Ο Σπούξης και ο Τσούρδελος :)

Περίεργα νιώθω. Με το χωρισμό των γονιών μου και την αδιαφορία του πατέρα μου στο να κρατήσει οικογενειακούς δεσμούς, χάθηκαμεκαι τα ξαδέλφια. Πρώτα ξαδέλφια….πόσο μεγάλο λάθος 

Από το σόι της μητέρας μου είμαι η πιο μεγάλη με δυο μικρότερα ξαδέλφια. Από την άλλη πλευρά …έχω δυο μεγάλα ξαδέλφια. Έκανα μια έρευνα στο φατσοβιβλιο. Με την βοήθεια του παλιου μου παλτού βρήκα το μεγάλο αρσενικό μου ξάδελφο.  Που ζει? κάπουμαααακρυααα στην Φιλαδέλφια ή Καλιφόρνια των ΗΠΑ.??? αυτό θυμόμουν η ξανθιά Οταν εφυγε τόοοοοτε απο την Ελλάδα ούτε και θυμάμαι ….Να που τελικά  βρέθηκε να είναι 4 και κάτι ώρες δρόμος… με εστιατόριο… με τέσσερα παιδια τα δύο δικά του αγόρια και με …εγγόνι… 

Δικό μου αίμα εδω… λίγο πιο αποκάτω μου!!!

Τριάντα χρόνια…αχμμμ να βάλω και άλλα πέντε? ναι … 35 χρόνια … αν με ρωτήσεις δεν ξέρω τίποτε για τον Σπούξη,έ τσι τον έλεγε ο πατέρας μου. Σπούξης, Σκούξης ο αδελφός του, εγώ ο Τσούρδελος και η αδελφή μου ο Κριτσιμπίνος Ονόματα που μας είχε δώσει ο πατέρας μου. 

Η φωνή μου έτρεμε λίγο…στο τηλέφωνο.  Δεν ήξερα τίποτε γι αυτόν δεν έχω εικόνες… έχω όμως μια αγάπη …μια δυνατή αγάπη που ούτε που ήξερα πως φωλιαζε μέσα μου Περίεργο … Την ένιωθα σε κάθε μας κουβέντα πρωτογνωρη αγάπη  Ένιωσα και εκείνον να με αγαπά… 

Δειλιάζω μα θέλω να τον ξαναδώ …ίσως δειλιάζει και εκείνος …. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε να κερδίσουμε τον χαμένο έδαφος των 35 χρόνων. Δεν ξέρω αν θα καταφέρουν να ταιριάξουν οι χαρακτήρες μας τώρα που μεγαλώσαμε… μα το ένιωσα θέλουμε και οι δύο να προσπαθήσουμε … 

Προσπάθεια που μόλις αρχίζει … άντε να δούμε … πως στο καλό μπορεί να δουλεύει αυτός ο μαγικός «Δεσμός Αίματος» Περίεργα νιώθω … 


[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=9v7sPFxgWyM[/embedyt]

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂



Η Υδρόγειος σε Νεα Μορφή Έλλειψης αχμμ

Ούτε που της έδωσα ποτέ σημασία Η υδρόγειος σφαίρα είναι μάλλον ένας χάρτης που τον δείχνουν για πρώτη φορά οι μπαμπάδες στα παιδιά τους. Είμαι σίγουρη γι αυτό που λέω.  Πως η μαμά μας δείχνει πως θα ζωγραφίζουμε έναν κόσμο έ ο μπαμπάς μα δείχνει που είναι αυτός ο κόσμος ..

Η εικόνα του πατέρα να δείχνει στο παιδί του τον κόσμο είναι εκπληκτικά μαγική. Φαντάζει στα μάτια μου εξωπραγματική. Τα σερνικά μεταμορφώνονται σε μια μορφή άυλη, αέρινη που έχει τη δύναμη να κρατήσει τη γη ως τιτάνας στα χέρια του και να την δείξει με κάθε λεπτομέρεια στο παιδί του ….

