Ο Πολ και η Λάρα Ταξιδεύουν :)

Χτύπησε το πόδι κάτω και τίναξε τα μαλλιά της με πείσμα. Θέλω να παω στην παράσταση! Τον Πόλ και την Λάρα τους ξέρω.

Λίγο καιρό αφού ξεκίνησαν την  βόλτα στο δάσος των παραμυθιών έφτασαν με το καράβι του σύννεφου  στο βουνό του Μον Ρουαγιάλ Τους ξέρω σου λέω τους ξέρω.

Το αερικό της μονοκονδυλιάς μου έφερε μια μεγάλη χάρτινη πόρτα που είχε τις φωτογραφίες τους. Το χαμόγελο τους με ζέστανε τόσο που έπρεπε έπρεπε έπρεπε να τους ακολουθήσω Καβάλησα τις νότες του ιπτάμενου δίσκου, που ήταν κεντημένες σε ένα μαγικό χαλί και και και… Καναδάς-Ελλάδα , Ελλάδα-Καναδάς ένας Πολ και μια Λάρα δρόμος !!!

Κάπως έτσι μου ζαλίζει έδω και μέρες το μυαλό (?) μου η μικρή ξανθιά θεά… για να καταλάβετε διαβάστε εδώ : εδώ λέμε πατήστε κλικ : Οι δημοφιλείς αρκούδες

paul-lara cover284.jpg

Μικρή μου ξανθιά θεά να πάμε στο Τορόντο δεν γίνεται …το ξέρω,  κατέβασε το κεφάλι… όταν το κάνει αυτό με σφάζει… Τα σποράκια περιμένουν!!!! .. εκείνο όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι … να μιλήσουμε μετά την παράσταση ανακατεύοντας με τα ραβδάκια μας στα δύο φλιτζανάκια…. εγώ και το αερικό της Μονοκονδυλιάς με σένα κρυμμένη στο λακκάκι του λαιμού μου.. Θα μας πει οοοολες τις λεπτομέρειες για την παράσταση και μετά και μετά και μετά …. ναι καλά το κατάλαβες … θα κοιτάξουμε στον πάτο των δύο φλιτζανιών … Είναι σίγουρο πως θα έρθει και στο Μόντρεαλ Ο Πολ και η Λάρα ….δεν θα μπορέσουν να σου χαλάσουν χατήρι….

ναι ναι ναι …. όμως… εγώ εγώ εγώ ήθελα να πάμε αύριο στο Τορόντο … μουρμούρισε η καλομαθημένη …. και με τσάκισε και πάλι …

ουφ.. όπως και να το κάνουμε είναι ένα καταπληκτικό παραμύθι για μικρά παιδιά, με οικολογικό επιμύθιο, από την πένα της Ιουστινης Φραγκούλη! Οπως και να το κάνουμε «ο Πολ και η Λάρα ταξιδεύουν» είναι ένα βιβλίο που θα ήθελα να το κάνω δώρο σε όλα τα παιδιά 🙂

Καλημέρα Μορεάλη μου 🙂

Advertisements

Η νηπιαγωγός της Καληνύχτας … :) :) :) :)

Νομίζω πως ήρθε το πιο τρυφερό μου φθινόπωρο εδώ. Πιστεύω πως δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος να γράφω εδώ. Οταν ξεκίνησα την καληνύχτα μου πριν από χρόνια στη χαρτόκουτα του μυαλού μου.. ήταν για μένα ένα είδος μοχλού για να δω ή να πετύχω ορισμένα πράγματα. Πήρε σιγά σιγά την μορφή ενός ημερολογίου χμμμ που δεν ήταν όμως προσωπικό. Ζορίστικα λίγο. ¨Ειμαι ανοιχτό βιβλίο δεν μπορώ να μην γράφω ορισμένα πράγματα γιατί «δεν πρέπει» και μαλιστα χωρίς να το κρύνω εγώ τι πρέπει και τι όχι .. Γιατί δεν είμαι μόνη στη ζωή. Εχω φίλους έχω σύντροφο έχω οικογένεια. Και ενώ για μένα μπορούσα να γράφω τα πάντα χμμμ σιγά μη και μπορούσα να γράφω τα πάντα.. γιατί η ζωή μου είναι δεμένη με ένα σωρό ανθρώπους… ωωωω … μπουρδουκλώνομαι και δεν θέλω σε αυτή την εγγραφή.

