Το call girl της επέμβασης :)

Μόνη στο σπίτι… με σένα στη γραμμή…

Το προηγούμενο Σάββατο πήγαμε στην αγαπημένη μας λίμνη να συναντήσουμε την νεραίδα Απλώθηκε το βλέμμα σα λαδιά μέσα στη λίμνη και να γίνει ένα με το πράσινο των δέντρων…

.

Γεμίσαμε καλοκαιρινές ευωδιές, τσαχπίνα μπύρα, ψάρια σε ψησταριά, δυνατή σκορδαλιά, φρέσκα χόρτα από τον κήπο, απολαυστικός καφές … και τέλος πάντων,  όπως έγραψε και το παλιό μου παλτό,

«OK, μπορεί φέτος να μην πήγαμε στην Ελλάδα, αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να χαρούμε το καλοκαίρι… locally! Με αγαπημένους φίλους και πολλές θαλασσινές και ελληνικές γεύσεις, τσιπούρες, σολομό, γαρίδες, σκορδαλιά, χόρτα… κουβεντούλα, ηρεμία και αγάπη. Η ομορφιά και η χαρά της ζωής ζωγραφισμένη σε τέσσερα χαμόγελα. Ευχαριστώ γι αυτό το πολύτιμο δώρο»

Στην εβδομάδα που πέρασε οι φίλες μου έπιασαν η κάθε μία τα πόστα μάχης του μονομάχου. Με αρχηγό τη Στελθ που τώρα τελευταία έχει αποκτήσει μια λοχαγό που δεν μας αρέσει και θα την ξηλώσουμε σιγά σιγά … τι έλεγα .. α ναι,με αρχηγό την Στέλθ που να το πω λίγα παραπάνω νεύρα τα είχε… τι έλεγα όμως … α ναι οι φίλες μου έκαναν διάφορες δουλειές σπιτιού. Όλα να μας περιμένουν μετά την επέμβαση, καθαρά και περιποιημένα.

Η εξέταση για τον covid ήταν μια ήρεμη εμπειρία. Αρκετά οργανωμένοι στο εξεταστικό κέντρο, το παλιό μου παλτό είχε ραντεβού την Τετάρτη, δίπλα του και η μικρή θεά σαν την πορδή, χωρίς να έχει λόγο να κάνει την εξέταση απλά μήπως και χρειαστεί το αποδεικτικό. Τυπική διαδικασία το τέστ, με όλα τα μέσα προφύλαξης. Η μικρή ξανθιά το διασκέδαζε. Όπως στο σχολείο, να περπατά σε γραμμές-ράγες σαν τραινάκι, να υπακούει στα στοπ και σε όλες τις οδηγίες και φυσικά να μένει χαλαρή ακούγοντας την ομορφιά της ήρεμης αναπνοής της… σχεδόν δεν κατάλαβε την λεπτή μπατονέτα σιλικόνης που πέρασε από το ρουθούνι της μέσα στο λαιμό…

Το πιο διασκεδαστικό σε μια ξένη χώρα είναι όταν συναντάς σε διάφορα γραφεία, υπηρεσίες νοσοκομεία, Έλληνες στο προσωπικό. Εκεί αρχίζει να πλέκεται μια όμορφη πάντα σχέση έξτρα στοργής. Κάπως έτσι η μικρή θεά ένιωσε ακόμη πιο άνετα όταν δεν χρειάστηκε να δώσει εξηγήσεις για το «φρεσκούλης» στη διεύθυνση του μέιλ της….

όλα καλά λοιπόν και για το τυπικό του θέματος, αρνητικοί και οι δύο. Άρα και το οριστικό πράσινο φως για την ημέρα και ώρα της χειρουργικής επέμβασης…. μόνο που….κάπου το ξέραμε… σωματικά αυτή τη φορά υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να μην είμαστε…

και δεν είμαστε …. φτάσαμε μαζί μέχρι το χώρο της προετοιμασίας… μιλήσαμε με την νοσοκόμα, γελάσαμε, και έβαλε αυτή την ρόμπα των ασθενών.Λίγη ώρα μετά,με φιλί και λογάκια, δίναμε ραντεβού για αργότερα  …

Μόνη στο σαλονάκι και πάλι, χωρίς αριθμό αυτή τη φορά χωρίς την χαζή οθόνη που δείχνει και καλά την πορεία…. Η Ρουμάνα γκόμενα του παλιού παλτού,  με πλησίασε περίπου 2 ώρες αργότερα.. Ο μονομάχος μου πήγε καλά… περιμένουμε να ξυπνήσει, δεν μπορείτε να το δείτε … ούτε στο δωμάτιο … πολιτική του νοσοκομείου για τις κλινικές που έχουν ασθενείς με χημειοθεραπείες, «απαγορεύονται οι επισκέπτες και συνοδοί»…