Επανέρχομαι,  τόσο ξένη από μένα η πατρική φιγούρα που κρατά και δείχνει μια υδρόγειο σφαίρα……… άρα για να κάνω την ιστορία μικρή μια υδρόγειος σφαίρα δεν με συγκίνησε ποτέ. Για μένα ο κόσμος όλος  ήταν όπου βρισκόμουν και με τα χρόνια τον ταξίδευα όπου πήγαινα. Απλώθηκε πολύ ο κόσμος μου … με ένα αεροπλάνο άρχισα να τον επισκέπτομαι … 

Όμορφα που είναι τα σερνικά. Πραγματικοί Μάγοι. Το παλιό μου παλτό προσπαθεί απεγνωσμένα να με μάθει γεωγραφία ..ξεκαρδίζεται στα γέλια …τι να κάνω δεν έπαιξα ποτέ με μια υδρόγειο σφαίρα … 

«Το αύριο» θα έρθει ένα μεγάλο αεροπλάνο χάρτινο … στα φτερά του θα είναι ζωγραφίσμένοι όλοι όσους αγαπώ …θα τους έχει αντέξει … και ας είναι μεγάλη η πτήση. … Μένω στον Καναδά και κάπου πάνω στη γή ένα αγγελούδι με ξανθά μαλλιά μπουκλιτσες παίζει με την υδρόγειο. Μαθαίνει τον Καναδά με αφορμή έμενα …. πως με κολακεύει αυτό… 

Θυμήθηκα το αεροπλάνο για τα μικρά μου σποράκια… και το μήλο που μου αρέσει πάντα να το τρώω με την φλούδα … ένα σωρό εικόνες δωράκια ζωγραφίστηκαν στο μυαλό (?) αχμμμ είναι που για πρώτη φορά δεν μου αρκεί ένα ταξίδι στην Ελλάδα Θα ήθελα να μπουν όλοι …όσοι αγαπώ σε ένα αεροπλάνο και να έρθουν εδώ να τους φιλοξενήσω ….αχμμ μια νέα μορφή έλλειψης … αχμμμ

 

 

DSC_0953.JPG

αυριο μάλλον θα πάμε εκδρομή …

που θα πάμε ακόμη δεν το ξέρω …

θα φτιάξω μια ζωγραφιά

νυσταξα … καλήνυχτα 🙂

 

Το ποτήρι του θυμού! Ας … :)

Είναι τώρα τρίτος μήνας που έχω χάσει τη μαμά μου… χμμμ την έχω χάσει… οχι ξέρω που είναι …

Αυτά τα στάδια που περνά κάποιος που πεθαίνει κάποιος δικός του … Τα ήξερα τα είχα σπουδάσει. Έφτασα να τα κάνω πρακτική τώρα. Τα ποτήρια της θλίψης του θυμού, των ερωτηματικών της αποδοχής, της ευθύνης  … οοοολα γεμάτα και μοιρασμένα στις φίλες μου .. με την μικρή θέα να ξεχνιέται ανέμελα θαρρείς στο νηπιαγωγείο …

Η ξανθιά θεά με τις φίλες της λοιπόν πρόσεξαν πολύ πολύ τα ποτήρια …. τα προστάτευαν τόσο καιρό από διάφορες βροχές …στην αρχή της εβδομάδας είχα και μια καταιγίδα απειλητική … τόσο που σκέφτηκε η μελαγχολία να χωθεί στο κρεββάτι … δεν την άφησε η άλλη με τα διαμάντια… καλύτερα βάλε τα κλάματα… να έχουμε καύσιμα για την Στελθ… ΝΑ ΑΦΗΣΕΤΕ ΗΡΕΜΗ ΤΗ ΣΤΕΛΘ φώναξα … έχει πολλές πληγές νωπές … κάνεις να μην της μιλά μέχρι να κλείσουν οι πληγές δεν έχει άλλες μάχες…. και φυσικά δεν της ζητάμε και βοήθεια για κατασκοπείες …

Η Στελθ προσέχει το ποτήρι του θυμού … μόνο αυτή μπορεί εξάλλου να διαχειριστεί ήρεμα αυτό το ποτήρι…

Μακριά από τη βροχή … ναι…  φαίνεται πως ίσως η βροχή της Δευτέρας να ήταν περαστική …

Πέντε το πρωί …Ξημερώνει μια ήρεμη μέρα…. Η Ουγγαρέζα σεβάσμια φίλη που έχει η  Στελθ παρέα στην πισίνα της είπε πορχθές πως αυτός ο καιρός της Μορεάλης αυτές τις μέρες έχει ένα ιδιαίτερο όνομα στην Ουγγαρία… ladies old summer … είναι γλυκές φθινοπωρινές μέρες που για χάρη των σεβάσμιων Κυριών μετατρέπονται με την βοήθεια του ήλιου και του καθαρού ουρανού σε ένα σοφό καλοκαίρι Ετσι το χαίρονται οι ηλικιωμένοι …Το λάτρεψε αυτό η Στελθ …ήρθε και μου το είπε …και μετά από πολύ καιρό είδα ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της …

Ήρεμη μέρα..πέντε το πρωί  ..τηλέφωνο από Ελλάδα… παγκράτι? Δεν μου λέει κάτι το νούμερο… η Στεβια μου μένει παγκρατι… Παίρνω το νούμερο … χωρίς ασπίδα καμιά…

stagona.PNG

ασχετο απο μικρή λατρεύω αυτά τα σκίτσα, πάντα έλεγαν μια λυπημένη ιστορία με τόσο χιούμορ… η μικρη θέα τα είχε πάντα για κάποιο λόγο σε όλα τα ημερολογια της, τα ντοσίε της… Αυτό ήταν απο τα αγαπημένα της …

————————————————————————————————————————

Από την άλλη άκρη ακούω τη γερασμένη φωνή του ..

Μπαμπά?

δεν περίμενα να με πεις μπαμπά…

γιατι όχι …(πάντα σε έλεγα ποτε δεν το ένιωσες)

εμαθα για την μανουλα σου …

ναι πέθανε

(μαλακίες λόγια παρηγοριάς που είναι η ασπίδα γμτ )

ξέρεις είχε έρθει εδώ…

ναι το έμαθα πήγε και στην Μάνια στο Καναδά…

Μπαμπά με τη Μάνια μιλάς…

Ελα Μανια μου … λέω και εγώ με είπε η Αγγελική μπαμπά? α εσύ πηρες..προσπαθούσα να πάρω την αδελφή σου δεν το σήκωνε…πήρα και σένα πιο νωρίς Νόμιζα πως ήσουν η Αγγελική …Μάνια θέλω να σου ζητήσω μια χάρη… να μιλήσεις στην Αγγελική… θέλω να … είχα κάποιες διαφορές με την μαμά σας αλλά αυτό δεν επηρεάζει τη σχέση μας, θέλω να επανορθώσω….. περνούν οι σφαίρες γύρω μου … πεθαίνουν άνθρωποι …ξεχνάω …είμαι 77 ..

Ξέρεις πριν από πέντε χρόνια προσπάθησα… πήγες και στο σπίτι της, ειδες και τα εγγόνια σου …θυμάσαι…>

ναι … ΚΑΤΙ θυμάμαι…

Από που έμαθες ότι πέθανε η μαμα..

Πήρε τηλεφωνο η αδελφή σου την Γεωργία μιλούσαν χθες για ώρα..

——————————————————————————————–

της έχω όλες τώρα και με κοιτάζουν με απορία… αυτόν το κύκλο δεν τον είχαμε κλείσει? Ναι τον έχουμε κλείσει…

ακουσα αυτή που μαζεύει τους θησαυρούς του παλατιού να ψελλίζει … τον έπιασαν οι ενοχές.. φοβάται …

θυμάσαι??? είπε η μικρή τσαπερδώνα …είχε πει …και άρχισε να τρέχει να βρει το παραμύθι με το ταγκ Μπαμπας…

σσσσ

  είδατα ποτήρια να κουνιούνται επικίνδυνα με αυτό …του θυμού … πρώτο και καλύτερο…πολλά είπε…τίποτε δεν έκανε… σσσσσ

Καληνύχτα Μορεάλη μου

εσωτερικός μπουσουλας … :)

ωωω αντε ξανα γράφε… μαμότο … δεν θα είναι τα ίδια… μπορεί να είναι καλύτερα όμως …ας το προσπαθήσω…μουτζουρίτσα …για λιγο χρώμα στη χαρτόκουτα του μυαλού(?) μου και…φυγαμε
xartokouta zois.bmp

Παιδικό βίωμα που ξεπετάγεται όποτε ακούω νότες, τραγούδια ελληνικά του 19ρετρό… Δεν ξέρω τις περισσότερες φορές την πρώτη ερμηνεία, ποιος έγραψε στίχους ή μουσική … άκουσμα και σα καλοκουρδισμένο ρολογάκι αρχίζω να ψιθυρίζω τις λέξεις… τραγουδώ με κάθε λεπτομέρεια στο γύρισμα, στην ανάσα…

παιδική εικόνα … μέσα στο αυτοκίνητο …μπροστά η μαμά μου και οδηγός ο μπαμπάς μου …άσπρο τετράγωνο αυτοκινητάκι … εκδρομή … και εκδρομή …και άλλη εκδρομή… να κάνω τσισάκια και να με τσιμπούν αγριόχορτα, εμετούς.. δέντρα…πόσα δέντρα σπίτια τοπία… άλλα αυτοκίνητα…κουβέρτες…βουνά, θάλασσα… χωριουδάκια, πόλεις … όργωναν την Ελλάδα με εκδρομές…. και και και …τραγούδια… Τόσο μικρή ούτε την αδελφή μου δεν θυμάμαι… το λουτρινο λαγό θυμάμαι… και και τραγούδια… η φωνή του μπαμπά …που και που της μαμάς… εχω να μιλήσω τρια χρόνια με τον πατέρα μου … ελπίζω να είναι καλά …θα το μαθαινα αν δεν ήταν… μάλλον…

ωραίο είναι με την Αλεξίου … ας το φέρω εδώ…

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=SJjDc4TQ4rw[/embedyt]

Την Κυριακή πήγαμε εκδρομή… ετσι ξαφνικά… απο το πρωί το παλιο μου παλτό …ηθελε να παρουμε τους δρόμους (εγω να παμε σουπερ μάρκετ …αλλά με νίκησε) για την εκδρομή .. για τον δρόμο …για τον καφέ στο δρόμο… για τη συζήτηση… μυστικό ..εμένα με ταξιδεύει, με συναρπάζει να είμαι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τρώει χιλιόμετρο και να ακούω μουσική … το καλύτερο μου είναι… για τους άλλους δεν ξέρω καμιά φορά …

επιστροφή στο τραγούδι που έφερα εδώ…  λεει ..

.Ζητάτε να σας πω (1930) ερμ. Δανάη. Σύμφωνα με θρύλο της εποχής, ο Αττίκ (γνωστός για την αυτοσχεδιαστική του ικανότητα) αυτοσχεδίασε το τραγούδι στη Μάντρα του, (καλλιτεχνική ομάδα), της οποίας ήταν και ο δημιουργός. Ο δεύτερος γάμος του Αττίκ με την καλλονή της εποχής, την ηθοποιό Μαρίκα Φιλιππίδου (η οποία αργότερα παντρεύτηκε τον πολιτικό Σταμάτη Μερκούρη, πατέρα της της Μελίνας Μερκούρη), είχε ατυχή κατάληξη. Κάποιο βράδυ η Φιλιππίδου με τον νέο σύζυγό της, τον ίλαρχο Σταμάτη Μερκούρη, εμφανίστηκε στη Μάντρα και το κοινό, περιπαιχτικά, άρχισε να ζητά το Είδα Μάτια, που ήταν γραμμένο για εκείνην. Ο Αττίκ αποσύρθηκε πικραμένος, και μετά από 10 λεπτά, αφού αυτοσχεδίασε, επέστρεψε και έπαιξε το Ζητάτε να σας πω ως απάντηση.

Αυτοσχεδίαση … πως μου αρέσει… όποτε την προσπαθώ δεν βγαίνει κάτι ωραίο…αλλά μα το θεό …όταν χάνω τον μπουσουλα…δεν πιστεύω πως είμαι εγώ … αφού αλλες φορές που με αναζητώ δεν με βρίσκω ποτέ … μόνο απότομα και χωρίς μπουσουλα τσουπ αυτοσχεδίαση …

Το Σάββατο προσπαθούσα να μάθω στα σποράκια το χριστουγεννιάτικο τραγούδι που θα πούμε στην γιορτή … Χάρηκα όταν είδα στα ματάκια τους ότι τους άρεσε ο ρυθμός του τραγουδιού που διάλεξα…δεν μου αρέσουν οι γιορτές…νιώθω πως πιέζω πολύ τα σποράκια… και πάντα ο χρόνος είναι λίγος …τα χα βάλει κάτω λοιπόν και με διάφορα νάζια μου για να μην βαριούνται τους μάθαινα τα λόγια του τραγουδιού… και ξαφνικά χάνω τον μπούσουλα … οι πρώτες νυφάδες χιονιού… και τα σποράκια άρχισαν να ταξιδεύουν έξω… τα έχασα… τσ τσ τσ…αυτοσχεδίαση… λίγη ώρα αργότερα μάθαιναν τα λόγια του τραγουδιού με κολλημένες τις 21 μουρίτσες τους στα τζάμια… τραγουδούσαμε στις νυφάδες για να χορεύουν όλο και περισσότερο…. τσ τσ τσ… μην ακούσω κανέναν να με θαυμάσει…αυτοθαυμάζομαι αυτοσχεδιαστικά η ξανθιά θεά !!!! Ωραία ήταν … το σαββατοκύριακο μου ήταν αυσχεδιαστικά ωραίο

καληνύχτα Μορεάλη μου

Φορτισμένη Συναισθηματικά…

Τις τελευταίες μέρες είμαι αρκετά φορτισμένη συναισθηματικά….

Ένας πατέρας μιας κόρης μόλις 13 μηνών με μια γυναίκα έγκυο στον τέταρτο μήνα προσπαθεί και αγωνίζεται για να προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον στην οικογένεια του…

Πολεμάει, πονάει, δακρύζει…

μα είναι τόσο δυνατός και θετικός ! Θέλει όσο πιο γρήγορα γίνεται να φέρει την γυναίκα του και τα παιδιά του εδώ…και δεν διστάζει να φιλήσει και κατουρημένες ποδιές που λέει ο λόγος !!!

Ενα πιάτο σπιτικό φαγητό του είναι αρκετό για να πάρει την σωματική δύναμη, να συνεχίσει….

και νιώθω πολύ μα πάρα πολύ περήφανη και όμορφα που μπορούμε με το παλιό μου παλτό να του προσφέρουμε…Το να μαγειρέψω γίνεται γιορτή και το τραπέζι φωτίζεται με μια δύναμη που δεν μπορώ να την περιγράψω… !!!!

και εδώ το γράφω όχι για το μπράβο ή για να σχολιαστεί η «καλή μου πράξη» … Αλλά για να θυμάμαι τη ματιά του. Αυτή τη ματιά του πατέρα που δεν την είδα ποτέ στα μάτια του πατέρα μου… Δεν είδα ποτέ, δεν ένιωσα πότε το πατέρα μου..

Και πραγματικά αν είναι κάτι που θέλω να γράψω εδώ είναι ένα ευχαριστώ σε αυτό τον άνθρωπο γιατί … γιατί στα μάτια του είδα τι σημαίνει πατέρας ! Εκείνος τρώει το φαγητό μας και εγώ του κλέβω όλες του τις όμορφες εικόνες που μου περιγράφει για την μικρή του. Τρεις μέρες λείπει από το σπίτι άφησε τη μικρή να περπατάει δειλά δειλά και σήμερα την είδε στο σκαϊπ να τρέχει… σπαράζει … το παιδί μου μεγάλωνει… λες να μην με γνωρίσει όταν θα το δω? … και εγώ

εγώ από μέσα μου… «φάε φάε να δυναμώσεις να γίνεις δυνατός» … Ψάχνω τις παιδικές μου μνήμες.. ματώνουν τα νύχια μου! Πρέπει να πήγαινα πρώτη δημοτικού. Στην Χαλκιδική σε ένα χωρίο στο Στρατόνι, ακόμη οι γονείς μου δεν είχαν χωρίσει. Η μητέρα μου αναστατώθηκε το πρωϊ! Ενα χελιδόνι είχε μπει στο σπίτι και η γιαγιά μπαμπο της αυλής της είπε να ετοιμάζεται για να φύγουμε ταξίδι. Καλοκαίρι ήταν νομίζω αρχή καλοκαιριού. (Να ρωτήσω τη μαμά μου αύριο). Μετά θυμάμαι τον πατέρα μου να έρχεται πιο νωρίς στο σπίτι από ότι συνήθως. Να τρέχει στο υπνοδωμάτιο. Η μάνα μου να τον ακολουθεί. Πρόλαβα να τον δω. Καθισμένος στο κρεββάτι κρατούσε το κεφάλι του. Τότε δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι θα μπορούσε ο πατέρας μου να κλαίει. Θυμάμαι τη μαμά μου να με οδηγεί απαλά στο παιδικό μου δωμάτιο. Να προσέχω την αδελφή μου ήταν η οδηγία της. Ήξερα πως όταν μου έλεγε κάτι τέτοιο έπρεπε για λίγη ώρα να την απαλλάξω από τα καθήκοντα της μητέρας.. να την φωνάξω μόνο για κάτι πολύ σοβαρό. Λίγες μέρες αργότερα φύγαμε…

ουπς ξέφυγα …στο μυαλό μου η τελευταία οδηγία που μου έδωσε ο πατέρας μου «να μην δένομαι με τους ανθρώπους συναισθηματικά» πως γίνεται ? πως?

ένα τραγούδι όμορφο άσχετο με το θέμα … ακούγεται και μου αρέσει.

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=jYOeuxkr0r0[/embedyt]..