Θέλω να γράψω λοιπόν πως πριν  φύγω από την Ελλάδα είχα αρχίσει να συγκεντρώνομαι … ως ξανθιά και όχι ως θεά. χαχαχαχα το θεά το κρύβω λεμεεε…  Και πάνω που είχα καταφέρει να συγκεντρωθώ… τσουπ έπρεπε να φύγουμε …

Δυο χρόνια πέρασαν από τότε που ήρθα εδώ.. να τακτοποιήσω τις αισθήσεις μου, να ορίσω τον χώρο μου, να επικοινωνήσω με ανθρώπους, να αρχίσω να ζω σύμφωνα με τα θέλω μου χμμ τα θέλω μου χμμμ ας το πούμε με τις ανάγκες μου …

Οι δυσκολίες πολλές, πολύτιμη βοήθεια το παλιό μου παλτό.. και αρκετοί άνθρωποι που ένιωσα την αγάπη τους … την όποια αγάπη τους.

Αρκετά ευχαριστημένη από την επίτευξη των στόχων μου περίμενα πως και τι να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες που θα με έκαναν μόνιμη κάτοικο Καναδά.. Το πράσινο φως καταρχάς για να πάω στην Ελλάδα .. να δω τα ανιψάκια μου που όπως μου είπαν «δεν χρειάζεται θεια Μάνια να σκύβεις πια για να μας αγκαλιάσεις» , να δουλέψω …να δημιουργήσω … Στα πρώτα μου βήματα εδώ μου είπαν πως έχω τα τυπικά προσόντα για να διδάσκω τα Ελληνικά ως … ως ξένη γλώσσα. Ξένη γλώσσα σε παιδιά δεύτερης και τρίτης γενιάς Ελλήνων. Μικρή ήθελα να γίνω δασκαλίτσα χιχι

Μπήκε ο Σεπτέμβριος και με βρήκε να πιλοτάρω ένα όμορφο αεροπλάνο γεμάτο νότες Να το απογειώνω κάθε μέρα στον ουρανό της Μορεάλης μου και να κάνω τους ανθρώπους να διασκεδάζουν…Οχι μορφωμένα και καλλιεργημένα πράγματα.. αλλά γεμάτα κέφι …  Λίγο ακόμη και ήμουν έτοιμη για το ταξίδι στην Ελλάδα …

Και ξαφνικά μου ζήτησαν να ποτίζω κάθε Σάββατο 13 λουλουδάκια και μάλιστα προνήπια και νήπια.. Τι γράφω ? Δεν μπορώ να γράψω ούτε ένα συναίσθημα ..γιατί όλα τα έχω γράψει στην καληνύχτα μου .. τι να γράψω? Να το γράψω ως γεγονός… να το μάθουν οι φίλοι μου … χμμ όλοι όσοι διαβαζαν την καληνύχτα μου και μοιράστηκαν τα συναισθήματα μου ΄… χμμ καλά όχι όλοι… οι περισσότεροι όμως έχουν φατσοβιβλία και τουιτερ και και και …

και ηρθα  να το γράψω .. παρόλο που είχα πει ότι θέλω την αποκλειστικότητα… και τσουπ μαθαίνω ότι πέθανε η μητέρα μιας φίλης μου …να της το πω εκείνης  … και μετά κοιτάζω και τις εγγραφές γύρω στη γειτονιά .. ξένη η Μορεάλη μου άρχισε να φαντάζει στα διάφορες ζωές εδώ μέσα … τι σχέση έχει η ζωή μου με κρίση… πότε δεν είχε σχέση με «κρίση» η ζωή μου ακόμη και όταν περνούσε χοντρά ζόρια … δεν την αφήσα να πάθει κατάθλιψη … αντε πάλι φτωχό μου λεξιλόγιο μου …κερσορας που αναβοσβήνει …

