Γνωρίζω το Τέρας του Νυστεριού!

Την προηγούμενη Πέμπτη γνώρισα το Τέρας που θα αγγίξει την πεταλούδα στο λαιμό μου.  Είναι αρκετά ακατάδεκτος, αλαζόνας, καριερίστας, ατρόμητος, αρπακτικό, αδίστακτος. Έχει δηλαδή όλα τα προσόντα ενός χειρουργού. Έτσι πρέπει να είναι κάθε τέρας που κρατά νυστέρι, να έχει την ακρίβεια του ψυχρού εκτελεστή! Το όνομα του δόκτορας ΧάΙερ …  και μόνο ως επίθετο έχει μια δύναμη.

Στη μικρή ξανθιά θεά άρεσε ο βοηθός του, ένας Ιταλός νεαρός,  αρκετά κυνικός, όταν της ψηλάφιζε το λαιμουδάκι. Τελικά δεν την άφησε να δει από την κάμερα τις πανέμορφες φωνητικές της χορδές. παρόλο που κάθισε ήρεμη μέχρι να της περάσει την κάμερα από το ρουθούνι. Οι φωνητικές χορδές λειτουργούν άψογα … τσ τα αυτό έλειπε!!! Γενικά το διασκέδασε η μικρή μου, χωρίς να πονέσει καθόλου.  Ο μικρός Ιταλός σίγουρος θεός όσο ήταν μόνος στο δωμάτιο, φυσικά όταν αργότερα μπήκε με το Τέρας, ήταν μαζεμένος και απόλυτα υποταγμένος στις οδηγίες του μέντορά του.

 Καθισμένη πάνω σε μια αναπαυτική πολυθρόνα, σε ένα θρόνο, με  τρία (φυσικά το παλιό παλτό ανίκητος φρουρός) σερνικά να ασχολούνται  με το κορμί μου.!  Ιδιαίτερη, μοναδική, η πιο κυνική, η πιο αλαζονική από όλους, η κυρίαρχος του ουτοπικού παιχνιδιού, της αθανασίας .ΕΓΩ  Ακούω, συμβουλεύομαι αλλά αποφασίζω μόνο Εγώ. Το Τέρας τα είπε λίγο μπερδεμένα, παρόλο που ζωγράφισε την  πεταλούδα, τον όζο στο ένα  φτερό και τον παραθυρεοειδή που είναι πρησμένος στην απέναντι πλευρά, η μικρή ξανθιά πρόσεχε ιδιαίτερα από που περνούν τα δύο νεύρα που δίνουν τις εντολές στις φωνητικές χορδές..

«Θέλω να έχω όσα περισσότερα στοιχεία μπορώ για να ξέρω τι θα συναντήσω όταν θα είμαι εκεί , υπάρχει μια εξέταση που έχει ανακαλυφθεί εδώ και ένα μόλις χρόνο, Βιογενετική βιοψία! Γίνεται στις ΗΠΑ καλύπτεται από το καναδικό ασφαλιστικό σύστημα και θέλω να την κάνεις πριν προχωρήσουμε » 

είπε στα αγγλικά το Τέρας του Νυστεριού.  …

Μισόλογα…με μπερδεύουν τα μισόλογα,, η εξέταση θα δείξει πόσο τεμπέλης ή επιθετικός είναι ο καρκίνος! Βεβαία το αν ήταν τελικά καρκίνος ή όχι θα το μάθουμε σίγουρα μετά την επέμβαση.  Αρα αν κατάλαβα καλά ψάχνουμε την ταχύτητα αύξησης του όζου… ή όχι … αχμμμ Το τέρας κυνηγά την πεταλούδα και αναρωτιέται μήπως θα πρέπει να την καρφώσει όλη στην συλλογή του… Καλό μου τέρας αυτό θα το συζητήσεις με την Νεράιδα των αδένων! ….

Αναρωτιέμαι… ακόμα αναρωτιέμαι…

Κοιτάζω το παλιό μου παλτό…σε αγαπώ ….

λαλα…

ααααα Ναι πριν από λίγες μέρες στην παρέα οφείλω να ομολογήσω πως προστέθηκε και η «μη μου άπτου«, η γνήσια φαρφουρένια θεά που αναγνωρίζει ανά τον κόσμο όσους έχουν υποστεί βλάβη! Κοίταξε το χέρι της, με το ηλιοβασίλεμα που της ζωγράφισε ο φλεβοκαθετήρας  την Δευτέρα… ευτυχώς είχε ξεπρηστεί αρκετά… Ο γνωστός Βλαξ, που της έκανε την εξέταση για τους παραθυρεοειδείς… έσπρωχνε από δω και από κει την βελόνα. Δεν εννοούσε να καταλάβει … το απλό … δεν είχε ανοίξει την βαλβίδα!!!

