#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour

Αντι για τάμα Π.Π!

Στην αρχή σκέφτηκε να τους κάνει έκπληξη. Να μην πει σε κανέναν για το ταξίδι του στην Ελλάδα. Να χτυπήσει ξαφνικά την πόρτα του σπιτιού της αδελφής του! Για λίγες μέρες έφτιαχνε σενάρια πως και που θα δράσει μέχρι που έφτιαξε το τρομακτικό σενάριο να κατέβει στην Αθήνα κρυφά, να πηγαίνει στα σπίτια φίλων και συγγενών και όοοολοι να έχουν φύγει διακοπές!!!

Κρύος ιδρώτας !!!

‘Ετσι, δεν πέρασαν δύο μέρες και είχε επικοινωνήσει με όλους. Ευτυχώς, γιατί όντως κάποιοι είχαν κανονίσει τις διακοπές τους και ήταν λίγες οι κοινές μέρες για συνάντηση.

Το καλύτερο όμως, ήταν το σενάριο του πάρτι για την γιορτή του. Ήμερα 26 Ιουλίου, μέρος στο σπίτι της αδελφής του. Καλεσμένοι, όσοι μπορούσαν, συγγενείς, φίλοι από την πάλη, φίλοι από την δισκογραφία, και φίλοι δικοί μου.

Στην Αθήνα πια, τον παρακολουθούσα, να ψωνίζει με την αδελφή του και να οργανώνει τη γιορτή.  Πόσα άτομα θα έρθουν, τι θα έχει το μπουφέ από φαγητά, τα ποτά, ο χώρος οι καρέκλες η διακόσμηση,…. Προσπαθούσα να μην επέμβω πολύ, ήταν και το γόνατό μου που είχε αρχίσει να με πονά τρομερά.// ωωω ναι και φυσικά η μουσική. Η μουσική νέκταρ και η αμβροσία για το παλιό μου παλτό. Οι τρεις ανιψιές του με άριστες μουσικές γνώσεις Η Φιλιππία κιθάρα και φωνητικά, η Σήλια αρμόνιο και φωνητικά, η Ντόρα φωνητικά και ο Ανδρέας μπουζούκι! Live συγκρότημα στη γιορτή του!

Ο Τόλης έστησε τις καρέκλες τα μηχανήματα, η Τζίνα και τα κορίτσια επιμελήθηκαν το μπουφέ, εγώ τις πιατέλες με τα φρούτα… πυρετός την ημέρα της γιορτής του, μιας γιορτής που τα είχε όλα, ακόμα και αγωνία για το ποιοι τελικά θα έρθουν και αν θα κατορθώσουν να βρουν το σπίτι

Τριγυρνούσε το Παλιό μου Παλτό, χαμένο στη χαρά…δώρα, αδέλφια και ξαδέλφια να τον κάνουν περήφανο, φίλοι παλιοί συναδέλφοι από τότε που έκανε εκπομπές στον Antenna, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο γιος του Μιχάλη, ο καλύτερος του φίλος ο Βαγγέλης συναθλητής τότε στην πάλη! Κάπου εκεί και εγώ με τον φίλο μου, το λαμόγιο περιορισμένης ευθύνης, τον Δημήτρη και την οικογένεια, να σχολιάζουμε την χαρά του… και το άγχος του μήπως και παραμελήσει κάποιους από τους καλεσμένους.

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στον νονο μου! «Του αγοριού απέναντι»…

Ολα τα είχε το Πάρτι του, ακόμα και τον γείτονα, που από τις 11 κάλεσε την αστυνομία Το επιασαν τα παιδιά από την πάλη στο πιτσι πίτσι για να του εξηγήσουν το ιδιαίτερο της γιορτής ενός ξενιτεμένου  που είχε να έρθει δέκα χρόνια στην πατρίδα του. Ομολόγησε, φορώντας μόνο το σώβρακο του πως τηλεφώνησε στο τμήμα όχι γιατί δεν του άρεσαν τα τραγούδια και η ποιότητα του ήχου, άλλα γιατί δεν τον καλέσαμε!!!!

