SUMMER PARTY: Το Πρώτο μου Xορευτικό Μπαλαμουτιαγκάλισμα (blogame)

Ίσως θα πρέπει να γίνει μια βαθιά έρευνα επί του θέματος, Έχω την εντύπωση πως ο Τάκης ο Μανώλης, ο Αχιλλέας ο Μάκης της παρέας των εφηβικών μου χρόνων, έψαχναν να επιλέξουν εκείνο το τραγούδι που θα έκανε την διαφορά για να μας πάρουν αγκαλιά και να χορέψουμε τα πρώτα μπλουζζζζ στα πάρτι Εμείς πάλι δεν δίναμε και τόση σημασία στο τραγούδι όσο στο ποια θα ζητούσαν πρώτη, πότε θα έφτανε η σειρά μας, και αν ο αριθμός των κοριτσιών ήταν ίδιος με τον αγοριών ή θα έμενε κάποιος χωρίς ταίρι άρα μπουκάλα!!!!

Δεν συζητώ για την περίπτωση που είχαν μείνει δύο αγόρια και ένα κορίτσι και κανένα από τα δυο δεν έκανε πρόταση και το κορίτσι έμενε χωρίς μπλουζζζζ 

Ο Γιαννης μας, ζητά λέει να θυμηθούμε τραγούδια μπλουζζζ γιατί στη γειτονιά του ιχνηλάτη έχουμε καλοκαιρινό πάρτι !!!

κάτσε να φέρω απόσπασμα για τον πως το γράφει εδώ: 

SUMMER PARTY: Το Πρώτο σας Χορευτικό Σφιχταγκάλιασμα (Blog Game)

Η Καρδιά χτυπάει δυνατά, ακανόνιστα. Τα μάτια διασταυρώνονται, τα κορμιά πλησιάζονται, ένα χέρι απλώνεται τρεμάμενο


«Θέλετε να χορέψουμε ; «

Πάρτι λοιπόν, πσσσ χαμός.. θα προσπαθήσω να είμαι συγκρατημένη αλλιώς δέκα εγγραφές δεν φτάνουν. 
Για να έχει επιτυχία πρώτα πρώτα ένα τέτοιο πάρτι έπρεπε να είχαμε εξασφαλίσει πως δεν θα μπει η μαμά ξαφνικά να ανάψει τα φώτα την ώρα των μπλουζζζ Διαπραγμάτευση, πιο φως θα είναι αναμμένο, να μείνει στην κουζίνα κλπ κλπ… 

Έπειτα να έχει το πάρτι αγόρια και κορίτσια σε ζυγό αριθμό. 
Κάποιος που να έχει δίσκους, ρεφενέ οι δίσκοι βινυλίου και χαμός για να μην αποκτήσουν γρατσουνιές!!!, ααα ναι και πικ απ και ηχεία και συνδέσεις (αγορίστικες δουλειές) Τα καλύτερα πάρτι τα έκαναν αγόρια, το ομολογώ η θεά…  

Το πρώτο μου μπλουζζζζ 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=evDp5uwV-IA[/embedyt] 

Μην το κουράζουμε, οι στίχοι από αδιάφοροι έως ανατριχιαστικά ψαγμένοι. Όμως 7 λεπτά τραγούδι μπλουζζζ μουσική. Θυμάμαι το φόρεμα, τα μακριά λίγο κάτω από τη μέση ξανθά μαλλιά (τα άφηνα λιτά μόνο σε πάρτι και γιορτές) Θυμάμαι πως άρχισαν να χορεύουν πρώτα όσοι τα …»είχαν».Τα μπλουζζζ ήταν ή για όσους τα «είχαν» ή για όσους είχε δέσει ήδη το γλυκό για να τα «φτιάξουν». Τα ζόρια ήταν με τους φίλους φίλων, ασε που παιζόντουσαν και σκηνικά που χαλούσαν σχεδόν γλυκό που είχε δέσει μπουχαχα… Μια μέρα το πάρτι, τουλάχιστον δύο εβδομάδες είχαμε δάκρυα ή χάρες, του έρωτα παιχνίδια. 
Μου ήρθε ξαφνικό που μου ζήτησε να χορέψουμε αυτό το άγνωστο αγόρι στην παρέα. Μιχάλης… επτά λεπτά τραγούδι και είχαμε το χρόνο αγκαλιασμένοι να κλείσουμε ραντεβού για την επόμενη μέρα. Το κριτήριο τόσο μα τόσο απλό. Χωρίς φως αυτός που σε αγκαλιάζει σου ανοίγει τους διακόπτες? Θυμάμαι τη φωτιά μέσα μου. Ο Μιχάλης ήθελε να γίνει δάσκαλος, έγινε δάσκαλος … που να βρίσκεται άραγε….
Από κει και πέρα, είμαι από τα τυχερά άτυχα κορίτσια που τα έφτιαξα με DJ. Το κορίτσι του DJ δεν χορεύει μπλουζ στα πάρτι αλλά ποιος τολμά και να του ζητήσει να χορέψουν! 
Ο Dj χορεύει σπάνια. Όταν είναι να χορέψει παίρνει το κορίτσι του και πάνε σε ντισκοτέκ ή στο σπίτι του. Βάζει μουσική μόνο γι αυτό και το χορεύει κρυφά σε όλους τους ρυθμούς  και στον… καναπέ συνήθως!
Στα γενέθλια του DJ θυμάμαι μια χρονιά είχε το φίλο του τον Τάκη  οπότε… πάμε για τον ύμνο του σφιχταγκαλιάσματός …έτσι όπως τον επιλέγει ο dj για το κορίτσι του με την βοήθεια του φίλου του Τάκη χαχαχα…. 3:30 χρόνος και της τα έχει ψιθυρίσει όλα στο αυτάκι της… 

 
«Baby, Come to Me»

A-side label of U.S. vinyl single
Single by&;;nbsp;;;Patti Austin and&;;nbsp;;;James Ingram
from the album&;;nbsp;;;Every Home Should Have One
B-side «Solero»
Released April 1982; October 1982
Recorded 1981
Genre R&;;amp;;;B
Length 3:31
Label Qwest
Writer(s) Rod Temperton
Producer(s) Quincy Jones
Certification Gold (RIAA)
[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=FUsnVOqrqqE[/embedyt] 

Ειναι απλό το blogame αυτό. Ουσιαστικά ζητά μέχρι πέντε τραγούδια που έχουμε χορέψει σφιχταγκαλιασμενοι ως έφηβοι 
Οπότε, καλώ 
και αχμμμ λές να δεχθει?
ααα ναι και 
Αγόρια!!!, Η μόνη υποχρέωση που έχουν εκτός από τα τραγούδια που θα μας παρουσιάσουν 
είναι και να προσκαλέσουν μετά κορίτσια για να μπορέσει να συνεχιστεί το καλοκαιρινό πάρτυ του Γιάννη στην γειτονιά. 

Καλοκαιρινές Ιστορίες: Χωρίς Βρακί! (blogame)

Ήταν μια φορά και ένα καιρό μια σπίθα που την έλεγαν Λίνα κι ήθελε να μάθει τι συμβαίνει στους ανθρώπους το καλοκαίρι. Άρχισε να γουργουρίζει για μπλογκοπαίχνιδο. Η μικρή ξανθιά θεά πήγε στον Μάγο και βοηθό της στα παιχνίδια της γειτονιάς του ιχνηλάτη. Δεν άργησε να βρει την ευκαιρία ο Γιάννης μας και έτσι με την σκυτάλη απ΄άλλη γειτονιά …δώστου κλότσο να αρχινήσει και η μικρή σπίθα να φωτίσει τις καλοκαιρινές ιστορίες. 

Τίτλος: Καλοκαιρινές ιστορίες (και μετά ο δικός μας τίτλος της ιστορίας. )

Γράφουμε, βάζουμε συνδέσμους και προσκαλούμε. 

Την σκυτάλη από τον Γιάννης μας. Έγραψε μια όμορφη περιπέτεια που είχε 

Το Καράβι ; ποιο καράβι ; Καλοκαιρινές Ιστορίες

 

Τον ήλιο τον αγαπώ αλλά δεν ταιριάζουμε. Έτσι μέσα στην καληνύχτα μου υπάρχουν ένα σωρό ιστορίες καλοκαιρινών περιπετειών.  Η επιδερμιδα μου αντιδρά όταν την χαιδεύει ο ήλιος προφανώς λόγω γονιδίων. Κάτι σε γιαγιά και προγιαγιά και προπροπροπρο γιαγιά ρωσσιδούλα.

ψάχνω να βρω μια ιστορία που να μην την έχω φέρει στην χαρτόκουτα εδώ! 

Σουβάλα. Πρέπει να ήμουν κάτι παραπάνω από 13. Η μαμά χωρισμένη, μας πάει διακοπές για έναν ολόκληρο μήνα. Η αδελφή μου γύρω στα 9. Μια αυλή ταβερνούλα, μια χοντρή κληματαριά η σκεπή της. Γύρω γύρω πορτούλες ενοικιαζομένων δωματιών. Ένας δρόμος ξεχασμένος από τα αυτοκίνητα εκτός από το λεωφορείο της γραμμής. 

Η διαδρομή προς την παραλία, μικρή ζωγραφιά. Ανοίγεις την πόρτα του δωματίου, περνάς από τα στρωμένα τραπεζάκια. Ανοίγεις την καγκελωτή πόρτα της αυλής, κοιτάς αριστερά και δεξιά μήπως έρχεται το λεωφορείο, περνάς τον δρόμο από  στάση στη στάση. Ανοίγεις τα πόδια σου και περνάς το τοιχάκι. Ανοίγεις την αγκαλιά σου και βουτάς στη θάλασσα. Μια θάλασσα άκρως φιλική, ρηχή, πεζή, ατάραχη. Οικογενειακή ταβέρνα, οικογενειακή πανσιόν, οικογενειακή θάλασσα. Την πρώτες μέρες κάηκα στην πλάτη. Μου εβαλάν γιαούρτι, ξεράθηκε, σοβάς που δεν έλεγε να ξεκολλήσει…μεγάλοι όλο εξυπνάδες είναι!!! 

Τις πρώτες δύο εβδομάδες με τη μαμά. Ξυπνούσαμε,ακούγαμε ραδιόφωνο μέχρι να πιούμε να φάμε και να χωνέψουμε το πρωινό μας. Λιλιπούπολη. Μετά θάλασσα, παλάτια στην άμμο ανασκαφές και κολύμπι μέχρι τα χέρια μας να παπαριάσουν! Μεσημέρι φαγητό και σιέστα. Απόγευμα στη θάλασσα. Τα βράδια τα παιδιά ξαπλώναμε με ανοιχτά παράθυρα στις φωλιές μας Μας νανούριζαν ο καπνός από το φιδάκι, οι γονείς στην αυλή, ιστορίες, γέλια, τραγούδια, ποτήρια που τσουγκρίζουν. Που και που κάποιος μικρός ζηλιάρης ποπολάρος. «Μαμά νερό…  μπαμπά ακούω μια  κατσαρίδα… μαμά δεν νυστάζω έχει κουνούπια!» Απεγνωσμένες προσπάθειες να βρεθούμε στον αρχοντικό κύκλο των Μεγάλων της Αυλής. Η απάντηση μονολεκτική και πάντα ίδια για όλους «ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ» 

Πέρασαν δύο εβδομάδες, ίδια ρουτίνα. Έφτασε η στιγμή. Η μητέρα μου με είχε εκπαιδεύσει. Υπό το άγρυπνο βλέμμα της κυράς της ταβέρνας, εγώ η Μεγάλη αδελφή μια εβδομάδα μόνη με μικρή μου αδελφή. Έφυγε Κυριακή, θα γύριζε Παρασκευή βράδυ. Άλλη άδεια δεν είχε. Η καρδιά μου φούντωνε από προσμονή να … μεγαλώσω. 

Εφτασε η Τετάρτη στη θάλασσα, μακροβούτι έπιασα ένα κοχύλι, βγήκα για ανάσα. Μου κόπηκε η ανάσα. Ένας γοργόνος  σε απόσταση αναπνοής με σγουρά μαλλιά. »Σε τρόμαξα»…οχι … «Με λένε Στέφανο!» Χτυπούσε η καρδιά μου διαφορετικά…Ήταν 16 χρονών!!! Κάναμε μακροβούτια, γελούσαμε, η αδελφή μου γκρινιαζε πως ήταν ώρα να πάμε για φαγητό στην ταβέρνα Τα χέρια μας είχαν παπουριάσει!!! Το πρώτο μου ραντεβού την επόμενη μέρα το απόγευμα, μια στάση πιο κάτω. Τετάρτη βράδυ έκανα όνειρα ήμουν…ήμουν ερωτευμένη, ανοιχτό παράθυρο, ποτήρια που τσούγκριζαν … ήμουν πια Μεγάλη…ανεξάρτητη~

Δεν πήγα ποτέ στο ραντεβού. Δεν είχα βρακάκι να βάλω. Η μαμά το είχε πει. Βγάζετε τα βρακάκια σας, φοράτε το μαγιο. Σαπουνίζετε τα βρακάκια σας, τα απλώνετε. Το ίδιο και το απόγευμα. Αμ δε… Δεκατέσσερα βρακάκια, βουναλάκι κάτω από το νιπτήρα!!! 

Στον πρώτο έρωτα του καλοκαιριού δεν πήγα ποτέ γιατί δεν είχα καθαρό βρακί. 

Προσκαλώ τον Βαγγέλη, την Άννα, την Αρματάν. 

Λίνα παίζεις ως αυτοπροσκαλούμενη χαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂


Νόστος, δρόμος, καρδιά! (blogame)

Όσο και αν ψάχνω κάτι που να με ανάγκασε να τραπώ σε άτακτη φυγή δεν έχω βρει.

μπα… τίποτε. Σεισμούς. αχμμμ τσου… το σπίτι μας δεν είχε πάθει καταστροφές.

 Όχι αντιλόπη δεν ένοιωσα ποτέ. 

lala

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=hMo9vNVkPOs[/embedyt]


Θυμάμαι όμως στους σεισμούς του 1999 στην Αθήνα. Καταστράφηκε το διαμέρισμα συγγενών μας. Ξαφνικά δύο πλασματάκια θηλυκό και σερνικό με έναν τσεστερίνο συγκάτοικο στην τρέλα τους, εγώ το παλιό μου παλτό και ο σκύλος μας, έπρεπε να φιλοξενήσουμε επ αόριστο, έναν άντρα μια γυναίκα, ένα κοριτσάκι πέντε νομίζω χρονών τότε και ένα μωράκι. Η καρδιά μας όχι μόνο τους χωρούσε αλλά, έλαμπε με την λαχτάρα μικρού παιδιού. Το σπίτι μας χωρούσε, εκείνο όμως που δεν χωρούσε με τίποτε ήταν οι διαφορετικές μας συνήθειες.

 Τις πρώτες ημέρες ο κοινός φόβος του σεισμού μας είχε φέρει όλους κοντά. Ενώσαμε τις δυνάμεις μας για να περισώσουμε τις ζωές μας, δόξα στο Θεό, στο φιλότιμο, στην φιλοξενία. Γρήγορα μπήκαμε στη καθημερινότητα. Τότε εγώ και το παλιό μου παλτό ανακαλύψαμε πόσο ισχυρή μπορεί να γίνει μια εισβολή. 

Ο πρώτος που ένιωσε τον εξοστρακισμό ήταν ο Τσεστερίνος. Οι τρίχες που ενοχλούσαν, ο φόβος. Ο Τσέστερ μας φόβιζε! Αποφασίσαμε να μένει στο κήπο, στο μπαλκόνι, ή περιορισμένος στο δωμάτιο μας. Ο Τσέστερ, αποδέχονταν τα παιδιά, το ίδιο και τους νέους συγκάτοικους, ποτέ δεν αγρίεψε, δεν έγινε έστω άγαρμπος, ήταν πάντα υπάκουος σε όλους όμως… όμως ήταν ο φόβος μας. Τα βράδια στο υπνοδωμάτιο μας, αντί να κοιμάται όπως συνήθως στο πλάι του κρεβατιού μας …κοιμόνταν στην είσοδο του υπνοδωματίου..μάλιστα μια φορά σηκώθηκα  για τσισάκια, νύχτα…μέσα στον ύπνο του μου γράπωσε το πόδι, δεν με πόνεσε, με τρόμαξε…. Αυτός ήταν ο Τσέστερ …ξεκάθαρος με το ένστικτο του…ένστικτο που εμάς δεν μας καθησύχαζε, είχαμε επίγνωση, στο σπίτι υπήρχαν παιδιά. Έτσι περιορίσαμε  το φόβο για να μην γεννήσει φοβίες. 

Στους δύο μήνες που ακολούθησαν, η κοινόβια ζωή, ο ξαφνικός νέος κοινός δρόμος, μας έφερνε τακτικά στα όρια γκρεμού, με πολλή  πολλή ομίχλη, Χολομώντας ένα πράμα !!! Δεν ήταν οι διατροφικές συνήθειες, το ξεβόλεμα, η αναδιοργάνωση της κουζίνας με δύο νοικοκυρές (μπουχαχα πεδίο μάχης εμφύλιου πολέμου), η καθαριότητα, η οικονομική καταστροφή, οι ξένοι αντίλαλοι μέσα στο σπίτι, ο διαφορετικός τρόπος διασκέδασης ή χαλάρωσης. Πάνω από όλα ήταν οι γραφικοί συγγενείς βλέπε πεθερές, και άλλους θεσμοφύλακες που ξαφνικά απέκτησαν λόγο στις μεταξύ μας συμπεριφορές …οι καλοθελητάδες δηλαδίς…. που με ευκολία χωρίς να βιώνουν ουσιαστικά τα ζοριλίκια, μας τσίτωναν στο κοντό και το μακρύ, περί αξιών, σεβασμού, δικαίου, τα κόμπλεξ, οι φοβίες, οι μαλακίες δηλαδίςςς

Όταν η καρδιά σφιγγόταν απίστευτα από το ψυχικό άλγος, ανοίγαμε μονοπάτια,  της υπομονής και της σκληρής εργασίας για την επισκευή. Γνωρίζαμε πως ήταν ο μόνος δρόμος επιστροφής. Ζούσαμε την μικρή μας Οδύσσεια, καθένας στο δικό του ταξίδι, μικρογραφία, είχαμε εμπιστοσύνη πως υπ ακούγαμε την καρδιά μας, μόνο αυτή ήξερε την διαδρομή. 

Ένα Σάββατο ξαφνικά ήρθε ο αποχαιρετισμός! Κλείσαμε την πόρτα, ο Τσέστερ επιτέλους ξάπλωσε φαρδιά πλατειά στο χαλί του σαλονιού, ροχάλιζε παραδομένος στην ασφάλεια. Το παλιό παλτό και εγώ λιώσαμε στους καναπέδες, έναν ο καθένας μας γιούπιιιιι…. δύο ώρες μιλούσαμε απολαμβάνοντας τον αυθεντικό αντίλαλο των φωνών μας στο άδειο σπίτι… στο άδειο σπίτι… μπήκαμε στο αυτοκίνητο, αφήσαμε τον Τσέστερ να χαρεί οοοολο το σπίτι δικό του, να κοιμηθεί σε χαλιά, καναπέδες, κρεβάτια… βράδυ βράδυ… πήγαμε Ασπρόπυργο …ήρθαμε επί-σκεψη, μας έλειψε η βαβούρα σας… 

Δεν ξέρω πως ερμηνεύεται ο νόστος .. σε μια άλλη χώρα βρίσκομαι αυτή τη στιγμή…ανακάλυψα τα πάντα από την αρχή…

Όσοι αντέχουν ακόμη …ώρα για Μπλογκοπαιχνιδο … 

Οροι του παιχνιδιού που τους αντιγράφουμε στην αρχή της ανάρτησης μας :

Τίτλος Κοινός: «Νόστος, δρόμος, καρδιά» 

Τρεις λέξεις, ελεύθερο θέμα με αυτές ως άξονα…


Προσκαλώ όλους όσους διαβάσουν.. αλλά και τους…

 ΔημήτρηςΕλένηΠάνος ΣεφΛευτέρης ΠΟρέστης ΒούλαΝίκοςΑντάρτισσαΒιργινίαΓιάννης, Άννες, Μαρίες,

ΓιώταΕλένη, Ρε Μου και εσύ και ο Γιώργος, και η Ροδούλαη ΜαίρηΤο πειρατικό όλοΣτέβιαΠέτρο,Βασίλη …που είστε μου λείπετε…