ωωωω ναι … ξέχασα να γράψω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Την Δευτέρα έκανα μια εξέταση για να δούμε τα παραθηρία μου . Έλαμπα εσωτερικά σε κάθε διαδρομή, κάθε μονοπάτι. Ένα μαγικό δάσος ή απλά σα μια πυγολαμπίδα. Όλη η μαγεία του κορμιού μου φωτισμένη με πυρηνική δύναμη (ο βλαξ κατάφερε να μου βάλει το υγρό)…. Έκλεισα τα μάτια και ακούνητη όση ώρα με φωτογράφιζαν, ταξίδευα τραγουδώντας από μέσα μου τραγούδια…..

Έτσι μέχρι στιγμής έχω στον θυρεοειδή μου αδένα  έναν όζο 2 εκατοστά και κάτι ψηλά (40% ύποπτο για καρκίνο)στην αριστερή κάτω πλευρά του, και ένα πρησμένο παραθυρεοειδή στην κάτω δεξιά πλευρά, που θα χρειαστεί να κάνουμε και άλλη εξέταση

Πάμε να κάνουμε και άλλες εξετάσεις λοιπόν, και θα ξαναδώ το τέρας του νυστεριού ξανά μανά …

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Χιονίζει του ψιθύρισα :)

Χειμωνιάζει και πάλι στην Μορεάλη μου. Άλλη μια χρονιά που δεν κατάφερα το καλοκαίρι να ξεγλιστρήσω από αυτή την ήπειρο Οι πρώτες νυφάδες κάνουν αισθητή την ύπαρξή τους. Δεν θέλω να διορθώσω αυτό το ορθογραφικό λάθος … Θέλω να περάσει και αυτή η εβδομάδα, νομίζω πως μετά από αυτή την εβδομάδα θα καταφέρω να ξεφύγω από τα νύχια αρνητικών αρπαχτικών. 

Χθες Σάββατο είχα  μια πολύ καλή μέρα στο σχολείο με τα σποράκια. Το τραγούδι που επιλέξαμε «τρίγωνα κάλαντα» φαίνεται να τους αρέσει πολύ, τώρα μένει να βρω το εύρημα της σκηνικής παρουσίας που θα δώσει το κάτι παραπάνω … 

 

Σηκώθηκα για τσισάκια είδα τις μικρές νεράιδες να χορεύουν και να ξαπλώνουν αποκαμωμένες πάνω στα κλαδιά του  γυμνού δέντρου….. να τις φέρω στο εξοχικό του μυαλού (?) σκέφτηκα … κλικ… 

 

IMG-0588.jpg

Γύρισα γρήγορα στο κρεββάτι, πήρα αγκαλιά το παλιο μου παλτό, γουργούρισε λογάκια μέσα στον ύπνο του, χιονίζει του ψιθύρισα …και εκείνος βολεύτηκε στα χάδια μου  … η φαντασία μου άρχισε να πλάθει Και πάλι χειμωνιάτικες μικρές αποδράσεις. Φέτος ονειρεύομαι να καταφέρουμε κάθε Κυριακή να επιλέγουμε ένα κοντινό χιονισμένο προορισμό .. 

 

Νιώθω τη ζωή μου να μικραίνει, 

νομίζω πως αυτό είναι ωφέλιμο για μένα.

 

Ενας γλυκός αναστεναγμός :)

‘Εορτασμός: Στον Καναδά, η Ημέρα των Ευχαριστιών γιορτάζεται στην κάθε χρόνο την δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου. Η γιορτή έχει άμεση συνάφεια με τις ευρωπαϊκές γιορτές της σοδειάς, κατά τις οποίες, διακοσμούσαν τις εκκλησίες με φύλλα καλαμποκιού, καλαμπόκια, καρπούς καθώς και διάφορα άλλα αγροτικά προϊόντα. Επειδή η Ημέρα των Ευχαριστιών έχει καθιερωθεί να γιορτάζεται Δευτέρα, οι Καναδοί διοργανώνουν το γιορτινό τραπέζι των Ευχαριστιών όποια μέρα του τριημέρου μπορούν. Πολλοί περνάνε αυτή την μέρα οικογενειακά ενώ άλλοι κανονίζουν αποδράσεις στην εξοχή.