Ξέρεις κάτι; Είναι δική σου υποχρέωση να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες της βραδιάς. Εκείνη η βραδιά ήταν δική σου, όπως και όλες οι προηγούμενες, που η Σήλια, η Φιλιππία και ο Ανδρέας έκαναν πρόβες τραγούδια! Κάθε βράδυ ένα μικρό πάρτι, αγαπημένα τραγούδια με τις φωνές των κοριτσιών… σιγοτραγουδούσαμε και εμείς …μας συνέλαβαν (τι ψωνάρες είμαστε χαχα) δύο βραδιές πριν τη γιορτή. «Θείε το βασικό είναι να πιάνεις τον τόνο.. Τους είπαμε τα δύο τραγούδια που λέμε, στο αυτοκίνητο…. αααα θα τα πείτε και στο Πάρτι (τι ψωνάρες… μας άρεσε κατά βάθος η ιδέα)

Σε θυμάμαι αγχωμένο, όλοι να τρέχουν τελευταία στιγμή να ετοιμάσουν και να ετοιμαστούν. Απαίτησες έστω μια πρόβα με κιθάρα και μπουζούκι… κρυφά στο δωμάτιο της.. μια πρόβα και σου ήταν αρκετή …

Και τώρα θέλω να προσκαλέσω τον Νονό και την Νονά μου να τραγουδήσουν…

Από το χέρι, όπως πάντα … λίγο πριν βγούμε στο μπαλκόνι… «δεν έχω προλάβει λίγο να πιω», «ούτε και εγώ», «να το βάλουμε στα πόδια από την πόρτα εξόδου;»…. «τώρα είναι αργά» με φίλησες .. «εμείς», το έχουμε και σε βίντεο «για να σε εκδικηθώ» … όλα τα λεφτά το χαμόγελο της Σήλιας δίπλα μας να μας συνοδεύει με το αρμόνιο, αλλά και το Φιλιππάκι να μας προσέχει φρουρός κιθάρας  μην χάσουμε τον τόνο!

Η προσφορά να μας γράψει στίχους ο Γιάννης Δόξας και να αναλάβει την παραγωγή η Panik Records ήρθε με το που κατεβήκαμε από το…. μπαλκόνι… μαζί με τους επαίνους των φίλων μας και το γείτονα να φωνάζει «φτάνει πια έλεος σταματήστε» …. Ο Αλέξανδρος βέβαια, το αίμα μου, είπε το καλύτερο προς το τέλος της βραδιάς για τα μουσικά δικαιώματα.

«Γύρνα με στο χθες»… Φιλιππία με το μοναδικό συναίσθημα στη φωνή της  και η Ντόρα στο ρεφρέν ως soprano

Όλα τα είχε η γιορτή σου φέτος παλιό μου παλτό, ακόμα και το κουτσομπολιό μετά που φύγαν όλοι, με το τελευταίο σου  σ αγαπώ πριν κλείσουν τα ματακια σου, μικρό παιδί εξαντλημένο από την ένταση χαράς στο πάρτι του.

Κρυφό μου τάμα να είσαι πάντα ο πιο δυνατός για να με τραβάς να βγούμε στο μπαλκόνι …. στην υγεία σου 🙂

Η Αθήνα, Το Χωριό μας ΠΠ :)

Η Αθήνα το Χωριό μας,  κυρίως για το Παλιό μου Παλτό, είχε αλλάξει σε πολλούς τομείς. Αν εξαιρέσουμε τους δρόμους που του φάνηκαν σαν πιο μικροί, βρήκε τις συγκοινωνίες αρκετά αναβαθμισμένες, τους οδηγούς ταξί ενημερωμένους και ευγενικούς και τα εστιατόρια με πλούσιες μεγάλες μερίδες.

Έλαμπαν τα ματάκια του στην κάθε γωνία της πόλης μας βλέπεις ήταν δικές του και γεμάτες αναμνήσεις. Δεν ήταν πως δεν έβλεπε τις διάφορες αδυναμίες, όπως ας πούμε τους κάδους απορριμάτων που κυρίως τις βραδινές ώρες ήταν παραφορτωμένοι, ήταν η λαχτάρα του να γευτεί και πάλι ότι αγάπησαν όλες τους οι αισθήσεις.

Έτσι το συμπέρασμα είναι ένα. Το Χωριό μας είναι η ομορφότερη πόλη του κόσμου. Σου δίνει την δυνατότητα να παρακολουθήσεις θεάματα, συναυλίες, έχει πολλούς χώρους εστίασης για κάθε γούστο,έχει μαγαζιά. βιβλιοθήκες, πάρκα, πολλά πολλά μνημεία και μουσεία!!! Όμως πάνω από όλα, όπως συνηθίζει να λέει και το Παλιό μου Παλτό «έτσι και αλλιώς καμιά άλλη πόλη στο κόσμο δεν έχει Ακρόπολη!»

Όλα προσπαθήσαμε να τα κάνουμε στο χωριό μας. Και μπορώ να πω πως καταφέραμε αρκετά, αν και χαμένοι στα τόσα «θέλω»! Τρεις μέρες αφού έφτασε το παλιό μου παλτό πήγαμε και είδαμε «Το δικό μας σινεμά». (μέχρι τέλος Σεπτεμβρίου με πολύ καλές προσφορές στα εισιτήρια) Δεν το επιλέξαμε εμείς, η Χριστίνα από το Μόντρεαλ φίλη, βρεθήκαμε σε κοινή τροχιά Αθήνας και γιατί όχι, δεχτήκαμε την πρόσκληση να δούμε μαζί την παράσταση.

Αγαπημένο θέμα, αγαπημένα τραγούδια, και… πάνω από όλα… Καλοκαίρι, Ευελπίδων 4. Άλσος, ένας καλά κρυμμένος χώρος αναψυχής με την ψυχή του Οικονομίδη, αρχιτεκτονικό διαμαντάκι μέσα σε ένα αγαπημένο πάρκο Γνώρισε μεγάλες στιγμές διασκέδασης, και επαναλειτουργεί για να το ανακαλύψουν και οι νέοι κάτοικοι….

Χαιρόμασταν σα μικρά παιδιά την δύση του ήλιου που έβαφε μοναδικά τον Λυκαβηττό. Απαλό αεράκι συνόδευε την νύχτα… μια νύχτα με καρφιτσωμένο ένα φεγγάρι… «άμα δείτε το φεγγάρι» … Μπορούσες να κάνεις έτσι και έτσι το χέρι σου και να το αρπάξεις. Η μικρή Ξανθιά θεά όμως το έβλεπε να χουχουλιάζει χαρούμενο στα μάτια του. Ενθουσιασμένο το Παλιό μου παλτό με την σκηνική εκτέλεση και ευρυθμία του μιούζικαλ.

Η Αθήνα αργά αλλά μεθοδικά είχε αρχίσει να μας γοητεύει ως μια ξελογιάστρα έμπειρη και πανέμορφη αρχόντισσα αλλά και πόρνη.

Χαμογελώ με τα κουνήματα της. Ναι βιώσαμε και σεισμό αλλά με μια μέθοδο που δεν γνωρίζαμε.  Έντονες συνεχείς γρήγορες ταλαντώσεις μέσα στον ανελκυστήρα του ραδιοφωνικού σταθμού Kiss Fm. «Που σας πέτυχε ο σεισμος;» «Σε ανελκυστήρα» απαντούσαμε, και μετά προσθέταμε. «δεν καταλάβαμε ότι ήταν σεισμός. Νομίζαμε κάτι είχε πάθει το ανσασερ! Βγήκαμε στον όροφο μέσα στην καλή χαρά. Μας φάνηκε παράξενο, που τόσα αγαπημένα πρόσωπα, αν και στην είσοδο σαν μεγάλη υποδοχή. δεν μας έδιναν καμιά σημασία!» Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι έψαχναν να βρουν την έκταση των ζημιών, εμείς πάλι … απαθείς … καθόμασταν στο καναπέ του γραφείου του φίλου μας και ιδιοκτήτη … και μονολογούσαμε κρυφά  «ας το καλό μέρα που αποφάσισε να έρθει ο εγκέλαδος!! Μας πήρε όλη τη δόξα»… Κάποια στιγμή βέβαια τις πήραμε τις αγκαλιές μας «Βρε παιδιά πόσα χρόνια, ήρθατε και προκαλέσατε σεισμό» και να τα φιλιά και οι αγκαλιές.

Το αποκορύφωμα όμως της ηδονής που μας πρόσφερε το Χωριό μας ήταν… το «Μουσείο της Ακρόπολης».

