μπορεί άνετα να  δουλέψει ως σύμπτωση σκέψεων.»

Ήταν στις διακοπές μας, στους Καταρράκτες του Νιαγάρα, όταν η δέχθηκα το τηλεφώνημα από την Νεράιδα των Αδένων που με πληροφορούσε πως ο όζος 2,2 εκατοστά έπρεπε να περάσει από βιοψία. Μια βιοψία που αργότερα έδειξε 40% καρκίνος. Το να αφαιρεθεί χειρουργικά ο θυρεοειδής αδένας, είναι μια σχετικά εύκολη επέμβαση. Γνώρισα το χειρουργό γνωστό και ως Τέρας του νυστεριού  και όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μια τροχιά. Έμεναν μόνο τα αποτελέσματα μιας εξέτασης που θα έδειχνε την ταχύτητα ανάπτυξης του όζου. Πήγα έδωσα δείγμα και υπέγραψα και ένα χαρτί.(αυτό που δεν είδα τι ακριβώς τελικά εξέταση υπέγραψα με ξεπερνά χαχαχαχα )

Το βλέμμα της Μαμαπόπης έτρεξe στο επόμενο ξέφωτο του μονοπατιού…. «εδώ εδώ εδώ … εδώ είναι το σημείο της δεύτερης σύμπτωσης». Χάθηκε η ματιά της στην πράσινη θάλασσα… «τι λες;» της ψιθύρισε «θα τα καταφέρουμε να χωθούμε σε αυτό το πιλοτικό δωρεάν δίμηνο πρόγραμμα του Καναδά για να κάνει αυτή την νέα γενετική βιοψία εκτός από αυτή που της ζήτησε το τέρας του νυστεριού ; Το βλέπεις από τα ήδη δεδομένα πρέπει να την κάνει… Χωράει άραγε άλλη μια σύμπτωση και συνωμοσία χρόνων και άλλων διαστάσεων του σύμπαντος;»

«Η κόρη σου έχει όλες τις προαπαιτούμενες αύρες», της είπε και στην συνέχεια την έπιασε σε ένα λακριντί άλλο πράμα!!!

Πήγα έδωσα δείγμα και υπέγραψα και ένα χαρτί.(αυτό που δεν είδα τι ακριβώς τελικά εξέταση υπέγραψα με ξεπερνά χαχαχαχα είναι στις προαπαιτούμενες ξανθές ανταύγες  )

Ημέρα των ερωτευμένων και η μικρή ξανθιά θεά  περίμενε στην πολυθρόνα του «Τέρατος του νυστεριού» για να μάθει τα αποτελέσματα της εξέτασης και να καθορίσει  ημερομηνία επέμβασης.   Τώρα που την γλύτωσε το παλιό μου παλτό είμαι έτοιμη για την επέμβαση, συ λογίζονταν ψηλοφοβισμένη η μικρή.

όσο περίμενα ψάρεψα μια καρδούλα

«96,5% δεν είναι καρκίνος. Δεν κάνουμε την επέμβαση» Της είπε το τέρας φανερά χαρούμενο που θα άγγιζε τελικά την πεταλούδα της θεάς. «Επιστρέφεις όμως στην ενδοκρινολόγο για τον πρησμένο παραθυρεοειδή που ίσως χρειαστεί να το βγάλουμε μπουρδου μπουρδου μπουρδου »  Τι είπε λέει? Πως έγινε αυτό? Μπήκα λέει σε πιλοτικό πρόγραμμα κόστους-αποτελεσμάτων εξέτασης κλπ κλπ

Τα δυο ποντικάκια άρχισαν να στήνουν χορό …

τι έγινε ρε παιδιά, πως έτυχε και μπήκα σε αυτό το πρόγραμμα για αυτό τον τύπο βιοψίας; πως που πότε γιατί …

συμπτώσεις, το φάρδος της έδρας … η μαλούμα … η ζωή με το παλιό μου παλτό… η επιστήμη … άμα είναι κάτι να συμβεί όλο το σύμπαν συνωμοτεί….