και μετά εβαλα και τα γέλια η γελοία.. γιατί ανακάλυψα πως έγραφα για να διαβάζομαι κυρίως από ανθρώπους που άρχισαν να με διαβάζουν τότε που απλώς ήθελα να γράφω χωρίς να ελπίζω ότι θα με διαβάσει έστω και ένας…

ωωωω δεν τα καταφέρνω σε αυτή την εγγραφή .. πως να το γράψω?…

χμμ «Γενιά παθμπλογκερς του 2007 νομίζω ότι με τα παρακάτω λογάκια θα με  νιώσετε. Θα νιωσετε τη χαρά μου γιατί με λόγια δεν μου βγαίνει της ξανθιάς …

Εδω και δύο Σάββατα είμαι νηπιαγωγός που προσπαθεί να επικοινωνήσει με λουλουδάκια στα Ελληνικά

.. να τους ανάψει την ελληνική φλόγα, να τα εμπνεύσει …

η χαρά μου απλα πραγματα…

δεν περιγράφεται !!!!!!!!!!!

που να απευθυνθώ …

στην πρωθυπουργό ? στο πειρατικό, στο θεο ΜΟΥ, στον μικρό Σοφό μου,  στη Στέβια, στη Σταράτη μου (αχ), στην Μοναδική μου στον πεσλακ στον μαυρο πητ στο Μανώλη, στο ασμπέτα ναι ναι στο ασμπετα αλλά όχι μόνο..χμμ που αλλού?…

χμμμ απλώς …

(ή απλά κύριε καθηγητά γιατί το μπερδεύω)

απλως/απλά/απλώς

στην καληνύχτα μου, στη χαρτοκουτά μου στην μικρή μου ξανθιά που νομίζει πως είναι θεά …

Είμαι νηπιαγωγός σε Σαββατιανό σχολείο της ελληνικής ομογένειας…

ναι…

αυτό τα περιγράφει όλα …

Καληνύχτα Μορεάλη μου τώρα πια όχι μόνο είσαι δική μου

αλλά αρχίζω και να δημιουργώ μέσα σου … 🙂

Η Αχίλλειος του Χαμόγελου … :)

Δεν ξέρω από που να πρώτο αρχίσω.. γράφονται αυτό τον καιρό στο μυαλό (?) μου στην καρδιά μου, στην ψυχή μου, νέες στιγμές που θα γίνουν αναμνήσεις γλυκές! Ρουφάω κάθε δευτερόλεπτο με την μαλούμα μου, κάθε σταγόνα μητρικού γάλακτος χιχι…και δίπλα μου ένα δυνατό, όμορφο, λαμπερό Παλιό Παλτό !!!!

Εποχή για εύκολες όμορφες καταστάσεις. Γύρισε πάλι ο τρόχος στα εύκολα και το απολαμβάνω!

το μόνο…να… Αφησα πολύ καιρό χωρίς να του δίνω σημασία τη φτέρνα μου που με πονούσε σε κάθε μου βήμα… με παυσίπονα περνούσα γιατί δεν ήταν καιρός για να το ψάξω.. είχαν άλλα σειρά… και ήρθαν τα άλλα… και πέρασαν … και τακτοποιήθηκαν όλα… ήρθε και η μαμά … και δώστου βόλτες … μέχρι και στο Νιαγάρα!!!!! (ουυυ φωτό θα έχουμε να λέμε το χειμώνα χιχι)

τι έλεγα… α ναι… τακτοποιήθηκαν όλα …και …και… να… ο πόνος πια δεν περνούσε με παυσίπονα … και με πήραν είδηση μάνα και γαμπρός και με υποχρέωσαν να πάω στον γιατρό…