 

Ιστορία: Οι απαρχές την Ημέρας των Ευχαριστιών στον Καναδά οφείλονται στον Μάρτιν Φρόμπισερ ο οποίος έψαχνε ένα βόρειο πέρασμα προς τα ανατολικά. Το 1578, στην επαρχία Νιουφάουντλαντ και Λαμπραντόρ, διοργάνωσε μια τελετή ευχαριστίας για την επιβίωση του από το ταξίδι. Αυτή θεωρείται η παλαιότερη επίσημη αναφορά της Ημέρας των Ευχαριστιών στην Βόρεια Αμερική αν και ο εορτασμός του τέλους της περιόδου της σοδειάς και οι ευχαριστίες προς τον Δημιουργό υπήρχαν πολύ πριν πατήσουν το πόδι τους οι Ευρωπαίοι στην νέα ήπειρο. Οι βορειοαμερικάνικες ινδιάνικεςφυλές και ιδιαίτερα οι φυλές των Πουέμπλο, Τσερόκι και Κρικ, διοργάνωναν αγροτικά φεστιβάλ με τελετουργικούς χορούς και άλλους εορτασμούς. Με το τέλος  της αμερικάνικης επανάστασης, πολλοί πρόσφυγες Αμερικανοί μετακινήθηκαν στον Καναδά, μεταφέροντας μαζί τους τα έθιμα και τις συνήθειες της Αμερικάνικης Ημέρας των Ευχαριστιών. Μετά την δημιουργία της Καναδικής Ομοσπονδίας, ως πρώτη γιορτή των Ευχαριστιών, αναφέρεται μια λαϊκή γιορτή που διοργανώθηκε στις 5 Απριλίου του  1872 για τον εορτασμό της ανάρρωσης από σοβαρή ασθένεια του πρίγκιπα της Ουαλίας. Από το 1879 και έπειτα, η Ημέρα των Ευχαριστιών άρχισε να γιορτάζεται κάθε χρόνο αλλά χωρίς να έχει σταθερή ημερομηνία, ανάλογα με το γεγονός που θεωρούνταν σημαντικό κάθε φορά. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ημέρα  των Ευχαριστιών άρχισε να γιορτάζεται μαζί με την Ημέρα των Βετεράνων Πολεμιστών, μια Δευτέρα του Νοεμβρίου. Όμως, το 1931, μεταφέρθηκε την δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου και καθιερώθηκε πλέον ως η επίσημη ημερομηνία της.»

Ήρθε λοιπόν και φέτος αυτή η μέρα. Μου αρέσει να ευχαριστώ τη ζωή για τα καλούδια που μου δίνει σε αυτό το ταξίδι. Σήμερα Κυριακή πέρασε ο καπετάνιος μου από το σπίτι, μετά πήγαμε μια βόλτα μικρή με το παλιό μου παλτό, τόσο όσο για να αγοράσω τα μαγικά παπουτσάκια που θα με βοηθήσουν στις ανάγκες των σπορακίων μου. Δέκα οκτώ φέτος.

 

20171008_142628.jpg 

 

Φυσικά και όλη η μαγεία κρύβεται στα χρώματα που έχουν τα καλτσάκια μου. Σήμα κατατεθέν της ξανθιάς μου ύπαρξης. 

Οι νεράιδες τις πόλης άρχισαν αργά αργά,  να φορούν τα πέπλα της φωτιάς… ζεστά χρώματα που στην κορύφωσή του χορού θα πέσουν νεκρά στη γη…. 

IMG-0499.jpg

 

Ανεκτίμητη αξία, λίγο μετά την ανατολή του ήλιου ξύπνησα από την δυνατή βροχή. Ευλογία του ουρανού, ο αέρας, ο ήχος της βροχής, ένιωσα σαν να ξυπνούσα από ένα όμορφο όνειρο, χαμογέλασα, ένιωσα τη ζεστασιά του κορμιού του, ένα ευχαριστώ βγήκε, αναστεναγμός γλυκός …χουχούλιασα και ξενακοιμήθηκα … 

 

Βράδυ βράδυ περιμένω την αυριανή μέρα … 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Καλοκαιρινή Ομίχλη Εδάφους-εδάφους :)

Να πάμε μια μικρή εκδρομή… να βγούμε έξω από τα τείχη της Μορεάλης. Είναι γιορτή του Ιωάννη του Βαπτιστή στη πόλη … 

Πάμε στο χωριό… 

Πάμε στο καταφύγιο της Μαίρης τα Σαββατοκύριακα… η Μαίρη αφουγκράζεται πάντα τα παιδιά της. Από τους γιους, τον εγγονό, την νεογέννητη εγγονή, μέχρι….την πεντάχρονη κόρη της που ζει σίγουρα….! πάνω από τριάντα χρόνια, ατροφική σε καροτσάκι. Τρέφεται με σωληνάκι από το στομάχι… Η Μαίρη έχει πάντα το ραδιόφωνο ανοιχτό, μα και την αγκαλιά της… Η Μαίρη είναι φίλη μου… με επέλεξε για φίλη της …. 