και αυτό και…

Και έχω και ένα σωρό επισκέψεις να κάνω και ένα σωρό αναρτήσεις να διαβάσω, και ένα σωρό σχόλια να γράψω και και και

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Εκεί που το Μάταιο ενώνεται με το Θαύμα :)

Καλοκαιρινές διακοπές τόσο όσο… σε ένα προορισμό που διαλέχτηκε μια μέρα πριν !!!

Δεν μου βγαίνει να τα γράψω με την σειρά, γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου… Προορισμός το Πέταλο του Πήγασου. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα. Τρίτη φορά, αυτή τη φορά όχι σε ρόλο ξεναγού αλλά οι δύο μας να εξερευνήσουμε…να ξεκουραστούμε, να ερωτοτροπίσουμε, να κάνουμε όνειρα, να παίξουμε….

Η πρώτη φορά ήταν μαζί Της, παραγματοποιόντας ένα ταξίδι όνειρο ζωής. Ήταν μαζί της που ένιωσα αυτές τις στιγμες : κλικ εδώ στο πέταλο 

Ολα καλά εκεί μπροστά; ναιιιιι όλα καλά εκεί πίσω; ναιιιι! 

Το να ετοιμάσω κάτι για τον δρόμο, είναι κληρονομιά από εκείνη.

Τα πρετσελάκια που σου αρέσουν…

και μέσα στον τέλειο καλοκαιρινό μας φίλο, δροσερά αναψυκτικά νεράκι …και διάφορα … μικρές εκπλήξεις …

Και στη στάση μας δικά μου δικά μου με τα χεράκια μου φτιαγμένα χαμπουργκερ…

Φτάσαμε … βραδάκι … και πιο βραδάκι βγήκαμε βόλτα να ανταμώσουμε την βουή της ορμής! Στο πέταλο του αλόγου, πάντα θα νιώθεις τα δάκρυα της ορμής … άλλες φορές έντονα … άλλες όχι … όπως διατάξει ο αέρας!

Φωτισμένοι δεν μου αρέσουν, γενικά η τουριστική εκμετάλλευση έχει ξεπεράσει τα όρια και αρχίζει να γίνεται αποκρουστική εμπορευματοποίηση….

Αρχιτεκτονικό παιχνίδι της φύσης, ότι πρέπει για δώρο σε έναν αρχιτέκτονα! Κέρδισα και γλυκό σοκολάτας! Τα γενέθλια του Γκρινιάρη, ήταν το καλύτερο άλλοθι και η κρυμμένη μου δύναμη για να βρεθώ και πάλι στο Skylon

Θα περάσει έτσι στα ψηλά το συναισθηματικό σοκ της απουσίας των πέντε χρόνων σου. Είχα ότι χρειαζόμουν για να μπορώ άριστα προστατευμένη να θρηνώ κρυφά κοιτώντας από ψηλά  το μάταιο αλλά και το θαύμα…

Γελώ, η μικρή ξανθιά επαναλαμβάνει  «από δω οι καταρράκτες των πτωχών και από δω οι δικοί μας»! Ο φύλακας άγγελός της μουρμουρά: οι ΜΙΣΟΙ από αυτούς που λες δικούς μας, είναι δικοί μας …Η μικρή είναι σκέτη παραπληροφόρηση αλλά δεν το βάζει κάτω, γιατί αν το βάλει κάτω θα λιώσει στο κλάμα ή θα αφήσει την Στελθ ανεξέλεγκτη να κάνει σκόνη και θρύψαλα τα  αγενή γκαρσόνια…

Ωραίος ο σολομός μαλούμα ε?

σημείωση: Οι καταρράκτες του Νιαγάρα δημιουργήθηκαν όταν υποχώρησαν οι παγετώνες της τελευταίας εποχής των παγετώνων και δημιουργήθηκαν οι Μεγάλες Λίμνες της Βόρειας Αμερικής. Τότε, το νερό δημιούργησε έναν δρόμο ανάμεσα στις δύο μεγάλες λίμνες Ήρι και Οντάριο και από τότε τα νερά της πρώτης λίμνης χύνονται στην δεύτερη διαμέσου του ποταμού Νιαγάρα, διαβρώνοντας συνεχώς το έδαφος. Οι καταρράκτες του Νιαγάρα σχηματίζονται καθώς ο ποταμός χωρίζεται στα δύο από το νησί Goat και αποτελούνται από δύο τμήματα, τους καταρράκτες Horseshoe που βρίσκονται στον Καναδά και τους καταρράκτες Americans Falls που βρίσκονται στις ΗΠΑ. Κάποια στιγμή μετά από χιλιάδες χρόνια, όταν ο ποταμός Νιαγάρας θα έχει διαβρώσει όλο το έδαφος κατά μήκος του, οι δύο μεγάλες λίμνες θα ενωθούν.»

θα ενωθούν όπως ακριβώς το μάταιο με το θαύμα … 

Καληνύχτα Μαμά

Χρόνια πολλά Γκρινιάρη

Ας μείνουμε στη σοκολάτα πολυτελείας !

Πάντα το έψαχνες πότε θα έπεφτε το Πάσχα για να ξέρεις πότε θα έπεφταν -πριν ή μετά τις γιορτές- τα γενέθλια σου. Έφαγα σοκολατίτσα πριν από λίγο ..λάκτα… σιγά μην μπορούσα να βρω σεράνο εδώ στο καναντα, δεν ξέρω καν αν κυκλοφορούν ακόμα στην Ελλάδα.

Ξέρεις κάτι ρε μάνα, μετακόμισα το μπλογκάκι μου και ακόμη δεν έχω κάνει μια εγγραφή χωρίς να μιξοκλαίω!!!! Ναι το ξέρω από τότε που πέθανες γκρινιάζω λίγο περισσότερο. Δεν ξέρω γιατί, όσο θυμάμαι πως ήμουν στην οικογένεια αυτή που δεν γκρίνιαζε ποτέ ή τουλάχιστον έτσι έλεγες εσύ … το πιο καλόβολο πλάσμα με έλεγες … 

ωωω καλά καλά θα κοιτάξω να βρω έστω και μια φωτογραφία Σεράνο σοκολάτας

serano-ioniκαι …συνεχίζω .. τι έλεγα; .. γλιστρά η ματιά μου στα γράμματα της σοκολάτας, απόλαυση σκέτη …σκέφτομαι τις απολαύσεις της ζωής σου, κάποιες τις ξέρω κάποιες, δεν τις έμαθα ποτέ … κάποιες έμειναν χωρίς να γνωρίσεις τελικά τη γεύση τους…

Ας μείνουμε στη γεύση της σοκολάτας πολυτελείας

ααα και στην βραχνή φωνή της Tina …αγαπημένη σου…

 

Ακόμη δεν έχω σκεφτεί τίτλο γμτ…. Ξέρεις χαίρομαι που σώθηκε η καληνύχτα μου … ειδικά με τις ετικέτες 

Μαμά Καληνύχτα 

ααα μαμα κάτσε να την κάνω την εγγραφή υπέρ παραγωγή με μια μουτζουρίτσα μου από το παρελθόν… είχαμε που λες πάει για ψώνια και στο γυρισμό έφτιαξα αυτή τη μουτζουρίτσα για να την φέρω στη χαρτόκουτα του μυαλού (;) μου και να γράψω πως περάσαμε….

