Δεν έχω σκεφτεί τίτλοου69

Είναι αστείο έως και γελοίο, κάθε που έρχομαι να σου γράψω θέλω να ξεκινήσω απολογητικά.

Η εργασία στην Κλειδόλεξη (το αποφάσισα, αυτό το όνομα θα κρατήσω) κράτησε τρεις εβδομάδες. Την πρώτη εβδομάδα ήμουν χαμένη, ευτυχώς με κρατούσε με υπομονή, ευγένεια και καλοσύνη η φιλόξενη Ελληνική ομάδα. Αντικατέστησα το Δημήτρη, ο οποίος έφυγε με πατρική άδεια 3ων εβδομάδων. Δεν θέλω να σου γράψω για το άγχος μου. Υπερβολικά υπερβολικό .. με τη Στέλθ αντί να βοηθά να γελάει… Λίγες μέρες πριν από τα γενέθλια μου διαπιστώνω πως όσο περνούν τα χρόνια ζωής μου, τόσο το άγχος για νέα βήματα γιγαντώνεται μέσα στο μυαλό μου.

Ο Χούγκο ήταν πολύ καλός. Κατάφερε να κάνει την μικρή ξανθιά να συγκεντρωθεί και να καταλάβει το πρώτο ελάχιστο της συγκεκριμένης εργασίας. Πετάξαμε στο σπίτι βεγγαλικά και κρατήσαμε ημερομηνία και ώρα του πρώτου Pass… Την δεύτερη εβδομάδα ένιωσα λίγο αποδοτική. Η Δανάη και η Τερέζα αν και είχαν αρκετή δουλειά, πάντα απαντούσαν σε ερωτήσεις μου. Με την πρώτη πληρωμή ένιωσα πως δεν είναι τίποτε άλλο από μια θέση εργασίας, σε ένα εργοστάσιο. Οσο καλύτερα μάθεις τη μηχανή τόσο πιο εύκολα θα καταφέρεις με την παρατηρητικότητα σου να πιάσεις τα λάθη….

Την τρίτη εβδομάδα, ανακάλυψα πως ακόμα έχω να μάθω πάρα πολλά … η Τερέζα γνωστή και ως Τες έγινε φίλη μου… Στενοχωρήθηκε που θα τελείωνε η αντικατάσταση. Το παλιό μου παλτό με πήγε στην Οτάβα για να την γνωρίσω και από κοντά… εκεί για μια φορά ακόμα διαπιστώσαμε πόσο μικρός μπορεί να γίνει ο κόσμος.

Πάνω που ξέχασα πως αυτή η απασχόληση είναι κάτι τελείως έξω από μένα, πάνω που αρχισε να με γλυκαίνει το αντικείμενο της εργασίας, οι άνθρωποι και τα χρήματα βεβαίως βεβαίως … έπρεπε να αποχωρήσω … παραμένω στη Κλειδόλεξη και περιμένω την επόμενη ανάθεση εργασίας…..

…. στη γιορτή του παλιού μου παλτού ετοιμάζαμε ταξίδι … το οποίο ονομάσαμε καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό που ήθελε η ψυχή μας ήταν να μπορούσαμε να πάμε Ελλάδα … αυτό που ζητούσε η καρδιά μας ήταν απλά να ήμαστε χαμένα κορμιά… αλητάκια… που όπου και αν βρεθούν τελικά θα περάσουν ωραία… Πέντε μέρες λοιπόν στην Περιοχή του Νιαγάρα και όλα απέκτησαν τη μαγεία της αλητείας…

Πόσο θα ήθελα να σου έγραφα κάθε βράδυ, έχασα τόσα συναισθήματα που ήθελα να καταγράψω… Καληνύχτα σημαίνει αισθήσεις και όχι γεγονότα. …

Εδώ προσπαθώ να φέρω ένα βιντεάκι αλλά πρέπει λέει να πάρω πριμιουμ καταστάσεις χαχα

Η αίσθηση του ταξιδιού με οδηγό τον άντρα της ζωής μου. Το τεράστιο απολαυστικό στρώμα του κρεββατιού. Η αίσθηση της χαμένης χλιδής λόγω των μέτρων … το εμείς σε περίπατο στην όχθη μιας τεράστιας λίμνης τόσο φουρτουνιασμένης και αγρίας που έπαιρνες όρκο πως είναι ωκεανός ,,, και ξυπνούσες απότομα χρησιμοποιώντας την όσφρηση. Την αίσθηση της επανάστασης κόντρα στο αντηλιακό για την κατάκτηση των καυτών φιλιών του ήλιου που ζωγράφισαν τόπους τόπους τα μπούτια, το στέρνο, τα μπράτσα, το μέτωπο και τη μυτούλα 🙂 Η αίσθηση της τουρίστριας ανάμεσα σε ένα πλήθος πεινασμένων τουριστών που επιζητούν την τέλεια φωτογραφία, την τέλεια σφραγίδα απόδειξης …. Τρίτη φορά στους καταρράκτες του Νιαγάρα, μέσα στο πλήθος εντόπισα την άγρια τουριστική και εμπορική εκμετάλλευση που ξεθωριάζει την μοναδικότητα των χρωμάτων της φύσης…

Η αίσθηση της μικρής ξανθιάς που ακόμα βρίσκει τρόπο να παίξει δοκιμάζοντας μπύρες … να παίξει με τον άντρα της ζωής της… αυτόν που όσο και αν υποφέρει το κορμί του θα συνεχίσει να αγνοεί τα χτυπήματα προκειμένου να νιώθει τη χαρά της… (ναι… αυτό το αφήνω ασύντακτο … έτσι και αλλιώς η δύναμη ζωής που κρύβει δεν νομίζω να χωρά σε λέξεις και δομές)

Υπάρχει κάτι, κάποιο γεγονός άσχετο με τη μαγεία των διακοπών που έχει τη δύναμη να υπογραμμίζει άσχετα συναισθήματα… πως αλλιώς να περιγράψω την έλλειψη που ξαφνικά νιώσαμε το πρώτο βράδυ που δεν έκαναν γλεντοσαματά κάτι μάλλον τουρκοπόντιοι κάτω ακριβώς από το παράθυρο του δωματίου μας;;;; Αυτό θα έπρεπε να ζητήσω από το παλιό μου παλτό να το περιγράψει… έτσι θα έπαιρνε αυτός τη ρατσιστική ρετσινιά χαχαχαχαχα Αυτή η αισθητική άποψη που έχει κάθε άνθρωπος είναι μυστήριο τρένο, αν δεν το προσέξεις μπορεί στη σημερινή εποχή να σε καθίσει στο εδώλιο του κατηγορούμενου… Πάντως αν μου πέφτει λόγος για το συγκεκριμένο, μια χαρά γλεντούσαν μέχρι αργά κάθε βράδυ σε μια περιοχή που ερήμωνε από τις 11 … το λάθος ήταν του ξενοδοχείου που δημιούργησε σε λάθος μέρος ένα χώρο με δυνατότητα να ψήνεις ότι θέλεις :)))))

Το δεύτερο άσχετο ήταν και το μεγάλο χιτ των διακοπών.. Μπίνγκο Bingo μάθαμε να παίζουμε … δηλαδή ξέραμε από μικρά παιδιά παίζοντας τόμπολα… Διαφέρει όμως λίγο, … τι γέλιο … εμείς ιδρώνουμε να προλαβαίνουμε τα νούμερα και δίπλα μας οι πρωταθλήτριες να μας προσφέρουν βοήθεια και να μας βάζουν στο καλούπι …συγκεντρώσου, δες το νούμερο, βρες το νούμερο, συμπλήρωσε τις γραμμές που έχουν οριστεί για να κερδίσεις… Το μυστικό; άφησε την συναρπαστική ανδρική αδιάφορη φωνή να κατακτήσει όλο το κορμί σου, να συνθλίψει κάθε άλλη σκέψη αριθμομεντιτεσιο .. καθώς σου λέει….. οουσιξτιναϊν ..σιξ ναϊν…. και δίπλα σου να έχεις τον έρωτα της ζωής σου να αποθεώνει ερωτικά τη σκηνή… με το χαρακτηριστικό μούγκρισμα μμμμμμμ

…. για την ημέρα της επιστροφής τι να γράψω…. μόνο μια βαθιά υπόκλιση για τη δύναμη που κρύβει το εσύ το εγώ το μαζί… κυρίως το εσύ….

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Πως πέρασα το Πάσχα

Κάθε φορά που θέλω να γράψω στο εξοχικό του μυαλού μου και διαβάζω την εντολή «νέο άρθρο» χαμογελώ. Δεν είναι άρθρο, είναι λογάκια, σκέψεις φωτογραφίες και γεγονότα μικρά και μεγάλα της ζωής μου.

Αυτή η εποχή της πανδημίας με γέμισε με άδειες μέρες, μου δίνει όμως και κάποιες νέες εμπειρίες. Τα σποράκια μου μεγάλωσαν. Από την καθαρή Δευτέρα και πέρα έτρεχαν να μου φέρουν ένα ποδαράκι της Κυρά Σαρακοστής Μέχρι πριν το Μεγάλο Σάββατο. Αααα ξέχασα να σου πω πως μαζί με τον τρανό και φοβερό Μάγο φτιάξαμε ένα τέλειο βίντεο … μήπως στα έχω γράψει αυτά; όχι για τα σποράκια έχω καιρό να σου γράψω … να σου πω την αλήθεια δεν έχω και πολύ όρεξη σήμερα να σου γράψω για τα σπορακια. Πάντως γρήγορα ανθίζουν όπως έχουν αρχίσει επιτέλους να πρασινίζουν όλα …

Σήμερα είναι Κυριακή του Πάσχα, Κυριακή της Ανάστασης, Ημέρα της Αγάπης, Λαμπρή.

Χθες τον έβλεπα να φέρνει στο αυτοκίνητο το Άγιο Φως, Θεέ μου πόσο γοητευτικός μέσα στο κουστούμι του… δεν είναι δίκαιο να μην μπορεί κάποιος να νιώσει την Αλήθεια, τη μόνη Αλήθεια που μπορεί να φωτίσει πάντα και ανεξάρτητα από τις συνθήκες., την ώρα, τον τόπο… Όλες οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου κλείστηκαν σε αυτή την προσπάθεια του. Φυσούσε ..φυσούσε πολύ … σαν εφιάλτης, σαν δαίμονας της Μεγάλης Τετάρτης που ήθελε να «αρπάξει στον Άδη τους ανθρώπους», … έπαιρνε φως ο μικρός μου… έδινε στην διαδρομή φως όπως δίνεις μια εξέταση,… «να πάρω φως; φοβάμαι μη στο σβήσω», .του είπε η Γεωργία, «πάρε» της είπε … έσβησε και άντε από την αρχή… μέχρι που έφτασε μια ανάσα από το αυτοκίνητο … του έσβησε από τον αέρα που τον περικύκλωνε σαν δολοφονική εμμονή, δηλητηριασμένη … ε και ; όλα είναι μια παραίσθηση, …. Χριστός Ανέστη … στα μάτια του, στα χείλη του στο φιλί του όλο το Φως της Αγάπης.

Χθες η Μαίρη μου είπε πως όλη η οικογένεια πέρασε κορονοϊο, και ας είχαν εμβολιαστεί με την πρώτη δόση. Πήραμε και εμείς την πρώτη δόση. Εκτός από λίγο πόνο στο χέρι, όλα καλά. Στην προσπάθεια να εμβολιάσουν πιο πολλούς, θα καθυστερήσουν την δεύτερη δόση… εμείς έχουμε ραντεβού 20 Ιουλίου …..

Χθες έφτιαξα μια πάρα πολύ νόστιμη μαγειρίτσα με μανιτάρια και ζωμό μοσχαριού.

Ναι μαγειρίτσα τη λέμε γιατί την έφτιαξα το Μεγάλο Σάββατο και τη φάγαμε μετά την Ανάσταση

Την Μεγάλη Πέμπτη τελειώσαμε όλες τις δουλειές, φυσικά και μόνο εκείνος μπορεί να βγάζει με προσοχή ένα ένα τα κόκκινα αυγά από τη βαφή, και πατατάκια με ρίγανη δεν υπάρχουν στο Μόντρεαλ, ευτυχώς άρχισαν να φέρνουν από Ελλάδα, η νοστιμιά τους μοναδική καθώς τα απολάμβανα στο τέλος της ημέρας.

Ξεχωριστή η Μ. Παρασκευή. Είχα ακούσει μικρή στο Στρατόνι μια γιαγιά ξεδοντιασμένη να λέει πως αυτή τη μέρα είμαστε μόνοι, δίχως ελπίδα, απροστάτευτοι και γύρω μας ο θάνατος σίγουρος πως νίκησε. Το απέραντο κενό κατάσταση, όμως η Αλήθεια είναι μέσα μας. Ήρεμοι, αγοράσαμε λίγα λουλούδια και ξεκινήσαμε ένα μικρό ταξίδι για να φτάσαμε όσο πιο κοντά μπορούσαμε στα μνήματα των γονιών μας. Στην διαδρομή προς το Λασίν μιλήσαμε για τον κάθε έναν, ξεχωριστά. Θυμηθήκαμε αστείες, τρυφερές, μητρικές και πατρικές ατάκες. Η φωνή τους αντηχούσε μέσα μας. Φτάσαμε στο Φάρο, στις όχθες του ποταμού … Ο αέρας δυνατός, άλλα το νερό πάντα τον δαμάζει. Ρίξαμε τα λουλούδια στο ποτάμι και με λίγη τύχη θα φτάσουν μέχρι τον Ωκεανό, θα περάσουν στην Μεσόγειο και μετά ένα Αιγαίο δρόμος μέχρι την Αττική. …

έφερα μερικά στο σπίτι, στόλισαν το τραπέζι μας …

αυτάαα.

Σήμερα και πάλι Κυριακή άλλα μια εβδομάδα μετά το πάσχα το δημοσιεύω.. Ακου δημοσιεύω χαχαχαχα

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Το μεγάλο χουνέρι

Εδώ είμαι, κρυμμένη στην γλυκιά ανυπαρξία ηδονίζομαι στο τίποτε και ονειρεύομαι το ίσως. Άτιμο πράγμα που δεν έχω την δυνατότητα να κολυμπώ. Θεωρώ τον εαυτό μου απίστευτα υπομονετικό, όμως αν έχω φτάσει και εγώ να αναρωτιέμαι τι χρειάζεται ακόμα για να αρθεί ο συναγερμός «πανδημία» τότε το κοινωνικό τέλος που θα δοθεί δεν είναι και πολύ μακριά. Αν θέλει η επιστημονική ομάδα να κρατήσει την αξιοπιστία της στην παγκόσμια κοινωνία καλό θα είναι να σταματήσει να φοβίζει με μεταλλάξεις, να αποδεχθεί με ανακούφιση το γεγονός πως στην πλειοψηφία του ο κόσμος δέχεται τον εμβολιασμό και να αρθεί ο συναγερμός με ιατρική γνωμάτευση !!! … Αλλιώς ανοργάνωτα και πάρα πολύ απλά οι κοινωνίες θα πάψουν να υπακούν σε οδηγίες. Αυτά τα μπορεί και μπορεί, τα ξέρουμε, μας τα έχει μάθει η ζωή, το σώμα μας και οι αισθήσεις μας. Φτάνει η στιγμή να χωρίσουμε τα τσανάκια μας και πάλι. Έχω κατανοήσει το πρόβλημα και αυτό είναι τα νοσοκομεία. Προσωπικά το χρέος μου απέναντι στην κοινωνία, στις ευπαθείς ομάδες, στο νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, θα το έχω κάνει, υπακούοντας σε οδηγίες, πληρώνοντας με χρόνο από τη ζωή μου, συμμετέχοντας στον μαζικό εμβολιασμό. Είκοσι μέρες μετά τις δύο δόσεις του εμβολίου, αποπληρώνω κύριοι. Όχι τίποτε άλλο γιατί έχουν εδώ και καιρό που ουρλιάζουν, οι ενδοοικογενειακή βία, τα ναρκωτικά, οι αυτοκτονίες. Οι επιστήμονες στο έργο τους και εμείς στο δικό μας… !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ωχ τι με έπιασε … συνήθως η Στελθ δεν γράφει στο εξοχικό του μυαλού μου…..

και όπως είναι φυσικό εκεί που σταματά η λογική ξεκινά το ταξίδι .. μεγάλο χουνέρι λοιπόν.

Έφτασε η στιγμή να το φέρω στο εξοχικό του μυαλού(?) μου αυτό το μεγαλειώδες, βαθιάς γνώσης και ψυχαγωγίας παιχνίδι που παίζουμε εδώ και καιρό με το παλιό μου παλτό. Διότι άμα στη ζωή σου δεν βάζεις στόχους και σκοπούς δεν γίνεται να κρατάς την συναισθηματική σου λογική για πολύ καιρό ήρεμη Αν δεν γελάσεις, δεν προσγειώσεις την φαντασία σου σε αταξίες, δεν παλεύεται η συνειδητή απόφαση υπακοής.

Το αυτοκίνητό μας ο μικρός μας κόσμος κυριως τα Σαββατοκύριακα. Στο τιμόνι εκείνος… εγώ συνοδηγός. Ακούμε μουσική, μιλάμε, διαφωνούμε, φωτογραφίζουμε, κατακτάμε περίπτερους ναούς, καπνίζουμε, τρώμε κανένα γλυκάκι, και και πίνουμε καφέ Έναν καφέ που αποτελεί το μεγάλο μας χουνέρι γροθιά στα οικονομικά συμφέροντα (?)

Η προσφορά στου Μακ και Ντονατς είναι απλή … πιες 7 καφέδες μάζεψε 7 αυτοκόλλητα και τον 8 θα τον πάρεις δωρεάν…

Και εδώ έρχεται το χουνέρι… διότι δεν λέει τι είδους καφέ … βρήκα το τρύπιο, το παράθυρο και δούλεψε το σατανικό μου μυαλό.
Έτσι αγοράζουμε απλό καφέ φίλτρου για επτά φορές … μαζεύουμε τα κουπόνια

χεχεχε … και την όγδοη απολαμβάνουμε από έναν ωραιότατο δωρεάν καπουτσίνο….

Γερή γροθιά, όχι αστεία…

Εκείνο που με ξεκαρδίζει στο γέλιο όμως είναι το παλιό μου παλτό .. Σοβαρός, μετρημένος, σίγουρος, με φωνή επιβλητική, όταν του δίνουν το μηχανάκι για την πληρωμή λέει «νο! χουνέρι» «ooo ok thank you» λέει ο υπάλληλος παίρνει τα συμπληρωμένα καρτελάκια και … μας δίνει τους καπουτσίνο !!!!

απλά δεν υπάρχει ..

Έρχεται Σαββατοκύριακο χεχεχε τρέμε σύστημα !!!

Στην εκπνοή του 2020

Ήταν μόλις ένα Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα. Μετά το μάθημα- γιορτή και τα οκτώ σποράκια ήξεραν πως θα περάσω έξω από το σπίτι τους. Ο λόγος ήταν απλός. Τόσο απλός όσο να τους δώσω ένα δωράκι.

Η οργάνωση εύκολη από το παλιό μου παλτό. Το παλιό μου παλτό ήταν ζορισμένο πάρα πολύ από το φόρτο εργασίας, παρόλα αυτά ίσως να τον ξεκούραζαν οι δύο ώρες βόλτα. Τον κοίταζα όσο οδηγούσε Αλήθεια θα μπορούσε να είναι ο Αγίος Βασίλης, ξυρισμένος και πολύ πιο νέος. Σίγουρα αυτός είναι, ο τρόπος που οδηγούσε το αυτοκίνητο ήταν ακριβώς ο ίδιος.

Τέλος πάντων, περάσαμε από όλα τα σποράκια, με περίμεναν με δώρα και μου τραγουδούσαν το «τρίγωνα κάλαντα » Ήμουν χαρούμενη γέμιζε το αυτοκίνητο δώρα, γέμιζε η καρδιά μου από τα γέλια τους όταν άνοιγα το κόκκινο πάπυρο (?) και τους διάβαζα τον γράμμα του Άγιου Βασίλη. Είχα και ένα λαμπερό μοναδικό σκούφο

Μετά κάναμε μια βόλτα να δούμε στολισμένα σπίτια, μετά επιστρέψαμε στο σπίτι μας, μετά ανοίξαμε όλα τα δώρα πίνοντας ζεστό καφεδάκι, μετά αρχίσαμε να οργανώνουμε πως θα περάσουμε τα Χριστούγεννα τα δυο μας,

Σοκολατάκια, ένα πανέμορφο πάντσο, κάρτες, μια τυριέρα σερβιρίσματος, και φυσικά ένα ανεκτίμητης αξίας βραχιόλι, οι ζωγραφίες και οι κάρτες των παιδιών…

μετά ήρθε η Κυριακή και δούλευε μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, μετά η Δευτέρα και δούλευε μέχρι το βράδυ, το ίδιο και την Τρίτη και την Τετάρτη. Μετά ήταν παραμονή Χριστουγέννων και ο γιατρός του είπε να πάει στα επείγοντα, προετοιμάζονταν και πάλευε με τον εαυτό του και τέλειωσε κάτι στη δουλειά που του είχε απομείνει, μετά πήγαμε σουπερ μαρκετ!!!! Ήθελε όλα να μπουν σε μια σειρά γιατί μετά πήγε στα επείγοντα μόνος του, την Παρασκευή του έκαναν επείγουσα εισαγωγή στο νοσοκομείο. Έφτιαξα μόνο ένα ξόρκι και το πέταξα εδώ… Το Σάββατο εγχειρίστηκε, για να γλυτώσουμε το βαρύ εγκεφαλικό. Δώδεκα εκατοστά τομή στο λαίμο για την φραγμένη κατά 90% αρτηρία στο λάρυγγα κοντά που του είχε χαρίσει ήδη 3 μικρά εγκεφαλικά με προσωρινή απώλεια της όρασης από το ένα μάτι… Με ειδική άδεια μπορούσα να είμαι με μάσκα στο δωμάτιο ….

Σάββατο πρωί με φίλησε και δώσαμε ραντεβού για μετά την επέμβαση 2 ώρες και δύο στην ανανηψη… όμως δεν ήταν έτσι …. η επέμβαση κράτησε πάνω από 4 ώρες… πήρα τηλέφωνο στην ανάνηψη δεν είχε βγει από το χειρουργείο, μισή ώρα αργότερα χτυπησε το κινητό… βγήκε η επεμβαση πήγε καλά αλλά …6 ώρες ανανηψη… γιατί;…..

Εφτασε μια στιγμή που γνώρισα κάτι δαίμονες μέσα μου… Δαίμονες που αλυσόδεσαν την Στελθ… ουρλιαχτά πανικού από τις άλλες… η προβολή του χειρότερου ξανά και ξανά από τους δαίμονες, δημιούργησα ένα τέρας που ξέσκιζε το μυαλό μου… γιατί τον κρατούσαν για έξι ώρες στην ανάνηψη; … και τα άναρθρά ουρλιαχτά έγιναν βουβό παραμιλητό εικασίας, παράνοιας, ικεσίας μετάνοιας εικασίας και πάλι από την αρχή ….. κολλημένη στο τζάμι του παραθύρου… ο ήχος του κινητού με τράβηξε λίγο πριν πνιγώ, η Μαίρη κάτι μου είπε…. έκλεισα τη συνομιλία μας και τότε από το βάθος άκουσα τη μικρή ξανθιά να σέρνει ως παιχνίδι από τα μαλλιά το τέρας και ήρεμα να μου δείχνει το νούμερο στο χώρο της ανάνηψης… ξανά πάρε …. είσαι η μόνη που έχει το δικαίωμα να γνωρίζει την αλήθεια όποια και αν είναι θα είναι αλήθεια… ξανά πάρε…

«Ταδε ταδοπούλου, σύζυγος του τάδε ταδόπουλου, πως πηγαίνει ; «Καλά»…. η μικρή ξανθιά ήταν πια δίπλα μου, και το τέρας εκεί δίπλα μας, «έχω την δυνατότητα να του μιλήσω σας παρακαλώ;» «ναι βεβαίως» … άνοιξαν οι ουρανοί καθώς άκουσα τη φωνή του, να μου μιλά να μου περιγράφει, διαύγεια, συναισθήματα, να μου δίνει οδηγίες….. φωτίσε ο κόσμος, αγγέλοι πιάσαν το τραγούδι …το τέρας έγινε λούτρινο … η Στελθ αγκάλιασε την μικρή ξανθιά … η μικρή έδωσε όλα τα δάκρυα, έγιναν διαμάντια καύσιμα και πήραν μπροστά οι μηχανές της Στελθ…

Και μετά και μετά ήρθε 8 το βράδυ και δεν κουνιόμουν για να μην με δουν και με διώξουν και μετά ήρθε εννέα το βράδυ και τον έφεραν στο δωμάτιο, και ενώθηκαν τα χείλη μας και ζεστάθηκε όλη η πλάση και μετά κούρνιασα στο χέρι του και μετά πήγε έντεκα το βράδυ … επέστρεψα σπίτι, και μετά Κυριακή πάλι ειδική άδεια και μετά επιστροφή στο σπίτι. Μετά ήταν Δευτέρα και γυρίσαμε μαζί στο σπίτι … να το λες σωστά Σσπίτι ….

Μετά πιάσαμε τη ζωή από εκεί που την είχαμε αφήσει, αρχίσαμε να την στρώνουμε αργά στους κανονικούς ρυθμούς,,,, άλλαξε ο χρόνος, 2021 …

και μετά ήρθε η πρώτη μέρα του χρόνου και με βοήθησε να φτιάξουμε ένα νοστιμότατο μπιφ γουελικτον … μαζί … το ακούς μαζί…

Ήθελα να σου τα φέρω όλα εδώ, να γράψω για κάθε τι ξεχωριστά. Τρόμαξα, τρόμαξα πάρα πολύ, έδωσα στον τρόμο σάρκα και οστά μέσα μου… είχα πολλά χρόνια να τρομάξω τόσο και να είναι τόσο παρανοϊκός ο φόβος που να μετατραπεί σε τέρας που ξέσκιζε κάθε λογική σκέψη …

Νομίζω πως πρέπει να αλλάξω τακτική να γράφω κάθε βράδυ, μόνο έτσι θα αιχμαλωτίζω όσα νιώθω …

γιατί μετά όλα πήραν τον δρόμο τους και πάλι… βόλτες, χιόνι,

ξεστόλισμα του σπιτιού, απαγόρευση της κυκλοφορίας μετά τις οκτώ το βράδυ. Επιστροφή στα μαθήματα του σχολείου… η Ζωή και η Μαρία σταμάτησαν έμεινα με 6 σποράκια και αυτό το Σάββατο έρχεται ένα νέο σποράκι … και ο άντρας της αδελφής μου κόλλησε covid στο Λονδίνο και μετά κόλλησε και η ανιψιά μου, όμως το περνούν ήρεμα για την ώρα … εύχομαι να μην κολλήσει η αδελφή μου… και μετά …

κοίτα να σε έφτασα στο τώρα …

Καληνύχτα Μορεάλη μου…

Το εκλέρ και η τούρτα του Νοεμβρίου

Και που λες χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου στις 21 Νοεμβρίου που είχα τη γιορτή μου αγοράσαμε εκλερ και μιλφέιγ… και με καφεδάκι για συντροφιά συζητήσαμε για να βρούμε που βρισκόμαστε. Την εμφάνιση της έκανε μια ανάγκη για εξομολόγηση, μπορώ να πω πως πόνεσε άλλα ήταν σαν ένα σάπιο δόντι που πονούσε και ξεριζώθηκε. Έμεινε μια μικρή τρυπούλα που άρχισε να αιμορραγεί, όμως όταν έχεις έναν άνθρωπο που σε λατρεύει, βρίσκει την δύναμη της ίασης μέσα του κατανοεί την αδυναμία αυτή της απόλυτης ίασης, αυτή της συγχώρεσης . Έτσι η γιορτή βρήκε το νόημα της και το εκλέρ την πραγματική γλύκα του.

Και βρέθηκε από μόνη της η δύναμη και στόλισα με χριστουγεννιάτικα παιχνίδια το σπίτι στις 27 Νοεμβρίου μια μέρα πριν τα γενέθλια του παλιού μου παλτού. Παρέα με μια φύση που είναι στη εποχή της εσωστρέφειας της. Άδειασαν τα δέντρα τα κλαδιά στέκουν αποφασισμένα με τις ρίζες τους δυνατές.

Η όμορφη αναγκαία εσωστρέφεια, που το μόνο που επιζητά είναι η εσωτερική δύναμη για να αντέξει την παγωνιά του χειμώνα και γιατί όχι να γελάσει με το παραμύθι του ηλεκτρισμού που πυρακτώνει μικρά ελάσματα για να ζεστάνει το βλέμμα. Δύο σειρές φωτάκια. Μια αγκαλιάζει την ψεύτικη γιρλάντα στην ξύλινη μπαλκονόπορτα και μια σειρά μπλέκεται στα κλαδιά ενός μικρού δέντρου στο υπνοδωμάτιο.

Αυτό το δεντράκι που όταν σβήνουν τα πορτατίφ μένει λαμπερό για να μας θυμίζει τα πρώτα Χριστούγεννα στη Μορεάλη αλλά και τα βράδια της παιδικής μας ηλικίας που μας αφήναν οι γονείς να μας παίρνει ο ύπνος στο πάτωμα δίπλα στη Φάτνη. Όσο ενθουσιασμένη και αν ήμουν τότε μικρούλα,, σήμερα που ζωγραφίζω όλη την εικόνα που έβλεπε η μαμά μου αισθάνομαι τους χτύπους της καρδιά της και το φωτεινό της κρυφό χαμόγελό της πραγματικό αστέρι στην κορυφή του δέντρου. Αχ μαμά… σκέφτομαι πως και τώρα που μας βλέπεις στο διπλό κρεββάτι με το παλιό μου παλτό δίπλα σε ρόλο «αρκουδάκι» να κοιτάζω τα φωτάκια και τα στολίδια του δέντρου το ίδιο χαμόγελο έχεις … και λάμπεις στο δικό σου γαλαξία. Ναι μίλησα με την Αγγελικούλα το Σάββατο το μεσημέρι Είχε κόψει την δική της τούρτα και με γέμισε με τα νέα της. Φυσικά ξέρεις μου έκανε και την σχετική πλάκα .. μα και εσύ πήγες και την γέννησες την ίδια μέρα με το παλιο μου παλτό … έτσι για να με τυραννούν … ή μήπως και τα καταφέρουν να με συγκεντρώσουν, σοβαρέψουν, συμμαζέψουν

Το «αρκουδάκι μου» μεγάλωσε, έσβησε με απόλυτο σεβασμό στο έθιμο, τα κεράκια που κοσμούσαν την νοστιμότατη τούρτα. Και το σύμπαν του το ανταπέδωσε. Λεπτά αργότερα και ενώ ετοιμαζόμασταν να τσακίσουμε τα δύο μοναδικά κομμάτια που κόψαμε από τη τούρτα …. νασου τα ανήψια μας Τρείς νεαρές γυναίκες σαν τα κρύα τα νερά σε βίντεο κλήση από την Ελλάδα ώρα 3 τα ξημερώματα εκεί!!!! Μια ώρα και … βίντεο κλήση να τις απολαμβάνουμε να μας λένε για τις σπουδές τους, τις μουσικές τους περιπλανήσεις άλλα και τα… γκομενικά τους. Κλείσαμε και η τούρτα σα να είχε μοιραστεί… δεν φάνταζε τόσο μεγάλη και ας έχει μείνει ακόμα στο ψυγείο.

…. εκείνο που θέλω να σου πω είναι πως νιώθω τη φύση να κρυφογελά. Κάτσε να έρθει το χιόνι και οι παγωμένες ξάστερες νύχτες και θα σου πω εγώ τι πάει να πει ψυχρή λάμψη δύνατης εσωστρέφειας. Έτσι την ακούω να ψιθυρίζει μέσα μου….

και εγώ το μόνο που βρίσκω τη δύναμη να της απαντήσω είναι, να μας αφήσει ήρεμους αυτά τα Χριστούγεννα χωρίς περιπέτειες, ας χιονίσει όσο θέλει, αυτό που θέλουμε εμείς είναι να περάσουμε στον νέο χρόνο χωρίς πόνους, πληγές, ράμματα τοξικά απόβλητα κοινωνίας και λαβωμένα φτερά αγγέλων.

Καληνύχτα Μορεάλη μου …