Ξεκινήσαμε γεμάτοι ενδιαφέρον. Περπατούσαμε από την στάση του Μετρό την Διονυσίου Αρεοπαγίτου και η ψυχή μας φτερούγιζε σε κάθε βήμα. Η μαγεία του Φωτός στο ιερό Βράχο, το ερωτικό  παιχνίδι του ναού  με το ήλιο ήταν συναρπαστικό.  Σε αυτό το σημείο να καταγράψω πως το Παλιό μου Παλτό είχε ένα σωρό πανέμορφες φωτογραφίες που είχε τραβήξει με δημοσιογραφική και καλλιτεχνική επιδεξιότητα. Σκοπός του να κάνει ένα αφιέρωμα στο μπλογκ του που θα έκοβε την ανάσα του αναγνώστη…  λίγες μέρες αργότερα του έκλεψαν το κινητό στον ηλεκτρικό της Ομονοίας  και έχασε όλες τις φωτογραφικές του αναμνήσεις… σσσ αποφεύγαμε να το συζητήσουμε μπροστά του πως δεν είχε πια κινητό τηλέφωνο … μόνο ψιθυρίζαμε, δείχνοντάς  τον με το δάκτυλό μας  (κανονικό μπουλιν χαχα)

Μπήκαμε στο Μουσείο με κομμένη την ανάσα! Ένα αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, τεχνολογικά άψογα εξοπλισμένο, ανθρώπινο δυναμικό υψηλού μορφωτικού επιπέδου, βουτηγμένο στην ευγένεια και στην υπερηφάνεια. Η αδυναμία για να περιγράψω, έρχεεται από την αίσθηση πληρότητας που με συνεπήρε σε αυτή την επίσκεψη.  Περπατούσαμε στους ορόφους και νιώθαμε όλο αυτό τον πλούτο της τέχνης να μας ταξιδεύει τόσο απλόχερα, τόσο ελεύθερα στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Τα γλυπτά τα αγάλματα μας μιλούσαν λουσμένα στο φως … «βλέπεις δεν έχω προστατευτικά, πλησίασε με όσο θέλεις, νιώσε τη σμιλευμένη ύλη, αφουγκράσου την αρχαία μου αθάνατη ψυχή! Είμαι ζωντανό ! Άγγιξε με !!» ποιος να τολμήσει να αγγίξει ; Ευλαβικά όλοι οι τουρίστες, λες και προσκυνούσαν !!! Πως τολμούν κάποιοι να κρατούν ακόμη τα κλεμμένα!!!

Σκέφτομαι τον πόνο της Καρυάτιδας μόνη αλυσοδεμένη σε ένα μπουντρούμι που το ονομάζουν μουσείο μαζί με όλα  κλεμμένα κομματιασμένα κομμάτια του Παρθενώνα, αμύθητης αξίας… Να τα φέρετε πίσω , στο Μουσείο της Ακρόπολης, στο ιερό φως του Ναού,  στον Πολιτισμό υπάρχουν οι θέσεις τους … συνθέτουν το θαύμα

logo

Με έπιασε ένα τεράστιο Γιατί …

Άσχετο αλλά παρασύρομαι… πρόσφατα διάβαζα την Ιστορία της αρπαγής της Αφροδίτης της Μήλου, πόσοι νησιώτες σκοτώθηκαν στην προσπάθεια τους να μην φύγει από το νησί … πόσοι σκοτώθηκαν στον Πειραιά για να μην φύγει από την χώρα της… Σκορπισμένα στο κόσμο, άψυχα γυρεύουν την Ψυχή τους στο τόπο που γεννήθηκαν!

Δεν γράφω άλλα… Μόνο μια φορά αν πάει κάποιος στο Μουσείο της Ακρόπολης και κάτσει για λίγο να ξαποστάσει θα καταλάβει…

Ο ιερός βράχος εκεί, λουσμένος πάντα στο Φως σε κάθε μας βήμα να μας προσέχει!

Ακόμα και το  γεύμα στο εστιατόριο θα μας μείνει αξέχαστο…Αυτή δεν είναι μια καλή φωτογραφία, γενικά είχα αφήσει το παλιο μου παλτό να βγάζει φωτογραφίες… σσσσσ … Θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια της θέας, των ελληνικών γεύσεων με υλικά από κάθε γωνιά της Ελλάδας… Ξεδιψάσαμε εκεί …πραγματικά Ξεδιψάσαμε !!!

