Εχασα την Δική μου Αγκυρα !!!

Aγαπώ, πιστεύω, ελπίζω. Κάπως έτσι ή ακριβώς έτσι ζω.  Τρείς δυνάμεις ως εργαλεία, τα  όνειρα γίνονται στόχοι Άλλοτε πετυχαίνουν άλλοτε όχι. Τι σημασία έχει βγάζεις την ελπίδα μπρος και πάλι και ….

Στο λαιμό φοράω πάντα  το κάτι τις μου, περασμένο σε ένα δερμάτινο κορδόνι. Θυμάμαι μικρή είχα μια παναγίτσα. Στη επαναστατική εφηβεία δεν χρειαζόμουν τίποτε, κρέμασα μια μικρή γυάλινη μελιτζάνα. Φοιτήτρια, πρώτες ρότες ζωής , είχα ένα δελφίνι, Ένα ασημένιο δελφίνι που αγκάλιαζε με τον κορμί του μια σκουρόχρωμη στρογγυλή πέτρα… Θάλασσα? Γη… η ουσία ένα δελφίνι που εξερευνούσε το δικό μου ηλιακό σύστημα … το κορμί μου την ψυχή μου.. Όταν ένιωσα πως ο κόσμος μου είχε κατακτηθεί (?), σε μια μικρή βιτρίνα ενός μεγαααααλου κέντρου καταστημάτων βρήκα σε ένα τόσο δακρικάκι περασμένα, μια Καρδιά, έναν Σταυρό και μια Άγκυρα. Αφησα το δελφίνι κάπου στην μπιζουτιέρα να πλατσουριζει…ανακάλυψα τα εργαλεία για να κατακτώ

 

Φυσικά και όλα αυτά δεν τα έκανα συνειδητά. Δεν είχα γνώση. Στη ουσία μια δερματινη θυλία  στο λαίμο που επιζητά αυτό το κάτι της για να ξεφύγει στιγμές από την αισθηση του πνιγμού.

 

Τι μπορεί να συμβεί όταν μια ελπίδα χαθεί? Μια άγκυρα τόσο δα μικρή σε ξεκουράζει σε λιμανάκια απάνεμα. Γιατί αυτό είναι η ελπίδα. Γραπώνεσαι και αφήνεσαι, αράζεις,  επισκευάζεις σκαρί και μηχανές, ράβεις τα πανιά και πλέκεις νέα δυνατά σκοινιά. Αγαπάς από την αρχή ότι σε κούρασε, πιστεύεις και πάλι σε ότι σε απογοήτευσε…κρεπαλίαζεις… Στην αρχή θυμάμαι γραπωνόμουν από όποιο λιμανάκι μου κάθονταν  Με τα χρόνια έμαθα να γραπώνομαι από την τόσο δα μικρή μου άγκυρα… Την δική μου άγκυρα στο δικό μου λιμάνι εκεί στο λακκάκι του λαιμού μου. Ωραία που είναι στο λακκάκι του λαιμού μου…. 

DSC_0428.JPG

 

Προχθές συνειδητοποίησα ότι χάθηκε η Άγκυρα. Η δική μου μικρή τόση δα Άγκυρα. Μου λείπει στο χάδι, στα παιχνίδια, στη σκέψη …στο αναμάσημα …  Μου λείπει, η μορφή της, αυτή η συγκεκριμένη που ήταν ένα με την καρδούλα και το σταυρό στο ίδιο κρικάκι, στο ίδιο μέγεθος, από το ίδιο υλικό … Ακούω τη Στέλθ… ε και τι έγινε? Πράγματι δεν άλλαξε κάτι και ούτε και υπήρχε περίπτωση να αλλάξει… Όμως η Αέρινη, η Κοραλένια, η μικρή θέα, η Παστέλ κ.α….μας βάζουν σε στρογγυλο κύκλο  φιλοσοφικών σκέψεων …σκέψεις που η Στελθ παραδειγματικά βαριέται…. 

Σκέφτομαι. Είναι δική μου η Ελπίδα αυτή…και χάθηκε … Δεν μπορεί να αντικατασταθεί με ανάλογη. Δεν θα είναι το ίδιο… το σετάκι χάλασε.