Πως να της εξηγήσω … Πρώτη φορά η Στέλθ αποφασίζει ήρεμα να υπακούσει στην προτροπή «Πήγαινε σπίτι να ξεκουραστείς, θα τον φροντίσουμε εμείς » Το δάκρυ που δεν κύλισε ψιθύρισε «αν ήξερες… » Αλλά και πάλι δεν κύλισε, γιατί πια η δύναμη που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα μας έχει αρχίσει να ξεπερνά τα σώματα, ακόμα και αν αυτά έχουν ανάγκη το άγγιγμα ως ποιοτικό εκλεκτό παυσίπονο…

Μόνη στο σπίτι, έκλεισε η πόρτα … έκανα σωστά που έφυγα? Μίση ώρα αργότερα τον άκουσα στο τηλέφωνο. Με ζήτησε με το που αχνοξύπνησε  Με πήραν τηλέφωνο, ..τον άκουσα με άκουσε… συγχρονίσαμε τις ανάσες μας!  Από την ανάνηψη, στο δωμάτιο…φωνή και εικόνα … καλά είναι … διασκεδάζουμε την διαφορετικότητα, με βίντεο κλήσεις με μηνύματα, συγχρονίσαμε τις αισθήσεις μας  … είμαι το κολ γκερλ του 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Οι νοσοκόμες της μονάδας ίδιες … τις ξέρουμε,από τον Νοέμβριο, μια από αυτές Ελληνίδα, η μικρή Στεφανία …

κάπως έτσι πέρασε η Παρασκευή 24 Ιουλίου, λίγος ύπνος λίγο κουτσομπολιό… βράδιασε και η φωτογραφία που μου έστειλε από την θέα του δωματίου …πανέμορφη…

παυσίπονα, διάφορα φάρμακα, και η ομορφιά του δωματίου μαγικός σύμμαχος …

και ήρθε το Σάββατο … και μέχρι τώρα που γράφω ακόμη δεν έχουμε την ποθητή κάθαρση …

Σωματικά νιώθω ξεκούραστη, μόνο που ο ύπνος, αν και έχει άπλα, απλά,  δεν έχει την ίδια ποιότητα. Στα ανεπαίσθητα ξυπνήματα χρειάζονται λίγο χρόνο  οι αισθήσεις για να συντονιστούν με τις δικές του…

 

 

 

Σεσημασμένοι «Σουκουτσαρκαδώροι «

και που λες και που λες φυσάει σήμερα Οι κλέφτες της φύσης κάνουν πάρτι. Έτσι και αλλιώς δεν γνωρίζουν από πρόστιμα. Και για νόμους έχουν μόνο την προίκα του ενστίκτου που το έδωσες η φύση.

Κλέφτες και εμείς, εγώ κατά κύριο λόγο αλλά και το παλιό μου παλτό. Σεσημασμένοι, γνωστοί με το όνομα οι «Σουκουτσαρκαδώροι «, χτυπάμε κάθε Σ/Κ σε μέρη που μας επιτρέπει, ο νόμος, η τσέπη, οι αντοχές… λεία μας ότι χορταίνει τις αισθήσεις μας.

Φυσάει, φυσάει δυνατά, που σημαίνει πως αυτό που φυλάκισα έχει πια καβαλήσει το Φφφφ και κάπου πετάει …

Φυσικά και ο μεγάλος κουρσάρος είναι το παλιό μου παλτό. Με βουτά από το χέρι, με βάζει στο αυτοκίνητο, διαβάζει έναν χάρτη, όπου του κάτσει η ματιά φρενάρει και ξεκινάμε την έρευνα για τους θησαυρούς .Το προ προ ΣΚ πρώτη φώναξα , εδώ εδώ !!!

Φυσικά η επιγραφή δεν είχε κανένα ενδιαφέρον, με ξέρεις! Ναι πως το κατάλαβες; Περίπτερος Ναός, προκλητικός, μου έβγαλε τη γλώσσα!