Από τους τελευταίους μας σταθμούς ήταν το Μάτι. Ο Βαγγέλης και η Τούλα είχαν εξοχικό εκεί. Το ίδιο και η μαμά και ο Μπαμπάς της Τούλας. Αφιερώσαμε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Γεμάτα τα μαγαζιά στον παραλιακό δρόμο, το βράδυ του Σαββάτου. Η παρέα, οι καυτές συζητήσεις, η φρέσκια μαρίδα και σαρδέλα, το λαχταριστό ψωμάκι, τα κολοκυθάκια, το ουζάκι, … Όλα μια ανάσα από το κύμα της θάλασσας  Η θάλασσα που επέζησε. Αυτή που πάντα θα είναι πιο δυνατή από τη φωτιά πιστή στον κύκλο της ζωής. Στο Μάτι ευχαριστηθήκαμε ύπνο. Ανοιχτά όλα τα παράθυρα, προστατευμένα από σήτα για τα κουνούπια… καμένη σιωπή γύρω … και εγώ εκεί στο χαβά μου … ευτυχισμένη που κοιμόμουν σε διπλό κρεβάτι με το παλιό μου παλτό.

Στο Μάτι δεν ευχαριστήθηκα μπάνιο στη θάλασσα. Δεν μπορώ να πω την Κυριακή το μεσημεράκι το μοχίτο μου ήταν τέλειο στο μπιτσ μπαρ με τα μπιτάτα γιο σονκς, γουοναμπι κατάσταση…. και σχεδόν αφιλόξενη θάλασσα.

Βέβαια στο σπίτι μετά ευχαριστηθήκαμε παρέα, ψητούς μεζέδες και μπύρα…Οι κάτοικοι στο Μάτι έχουν επιτακτική την ανάγκη να δείξουν στους επισκέπτες τα καμένα σπίτια τους, του μαύρους λεκέδες καμμένων αυτοκινήτων και ανθρώπων στην άσφαλτο  … Σου τα δείχνουν και περιμένουν το δάκρυ σου μιας και για εκείνους φαίνεται πως έχουν στερέψει τα δάκρυα…

Τρεις εβδομάδες μείναμε με το παλιό μου παλτό στο Χωριό μας, ανακαλύπτοντας από την αρχή όλες τις αγαπημένες μας γωνιές, τα καφέ στο Μαρούσι, στη Γλυφάδα, στο Παγκράτι με την Ρούλα και τον Αλέξανδρο (μένουν Λονδίνο μόνιμα πια) συγγενείς στην Παλλήνη, επισκέψεις σε δισκογραφικές εταιρείες, το βιασμό του κλεμμένου… σσσσ ….

Ο στάση μας στον οικογενειακό τάφο του παππού του, για ένα τσιγαράκι παρέα με τις φωτογραφίες των γονιών του μας κράτησε για λίγα λεπτά στη σιωπή… με το παλιό μου παλτό δεν μιλάμε για το θάνατο, μόνο κρατιόμαστε χέρι χέρι και αναπολούμε…   Το μικρό εκκλησάκι φιλοξένησε το κεράκι μας …

αυτάααα

Καληνύχτα παλιό μου παλτό 🙂

 

Η συμπυκνωμένη αγάπη Π.Π :)

Είχα πολλά χρόνια να νιώσω το Παλιό μου Παλτό να με έχει γραμμένη και εγώ ευτυχισμένη να το διασκεδάζω τόσο μα τόσο πολύ.

Ας το πιάσω από την αρχή …

Όσο καιρό στις διακοπές μου μας χώριζαν τα οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, τον ένιωθα μόνο, με τον εκνευρισμό του να μας πνίγει.  Τσακωνόμασταν συχνά από το τηλέφωνο… Ήθελε τόσο πολύ αυτό το ταξίδι, που φοβόνταν μήπως συμβεί κάτι και ακυρωθεί!

Την προηγούμενη της απογείωσης άκουγα την καρδιά του να χτυπά στην Αθήνα από το Μόντρεαλ. Κοιμήθηκα στο καλύτερο του φίλο.  Πρωί πρωί πήγαμε στο «Ελ Βενιζέλος»…. τι να γράψω … Η αδελφή του, τα τρία της παιδιά, ο φίλος του, έτρεμαν τα κορμιά τους από την αγωνία.  Νάτος, ο νονός νάτος … πρώτη τον διέκρινε μέσα στο πλήθος το Σηλιάκι μας! … αγκαλιές βουτηγμένες στην συγκίνηση!!!

