Τη ζήλια κάνω γόνιμη :)

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=MDqUKj1GwJY%5B/embedyt%5D

Ζηλεύω…

όταν ήμουν μικρή έκανα ποδήλατο…

μετά… φύγαμε από την γειτονιά με το αδιέξοδο… δεν θυμάμαι τι έγινε το ποδήλατό μου… χάθηκε στην μετακόμιση μας σε πολυκατοικία… πως το άφησα να μου ξεφύγει η θεά? Που είχα το μυαλό(?) μου … Σε κάποιες διακοπές το ερωτεύθηκα για λίγο (έρωτας του καλοκαιριού χιχι). Μα το ξέχασα μόλις γύρισα στην Αθήνα……

Το άρμα φορτώθηκε πολλά… Τώρα δεν με  αντέχει το ποδήλατο…

Θα προσπαθήσω …. να επιδιορθώσω….

εδώ χρησιμοποιούν πολύ το ποδήλατο… φαντάζομαι μέχρι να χαλάσει για τα καλά ο καιρός! χμμ ίσως δεν προλάβω πριν αρχίσουν τα χιόνια !!!

ζηλεύω…μα την επόμενη άνοιξη θα προσπαθήσω να μην ζηλεύω πια !!!!!

Αυριο το πρωϊ θα πάμε για ψώνια στο σουπερ μαρκετ … 🙂

Πυρώνει ο Ακαλυπτος

Ο ακάλυπτος είναι καταπράσινος. Στιγμές οι απέναντι ζωές. Ένας μπαμπάς  μωράκι νανουρίζει. Ένας νεαρός  απλώνει Τι πλάκα έχει… απλώνει την μπλούζα στο σύρμα σα να φτιάχνει νυφιάτικο κρεββάτι. Δυο λεπτά ασχολείται με την κάθε μπλούζα. Αλήθεια! Τον χρονομέτρησα. Τη γυρνά από δω, τη γυρνά από κει. Ψάχνει τον καλύτερο τρόπο για να στεγνώσει γρήγορα… Μια γυναίκα τσουπ βγαίνει τσουπ μπαίνει με τον κουβά του σφουγγαρίσματος… και μια γιαγιά ποτίζει κάτι λουλούδια… γεράνια θαρρώ..και εγώ… ζωγραφίζω μουτζουριτσα.

Γέμισε πράσινο ο Ακάλυπτος. Τα λουλούδια από την λεμονιά και την πορτοκαλιά μαράθηκαν. Τα λουλούδια της ακακίας εξαφανίστηκαν.  Μυρίζει ζέστη… Ζέστη και κεφτεδάκια… ουπς άσχετο ! Από κάποιο εξαεριστήρα! Τα πουλιά μονότονο τσιου. Ένα τη φορά Ο ήλιος ζεστός και φωτεινός πολύ.  Καίει το χρώμα στα φύλλα. Στη σκιά αν κρύψεις την ματιά σου τη ζεστασιά του νιώθεις.

Είναι το αεράκι που κάνει τη διαφορά στον ακάλυπτο. Στη ζούγκλα μου! Κυήματα σκορπίζει στα φύλλα Ανατριχιάζουν ευχάριστα αυτά. Τρίβονται και το τραγούδι πιάνουν Το καμένο τους χρώμα αστεράκια δημιουργεί. Μικρές ακτίνες ήλιου χορεύουν κατά πως προστάζει το αεράκι.

Και ενώ όλα πράσινα είναι… να τη η διαφορά.

Η ροδιά που κόκκινα πανέμορφα λουλουδοχωνιά φοράει. Αυτά τα λουλούδια δεν χορεύουν Είναι χοντρόπετσα, και στον ίσκιο κρυμμένα… μα κάνουν κάτι μαγικό.Εκμεταλλεύονται αέρα και ήλιο και τη διαφορετικότητα τους προβάλλουν Ακίνητα μα …παρατηρούν το χορό των φύλλων. Βρίσκουν την ευκαιρία των κινήσεων τους και ξαφνικά συλλέγουν μέσα στο χοντρό κόκκινο σώμα τους το φως του ήλιου. Ανάβουν και σβήνουν Έντονο φωτεινό κόκκινοπορτοκαλί χρώμα πυρώνει το κορμί τους.Ακίνητο, για δύο πηδηματάκια του δείκτη δευτερολέπτων.  Μετά κόκκινο άφωτο πάλι σαν το αίμα. Κόκκινοι μικροί ακίνητοι ήλιοι για δύο στιγμές! Όσο επιτρέπει το αεράκι… αντε και τρεις!

Ο ακάλυπτος είναι έτοιμος το καλοκαίρι να υποδεχθεί. Και η ροδιά με τα λουλουδοχωνιά της μου θυμίζει χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Μουζτουριτσα έφτιαξα. Σχέση δεν έχει με αυτό που ένιωσα σήμερα στον ακάλυπτο 🙂

anthosrodias.jpg

Καλό βράδυ 🙂

αφιερωμένη η εγγραφή σε κάθε μορφή αναπηρίας

Τακτοποιώ…Μάθημα σολφεζ :)

Από την αρχή της χρονιάς έχω αρχίσει να τακτοποιώ διάφορα συρτάρια της ζωής μου

Μια εργασία επίπονη…

Πετάω άχρηστα… Κρατάω εμπειρίες

Ο τρόπος ζωής, είναι το ποιο δύσκολο. Μπάχαλο γίνεται σε αυτή την τεράστια ντουλάπα.

Σύμμαχος μόνο ο εαυτός μου μα και εχθρός μου μαζί… αντιστέκεται γιατί είναι βολεμένος γιατί φοβάται, γιατί δειλιάζει…γιατί απλά έτσι έμαθε….και το πιο δύσκολο γιατί πρέπει να βρει τις ισορροπίες πρώτα.

Ισορροπία ίσον να βρω και τον ρυθμό μου. Το δικό μου ρυθμό που δεν θα με κουράσει…

Είναι σίγουρο πως για άλλη μια φορά μόνο το μυαλό (?) μου μπορεί να καταλάβει τι θέλω να πω.

Σήμερα είναι άλλη μια μέρα που είναι αφιερωμένη σε κάτι…

Θυμάμαι από μικρή για να απαλύνω τον πόνο από μια λύπη ή χαρά ως υπερευαίσθητη ο εγκέφαλος από ένστικτο κατέφευγε σε μια ηδονή λαίμαργα, ακατάστατα, και χωρίς μνήμη.

Από προσωπική πείρα δηλώνω πως η διατροφή είναι η τελευταία πινελιά συμμαζέματος σε μια ντουλάπα. Είναι αποποίηση ευθύνης π.χ. να προσπαθεί ένας γονιός (και στην προκειμένη περίπτωση πατέρας και μητέρα της θεάς είναι η ίδια η θεά) να επιβάλει σε μια μικρή θεά σαν και μένα μια σωστή διατροφή ΑΝ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΖΩΗ. Τακτοποιώ λοιπόν πρώτα την ΚΙΝΗΣΗ μου το ΡΥΘΜΟ μου Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να μάθω τον εγκέφαλο (?) μου να αντιμετωπίζει τον πόνο την χαρά μακρυά από το ψυγείο. Να του δώσω άλλες κατευθύνσεις…

Από την άλλη νιώθω τυχερή που είμαι υπέρβαρη. Είναι σημάδι για μένα ότι δεν έγινα φυγόπονη. Έμαθα με σκληρό τρόπο τις αδυναμίες και τα κόμπλεξ των ανθρώπων. Είναι αστείο αλλά μέσα μου έχουν φτιαχτεί λίστες (και με την πάροδο του χρόνου όχι μόνο στο θέμα παχυσαρκία) Άνθρωποι που αηδιάζουν, άνθρωποι που χλευάζουν, άνθρωποι που προσπαθούν να δείξουν πως δεν αηδιάζουν δεν χλευάζουν, άνθρωποι αδιάφοροι, άνθρωποι που γουστάρουν ή απλά δεν γουστάρουν…άνθρωποι που δεν ξέρουν αν γουστάρουν ή δεν γουστάρουν…και η πιο δύσκολη λίστα… άνθρωποι που γουστάρουν το περιεχόμενο με χίλια και δεν γουστάρουν τη συσκευασία… Μα σε αυτή τη ζωή το περιεχόμενο δεν υπάρχει χωρίς συσκευασία…οποιαδήποτε προσπάθεια σε αυτή τη ζωή να τα απομονώσεις είναι ονειροπόληση ή ρομαντισμός

 

Γυρνάω πάλι λοιπόν στο περιεχόμενο της ντουλάπας. Είναι ένας μεγάλος θησαυρός και είμαι περήφανη γι αυτόν ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΤΟΝ ΤΑΚΤΟΠΟΙΩ για να ρίξω μετά και ένα ρετουσάκι  στην ντουλάπα που με ένα μαγικό τρόπο θα έχει μικρύνει….

Σημείωση: Να βγάλω το πωπουδάκι μου και να το κουνήσω σε σέξυ ρυθμό ή να μην πατήσω δημοσίευση?

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=rW54iRBPDuc%5B/embedyt%5D

 

Ευχαριστώ τον e-φιλαράκι μου Θάνο που μου έδωσε εμπνευση για αυτή την εγγραφή….:)