 

157926-pamegiakafemama

Μαμά, λέω να φτιάξω ένα κέικ Μαρμελάδας :)

Είπα σήμερα μαμά να φτιάξω ένα κέϊκ. Χθες το βράδυ δεν με έπαιρνε ο ύπνος, στις 5 και μισή κοιμήθηκα. Νύσταζα δεν λέω, αλλά κάτι με έκανε να θέλω να ξενυχτήσω. Όταν έχω είδα πως χάραζε είπα ας κοιμηθώ … και κοιμήθηκα αμέσως. Το κέικ δεν ξέρω αν έχει πετύχει, μυρίζει όμως όμορφα το σπίτι. Όσο το έφτιαχνα σε άκουγα που μουρμούραγες «ωραίο θα γίνει «! Αυτή η σιγουριά σου με ακολουθεί σε κάθε κίνηση, σε σημείο να μην με νοιάζει αν θα γίνει ωραίο….βάζω κάτω το κεφάλι, κάνω ότι νομίζω …και μαγικά κάτι βγαίνει χαχαχχαχα ακόμη και μια βλακεία να βγει έκανα ότι νόμιζα… 

Λοιπόν σε αυτό το κεικ έβαλα μαρμελάδα φράουλα …μη ρωτάς πως βρέθηκα με πάνω από 40 ατομικές συσκευασίες μαρμελάδας, ναι ναι … κανονική διάρρηξη από ξενοδοχείο. Κάτι έπρεπε να τα κάνω- όπως λες και εσύ- και έτσι  τα άδειασα πάνω στη μισή ζύμη κέικ …και μετά ε ναι έβαλα την άλλη μισή … Θα το κόψω σε λίγο. 

Μαμά, δεν μπορώ σήμερα… και χθες δηλαδή … δεν μπορώ να στρώσω το μυαλό μου, σε μια ευθεία .. όλο ζιγκ ζαγκ κάνει … όλα μου φαίνονται χωρίς ουσία … μόνο το κέικ έχει σήμερα κάποια ουσία.. Ναι το μυαλό μου κλαίει … περνούν τα χρόνια, σήμερα 4 χρόνια και δεν θυμάται λέει το άγγιγμα σου, και όλο αλλάζει σκέψεις… Πλάθει με την φαντασία δυνατούς ανθρώπινους αγγέλους που έρχονται στη ζωή μου όταν νιώθω πως φτάνω στο κόκκινο, λίγο λίγο βοηθούν, τόσο όσο και φεύγουν!

Λέω να βγάλω και μια φωτογραφία το κέικ. Να κρυώσει πρώτα και θα το κόψω … θα πάω και στην κυρά Δέσποινα … ε ναι βέβαια έφτιαξα και  φαγητό φυσικά… φασολάκια… α και μίλησα και με την θεία … άρρωστη ήταν γαστρεντερίτιδα, όλοι αρρώστησαν …Πήρα και κάτι μπλε σκούρα σεντόνια, είχα κάτι δωροκάρτες…. γελούσα με τις ατομικές συσκευασίες μαρμελάδας … την ώρα που έφτιαχνα το κέικ και σκεφτόμουν να έρθω μετά να σου γράψω εδώ, σκεφτόμουν και γελούσα με την αταξία σου να σουφρώνεις από τα ξενοδοχεία, ατομικές συσκευασίες, σαπουνάκια, αφρόλουτρα, ραφτικά, ζαχαρίτσες ….. θυμάμαι τη χαρά σου … τα έπαιρνες ως μικρά μαγικά δωράκια  της διαμονής σου … 

Μίλησα και με την Αγγελικούλα μας. Καλά είναι, έχει άγχος για το ταξίδι και τον νέο τόπο διαμονής της. Φοβάται για τον χρόνο που θα χρειαστούν τα παιδιά για να πάρουν τον εκπαιδευτικό τους δρόμο. Καλά θα πάνε, είναι δυνατά παιδιά με ισχυρές προσωπικότητες.

πάω να βγάλω φωτογραφία το κεικ… 20170803_153340_001.jpg