Παιδιά!!!! (?) Ολόκληρες γυναίκες οι ανιψιές μας … . Δέκα χρόνια είναι αυτά! Ζαλισμένος από την πτήση, τη χαρά, δεν νομίζω πως η λογική του προλάβαινε να καταγράψει! Ίσα ίσα που του έκλεψα μια αγκαλιά και ένα φιλί. Τα μάτια του μου τα είπαν όλα. Χαμένο βλέμμα που δεν πιστεύει…

Πρώτος σταθμός η οικογένεια του. Αδέλφια, ανιψιές, το εννιάχρονο ανίψι που αγκάλιαζε για πρώτη φορά. Η μέρα πέρασε σα νεράκι που ξεχνά τους δείκτες του ρολογιού και κυλά σε άλλους χρόνους.

Ξαπλωμένοι πια το πρώτο βράδυ- (ξημερώματα για την ακρίβεια) εγώ στο μονό κρεββάτι και εκείνος στο πάτωμα στρωματσάδα, ανταλλάξαμε αυτό το «δεν το πιστεύω» της πρώτης μέρας με καταγραφή των βασικών αλλαγών.. Ακολούθησαν και άλλα τέτοια βράδια

Πρώτη φορά ένιωσα τον τρόπο που εισπράττεις στη ζωή, την αγάπη που κάποτε έχεις δώσει σε ανίψια. Φεύγοντας αφήσαμε την βαφτιστήρα και τις δύο ανιψιές, στις ηλικίες 14, 11 και 10 χρονών. Όμως από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους μας γνώρισαν ως το παιχνίδι τους. Παίζαμε, γελούσαμε, γελούσαμε και παίζαμε μαζί τους…

Αποτέλεσμα…

η Σήλια η Ντόρα και η Φιλιππία υποδέχτηκαν το θείο τους μετά από 10 χρόνια σαν μελισσούλες δίπλα του. Τρύπωσαν στην αγκαλιά του λες και δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα. Νεαρές γυναίκες που άνοιξαν το σεντούκι με τα παιδικά τους παιχνίδια και βρήκαν το αγαπημένο τους αρκουδάκι.  Για μας ήταν τεράστια η διαφορά που αντικρίζαμε. Για εκείνα ήταν «σε αναγνωρίζω, είσαι δικό μου- δικό μου, είσαι αγαπημένη μου παιδική γέψη»… Η περιποίηση, η αγάπη, σεβασμός, η φροντίδα τους δεν είχε όρια. Δεν μας άφηναν από τα μάτια τους, η επιθυμία μας πριν εκφρασθεί είχε πραγματοποιηθεί!!!

Εντυπωσιασμένοι, όχι μόνο γιατί η Σήλια τελειώνει αρχιτεκτονική, η Ντόρα σπουδάζει χημικός, και η Φιλιππία πολιτικές επιστήμες, ούτε για τις γνώσεις στους στη κλασσική μουσική, πιάνο, βιολί κιθάρα, ούτε για τα αγόρια τους (οι δύο πρώτες) ούτε καν για την εξωτερική τους ομορφιά, πραγματικά ιέρειες …αλλά … από την λάμψη του χαρακτήρα τους  που μας γέμιζε υπερηφάνεια !!!

Είναι τόσα μα τόσα …

, μα να είναι και πως Σήλια ανακάλυπτε  πως της αρέσει ακριβώς για τον ίδιο λόγο το τραγούδι που αρέσει και σε μένα (το λαδάκι που της έβαλα από τη μέση και κάτω) και πως τα χέρια τα δάκτυλα οι κινήσεις έχουν το ίδιο γονίδιο με το Παλιό μου παλτό.

μα είναι και πως η Ντόρα χαϊδεψε απαλά απαλά και πάλι τις βλεφαρίδες μου, και πως έκλεβε το θείο της βόλτα μέχρι το περίπτερο. Τον ξεμονάχιαζε αυτή στο τιμόνι εκείνος συνοδηγός…

μα είναι και πως η Φιλιππία, το άγριο θηλυκό της οικογένειας, μέλωνε όταν μου μιλούσε και έπαιζε το παιδί μου και πως στον θείο της ντόμπρα και κοφτά του έδινε το πράσινο φως, «θείε θα τραγουδήσεις, είσαι σωστός, πιάνεις τον τόνο»!!!

Έλιωσε … χύθηκε στα πατώματα, μέλωσε όσο ποτέ το παλιο μου παλτό .. και αυτό από την πρώτη στιγμή στο αεροδρόμιο .. τι να λέω αν δεν τα πει ο ίδιος… Θα γράψω όμως για το Πάρτι … ναι γι αυτό θα γράψω ξεχωριστά.

Και μένει ο Θανασάκης. Ο μικρός που δεν … και που τώρα έπρεπε να… και όμως … είχε όλο αυτό τον ενθουσιασμό στη ματιά του, να μας γνωρίσει επιτέλους!!! Να παίξει μαζί μας, να μας δείξει πόσο έξυπνος είναι, πόσες γνώσεις έχει. Έτοιμος να κάνει τα πάντα για να μας ενθουσιάσει και να μας κλέψει μόνο για εκείνον, κτητικός, με ένα μόνιμο άγχος να είναι το καλύτερο παιδί … και παίξαμε και uno και έπαιξε με το θείο του το «πόλεις του κόσμου» και μας αιφνιδίασε με το ταλέντο του στις μαθηματικές πράξεις (τολμώ να πω φαινόμενο) …

Και μπορεί να ήταν τόσα και άλλα τόσα που έκανε για να μας κερδίσει αλλά ήταν και αυτή η εικόνα, η μοναδική εικόνα να κοιμάται κατάκοπος στην αγκαλιά του πατέρα του και αδελφού του Παλιού μου παλτού…

Ήταν τελικά η εκπληκτική δουλειά που έκαναν τα αδέλφια του. Φρόντισαν με ιδιαίτερη επιδεξιότητα γονιού, να περάσουν στην ανατροφή ανάμεσα σε άλλα και την αγάπη προς τον αδελφό τους … στα ανίψια του παλιού μου παλτού! Συσσωρευμένη, συμπυκνωμένη αγάπη

Τα αδέλφια του παλιού μου παλτού εξελίχθηκαν στους καλύτερους γονείς του κόσμου όλου! Αυτό ήταν το πουπουλένιο μαξιλάρι που νανούρισε την πρώτη νύχτα το παλιό μου παλτό

Καληνύχτα Παλιό μου Παλτό

 

Η «όμορφη γη» σε Περίπτερους Ναούς και ερωδιούς.

Φυσικά και οι αναμνήσεις των διακοπών  στην Ελλάδα δεν έχουν τελειώσει, έχω ακόμη να μεταφέρω αρκετά στην καληνύχτα μου.

Ο Αύγουστος πέρασε γρήγορα  στο Μόντρεαλ, όλο το καλοκαίρι πέρασε γρήγορα. Ήθελα να κάνω και άλλα όμως ήδη έχω μαζέψει ένα σωρό. Παραγεμισμένο, χοντρό πορτοφόλι με ένα σωρό φωτογραφίες, είμαι πλούσια. Θέε μου πόσο πλούσια είμαι …

Το παλιό παλτό είναι ο ένας Πειρατής, που του αρέσει να βγάζει το χρυσάφι του και να το λιάζει. Χώνεται λοιπόν σε χάρτες και με κάθε ευκαιρία όλο και κάπου πάμε να κουρσέψουμε !

Terrebonne όπως ίσως λέμε «Όμορφη γη»

Η έκπληξη του τοπίου ήταν απίστευτη. Ότι ακριβώς είχαμε ανάγκη καθρεφτίστηκε στα διάπλατα μάτια μας, η Φύση είχε μεγάλα κέφια και μαζί με την Τύχη αποφάσισαν να μας κάνουν δώρο..

Ηταν λέει μια φορά και έναν καιρό η Μασόν …και είχε ένα σπίτι που τώρα είναι πανεπιστήμιο ….

και να ο κήπος της Μασόν, όπου έδινε τις καλοκαιρινές τις δεξιώσεις… τώρα είναι πάρκο

Ενας… Περίπτερος Ναός

Δύο…

Τρείς…. Τρεις δικοί μου όλο δικοί μου περίπτεροι ναοί που σφραγίστηκαν με το φιλί του στα χείλι μου. Τρία φιλιά που έστειλαν το σήμα στο Σύμπαν πως είναι δικοί μου δικοί μου πια ναοί. Τους κούρσεψε για χάρη μου και μόνο

Κάτσαμε στο παγκάκι, ο πίδακας νερού μας τραγουδούσε  όνειρα και σχέδια..

και ο γλάρος πολυλογούσε, μας γέμιζε με πληροφορίες, για να εξερευνήσουμε και την άλλη πλευρά. Αυτό απέναντι πάνω στην γέφυρα είναι βιβλιοθήκη και συνεδριακό κέντρο, ένα μικρό νησί, ένα φράγμα, , μια γέφυρα… τόσες πληροφορίες ….

Για να πω την αλήθεια, στουρνάρι πέρασα τη γέφυρα τούβλο γύρισα. Μόνο την ομορφιά κράτησα ως πληροφορία στο πήγαινε-

έλα….

α ναι …ενδιάμεσα κάτσαμε και σε ένα μπιστρό, Ωραία μουσική, ωραία θέα με το νερό από το φράγμα να αιχμαλωτίζει το φως, ωραίο πότο να ευθυμεί το σώμα, ωραία και η γκαρσόνα να την ερωτευθεί το παλιό μου παλτό!

Ενα τελευταίο δώρο πριν φύγουμε. Ο κύριος Ερωδιός Γεφυρόπουλος, ψυχρός στην παρουσία των ανθρώπων, ήρεμος, τσιμπολογούσε κανένα ψάρι, ελεύθερος, αποχαιρετούσε τον ήλιο και ξεκινούσε μόνο για μένα μια μικρή διάλεξη περί της ύπαρξης…

«Όπως βλέπεις γαλανομάτα μου έχω μακριά πόδια και ράμφος που με βοηθούν πολύ, αφού ζω, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε περιοχές με ρηχά νερά. Θα με βρεις δηλαδή κοντά σε ποτάμια, λίμνες, έλη, δέλτα, θάλασσα, σε υγρά λιβάδια και υγρές καλλιέργειες. Είμαι σαρκοφάγος, τρέφομαι κυρίως με ψάρια. Εντάξει, κάποιοι από μας τρώμε έντομα,  ασπόνδυλα, αμφίβια και μικρά ερπετά. Όταν κυνηγώ χρησιμοποιώ την πολύ καλή όραση μου και γρήγορη κίνηση του λαιμού μου Να έτσι!! Όταν πετώ εναλλάσσω το χτύπημα των φτερών με στιγμές αιώρησης και έχω το λαιμό μου μαζεμένο σε σχήμα S και τα πόδια τεντωμένα. Τώρα δεν έχω κάποιο λόγο να πετάξω για να σου δείξω με παράδειγμα!

Να ξέρεις με λίγες εξαιρέσεις ζούμε και φωλιάζουμε σε αποικίες, χρησιμοποιούμε κυρίως τα δέντρα ή την πυκνή βλάστηση κοντά στο νερό. Δημιουργούμε μονογαμικά ζευγάρια την περίοδο της αναπαραγωγής και στην ανατροφή των μικρών συμμετέχουν και οι δύο γονείς.

Τα είδη που ζουν στις εύκρατες περιοχές είναι μεταναστευτικά. Είμαστε κοσμοπολίτικη οικογένεια και μπορείς να μας συναντήσεις παντού εκτός από την Ανταρκτική, την Αρκτική και σε μεγάλο υψόμετρο στα βουνά. 

Αν πάλι με δεις στο όνειρό σου να ξέρεις  πως αντιπροσωπεύω την αυτονομία, την σταθερότητα και την σχολαστικότητα. Θα αποκτήσεις μεγάλη επιτυχία μέσα από τις προσπάθειές σου. Εναλλακτικά σου δείχνω την ικανότητά σου να ερευνάς και να επεξεργάζεσαι το υποσυνείδητό σου.»

Στο αυτοκίνητο στην επιστροφή ξεχειλίζαμε από χαρά!

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σημείωση: η φωτογραφία μέσα από το Περίπτερο Ναό είναι του παλιού μου παλτού…