Δεν ήξερα πως υπάρχει με άσπρο τρίχωμα. Πως σε λένε;; «Σκίουρο Αλπίνο» μου απάντησε και στη φωνή του ένιωσα το δισταγμό από την έκπληξη της εμφάνισής του. Συγγνώμη δεν σε κατακρίνω, απλά μου κάνεις εντύπωση. Έτσι ένιωσα μια φορά και εγώ όταν περπατούσα σε μια περιοχή της Νέας Υόρκης που έμεναν μαύροι, ξαφνικά μια αφράτη άσπρη άσπρη και ξανθιά … ξέπλυμα-αλπίνο….ένιωσα βλέμματα να με καρφώνουν άγρια, άλλα να σου πω ούτε που μου πέρασε από το μυαλό πως η αστυνομία θα με προστάτευε. Όπως και να το κάνουμε σε μια πόλη που όλοι έχουν όπλα, ο άοπλος ίσως είναι ο μόνος που θα γλυτώσει εκτός βέβαια αν τον χτυπήσει αδέσποτη. Γενικά η ατμόσφαιρα έχει γεμίσει με αδέσποτες ! Οι περισσότεροι διαθέτουν όπλα και αναζητούν λαίμαργα την ευκαιρία για να δρέψουν

Ουπς ξέφυγα. Το μόνο που έχω να σου ανακοινώσω κύριε Σκίουρε Αλπίνε είναι πως σε λίγα λεπτά αυτός ο περίπτερος ναός θα μου ανήκει!

Ενα σήμα στο σύμπαν θα στείλουμε και θα κατοχυρωθεί στην ύπαρξή μας. Αρκεί να σταθώ  ακριβώς στο κέντρο όταν με φιλά, απαλά στα χείλη ξανά και ξανά μέχρι χαθεί ο χρόνος, ώστε να φεύγει το σήμα στο σύμπαν…

… ακούω ότι  μου λες… αλλά τα ίδια και τα ίδια! Που είναι η είδηση. Αμ την έχασα στην επιστροφή… Κοίταζα τις φωτογραφίες και δεν πρόλαβα να βγάλω φωτογραφία το τεράστιο κόρακα που τσιμπολογούσε, στη μέση της διασταύρωσης, τη σχεδόν σαπισμένη σάρκα ενός σκίουρου, θύμα της βίας των αυτοκινήτων.

Πόσο περίεργο, ο κόρακας σταμάτησε σχεδόν την κυκλοφορία.

Είναι ανάγκη να σου φέρω εξοχικό του μυαλού μου και το προηγούμενο ΣΚ. Έρχεται το επόμενο, δηλαδή τώρα κτυπά το κουδούνι. Πριν το ντριν

ΣΚ λοιπόν πρώτο Ιουνίου. Η βροχή με τον ήλιο στον ουρανό. Φλέρτ στο φλέρτ την κατάφερε ο μπαγάσας και άνοιξε τα τσουμπωτά της σύννεφα. Έτσι και εμείς στην διαδρομή αλλάξαμε σχέδια διαφυγής και …

Δεν είναι άλογο είναι Αγάπη! Και αγάπη είναι να κάνει δύο φορές τον κύκλο μια μικρής πλατείας με το αυτοκίνητο για να προλάβω να βγάλω το άλογο !

Φυσικά και δεν κατάλαβα ούτε μπόρεσα να βρω για πιο λόγο αυτός ο πλαστικός Πήγασος κοσμούσε την μικρή πλατεία….

Επίσης, μπορεί η ματιά μας να συνέλαβε ένα μονοπάτι δίπλα σε συνοικιακό δρόμο, να γουργούρισα λίγο στο όμορφο λουλουδάκι κοντά στο πεζοδρόμιο

Τι όμορφο που είσαι αλήθεια ….

.. όμως δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως ξαφνικά θα περνούσαμε σε έναν φιλόξενο κόσμο δάσους …

που θα κατέληγε σε μια παραλία, ένα μικρό κόλπο….

 

για να συνεχίσει παράλληλα … με το ταξιδιάρικο νερό …..

Περπατούσαμε, ήρεμα, φιλιόμασταν και κλέβαμε, οξυγόνο και διακριτικές παρουσίες ανδρών που ψάρευαν με καλάμι …

Μας αγκάλιασαν τα δέντρα με τα κλαδιά τους, και τα φύλλα μας ψιθύριζαν μυστικά του αέρα ….. Η ηρεμία ήταν διάχυτη, ένα δάσος που αγκάλιαζε με αγάπη όσα παιδιά δέντρα του δεν άντεξαν τη λύσσα του χειμώνα…

Όσα δέντρα ριζώνουν στις όχθες παλεύουν κάθε χρόνια με τα φουσκωμένα νερά. Διεκδικούν την ιδιοκτησίας του δάσους Χρόνια αντέχουν μέχρι που φτάνει η στιγμή …. Θαυμάζω τις απίστευτα τεράστιες ρίζες … και όμως δεν άντεξαν χωρίς το έδαφος… «οι ρίζες θέλουν έδαφος» αυτό είναι το συμπέρασμα και ότι κατάλαβες κατάλαβες…

Θα μπορούσαμε να περπατάμε και άλλο και άλλο, ο τεράστιος κορμός μας έβαλε σε σκέψεις …

ήταν και η μία … δυο ξεχασμένες σταγόνες…

ααα ναι ήταν και το ξωτικό που μου τράβηξε την προσοχή … καθώς έδεσε μέσα στο τόσο πράσινο την κόκκινη κορδέλα του….