 Η Στελθ αγριεύει  με αυτές τις σκέψεις. Μου δείχνει έναν Πατέρα και μια Μάνα που έχασαν με διαφορά δύο χρόνων τα δύο από τα τρία παλικάρια τους. Και εγώ της αγριεύω! Δεν υπάρχει περίπτωση να βρω άλλη άγκυρα και αυτό θέλω να γίνει κατανοητό από όλες τις φίλες μου….Ολοι θέλω να το καταλάβουν αυτό. Ισως έτσι οι φίλες μου σταματήσουν να έχουν άποψη για το πως θα το διαχειριστώ 

.. κουλουριάζομαι στο λακκάκι .. φτάνω τα 50 σε δύο μήνες …  λέω να ξαναβάλω το δελφίνι ή να βρω ένα τόσο δα μικρό φίδι να το περάσω στο κρικάκι παρεα με την καρδιά και το σταυρό αχμμμμ 

λαλα ετσι …για ξεκάρφωμα 

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=at7Pt4PlSVs[/embedyt]

 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Advertisements

Μίλησε! Που ξέρεις; Μπορεί!!!

Είναι φορές  άκουγα το αδιέξοδο . Προσπαθούσα να τους καταλάβω και λύση δεν μπορούσα να βρω. Έκανα κρυφά αναγωγή στο πως θα το αντιμετώπιζα εγώ και πάλι δεν… μονο συνεχιζα να τους μιλώ …

 

Αυτό τον καιρό βρίσκομαι ακριβώς σε ανάλογο πρόβλημα. Πιστεύω με όλη την δύναμη της ψυχής μου πως έχω κάνει το καλύτερο…και όμως η καρδιά μου σφίγγεται θαρρείς από ένα  άγνωστο χέρι…Όσο και να ψάχνω το λάθος μου, δεν μπορώ να το βρω. Βλέπω τον εαυτό μου τόσο καιρό να εργάζεται, να δημιουργεί κόσμους με τα χέρια του, κόσμους πραγματικούς όχι στη σφαίρα της φαντασίας. Ως αντάλλαγμα ζητώ απλά πράγματα φαγητό, στέγη, ένδυση. Ζητώ το απλό Αντί αυτού παίρνω φήμη, δόξα, αναγνώριση της προσφοράς μου… όμορφα πράγματα …μα…

 

Ένας φίλος λέει πως με τα λόγια αυγά δεν βάφονται … ή κάπως έτσι … 

Τι να πω… αγωνίζομαι… δεν θα παραδοθώ ποτέ με την έννοια να σηκώσω τα χέρια ψηλά .. αλλά ώρες ώρες απλώς νιώθω έντονα την αίσθηση της παράλυσης … 

Αυτές τις μέρες ξεκουράζομαι … και όσο ξεκουράζομαι … νιώθω τον πανικό να με κυριεύει … το μυαλό μου γεμίζει ροκανίδια… φράκταλ (νέα λέξη που μου έμαθε ένας φίλος είπα η ξανθιά να την χρησιμοποιήσω σσσ παιδί μου τώρα μιλάει αυτή … ωωω καλά ) …όσο διαιρώ το ίδιο μοτίβο βγαίνει …. ποια είναι αυτή η φίλη …δεν την ξέρω… δεν την θέλω …  σταματά να αγωνίζεται, όμως  από την άλλη  ΔΕΝ σηκώνει και τα χέρια ψηλά… ουσιαστικά είναι σαν να αναζητά κάποιον να την πυροβολήσει … είναι δε σίγουρη πως είναι ήδη πυροβολημένη , ζόμπι….. του μυαλού ροκανίδια που έχουν καεί … 

πάμε μια βόλτα…να ψάξουμε δρόμους … μπορεί να συναντήσουμε το ά-λογο…. που ξέρεις μπορεί να βρούμε το φεγγάρι ξαφνικά να ισορροπεί πάνω σε ένα ηλεκτροφόρο σύρμα .. 

Μπορεί ένα ηλιοβασίλεμα να γίνεται πύρινη πριονοκορδέλα 

dsc_0277.jpg

σσσσσσσ άκου τον ήχο της έκρηξης

dsc_0306.jpg

τι και αν γυρίζουν τόσοι

dsc_0313.jpg

να πιστέψεις πως το ά-λογο σε κοιτά κατάματα στο φακό γιατί του το ζήτησες

dsc_0326.jpg

Μπορείς να νιώσεις την ζεστασιά που εκπέμπει μια φωλιά 

dsc_0328.jpg

και στα αλήθεια …κοίτα… μπορείς να πιστέψεις πως ενώ εσύ στριβεις για να πας στην αγαπημένη σου γωνιά για ζεστό καφέ …το φεγγάρι για χάρη σου ισορροπεί σε ηλεκτροφόρο καλώδιο..

.dsc_0333.jpg

καληνύχτα χμμμ αντε καλά 🙂

 

 

Κέρδισα ή Έχασα?….

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=jmOnv42vBa4[/embedyt]

Γεμάτη μουσική .. μέσα σε δύομιση ώρες και αδειάζω τα πάντα… Ξαφνικά άλλαξα χαρακτήρα? ή μήπως βρήκα τα χαρακτηριστικά μου ?

Αντικοινωνική σχεδόν! Ότι μάχη δίνω για επικοινωνία εκείνο το δίωρο… και να έλεγα πως μιλάω και πολύ … και να έλεγα πως προσφέρω πολιτισμό … χμμ ψυχαγωγία…

μα τι κάνω? γιατί να απολογηθώ εδώ…άσε που ασύνταχτο μου φαίνεται…

ουφ ας το πάρω από την αρχή χωρίς να σβήσω ότι έχω γράψει…

έφυγαν ..  ο καπετάνιος με την γοργόνα του Τους πήγαμε στο αεροδρόμιο την Κυριακή το πρωί..

IMG00130-20110327-0730.jpg

Την Παρασκευή ημέρα της 25ης Μαρτίου παίζαμε ταμπού οι άτακτοι των γαλλικών χοχοχο ούτε μια φορά δεν κέρδισε η ομάδα μου … και αλλάξαμε και ομάδες.. χμμ την δευτερη φορά μήπως κέρδισε η ομάδα μου και δεν το θυμάμαι ? χμμ δεν θυμάμαι…

Έφυγαν … άντε να μου φτιάξουν καλό ξενώνα στο Βανκούβερ, θα πάμε κάποια στιγμή αν και το αεροπορικό εισιτήριο αγγίζει (σχεδόν) το εισιτήριο για Ελλάδα χμμμ ….

ουφ κουράστηκα εδώ … χμμμμ γενικά σα να έχω κουραστεί λίγο από τη ζωή… Αυτό το κόντρα… με κούρασε… Στέκομαι και κοιτάζω το πίσω… λίγα πολύ λίγα έχω καταφέρει… χθες μιλούσα με μια Γυναίκα που τρέχει μαζί με μια οικολογική οργάνωση να προστατεύσει έναν ποταμό, δουλεύει και έχει και ένα παιδί!!!! …και εγώ? α ναι έχω ένα μπλογκάκι χοχοχο

ααα δεν θα καταφέρω να γράψω αυτό που θέλω σήμερα .. το βλέπω … όλα ασύντακτα … θα πλακώσουν και τα επίπεδα … χαχα το έχασα αυτό το επεισόδιο στο παθ….

Άλλαξα φόντο στο εξοχικό μου.. πείτε μου μια καλή κουβέντα … και μια κριτική δεν με νοιάζει… Με κούρασαν οι φοβίες αυτές που δεν είναι δικές μου …

α… έρχεται η μαμά μου σε λιγότερο από ένα μήνα.. καλά θα κάνει και θα έρθει γιατί κουράστηκα λίγο … θέλω να κλειστώ σε ένα κοχυλάκι … χμμμ ή θέλω να κλειστώ σε ένα κοχυλάκι ή με έπιασε η άνοιξη.. που ακόμη δεν έχει έρθει αλλά έχει έρθει γιατί εγώ την είδα που την έσερναν αγριοχηνες στον ουρανό… την είδα καθισμένη στο θρόνο που της είχαν φτιάξει σε σχήμα V

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=Q40h8dPmgwQ[/embedyt]

χμμ … ναι τώρα το ξέρω …με κατάλαβα τι έχω.. έρχεται η μαμά μου και έχω πάρει κάποια κιλά που θα την κάνουν εξω φρενών !!! Έχω λιγότερο από ένα μηνα για να τα χάσω μπουχαχα … ότι προλάβω ..