Κάπως έτσι το Σάββατο το μεσημέρι άνοιξε  η πόρτα του γκαράζ… για δυο ώρες δρόμο … 

19478401_364329587316858_1752060553_o.jpg

 

πάμε στο χωριό …ένα χωρίο σε ένα μέρος που όλο λίμνες έχει και χτίζουν σπίτια γύρω τους…. πάντα με το επιθεωρητή να σε ελέγχει σε κάθε σου βήμα ψάχνοντας αφορμές για πρόστιμο. 

19496417_364352163981267_2130487883_o.jpg

Ο ουρανός κάνει τα δικά του ταξίδια στα καιρικά φαινόμενα, η φύση καταπράσινη φαίνεται να χαίρεται αυτό το παιχνίδι των μικρών κατοίκων του ουρανού. 

19457933_364354770647673_1345015580_o.jpg

Μια τεράστια πόλη από παχιά σαντιγί χτισμένη… 

19457845_364355050647645_500426687_o.jpg

Το παλιό μου παλτό οδηγός που γίνεται μικρό παιδί όταν στην άσφαλτο συναντά τρύπες ήλιου. 

19451933_364357247314092_852551495_o.jpg

 

Η άσφαλτος όλο και μικραίνει, και ξαφνικά μετά από βροχή γνωρίζουμε την ομίχλη εδάφους εδάφους !!!

20170624_174338.jpg

Χαρτογραφημένο μονοπάτι μέσα στο δάσος … 

Το σπιτάκι της Μαίρης είναι ένα φυτεμένο όμορφο δέντρο που ατενίζει και χαίρεται την λίμνη…

 DSC_0519.jpg

Οι λίμνες είναι οι μεγάλοι μαγικοί κρυστάλλινοι καθρέφτες της γης. 

DSC_0559.jpg

Μόνο στους λιμνοκαθρέπτες μπορεί ο Ουρανός να ενωθεί με την Γη σε έναν ατέλειωτο οργασμό ομορφιάς και ζωής.  

DSC_0571.jpg

καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

Βόλτα σιωπής για την επόμενη εποχή :)

Στην εκπνοή του φθινοπώρου, πάμε στο δάσος (Parc-nature du Cap-Saint-Jacques) μικρή εκδρομή. Καλαθάκι με ψωμάκια μπέιγκελ που αγκαλιάζουν αυγό βραστό και τυρί, δύο πανάνες, λίγους ξηρούς καρπούς, νερό, άνετα παπούτσια, έναν λύκο παλιό παλτό να με προσέχει και μια φωτογραφική μηχανή. Όχι δεν θέλω κάτι άλλο, είμαι ευτυχισμένη. Κυριακή ίσως από τις τελευταίες που η θερμοκρασία φλερτάρει με την ζεστασιά των 10 βαθμών πάνω από το μηδέν. Πόσο μου αρέσει να περπατώ μαζί του να μου κρατά το χέρι και να με φιλά με πάθος κάθε που νιώθει πως κρυώνω λίγο. 

dsc_0732.jpg

 

Φυσικά και πάμε για την κατάκτηση του περίπτερου ναού. Σφραγίζεται με το φιλί μας, ως δικός μου και αυτός στην συλλογή μου. 

dsc_0783.jpg

 

Να κάτσουμε να φάμε…πόση σιωπή κρύβει ένα δάσος όταν προετοιμάζεται για την επόμενη μέρα, για την επόμενη εποχή. Ούτε ένα πουλί δεν κελαϊδά…μα καλά ούτε ένα σκιουράκι; α να ένα εκει μακριά…φαίνεται πιο απόμακρο από τα σκιουράκια της πόλης.

 dsc_0803.jpg

Να περπατήσουμε πολύ πολύ, να κουραστούμε σέρνω τα πόδια μου.

dsc_0811.jpg

 

 Ήχος από μαράκες, ξεραμένα φύλλα πεσμένα, νεράιδες ψηλόλιγνες σχεδόν γυμνές χορεύουν γύρω μας… 

Το μονοπάτι του λύκου, εδώ απαγορεύεται να περάσει αυτοκίνητο, πεζός, ποδήλατο. Δηλαδή απαγορεύονται οι τουρίστες. Σίγουρα θα είναι γεμάτο ζώακια, μόνιμοι κάτοικοι. 

dsc_0816.jpg

 

Η κοκκινοσκουφίτσα επιτρέπεται να περάσει; Χαμογελώ, έχω το λύκο μου παλιό παλτό να με ζεσταίνει, να αιχμαλωτίζει ομορφιές, όπως προσφέρονται, λίγο πριν πέσουν στη γη, σε πιατέλα 

dsc_0799.jpg

να του χορεύω και να θαυμάζουμε μαζί ένα γλυπτό της φύσης, χορεύτρια ξύλινη νεράϊδα σε contemporary dance

dsc_0842.jpg

 

και μετά και μετά πάμε στις όχθες της λίμνης να απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα ….