Επίσκεψη στο Μνήμα

Πριν παραδώσω την σκυτάλη στην άφιξη του παλιού μου παλτού στην Αθήνα και στις υπόλοιπες μέρες που περάσαμε μαζί θέλω γλυκιά χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να σου γράψω για  την επίσκεψη στο νεκροταφείο του Βύρωνα, μια επίσκεψη που είναι από τις βασικές μου  ελλείψεις εδώ στη Μορεάλη… Επίσκεψη στον τάφο των προγόνων μου.

Οταν έκλεισα το εισιτήριο της επιστροφής δεν πρόσεξα Ακριβώς όπως και την χρονιά που πέθανες, 2 Αυγούστου Παρασκευή επέστρεψα 3 Αυγούστου Σάββατο άφησες στη Γη την τελευταία σου εκπνοή …

Τέλος πάντων τι έλεγα α ναι …

Παρασκευή έφτασα. Δευτέρα με την θεία μου πήγαμε στον οικογενειακό τάφο…πόσο ήθελα να πάω ! Πήγα;  Το άγχος η πολυλογία και βασικά η ψυχική κατάσταση της θείας μου ήταν οι προκλήσεις που είχα να χαλιναγωγήσω.

Θα βρούμε εύκολα ταξί μετά μετά θα βρούμε και πάλι για επιστροφή να του πούμε να περιμένει δεν μπορεί να περιμένει τώρα;, να πάρουμε λουλούδια, τι λουλούδια θα πάρεις, είναι σε διακοπές η κοπέλα που της δίνουμε κάτι να ανάβει πάντα το καντήλι,α δεν επιτρέπετε λεει να ανάψουμε καντήλι γιατί είναι επικίνδυνο για πυρκαγιά λόγω τον ανέμων,  η φωτογραφία της μαμάς σου έχει χαλάσει, καλό θα ήταν να την ψήνανε όπως του θείου και του Βάσια βλεπεις τι ωραίες φωτογραφίες και ο Βάσιας μου, αλλά τα γράμματα στο όνομα της μαμάς σου μπράβο στο Δημήτρη, βλέπεις όμως κανένα άλλος δεν έχει ετών, —————–κάθισα σε ένα τοιχάκι να πνίξω την ανάσα που θα έβγαινε με μορφή θυμωμένου τέρατος——– οχι μην κάθεσαι είναι βρώμικα, θα κλάψεις μην κλάψεις, τι να πω και εγώ ο Βάσιας μου το παιδί μου εδώ… το πιστεύεις εγώ εδώ δεν το πιστεύω, παπά να δεις δεν θα βρούμε παπά, α! να παπάς, αυτά είναι τα ονόματα πατερ——————— δεσποζαν τα γράμματα της μαλούμας μου τώρα τώρα να το μικρό παράθυρο μοναξιάς  να αφήσω ένα δάκρυ,  πάντα η φωνή της «στο καλό να πας, να πας στο καλό» με ποτίζει πάντα με την σιγουριά της ψυχραιμίας ως μοναδικού δρόμου αιωνία η μνήμη============ θα βρούμε ταξί τώρα γιατί δεν έχει … θα βρούμε θεία μου. μαζί μου όλα είναι πάντα στη θέση τους και μας περιμένουν!

¨Ήταν τέτοιος ο πύρινος τυφώνας το άγχος, η πολυλογία, η ανασφάλεια της θείας μου, ο κρυφός θρήνος, που ότι θυμάμαι από την επίσκεψη ως μόνη αξία το παραθυράκι ψαλμού,   που δεν έχει καν την φωτογραφία Της αλλά δεσπόζει το όνομα Της και η φωνή Της μέσα μου.

γελάς ρε μάνα; σωστά γελάς, αδελφή σου είναι και την ξέρεις! Μαμά αλήθεια στο λέω, τι λουλούδι πήρα σε σένα και τι στον Βάσια δεν θυμάμαι …θαρρώ τριαντάφυλλα ήταν …

Καληνύχτα Μαλούμα μου ….

Advertisements

Όταν κάτι περιμένει!

…και που λές και που λες σε αυτό το ταξίδι στην Ελλάδα ανακάλυψα μια φοβία μου σχετικά με τα αεροδρόμια. Η μικρή ξανθιά έδειξε να την πιάνει ίλιγγος στην ιδέα πως θα κατέβαινε μόνη της από τα ψηλά  και δεν θα είχε κάποιον να την περιμένει όταν προσγειωθεί. Αυτή την αναποδιά, την τρέλα το καπρίτσιο, κατανόησε  το σερνικό που νιώθει ίλιγγο όταν κοιτάζει από πολύ ψηλά προς τα κάτω. Έτσι, η μικρή ξανθιά είχε κάποιον τελικά να την περιμένει, με όμορφη πινακίδα φτιαγμένη από παιδικά χέρια, με λουλούδια, …μια αγκαλιά η οικογένεια του, με φαγάκι, με λογάκια από την Μαρία, με παγωτάκι από την Μαίρη, και και αυτό το σπάνιο Δωράκι που φαίνεται να μεγαλώνει γρήγορα και να ρουφά τα πάντα σαν σφουγγάρι…

Λίγες ώρες αργότερα οι παλάμες του άφησαν το ξανθό κοτοπουλάκι στην θαλπωρή της θείας. Η θεία μου, η πρώτη μεγάλη ανακάλυψη του ταξιδιού μου. Κουραστική, ψυχαναγκαστική, αλλά με μια πελώρια λαχτάρα να ποτίσει ότι φαίνεται μαραμένο. Μετακόμισε στο μικρό διαμέρισμα του Παγκρατίου, αφού «νοσηλεύτηκε» για δύο χρόνια στην οικογένεια του μικρού της γιου. Με ορατές τις πληγές από το χαμό του άντρα, τη αδελφής, του μεγάλου της γιου, δεν ήθελε με τίποτε να γυρίσει στο άδειο μεγάλο σπίτι της Αγ. Παρασκευής, Πήρε μόνο τα απαραίτητα και φυσικά μέσα σε αυτά και λίγα από τα αγαπημένα της κρύσταλλα.

Η Θεία μου η Όλια, αδελφή της μαμάς μου, περίμενε καρτερικά να φτάσω, με έσφιξε στην αγκαλιά της με λαχτάρα, όπως και εγώ, προσπαθώντας και οι δύο να συ θλίψουμε  τον πρόωρο θάνατο του ξαδέλφου μου! Το φωτεινό της πρόσωπο, η μελαγχολική ματιά της συνέλαβε τα σχεδόν μαραμένα λουλούδια που κρατούσα!!!! «Κάτσε κάτσε να τα βάλουμε στο νερό! Μα δεν τα πρόσεξες τόσες ώρες;» «Τα ταλαιπώρησα πολύ, δεν έχουν άλλη ζωή βρε θεία» «Τι λες καλέ!!! Θα κόψω τα κοτσάνια … κάτσε κάτσε και θα δεις» Διάλεξε το αγαπημένο της κρυστάλλινο βάζο και για λίγα λεπτά χώθηκε στη κουζίνα. Την άλλη μέρα το πρωί ήταν έτοιμα, περήφανα νεκρά, να ζήσουν όμορφα όση ζωή τους έμενε!

Η Ολυμπίτσα (η μαμα μου την έλεγε έτσι όταν μιλούσαν στο τηλέφωνο) μας τρέλανε, και εμένα και αργότερα το παλιό μου παλτό. Πρώτα από όλα ήταν η σωματοφύλακας-γραμματέας μου!!! Ήξερε χωρίς καν να την ενημερώσω, με ποιον, που, πότε και γιατί θα συναντηθώ! Δεν μου έκανε έλεγχο άλλα έπρεπε να τα ξέρει όλα … κυρίως αν θα γυρίσω ή όχι το βράδυ στο σπίτι! Να ξέρει αν θα με περιμένει το νυχτικό μου στο μαξιλάρι η θα παραμείνει κρεμασμένο πίσω από την πόρτα του υπνοδωματίου της… Δεύτερον έφτασα στο σημείο να λέω «όχι δεν θέλω» ακόμη και όταν πεινούσα χαχαχαχα

Η Θεία μου, η μόνη που έχω, μορφωμένη, με εξαιρετική ανατροφή «μεγάλου τζακιού», γυναίκα Ιατρού, με ταξίδια, δεξιώσεις, κρυστάλλινα βάζα γεμάτα λουλούδια παντού, δεν έχασε τίποτε από την αίγλη της, την φινέτσα της. Παλεύει με τις φίλες της, με τα ψώνια της στην μικρή γειτονιά του Παγκρατίου, πίνει τα χάπια της, προσέχει την επιδερμίδα της, βάζει κραγιόν ρουζ και μάσκαρα το πρωί, και το βράδυ στην προσευχή της παρακαλεί τον μεγάλο της γιο, τον περιμένει να έρθει να την «πάρει»…

Η θεία μου, φροντίζει το ψυγείο της να είναι πάντα γεμάτο, για κάθε γούστο, πληρώνει ίντερνετ για τα εγγόνια της, πάει που και που και παίζει μπιρίμπα, μιλά στο τηλέφωνο… με λίγα λόγια ταΐζει την ζωή με μικρές ομορφιές, όπως ταΐζει και την Μπιούτι την πανέμορφη γάτα της.