 

Τα μάτια, το ένστικτο, η κουκουβάγια..:)

Οι πίσω σκάλες.. Ελικοειδής σιδερένιες.Θυμίζουν τη μονοκατοικία της Αθήνας που γεννήθηκα. Ανέβαινες για την ταράτσα! Εκεί υπήρχε το πλυσταριό. Εκεί και ένα δωμάτιο που μας το είχε δώσει η μαμά μου! Το προσωπικό μας καταφύγιο! Μόνες, η αδελφή μου και εγώ… Ότι θέλαμε κάναμε εκεί.. Όποιες θέλαμε είμαστε! Σα σοφίτα, σα δεντρόσπιτο! Με παλιά πράγματα φτιάχναμε τα πάντα… Η φαντασία μας να καλπάζει με άγριους ρυθμούς… Κανένας περιορισμός -φανερός τουλάχιστον- από τη μαμά… Δεν έχω καμιά εικόνα της μέσα στο χώρο αυτό!

Όμως, τι έλεγα … α ναι… οι πίσω σκάλες του του σπιτιού που μένω τώρα. Τον πρώτο καιρό τις κατέβαινα με προσοχή. Ανίχνευα κάθε θόρυβο που έκαναν. Τώρα νιώθω ότι τις ξέρω καλά. Σε διαφορετικό θόρυβο μόνο θα εστιάσω. Η ακοή μου αρχίζει να δουλεύει και να απομονώνει πια σε αυτά που πρέπει να ακούσω.

Ένιωσα ένα ζευγάρι μάτια να με κοιτούν επίμονα καθώς κατέβαινα από το δεύτερο στον πρώτο όροφο… Την πρόσεξα νάτη …Στην πίσω ελικοειδή σιδερένια σκάλα, ανάμεσα στον πρώτο και στο δεύτερο όροφο έχω μια κουκουβάγια…

koukoubagia1.jpg

Σίγουρη, ήρεμη, ευδιάθετη και με τη χαρά πως έμαθα να απομονώνω ήχους, πράγμα που σημαίνει πως άρχισε να δουλεύει και το ένστικτο μου έφτασα στο σταθμό. (εγώ και το κέϊκ… τυπική Ελληνίδα που επιστρέφει τάπερ γεμάτο )

Συζητήσεις και μπουρδου μπουρδου και ξαφνικά μια φράση από μια κοπέλα «δεν μπορούσα να παρακολουθήσω φέτος το Φεστιβάλ κινηματογράφου. Δεν ήμουν καλά και ήξερα πως αν έβλεπα την ταινία του Θ. Αγγελόπουλου θα με έριχνε…»

Λίγη ώρα αργότερα… πλησίασα την κοπέλα που μόνταρε μια συνέντευξη. Πλησίασα την άχρωμη άοσμη με τεράστια μάτια κοπέλα. «τι έχεις και δεν είσαι καλά αυτόν τον καιρό?»

Χείμαρρος !!!!!!!!!!!!!!!! Πέθανε ένας φίλος της ….!!!!…..!!!…έκοβε τα εεεε και τα σαρδάμ… και ταυτόχρονα… χείμαρρος χωρίς να με κοιτά….

Ήθελε να προτείνει από την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε να πάμε για καφέ… ήθελε να ερθει στο σπιτάκι μου… ήθελε και δισταζε… Την ενθάρρυνα όσο μπορούσα να το κάνει.. και μου το υποσχέθηκε…:)

Είναι κάτι άνθρωποι που σε κοιτάζουν απλά χωρίς να βρίσκουν τη δύναμη να χαμογελάσουν… και το έχουν ανάγκη τόσο .. το θέλουν τόσο…. καλή αρχή 🙂

Θεές υπάρχουν μέσα σε κάθε όστρακο!

Στο αυτάκι σας ακουμπηστε  ένα κοχύλι…..εδώ

και μετά αυτό

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=CmWCqIVQpEI&feature=related[/embedyt]

Την εγραφή μου ζήτησε να την κάνω το παλιό μου παλτό! Το παλιό παλτό για μένα είναι ο ορισμός του θετικού ανθρώπου με απίστευτη θέληση

Καληνύχτα και συνεχίστε να ονειρεύεστε 🙂

Αυριο και πάλι στα δικά μου χιχιχιχιχ