και στην κορυφή του τόσο ταπεινού μικρού κορμού … να και το κουδουνάκι ντιν ντιν.. «να γυρίσετε σιγά σιγά, μόνο μην ξεχνάτε να κάνετε στάσεις στο μονοπάτι μας … το δάσος χρειάζεται τα φιλιά σας, τα πειράγματα σας, τις αγκαλιές σας όπως εσείς χρειάζεστε το οξυγόνο! » μου ψιθύρισε το καμπανάκι …

επιστροφή…. με όλα όσα υποσχέθηκα στο κουδουνάκι του ξωτικού … χαρά που πήρε! Μέχρι και το μάτι μου έκλεισε από το σπίτι του…

και με αυτά και αυτά και άλλα πολλά φτάσαμε πάλι στην είσοδο του δάσους…

…. όταν με χαϊδεύουν απαλά νιώθω πως είναι σαν να με αποδέχονται ως μαγισσούλα, έστω και ξιπασμένη, γι αυτό άφησα τελευταία αυτή τη φωτογραφία ….

Έφτασε αυτό το ΣΚ 🙂

Μετέωρη εποχή στα σύνορα !

Είδες που τα λέω όλα σωστά. Βέβαια είναι που είμαι και θεά εκτός από μικρή και ξανθιά. Όπως στα έχω πει η Μετέωρη εποχή είναι η πέμπτη εποχή του χρόνου και έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας εγκυμοσύνης.

Περιμένεις και νιώθεις πως όλα γεμίζουν φουσκώνουν.

΄΄΄΄/.΄’..’΄.,,΄[.

Τι είναι αυτό; Όχι όχι όχι Δεν πάω. Χτυπάει συναγερμός για φωτιά στην πολυκατοικία, τώρα που αποφάσισα να γράψω στη χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου. Πρέπει λέει, σύμφωνα με τους κανονισμούς, να βάλουμε ένα μπουφάν, να αφήσουμε ξεκλείδωτα… και να τρέξουμε σε μια από τις εξόδους, να κατεβούμε τρεις ορόφους σκάλες, να περιμένουμε να έρθει η πυροσβεστική να κάνει έλεγχο… να δει αν και που υπάρχει φωτιά … να την σβήσει και να μας δώσει την άδεια να ανεβουμε και πάλι στα διαμερισματά μας…

Τσου δεν πάω…

Πρώτα από όλα είμαι μαζί με το παλιό μου παλτό άρα το να μου χαμογελάσει κανένας πυροσβέστης το ξεχνάμε (πάει το κίνητρο)… και μετά οκτώ στις δέκα φορές δεν υπάρχει φωτιά …

ουφ…. τουλάχιστον να ντυθώ … μπορεί να χρειαστεί να κατέβουμε τελικά … Ήρθαν και τα ένστολα αγόρια όσο γράφω …. ενώ το δικό μου Αγόρι  θέλει να βάλω τις τσιπούρες στο φούρνο…

ρε στιγμή που διάλεξα να γράψω στο εξοχικό μου… λες και δεν έχω ελεύθερο χρόνο … αααα ξέρω τι θα κάνω,…. πάω να βγάλω μια φωτογραφία … να δω βγάζουν σκάλες και μάνικες… γιατί αν είναι προτιμώ να κατέβω από τις σκάλες υπηρεσίας παρά από την σκάλα πυροσβεστικού !!!! Την σηκώνουν να κατέβω;

Τσου …

Τέλεια τα αρσενικά έφυγαν ήρθαν είδαν… δεν είχαμε φωτιά να σβήσουν .. έφυγαν. Τέσσερα οχήματα έρχονται κάθε φορά… επί πόσους ένστολους είπαμε;;;; … έλα έλα… σταμάτα τις φαντασιώσεις, έφυγαν …

Συμπέρασμα στην μετέωρη εποχή μπορούν να συμβούν άλλα… όχι σαν και αυτά που στην φυσιολογική ροή σου φουσκώνουν διαθέσεις και μυαλά!

Σε φάση καραντίνας, και ήθελα η ξανθιά θέα να φέρω εδώ την βόλτα μου το προηγούμενο Σάββατο. Καταπληκτικός ο καιρός, ήλιος λαμπερός να μας γαργαλά τις πατούσες, ε φτιάξαμε καφέ, χωθήκαμε στο αυτοκίνητο, σε στιλ βάζεις τις αχτίδες βάζω εγώ εγώ το χρώμα της άνοιξης ρε φίλε.  Εκδρομή δεν μπορούμε ακόμα να πάμε, βγαίνουμε κοντά στο σπίτι… Σε οριακή ακτίνα μαρκάραμε τρεις φίλες μου….

Η μία είναι η νεράιδα της Λίμνης, δεν πάει στο εξοχικό της, μένει σπίτι… ή δεύτερη είναι η Κωνσταντίνα μου, συνάδελφος δασκαλίτσα, κάνει διδακτορικό σε πανεπιστήμιο εδώ. Με κυνηγά όποτε με βλέπει με πλαστικό μπουκάλι νερού στο σχολείο, μόνο που κατάλαβε πως το χρησιμοποιώ ως παγούρι 🙂 Η τρίτη ήταν η γνωστή……

αποθήκευση προχείρου…. 

……Πασχαλίτσα ήθελα να γράψω αλλά το παλιό παλτό πεινούσε και ήταν ώρα να μαγειρέψουμε…Ωραίες τσιπούρες, κατεψυγμένες Ελληνικές και όμως πιο νόστιμες από τις φρέσκες που εκτρέφουν εδώ !!!

Έτσι πέρασε το απόγευμα και το βράδυ της Παρασκευής, και ήρθε το Σάββατο, και είπα πριν πάμε σούπερ μάρκετ να δοκιμάσω να βάλω ιατρική μάσκα προστασίας, έχουμε καμιά δεκαριά για ώρα ανάγκης … Τα εποχιακά δεδομένα με οδηγούσαν στο συμπέρασμα πως θα είχε πολύ κόσμο … και όταν φτάνεις στην άνοιξη οι Καναδοί γίνονται απίστευτα απρόσεκτοι, λες και ο ήλιος του ζαβλακώνει ξαφνικά, ΩΩΩ ναι παθαίνουν ηλίαση, γυμνός με μαγιό στον ήλιο ο Καναδός ! Οκτώ βαθμοί Κελσίου…τσουρουφλίζεται το παγωμένο του μυαλό…

Δεν λέω άρχισα να το διασκεδάζω με την μάσκα! Πώς την φοράς, πώς την βγάζεις! Εκπαιδευτικό παιχνίδι το έκανα. Κάτι που έχω ωραία μάτια, κάτι που το χρώμα της υπογράμμιζε το γκριζογάλανο βλέμμα, λίγο το βάψιμο, όσο να πεις σκέπαζε και τα προγούλια, ήρθα και ένιωσα η ξανθιά, όλα τα φώτα στις ματάρες μου!!! Θραύση θα κάνω! Όμως μέσα στο κατάστημα άρχισα να ζορίζομαι … πραγματικά αυτά περί ελευθερίας είναι τζάμπα μαγκιές! Εργαλείο είναι η συγκεκριμένη μάσκα και όχι φίμωτρο κλπ κλπ… και ως εργαλείο το μόνο που θυμάμαι είναι οι δερματίτιδες που έχουν πάθει γιατροί και νοσηλευτές και υγειονομικό προσωπικό που πρώτοι αναγκάστηκαν να τις φορούν για 12-24 ώρες… για δύο μήνες…»Τώρα με την ζέστη και τον ιδρώτα θα είναι πιο ζόρικο για την επιδερμίδα», μου έλεγε μια νοσηλεύτρια…. Χρόνια τώρα δεν μπορώ ούτε τα γυαλιά ηλίου, μία ώρα μέσα στο σουπερ μάρκετ, άρχισα να εκνευρίζομαι…. τέλος πάντων …

τι έλεγα… α ναι έφτασα στο σήμερα!!!

…Ναι ναι ναι, την Κυριακή, δηλαδή σήμερα το πρωί, αποφάσισα πως αν θέλω να ξαναπιάσω κάποιες τυπικές σχέσεις με την ζυγαριά,  πρέπει να βγω από το όνειρο πως σύντομα θα ανοίξει ο βόθρος πολυτελείας που μυρίζει χλωρίνη και θα μπορώ να κολυμπώ στο πέρα και το δώθε του μυαλού (?) μου.

΄Όσο και αν γκρινιάζει το γόνατό μου η μόνη επιλογή είναι το περπάτημα. Εξάλλου μόνο με το αργό περπάτημα στην πόλη μπορείς να ξετρυπώσεις τα πρώτα σημάδια της άνοιξης σε μια πόλη σαν το Μόντρεαλ… Δέκα χρόνια την ανακαλύπτω με διάφορους τρόπους…

Βόλτα λοιπόν, και παρόλο που το παλιό μου παλτό έχει ανώτερο ρυθμό περπατήματος και κάλυψης αποστάσεων, ακολούθησε το δικό μου γιατί η παρέα αλλάζει τα δεδομένα ακόμα και αυτό της γκρίνιας του γονάτου. Γελάω, χρόνια πριν στην Ελλάδα περπατούσαμε διαδρομές ίσες με Τέρμα Πατήσια -Χολαργός!