Η θεία μου μου καθώς έφευγα μου ψιθύρισε … |θα μου λείψετε πάρα πολύ γιατί είχα κάθε μέρα κάποιον να περιμένω

Καληνύχτα …

α και ένα λαλα…

 

Ένας ήλιος μου γαργαλά τις πατούσες!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, να σου τα γράψω όλα. Πως να τα βάλω στην σειρά που εκείνο που είναι τελευταίο έχει την δυνατή θέληση να έρθει πρώτο!

Στην αίθουσα του μυαλού(?) μου,  σηκώνουν το χέρι να πουν- να πουν αυτά που έμαθαν-… οι μικρές εκδρομές, μια φίλη που με τραβά από το ποδαράκι για να κολυμπάμε κάθε μέρα, μια επίδειξη μόδας για το καρκίνο των γυναικών και μοντέλα φίλες μου που έφεραν έντονα σημάδια μάχης, τα σποράκια μου στο σχολείο που δεν με υπακούν πια εκτός και αν καταλάβουν πως με στενοχωρούν, η  μεγάλη εβδομάδα….και και κάτι ακόμη στο τελευταίο θρανίο να σηκώνει το χέρι και χτυπιέται να μιλήσει πρώτο!

Να σου τα γράψω όσο πιο γρήγορα γίνεται, ο ήλιος μπαίνει από το παράθυρο και γαργαλά τις πατούσες της ζωής μου.

…Πες πες …

Μαζευτήκαμε οι εκπαιδευτικοί, για καφεδάκι … εκπαιδευτικοί- το λέω και ανατριχιάζει η επιδερμίδα μου από το δέος, δεν έχω εκπαιδευτεί γι αυτό λεμεεε και όμως έχω τα τυπικά προσόντα .. μιλώ ελληνικά. Όγδοη συνεχή χρονιά… επτά χρόνια στο ίδιο παράρτημα και φέτος στην τελετή αποφοίτησης των παιδιών που μαθαίνουν ελληνικά, θα χρειαστώ πάνα βρακάκι και λούκια δακρύων τοποθετημένα λίγο πιο κάτω από  το πόδι της χήνας. Τα παιδιά που αποχαιρετούν το δημοτικό, πριν από έξι χρόνια έπαιρναν το χαρτί της αποφοίτησης του νηπιαγωγείου από τα δικά μου χέρια. Μαζευτήκαμε όλοι οι εκπαιδευτικοί για καφεδάκι …

Η Ελευθερία η δασκάλα της έκτης απέναντί μου, τεράστιες κούπες καφέ με θέμα την φετινή αποφοίτηση, όλα τα σποράκια δικά μου παιδιά !!! Γιγαντώνεται η συναισθηματική μου φόρτιση για αυτή τη γιορτή, σε ένα μήνα… Το παλιό μου παλτό δέχτηκε την πρόταση μας να βοηθήσει εθελοντικά …

Πες πες …

Η Μαίρη με τραβά να κολυμπάμε ; Τα γόνατά μου έχουν σηκώσει το δικό τους μπαϊράκι, υπέρβαρη βλέπεις, ζητούν πρόωρη σύνταξη και για να τα πιστέψω μου δίνουν το βάδισμα γερασμένης φρεγάτας. Μια γερασμένη φρεγάτα που μέσα στο νερό γίνεται δελφίνι που ελευθερώνεται από τους πόνους.

πες πες…

Στην δεξίωση πριν την επίδειξη μόδας, βρήκα ένα χαρτί και στυλό, πλησίασα τις 7 γυναίκες και τους ζήτησα αυτόγραφο. Γελούσαν καθώς τις ζητούσα ως φανατική οπαδός τους να υπογράψουν . Δέχτηκαν να κάνουν πασαρέλα γιατί είναι γυναίκες με πληγωμένη από το καρκίνο την θηλυκή τους υπόληψη. Έλαμπαν οι άτιμες, μια φίλη μου, μια μαμά σπορακίων μου, μια συνάδελφος νηπιαγωγός, δυο γνωστές μου, δύο άγνωστες. Σύνολο 7! Η μαμά και η φίλη με κοίταξαν φοβισμένες, με μια φυσική συστολή του «Δεν θέλω να το κάνω αλλά με πίεσαν για το σκοπό»…. γέλασαν με την καρδιά τους καθώς υπέγραφαν, ε και που φοβάσαι? μήπως δεν το έχεις ξακάνει? βγες και περπάτα στην πασαρέλα όπως μπορείς καλύτερα, ο κόσμος θα σε χειροκροτεί, εσύ θα σκέφτεσαι πότε θα τελειώσει, και εγώ θα είμαι περήφανη που λάμπεις τόσο μα τόσο πολύ …. αυτό ακριβώς δεν συνέβη και τότε άλλωστε?

Πες πες…

Μεγάλη εβδομάδα, αυτό που θα μου μείνει φέτος, το γεγονός πως από χαζομάρα μου έδωσα λάθος οδηγία στο παλιό μου παλτό και έκοψε το μαρούλι -χοντρό- για την μαγειρίτσα, πως τόσα χρόνια έφταιγε η κατσαρόλα για τις πιτσιλιές στα κόκκινα αυγά, και πως χάλασε το μικρόφωνο του παπά και άκουσαν το Χριστός Ανέστη όλοι όσοι ήταν έξω από την εκκλησία…εμείς, οι μέσα κάναμε ανάσταση δίχως παπά, με απόλυτη ησυχία, και με το θάρρος κάποιων τελικά να ψέλνουν χαμηλόφωνα … (ε ναι ανάμεσα τους και εγώ χαχα)   Εκτός από αυτά τα σημαντικά, το μικρό ασήμαντο ήταν πως για πρώτη φορά πήγα νωρίς το απόγευμα-Μεγάλη Πέμπτη- κάτω από την εκκλησία, και προετοίμασα μαζί με άλλες γυναίκες τα λουλούδια για τον στολισμό του επιταφίου. Μονότονη εθελοντική 3ωρη εργασία, κόψε τα κοτσάνια, βάλε ειδικά καρφάκια στα λουλούδια, φτιάξε όμορφα ματσάκια με μικρά άνθη… μονότονη εργασία, στο ίδιο μοτίβο σκέψης για όσους πέθαναν. Δεν στόλισα, έφυγα… και τώρα που το σκέφτομαι, δεν παραβρέθηκα στη κηδεία του θείου μου, της μαμάς μου, του μπαμπά μου, των δύο ξαδέλφων μου… προστατευμένη στη γυάλα της ξενιτιάς….

άντε … πες και εσύ γιατί μας ζάλισες τόση ώρα και η αλήθεια είναι πως πρέπει να τα πεις γρήγορα γιατί δεν έχουμε άλλο χρόνο πριν χτυπήσει το κουδούνι του ήλιου, σήμερα έχει τόσο μα τόσο όμορφο ήλιο έξω!

Είναι γεγονός, έχω την κράτηση, τέλος Ιουνίου συνεπιβάτης στην πτήση Μόντρεαλ-Αθήνα. Ρεμάλια της μπλογκογειτονιάς κανονίστε….

 

Ελεύθερη Υπηρεσίας Λαθών.

Να σου φέρω πιλοτήρια ή να σου γράψω λογάκια… Ξέρω πάω κάθε μέρα γράφω στο πιλοτήριο, αποσυμπιέζεται λίγο η καμπίνα του μυαλού (?) και μετά παίρνει παράταση η ουσιαστική επίσκεψη στο εξοχικό του μυαλού(?) μου.

Σήμερα όμως πήρα άδεια από όλα, ακόμα και από την πισίνα. Κάτι σαν γιορτή ή σπονδή για την 12 Απριλίου. Πάντα κοιτούσε το ημερολόγιο της χρονιάς, ένα παιχνίδι που μάλλον έπαιζε από μικρό παιδί και θα μπορούσα να το ονομάσω «το κυνηγητό της Κυριακής του Πάσχα». Μου έλεγε, «έχουν συμπέσει τα γενέθλια μου ακόμη και με Μ. Παρασκευή» …

τι έλεγα όμως; α ναι…

για την πισίνα! Με τραβά από το πόδι κάθε μέρα η νεράιδα της Λίμνης, έρχεται και κολυμπάμε, μιλάμε- κολυμπάμε- μιλάμε…χθες της είπα… περνάς καλά; φυσικά και περνάω αφού είμαι μαζί σου…

τι έλεγα όμως;.. κάτι άλλο ήθελα να πω …

α ναι για την Αγγελικούλα, πήγε μόνη της Ελλάδα, φοβόταν λίγο άλλα την δασκάλεψα ως η μεγάλη αδελφή (πόσο χρεώνεις την ψυχοθεραπεία μου είπε χαχαχα ), το ήξερα πως θα είσαι εκεί μαζί της … δηλαδή μπούρδες ήξερα, όχι, συνειδητά για να λέω την αλήθεια δεν το ήξερα! Ήξερα όμως πως θα τα καταφέρει σε ότι και αν συναντήσει μπροστά της και συνάντησε την ιδανική λύση.

ααα ναι και κάτι ακόμη…

Αυτή την εβδομάδα πήγαμε στο φεστιβάλ Ελληνικού κινηματογράφου, είδαμε το «Έτερος Εγώ» είδα και το «Φυγαδεύοντας τον Χέντριξ». Τελικά κάνουμε την ζωή μας με τους νόμους απίστευτα περίπλοκη ή ουσία είναι πως όταν ένα πλασμάτακι αποφασίζει να γυρίσει σε αυτό που αγαπά απλώς το κάνει, τρέχοντας με την σιγουριά της απλότητας του. Ξέρεις αλλιώς ενεργείς όταν δεν γνωρίζεις ένα νόμο και αλλιώς προσπαθώντας να τον υπερσκελίσεις με την δύναμη της αγάπης (αυτό που πάντα όλα αυτά τα χρόνια της καληνύχτας, υπάρχει τουλάχιστον ένας δάσκαλος που διαβάζει τι γράφω και βλέπει τα ορθογραφικά μου λάθη, με ξεπερνάει, ο Γιώργος, ο Θάνος, ο Βασίλης, ο Λι )  Άμα δεν γνωρίζω τους ανθρώπινους νόμους είμαι ελεύθερος υπηρεσίας λαθών.

Στριφογυρίζουν στο μυαλό μου όλοι οι νόμοι, της ζωής, της φύσης, του ανθρώπου, του συστήματος και αυτός του Μέρφι που τόσο έχει παρεξηγηθεί… τι έλεγα όμως … α ναι έλεγα πως δεν μπορώ ακόμη να τρέξω σε αυτό που αγαπώ, γιατί αφήνω κάτι που αγαπώ πίσω μου σε απρόβλεπτη κατάσταση… ( ηλίθια ρουμάνα)

Τι ήθελα τελικά να πω, ρε μάνα μου λείπεις, μου λείπει αυτή η σκυτάλη σιγουριάς που μου έδινες…

 

Για πες καμιά ιδέα, τι γλυκάκι να φάω σήμερα

Στο σύμπαν ένας τεράστιος πωπώς;

Η Μαμαπόπη Μαλούμα εξέταζε κάθε βυρώνια μέρα εδώ και 5 χρόνια τους χάρτες πορείας της ζωής των δύο κοριτσιών της. Την πρώτη μέρα που είχε φτάσει τότε στο παράλληλο σύμπαν 382013, ο πατέρας της της παρέδωσε τους δύο αστρικούς χάρτες, μερικούς αριθμούς συντεταγμένων από μαύρες τρύπες επικοινωνίας και τέλος της ψιθύρισε  στο αυτί όλα τα μυστικά των νέων δυνάμεων της. Από τότε κάθε απόγευμα λίγο πριν δύσουν οι τρεις μικροί αισιόδοξοι ήλιοι, της άρεσε να κάθετε στην παραλία του υμήττιου βουνού , να αγναντεύει την καταπράσινη θάλασσα και να αφοσιώνεται στις ζωές των δύο σπλάχνων της, που εξελίσσονταν  ακόμη στο μικρό πλανήτη της Γης.

«Πως θα καταφέρω να συγχρονισTώ στους βηματισμούς της Μανιούσκας στο μονοπάτι της πεταλούδας που έχει μπει;,» αναρωτήθηκε καθώς εξέταζε προσεκτικά το χάρτη της. «Χρειάζομαι μια σύμπτωση». Κοίταξε γρήγορα τις συντεταγμένες της γήινης χρονιάς. Αύγουστος, διακοπές, στους καταρράκτες του Νιαγάρα,… «Νιαγάρας» σκέφτηκε δυνατά, «εκεί που περάσαμε τόσο όμορφα όταν  επισκεφτεί τον Καναδά. Αυτή η διασταύρωση μπορεί άνετα να  δουλέψει ως σύμπτωση σκέψεων.»

Ήταν στις διακοπές μας, στους Καταρράκτες του Νιαγάρα, όταν η δέχθηκα το τηλεφώνημα από την Νεράιδα των Αδένων που με πληροφορούσε πως ο όζος 2,2 εκατοστά έπρεπε να περάσει από βιοψία. Μια βιοψία που αργότερα έδειξε 40% καρκίνος. Το να αφαιρεθεί χειρουργικά ο θυρεοειδής αδένας, είναι μια σχετικά εύκολη επέμβαση. Γνώρισα το χειρουργό γνωστό και ως Τέρας του νυστεριού  και όλα άρχισαν να μπαίνουν σε μια τροχιά. Έμεναν μόνο τα αποτελέσματα μιας εξέτασης που θα έδειχνε την ταχύτητα ανάπτυξης του όζου. Πήγα έδωσα δείγμα και υπέγραψα και ένα χαρτί.(αυτό που δεν είδα τι ακριβώς τελικά εξέταση υπέγραψα με ξεπερνά χαχαχαχα )

Το βλέμμα της Μαμαπόπης έτρεξe στο επόμενο ξέφωτο του μονοπατιού…. «εδώ εδώ εδώ … εδώ είναι το σημείο της δεύτερης σύμπτωσης». Χάθηκε η ματιά της στην πράσινη θάλασσα… «τι λες;» της ψιθύρισε «θα τα καταφέρουμε να χωθούμε σε αυτό το πιλοτικό δωρεάν δίμηνο πρόγραμμα του Καναδά για να κάνει αυτή την νέα γενετική βιοψία εκτός από αυτή που της ζήτησε το τέρας του νυστεριού ; Το βλέπεις από τα ήδη δεδομένα πρέπει να την κάνει… Χωράει άραγε άλλη μια σύμπτωση και συνωμοσία χρόνων και άλλων διαστάσεων του σύμπαντος;»

«Η κόρη σου έχει όλες τις προαπαιτούμενες αύρες», της είπε και στην συνέχεια την έπιασε σε ένα λακριντί άλλο πράμα!!!

Πήγα έδωσα δείγμα και υπέγραψα και ένα χαρτί.(αυτό που δεν είδα τι ακριβώς τελικά εξέταση υπέγραψα με ξεπερνά χαχαχαχα είναι στις προαπαιτούμενες ξανθές ανταύγες  )

Ημέρα των ερωτευμένων και η μικρή ξανθιά θεά  περίμενε στην πολυθρόνα του «Τέρατος του νυστεριού» για να μάθει τα αποτελέσματα της εξέτασης και να καθορίσει  ημερομηνία επέμβασης.   Τώρα που την γλύτωσε το παλιό μου παλτό είμαι έτοιμη για την επέμβαση, συ λογίζονταν ψηλοφοβισμένη η μικρή.

όσο περίμενα ψάρεψα μια καρδούλα

«96,5% δεν είναι καρκίνος. Δεν κάνουμε την επέμβαση» Της είπε το τέρας φανερά χαρούμενο που θα άγγιζε τελικά την πεταλούδα της θεάς. «Επιστρέφεις όμως στην ενδοκρινολόγο για τον πρησμένο παραθυρεοειδή που ίσως χρειαστεί να το βγάλουμε μπουρδου μπουρδου μπουρδου »  Τι είπε λέει? Πως έγινε αυτό? Μπήκα λέει σε πιλοτικό πρόγραμμα κόστους-αποτελεσμάτων εξέτασης κλπ κλπ

Τα δυο ποντικάκια άρχισαν να στήνουν χορό …

τι έγινε ρε παιδιά, πως έτυχε και μπήκα σε αυτό το πρόγραμμα για αυτό τον τύπο βιοψίας; πως που πότε γιατί …

συμπτώσεις, το φάρδος της έδρας … η μαλούμα … η ζωή με το παλιό μου παλτό… η επιστήμη … άμα είναι κάτι να συμβεί όλο το σύμπαν συνωμοτεί….

και αυτό και…

Και έχω και ένα σωρό επισκέψεις να κάνω και ένα σωρό αναρτήσεις να διαβάσω, και ένα σωρό σχόλια να γράψω και και και

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