Η γιατρός πάλι γαλλικά μιλούσε και λίγα αγγλικά.. και την εξέταση στα αγγλικά μου την έκανε … και κάποια στιγμή άρχισε να φυσά και να ξεφυσά για το πως θα μου το εξηγήσει αυτό που έχω, γιατί γαλλικά δεν ξέρω καλά και αγγλικά αυτή δεν ξέρει καλά … φυσά και ξεφυσά και λέει στα αγγλικά.. δεν μπορώ να σας το εξηγήσω όμως έχετε «akilios tenoditis» και ξεκαρδίζομαι στα γέλια …και της λέω πως ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει… γιατί είμαι Ελληνίδα και ξέρω πολύ καλά τον Αχιλλέα και όχι Ακιλέα και την φτέρνα του ξέρω και την τενοντίτιδα ξέρω …και πόσο πονάει η άτιμη ξέρω…

φαρμακα και πάγο και ακινησία … πραγματα που μου χτυπούν την Αχίλλειο πτέρνα μου ως θέα… καθηλωμένη τώρα στον καναπέ ακίνητη.. με την μαμά και τον γαμπρό να με περιποιούνται αλλά και να λείπουν αυτή τη στιγμή για βόλτα και ψώνια Με έναν ήλιο νααααα και μια μέρα εκπληκτική και εγώ στον καναπε με την «Αχίλλειο πτέρνα μου»

και να…πέρα από το πόδι μου είναι και αυτό που με πονάει περισσότερο απ’ όλα … με πονάει τόσο … όσο δεν με πόνεσε τόσο καιρό η Ελλάδα … ντρέπομαι που δεν είμαι στην Ελλάδα για να βοηθήσω…

[embedyt]http://www.youtube.com/watch?v=vSPr8MkVGig&feature=player_embedded[/embedyt]

Κινδυνευει το ΧΑΜΟΓΕΛΟ…. Ειμαστε εδω??????

Το ΧΑΜΟΓΕΛΟ να μη σβήσει…. (έκκληση)

δεν γράφω άλλα … καταλαβαίνουμε εμείς οι Ελληνες από «akilio tenoditis»

Χρόνος, Χώρος δίνει Ελευθερία…:)

Εφτασα, μόλις είχε ξυπνήσει

Στην αγκαλιά του μπαμπά ήθελε!

Με κοίταζε με ντροπή και την κοίταζα!

Παίζαμε κρυφτό με τις ματιές μας χιχι

και μετά …

λίγο νερό , να μας αλλάξει η μαμά

εμείς να παίζουμε με τις ματιές μας κρυφτό..

και μετά …

αρχίσαμε να παίζουμε και λίγο κρυφτό στο σπίτι χιχι…

το «καταχθόνιο» σχέδιο είχε τεθεί.. να δεχθεί να πιει το γάλα της από μένα και οι γονείς να φύγουν..Είχαμε δεδομένο ότι για να τους κρατήσει θα έβαζε τα μεγάλα όπλα της . Θα έκλαιγε, θα νευρίαζε, θα διεκδικούσε, θα απέρριπτε ίσως απερίσκεπτα!  Οι γονείς δεν το ήθελαν για πρώτη φορά, ήθελαν να φύγουν και να μην την δουν να κλαίει…εγώ ήμουν προετοιμασμένη εκείνοι όχι …

και μετά….

η φραουλίτσα υπάκουσε τον μπαμπά στην καρέκλα κάθισε

το μπιμπερό μου έδωσε ο μπαμπάς,

μπροστά της έδωσε διαταγή

«Μάνια δώσε το γάλα ..»

και μετά…

η Φραουλίτσα άρχισε να ρουφά

χαϊδεύοντας το χέρι μου που κρατούσε το μπιμπερό

ρούφαγα και εγώ τη στιγμή

και μετά και μετά …

κατάλαβε πως έφυγαν οι δικοί της…

 άφησα όλες τις επιλογές δικές της…

Έτρεξε στο υπνοδωμάτιο των γονιών 

την ακολούθησα σιωπηλά

χώρο και χρόνο έδινα στην έκφρασή της

αναστεναγμός, γρήγορα στην εξώπορτα!

Αν αφήσεις χώρο στο μικρό παιδί, αν δεν το κατευθύνεις σε μια αντίδραση αλλά το αφήσεις ελεύθερο… πάντα λαμβάνεις ένα γερό μάθημα. Πρώτη φορά στα τόσα χρόνια που προσέχω παιδιά είδα αυτή την αντίδραση από μια φραουλιτσα 20 μηνών.

Έβαλε το αυτάκι στην εξώπορτα…

και μετά…

έβαλε το χεράκι της, την πόρτα  χάιδεψε..

και μετά και μετά και μετά

έδωσε ένα φιλί στην πόρτα…

…..

Αποφάσισε να παίξει με μένα

το ζωντανό παιχνίδι της

παίξαμε κρυφτό και πάλι …

παίξαμε με τα παιχνίδια της

και κάποια στιγμή μου ζήτησε να ανέβει στο καρότσι

την κούνησα και αποκοιμήθηκε …

…..

την ώρα που ξυπνούσε μπήκαν οι δικοί της

και μετά και μετά και μετά και μετά και μετά

με φίλησε καθώς έφευγα και έκλεισε την πόρτα!!!

Δεν γεννάμε αυτή την εβδομάδα … πάμε για την επόμενη και βλέπουμε …

χμμ άρχισαν να πέφτουν πιο πολλά την επόμενη εβδομάδα …χμμμ

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Η φάτνη είναι αντλία! :)

Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009 23:40

Στα εμπορικά κέντρα όλου του κόσμου υπάρχουν μικρά περίπτερα… φάτνες φωτεινές θαρρείς… Φάτνες που όλο το χρόνο υπάρχουν… μα την περίοδο του εορτασμού των Χριστουγέννων λάμπουν περισσότερο για να τις προσέξεις … να τις γνωρίσεις… να αφιερώνεις λίγο χρόνο την εβδομάδα σου σε αυτές… και έτσι να μην χάσεις ποτέ το πνεύμα των Χριστουγέννων σου…. Με το πνεύμα των Χριστουγέννων στα ζεστά………

Στη Μορεάλη που με βρίσκουν τα φετινά Χριστούγεννα ανακάλυψα μία… A World of Dreams 

Διστακτικά πλησίασα… ήξερα πως ακόμη δεν έχω την ψυχική κυρίως δύναμη να βοηθήσω… πρέπει πρώτα να γνωρίσω…να δυναμώσω τους μυς και τις γνώσεις μου…

Σε αυτή την φάτνη λοιπόν έφηβοι αγωνιζόντουσαν! Τύλιγαν τα δώρα των καταναλωτών μιας και τα εμπορικά καταστήματα- μεγάλα Χριστουγεννιάτικα φορτωμένα δέντρα -δεν το κάνουν … Έτσι αυτή η φάτνη βρήκε το χώρο της! Τυλίγουν δώρα με αντάλλαγμα μια μικρή οικονομική ενίσχυση … Χαμογέλασα, πήρα ένα φυλλάδιο για να μάθω περισσότερες πληροφορίες…Στο μυαλού μου οι φάτνες που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο… όπως στην Ελλάδα …για να αυξήσουν τους ρυθμούς της καρδιάς Το Χαμόγελο του Παιδιού

Κάθε Χριστουγεννιάτικο  δέντρο λοιπόν

φορτωμένο με στολίδια και καλούδια

λάμπει, τραβάει την προσοχή…

να σε μαγέψει, να σε ζεστάνει…

να σε οδηγήσει απαλά στην ουσία του…

εκεί κάτω στον κορμό …

εκεί κάτω στο πιο ζεστό  σημείο….

εκεί στις ρίζες κοντά… στη φάτνη του… 

εκεί χτυπά  αντλία …

.η ουσιά της αγάπης στα Δωρα ζεστα….

Ένα μικρό δεντράκι αγοράσαμε …και δύο φακέλους … για τα ανιψάκια μας ετοιμάσαμε..

dentro09.jpg

Αύριο θα ταξιδέψουν … και πιστεύω ότι μέχρι τα Φώτα θα έχουν φτάσει στα 6 ανιψάκια μας…

fatni.jpg

Έφτιαξα μια φάτνη από χαρτί που ήταν τυλιγμένα τα στολίδια …

εικονικά μια καρδούλα να ζεσταθεί μέσα στο χιόνι… 🙂