Έτσι πέρασα τα σύνορα του μετέωρου, στο οριακό, με παυσίπονο στο περπάτημα 3 χιλιομέτρων. Το app ζωγραφίζοντας την διαδρομή καταμετρούσε βήματα, χιλιόμετρα, ώρα, ως γνήσιος προσκεκλημένος ρουφιάνος χαχα (μην ακούσω κανέναν να λέει πως με την παρακάτω φωτογραφία εκθέτω προσωπικά μου δεδομένα σε ένα άγνωστο εξοχικό οπτικών ινών γιατί θα τον τσακίσω )

Εξερεύνηση των δέντρων, αυτών των ψηλών γυμνών Νεράιδων που επέζησαν από την ωμή ψυχρή βία του Χειμώνα και τώρα αρχίζουν να φουσκώνουν αναζητώντας την ενδυμασία της αναγέννησης. Αυτό το δέντρο είναι γεμάτο άσπρα τεράστια μπουμπούκια… Αυτό το δέντρο, που δεν ξέρω πως το λένε, είναι η σοπράνο της άνοιξης…. Σε λίγες μέρες θα είναι όλα ανοιχτά, σίγουρα είναι το ανθοδοχείο των γιγάντων αόρατων μάγων της φύσης.

Παράλληλα οι γηραιότερες Νεράιδες, συνειδητοποιούν τους ακροτηριασμούς τους…ξύλα στη γη πεσμένα, άλλα και ξεσκισμένοι κορμοί που θα μετατραπούν σε φωλιές, καθώς μια νεαρή Νεράιδα αγκαλιάζει την σοφία του άκαρπου πια κορμιού

Το επόμενο ξύλινο κορμί … στέκει εκεί, με το πείσμα του ανθρώπου που θέλει να ξεχωρίσει έγινε μοντέλο, με την έμπνευση του ανθρώπου πήρε  μορφή και  συμμετέχει σε διάφορες εικαστικές εκφράσεις των εποχών. Σύντομα θα τον δούμε με φυτεμένα λουλούδια γύρω του από τους κηπουρούς της πόλης. Το φθινόπωρο θα γίνει Χαουλινιάτικος … κλπ κλπ…Εδώ στέκει μετέωρος …

Οι κηπουροί του Μόντρεαλ κάθε χρόνο βάζουν χρώμα στο πράσινο των πάρκων και των νησίδων … κάτω από το αυστηρό βλέμμα του κυρίου Σκίουρου Παρκόγλου… ωπ να τος… βιαστικός και πεινασμένος…δεν έχει χορτάσει ακόμη, δεν έχει όρεξη η ματαιοδοξία του για στήσιμο στο φακό …

Άσχετη αφηρημένη τέχνη φωτογραφίας, πρωτοβουλία του κινητού μου χωμένο μέσα στο σουτιέν! Περπατούσα και φωτογράφιζε από μόνο την επιδερμίδα μου.

Τουλίπες που ανθίζουν- βολβοί δωρεά της Ολλανδίας- και τεράστιες γλάστρες που περιμένουν τους κηπουρούς της πόλης …

Περνάμε το πρώτο πάρκο, διασχίζουμε το δεύτερο και φωτογραφίζω την επιγραφή του τρίτου… Το παλιό μου παλτό διαβάζει, ακούω και λιγουρεύομαι το παγκάκι πιο κάτω …

Ναι, σίγουρα περάσαμε στην άνοιξη. Δεν είναι τα λουλούδια που σιγά σιγά φυτεύουν σε πάρκα και σε κήπους… ζουμπούλια???

μαλούμα … μου θυμίζουν το μπαλκόνι της μαλούμας … αυτό που αποχαιρετούσα πριν ξεκινήσω το ταξίδι για Καναδά … δέκα χρόνια πριν … … πότε πέρασαν; «Πέρασαν, ρώτα και μένα» γκρινάζει το γονατό μου….

τι έλεγα; α ναι περάσαμε στην Άνοιξη, μου το τραγουδά ο πρώτος «κλέφτης» στο γκαζόν, αυτόν που θα τον αποκεφαλίσουν σε λίγο καιρό, σε μια γενοκτονία «κλεφτών»… γεμίζει ο τόπος από κίτρινες πιτσίλες στο πράσινο. Τις κουρεύουν πριν … φφφφφφ ελευθερωθούν για να ριζώσουν αλλού…να το λες σωστά, είναι γκαζόν και όχι χορτάρι άγριο!!!

Α να και αυτό είναι αγριολούλουδο νομίζω… λίγα τα ψωμιά σου, ότι δεν εξημερώνεται δεν έχει θέση για πολύ σε μια πολιτισμένη πόλη όσο πολυπολισμιτική και αν είναι…

 

Μεγάλη βγαίνει η εγγραφή την κλείνω … ωραία πέρασα…. διακόπηκε το γράψιμο από ένα πυροσβεστικό όχημα και σβήνει με έναν από τους κρουνούς της πόλης στην ανάγκη της για Χρώμα Άνοιξης …

Καληνύχτα Μορεάλη μου… 🙂

 

 

 

 

 

Η Κρυμμένη λίμνη του φθινοπώρου :)

Ο Γεράσιμος και η Μαίρη δεν προσκαλούν, δηλώνουν πως η πόρτα  τους είναι ανοιχτή είτε του σπιτιού στο Μόντρεαλ είτε του εξοχικού δίπλα στη λίμνη.

Η Μαίρη είναι φίλη μου, φυσικά νεράιδα λίμνης με μακρυά πανέμορφα πόδια και καταγωγή από την Κύπρο.Τα είπαμε τα συμφωνήσαμε και ξεκινήσαμε… 135 χιλιόμετρα έξω από το Μόντρεαλ, περιοχή  ο Αγιος του λουκουμά! Έτσι το μεταφράζει η μικρή ξανθιά θεά άρα έτσι είναι….

Άλλαξε η εποχή. Προετοιμασία της φύσης να δεχθεί τις χαμηλές θερμοκρασίες του Χειμώνα. Όπως και την άνοιξη, η φύση εργάζεται και κατεργάζεται μανιωδώς ! Μια συνεχής 24ωρη έμπνευση. Η γοητεία του ενδιάμεσου…και της κρυμμένης δύναμης που αλλάζει …

Είπα αυτή τη φορά να μην πειράξω καθόλου τις φωτογραφίες. Πυρώνει ξαφνικά το βλέμμα, τα φυλλοβόλα δέντρα και οι σφένδαμοι, σε επιτάσσουν να τα θαυμάσεις!

Πώς μπορείς να αντισταθείς όταν γνωρίζεις πως σου δώρισαν την ανάσα σου. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή με ανησυχούσε που τα δέντρα έχαναν τα φύλλα τους. Από που θα παίρνουμε το οξυγόνο μας σκεφτόμουν και έπαιρνα όσο πιο βαθιές ανάσες μπορούσα. Αποθέματα… γεμάτες οι κρυφές σπηλιές της ψυχής εκεί που είναι κρυμμένες οι αντοχές.

Κρυμμένη λίμνη (Lac croche)

Κουλουριασμένη σε μια λευκή κουβέρτα χάζευα την φωτιά και πάνω που ετοιμαζόμουν να μεταμορφωθώ σε λίμνη, δάσος, δρόμος, άγριος σκύλος, κλαδάκι παραπονεμένο που καίγεται στη φωτιά… τσουπ άκουσα την μαγική του μελωδία…  «Πόσο με ξεκουράζει αυτή η στιγμή, με ηρεμεί «, δεν κοίταζε τη φωτιά, είχα χαθεί το βλέμμα του στα μεγάλα δέντρα… είχε μεταμορφωθεί σε ευδαιμονία …

Με πρόλαβε σκέφτηκα και έτσι χλαπάκωσα ένα τσιπ καλαμποκιού με σάλτσα αβοκάντο και ψημένο λουκάνικο στα κάρβουνα!

Στον αέρα χόρευαν διάφορα είδη καπνών κουβαλούσαν μπριζόλες λουκάνικα γαρίδες κότες, ταμπάκο, κορμό σφένδαμου, …ανάμεσα τους και το ερωτηματικό της ημερομηνίας για την επέμβαση του παλιού μου παλτού.

Η εποχή των μήλων στο Κεμπέκ. Αν σέβεσαι τον εαυτό πρέπει τουλάχιστον μια φορά στη ζωή σου να πας να μαζέψεις μήλα.

Η Μαίρη αφιερώνει μια ολόκληρη μέρα το χρόνο για να φτιάξει μηλόπιτες. Έχει και εδικό μηχάνημα που καθαρίζει τα μήλα. Ψήνει δεν ξέρω και εγώ πόσες μηλόπιτες και τις βάζει στην κατάψυξη!

Αποχαιρετήσαμε τον Σεπτέμβριο με ένα τεράστιο κομμάτι μηλόπιτα και ένα ζεστό καφέ …..

Καλοσωρίσαμε τον Οκτώβριο μαθαίνοντας την ημερομηνία της επέμβασης. 8 Νοεμβρίου.

Άσχετο στη μετάφραση της λίμνης η μικρή ξανθιά θεά στην αρχή διάβασε «θρυμμένη» αντί για κρυμμένη. Το περίεργο είναι πως αυτή η λέξη υπάρχει αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει «θρυμμένη» αναζητώ φιλόλογο να μου πει!!!

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Η στοίβα του φθινοπώρου !

Είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει από το παράθυρο των μπλογκοσπιτιών του, προσκαλώντας με σε κέρασμα απόψεων. Είναι βάσανο και αυτή η χαρτόκουτα που σιγά σιγά ανακαλύπτω πως δεν την δίνω τον χρονοχώρο της. Να γράψω για τα φύλλα πρέπει. Θα φύγει το φθινόπωρο και δεν θα προλάβω.

Τώρα η αλήθεια είναι πως κουλουριάζει αυτό τον καιρό το φίδι της ζήλιας για το ταξίδι της θείας στην αδελφή μου. Η αδελφή της μητέρας μου πάει να δει την αδελφή μου. Από Αθήνα. Λονδίνο. Μένω στη Μορεάλη μου, με πιάνει ένας μικρός πανικός για όσα θέλω. Πολλαπλασιάζονται και στοιβιάζονται σε ένα βουνό. Ξεραμένα φύλλα τα θέλω μου και από μέσα στάζει αργά το δηλητήριο του ανεκπλήρωτου.

Λένε πολλοί, ζήσε τη στιγμή. Ωραία και πως θα ξεφύγω από αυτό. Πως θα σταματήσω να ζω τη στιγμή. Ξέρει κανένας πως γίνεται το αντίθετο? Αλλάζω θέμα… δεν βγαίνει πουθενά για την ώρα, το χειρότερο αν με ρωτήσεις τι θέλω… θα έρχεται το ένα να σκεπάζει το άλλο …

Αυτοκίνητα, δρόμοι σκεπές σπιτιών, πάρκα και κήποι, παντού φύλλα, από τη μια η ομορφιά και από την άλλη ένας αγώνας δρόμου να μαζευτούν.

Η ομορφιά της πόλης τον Οκτώβριο έχει την ημέρα των Ευχαριστιών, έχει την νύχτα του Χάλοουιν. Διακοσμεί η φύση, γδύνονται οι νεράιδες, ευχαριστούν οι άνθρωποι για την σοδια και συμφιλιώνονται με τον θάνατο.

Περνούν τα χρόνια στη Μορεάλη μου, όλα αποκτούν μια γνώριμη όψη, φεύγει ο ενθουσιασμός της πρώτης φοράς. Να κεράσω μια καραμέλα αλλιώς δεν βλέπω, να γράφω ομορφιές σήμερα το βράδυ.

αααα ναι να μην ξεχάσω … Ήρθαν μικρά πλασματάκια και φέτος ντυμένα μου χτυπούσαν την πόρτα, φυσικά φόρεσα το μεγάλο πορτοκαλί μου καπέλο! Τους κέρασα για να πάψουν να με τρομάζουν με την τόση παιδικότητα τους

ααα ναι να μην ξεχάσω

Με τα σποράκια μου περάσαμε πολύ όμορφα στη γιορτή της 28ης. Είχαμε σκηνοθετήσει με την δασκάλα της τρίτης τάξης το τραγούδι του ΟΧΙ και Ναι! Καταφέραμε να καταπλήξουμε τα πλήθη

Βέβαια η δική μου χαρά ήρθε όταν κολλούσα σε ξυλάκια, τις σημαίες που χρωμάτισαν. Μην ξεχάσετε να γράψετε το όνομά σας. Ο στέφανος έβαλε Σ  οικόσημο στην δική του.

Δυο πράγματα με εντυπωσίασαν φέτος το φθινόπωρο

Το πρώτο

Η Στεφανία μου μόλις πέντε χρονών σποράκι!!!! Η Στεφανία κατάφερε το ακατόρθωτο! Έγραψε το όνομά της ανάποδα και έφτιαξε μια εκπληκτική σύμπτωση τέτοια που μόνο οι μαγισσούλες μπορούν χαχαχαχαα δικό σου  Άιναφετς

Το δεύτερο.

Ο συνδυασμός, κολοκύθας, χρυσανθέμων και πασπαλισμένου χιονιού στο ξύλινο κεφαλόσκαλο ενός πανέμορφου σπιτιού στις όχθες της λίμνης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου ….