…και στα 40 σε αγαπώ!

Περνούν τα χρόνια που είμαστε μαζί, σαράντα κλείσαμε χθες. Προσπαθώ να ξαναγυρίσω στα 15 πρώτα χρόνια της ζωής μου πριν σε γνωρίσω, νιώθω την ύπαρξή σου ακόμα και εκεί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ίσως να είναι ο στίχος «ο κόσμος φτιάχτηκε για να σε συναντήσω», έτσι και εμείς γεννηθήκαμε με την εντολή να συναντηθούμε… για να με αναβαθμίσεις σε καλύτερο άνθρωπο

Δεν θυμάμαι αν υπήρξαν προηγούμενες ζωές μου, δεν γνωρίζω αν θα υπάρξουν επόμενες, πάντως στην παρούσα είσαι η αναπνοή, στις σκέψεις μου, στις πράξεις, στον ύπνο μου, στις αισθήσεις μου, στις αταξίες μου, σε κάθε μου προσπάθεια, επίτευγμα, αποδοχή, απόρριψη, είσαι η πληροφορία της ψυχής μου..

Επειδή έχουμε ζωή ακόμα μπροστά μας , δεν καταγράφω κάτι άλλο σήμερα… χθες ξυπνήσαμε μαζί, έφτιαξες όπως κάθε μέρα πρωινό, με πήγες όπως κάθε Σάββατο σχολείο, ανταλλάξαμε ερωτικά μηνύματα, στο σχόλασμα με περίμενες στην πόρτα, ψωνίσαμε καλούδια, έφτιαξα τορτελίνια φούρνου, έφτιαξες σούπα μανιταριών, ήπιαμε κρασί, ψηφίσαμε το καλύτερο μας σεξ, την καλύτερη μας εκδρομή, θυμηθήκαμε, γελάσαμε, διάλεξες μια φωτογραφία μας για δημοσίευση (ευτυχώς όχι από την γυμνή μας φωτογράφιση χαχα), φάγαμε σοκολατάκια στο κρεββάτι, κοιμήθηκα στην αγκαλιά σου…. μου έβγαλες τα γυαλάκια πρεσβυωπίας καθώς ροχάλιζα… ρουτίνα γεμάτη έρωτα, αγάπη που κάθε φορά που αλλάζουμε πλευρό ψιθυρίζει σε αγαπώ, ενώνει τα χείλη, χαϊδεύει και σκεπάζει την σάρκα …

Αυτό τον καιρό το παλιό μου παλτό χτυπιέται με αυτό το τραγούδι!!!

 

 

Νέο Άρθρο :)

Νέο Άρθρο Νέος Χρόνος. Άγραφο λευκό χαρτί. Δεν θέλω να ξεγελαστώ. Το DNA του χαρτιού έχει προκαθοριστεί, από τις προηγούμενες χρονιές. Ξεκινώ με κάποια δεδομένα, καταστάσεις που δεν μπορούν να αλλάξουν. Σίγουρα μπορεί να βελτιωθεί η ποιότητα όμως του μελανιού, η ωριμότητα λόγου, οι στόχοι, η πνοή των ονείρων… και μια ακούραστη πένα …

Αλλαγή του χρόνου, μαζί, σε πιάνει νοσταλγία, προσπαθώ να σε κρατήσω να μην μου κατρακυλήσεις στο χθες από τις σπρωξιές που δίνει το σήμερα. Πρώτη είδηση,  από το μοναδικό πνευματικό μας παιδί. Η Σήλια είπε Ναι στην πρόταση γάμου που της έκανε ο Ανδρέας! Διάλεξε να το ανακοινώσει πρώτα σε μας … Περίμενε να αλλάξει ο χρόνος και στη Μορεάλη,  για να μας δώσει την χαρά της πρώτης χαρμόσυνης είδησης.

Το χθες άρχισε να ψιθυρίζει όλα όσα στερείσαι εδώ, το σήμερα σου έβγαζε τη γλώσσα και…και ο νέος χρόνος; Ο νέος χρόνος πένα που ζητά την δύναμη σου να την βουτήξεις στο μελάνι …

Ένιωσα την ψυχική σου κούραση(ασθένειες, οικονομικές πιέσεις, κοινωνικές και επαγγελματικές συναναστροφές, ξενιτειά), να αφουγκράζεται τις προσπάθειες μου για να την ταΐσω, να αναζητά το φιλί μου για να ξεδιψάσει και την αγκαλιά μου για να κουρνιάσει… γύρω γύρω σου μαύροι εφιάλτες μα η νύχτα σου έφτιαχνε πολλές πολλές νιφάδες … το μυαλό σου αρνήθηκε πεισματικά την λήθη Μορφέα…και σαν ξημέρωσε, πρώτη μέρα του χρόνου, γλίστρησες από το κρεββάτι, μικρό παιδί που βλέπει για πρώτη φορά χιόνι … η διέξοδός σου, η έμπνευση σου… καφές στο θερμός, τέσσερις ρόδες, και η αυτοσυγκέντρωση του μονομάχου…

 

Η πρώτη ημέρα της νέας δεκαετίας είναι άσπρη! Άσπρη μέρα. Γαλήνια, αγνή, περιμένει όπως ο καμβάς, να απλώσουμε πάνω της τα χρώματά μας: Αισιοδοξία, αγάπη, δύναμη ψυχής, φιλία, συντροφικότητα, κατανόηση, ανιδιοτέλεια, καλοσύνη. Ας δημιουργήσουμε έναν καλύτερο και ομορφότερο κόσμο.

Π.Π.

Επέστρεψες με ένα σωρό μικρούς καθρέφτες του θησαυρού σου…

Ένα παιδί που αναζητά το χρώμα..

.

Ένας μικρός δημιουργός στο πρώτο του άγαλμα

Ένας έφηβος που διασκεδάζει τις απαγορεύσεις

Ένας ερωτευμένος που αναγνωρίζει τη μορφή της παντού

Ένας διαβάτης της ζωής που ξαποσταίνει

Ένας ενημερωμένος ονειροπόλος

… Σε φωτογραφίζω μέσα από τις φωτογραφίες σου, για να θυμάσαι πόσο ξεχωριστή, άριστη ποιότητα χαρτιού είσαι 🙂

Βάζω την πένα, βάζεις το μελάνι;

Ξόρκι με μέτωπα ενωμένα :)

Μόνο μη μου πάθεις κάτι… εσύ να μην μου πάθεις κάτι….Το Εσύ γίνεται κοινώς παρανομαστής του εμείς….

Δευτέρα πριν την Παρασκευή. Προετοιμασία, γέμισε του Σαββάτου και της Κυριακής προμήθειες η φωλιά μας. Όλα μαζί στροβιλίζονται αυτή την εβδομάδα, σακίδιο,  ραντεβού, γενέθλια, καθαρτικό, επέμβαση… κάποιοι ιστοί αράχνης στο σπίτι, οι καθρέφτες φιγουράρουν τις μουτζούρες τους με το φως. Η Στελθ μαζεύει διαμάντια για καύσιμα, η γκρινιάρα όλο σκόνες βλέπει χωρίς να καθαρίζει, η μικρή ξανθιά σκέφτεται τι παιχνίδι θα βάλει στο σάκο και αν θα στολίσει από τώρα και πως έχει και τους ελέγχους για τα σποράκια, η παστέλ απολαμβάνει την ηρεμία στο αίμα περιόδου,…τις αφήνω στην τρέλα τους…  όταν ενώνονται τα κούτελα μας η δύναμη τα νικά όλα …

Συλλέγω τα υλικά για το ξόρκι…

Ο,τι  συμβεί 

μαζί στο ραντεβού του 

ό,τι συμβεί

μαζί στη γέννηση του

λόγια πηγαίνουμε 

μαθηματικά αντιστοιχούμε

σε τόξο κύκλου 

όλες οι προθέσεις στο βαίνω της Παρασκευής

επέμβασης ταξίδι ό,τι συμβεί

τα μέτωπα μας ενωμένα

 

 

#greeksofmontreal Π.Π. :)

 

Αρκετά συχνά το παλιό μου παλτό, λίγο πριν κοιμηθώ μου σκαρώνει παραμύθια και μου τα αφηγείται με πάρα πολύ σοβαρό ύφος. Η φαντασία του μπορεί να μην έχει τον ρομαντισμό της Παστέλ φίλης μου, είναι όμως πλούσια και το κυριότερο … και το κυριότερο είναι ο μόνος που έχει την εξπιριότητα να κάνει τη Στελθ να ξεκαρδίζεται στα γέλια!!

Πριν από λίγους μήνες είχε έμπνευση και κάπου σκάρωσε μια γραπτή ιστορία… την φέρνω εδώ στην χαρτόκουτα σσσ … παμε …

«Από καιρό θέλω να γράψω την ιστορία του Πήτερ (Παναγιώτης) και των αδελφών του, Πήτερ (Πέτρος) και Τέρρυ. Τα τρία αδέλφια ήρθαν διαδοχικά από την Ελλάδα στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του ’70.
Ο Πήτερ (Παναγιώτης), που έφτασε πρώτος, βρήκε αμέσως δουλειά, ως ρουφατζής. Είχε ήδη μεγάλη εξπιριότητα από την Ελλάδα και ο κλάδος του κονστράξιου τον πήρε αμέσως.
Ο έτερος Πήτερ (Πέτρος) ήρθε ένα χρόνο αργότερα. Μουβάρισαν σε ένα κτίριο με πολλά απαρτίματα και ελεβέτα, για να μείνουν μαζί μέχρι να ορθοποδήσει και ο δεύτερος αδελφός. Δυστυχώς, ο δεύτερος αδελφός δεν ήταν τόσο άξιος όσο ο πρώτος. Αρχικά, δούλεψε ως ντεπανερατζής, αλλά δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον Κορεάτη ιδιοκτήτη και τα παράτησε. Μετά από πολύ κόπο, κατάφερε να βρει δουλειά, ως αβγουλάς, σε μια πιζζέρια που άνοιγε από νωρίς το πρωί και πρόσφερε πρωινό. Όμως ποτέ δεν κατάφερε να αγοράσει κάρο και έτσι χρησιμοποιούσε μπάσια και ζορίζονταν πολύ ειδικά στα μεγάλα μπιλοζίρια Στην ίδια επιχείρηση δούλευε και η Τίνα, ως κασιέρα. Ο Πήτερ (Πέτρος) προσπάθησε να δημιουργήσει σχέση μαζί της, αλλά η Τίνα τον απέφευγε. Δεν ήθελε να μπλέξει με έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν. Δεν είχε άδικο. Ο Πήτερ (Πέτρος) απέφευγε να πληρώνει συστηματικά τα τάξες, ενώ τα ανεξόφλητα μπίλια μαζεύονταν σε στοίβες.

Ο Τέρρυ, ο μικρότερος αδελφός, ήρθε τρία χρόνια αργότερα, μετά τις σπουδές του στη νομική, τις οποίες κατά ένα μεγάλο μέρος είχε πληρώσει ο Πήτερ (Παναγιώτης), στέλνοντας του λεφτά στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Τέρρυ δεν θα αντιμετώπιζε πρόβλημα επιβίωσης στην πατρίδα. Ήταν λίγο πριν από τη δεκαετία του ’80. Η οικονομία άνθιζε. Εκείνος, όμως, ήθελε να είναι κοντά στα αδέλφια του, αφού είχαν μείνει από μικροί, ορφανοί.
Ο Τέρρυ έμεινε αρχικά μαζί με τα αδέλφια του στο ίδιο απάρτιμα. Ήταν αρκετά ευρύχωρο. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) τα είχε προβλέψει όλα. Είχα αγοράσει δικά του  μασίνια  ακόμα και στόβα και  μια μεγάλη φρίζα. Μέχρι και ερκοντίσιο είχε τοποθετήσει σε κάθε δωμάτιο.
Ο Τέρρυ βρήκε δουλειά ως ασκούμενος δικηγόρος σε ένα μεγάλο κορπορέσιο, από τις πιο γνωστές δικηγορικές φίρμες στο Μοντρεαλ. Του είχαν αναθέσει θέματα ιμιγκρεσίου. Αναλάμβανε το σουτάρισμα  επιχειρήσεων οι οποίες απασχολούσαν παράνομους μετανάστες. Στη δουλειά του ήταν άψογος. Το μόνο ελάττωμα που θα μπορούσε να του βρει κανείς είναι ότι από κάποιο εκνευρισμό, προφανώς, έπαιρνε τις κλίπες που υπήρχαν στο γραφείο του και τις άνοιγε μέχρι να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά. Όταν η γραμματέας του συνειδητοποίησε τη συνήθεια αυτή του Τέρρυ, άρχισε να του δίνει τα έγγραφα με συρραπτικό.

Αγαπημένο φαγητό και των τριών αδελφών ήταν το πουτίν. Ο Πήτερ (Πέτρος) μάλιστα, το έτρωγε πάντα με μια σλάϊσα ψωμί. Ένα βράδυ, την ώρα του φαγητού, ο Πήτερ (Πέτρος) άρχισε να νιώθει ένα δυνατό πόνο στο στήθος και δεν μπορούσε να κουνηθεί. Ο Πήτερ (Παναγιώτης) και ο Τέρρυ φοβήθηκαν μήπως ο αδελφός τους είχε πάθει χαρτατάκ. Ο Τερρυ πήρε αμέσως το νάΐνουανουαν και ζήτησε από την οπερέτα να στείλουν, το συντομότερο, μια άμπουλα για να μεταφέρει τον αδελφό τους στο νοσοκομείο.

Δεν έχει σημασία τι έγινε στο νοσοκομείο ή τι απ έγιναν τα τρία αδέλφια. Σημασία έχει ότι αν διαβάζοντας το κείμενο, έχεις πάνω από δύο άγνωστα ετυμολογικά λέξεις… δεν είσαι Έλληνας του Μοντρεάλ.

#γλωσσοπλάστες #ντοπιολαλιά #ταπάνταελληνικά #greeksofmontreal #proudlygreek #busted

lala

le mi mpoukalione tout zour

Αντι για τάμα Π.Π!

Στην αρχή σκέφτηκε να τους κάνει έκπληξη. Να μην πει σε κανέναν για το ταξίδι του στην Ελλάδα. Να χτυπήσει ξαφνικά την πόρτα του σπιτιού της αδελφής του! Για λίγες μέρες έφτιαχνε σενάρια πως και που θα δράσει μέχρι που έφτιαξε το τρομακτικό σενάριο να κατέβει στην Αθήνα κρυφά, να πηγαίνει στα σπίτια φίλων και συγγενών και όοοολοι να έχουν φύγει διακοπές!!!

Κρύος ιδρώτας !!!

‘Ετσι, δεν πέρασαν δύο μέρες και είχε επικοινωνήσει με όλους. Ευτυχώς, γιατί όντως κάποιοι είχαν κανονίσει τις διακοπές τους και ήταν λίγες οι κοινές μέρες για συνάντηση.

Το καλύτερο όμως, ήταν το σενάριο του πάρτι για την γιορτή του. Ήμερα 26 Ιουλίου, μέρος στο σπίτι της αδελφής του. Καλεσμένοι, όσοι μπορούσαν, συγγενείς, φίλοι από την πάλη, φίλοι από την δισκογραφία, και φίλοι δικοί μου.

Στην Αθήνα πια, τον παρακολουθούσα, να ψωνίζει με την αδελφή του και να οργανώνει τη γιορτή.  Πόσα άτομα θα έρθουν, τι θα έχει το μπουφέ από φαγητά, τα ποτά, ο χώρος οι καρέκλες η διακόσμηση,…. Προσπαθούσα να μην επέμβω πολύ, ήταν και το γόνατό μου που είχε αρχίσει να με πονά τρομερά.// ωωω ναι και φυσικά η μουσική. Η μουσική νέκταρ και η αμβροσία για το παλιό μου παλτό. Οι τρεις ανιψιές του με άριστες μουσικές γνώσεις Η Φιλιππία κιθάρα και φωνητικά, η Σήλια αρμόνιο και φωνητικά, η Ντόρα φωνητικά και ο Ανδρέας μπουζούκι! Live συγκρότημα στη γιορτή του!

Ο Τόλης έστησε τις καρέκλες τα μηχανήματα, η Τζίνα και τα κορίτσια επιμελήθηκαν το μπουφέ, εγώ τις πιατέλες με τα φρούτα… πυρετός την ημέρα της γιορτής του, μιας γιορτής που τα είχε όλα, ακόμα και αγωνία για το ποιοι τελικά θα έρθουν και αν θα κατορθώσουν να βρουν το σπίτι

Τριγυρνούσε το Παλιό μου Παλτό, χαμένο στη χαρά…δώρα, αδέλφια και ξαδέλφια να τον κάνουν περήφανο, φίλοι παλιοί συναδέλφοι από τότε που έκανε εκπομπές στον Antenna, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο γιος του Μιχάλη, ο καλύτερος του φίλος ο Βαγγέλης συναθλητής τότε στην πάλη! Κάπου εκεί και εγώ με τον φίλο μου, το λαμόγιο περιορισμένης ευθύνης, τον Δημήτρη και την οικογένεια, να σχολιάζουμε την χαρά του… και το άγχος του μήπως και παραμελήσει κάποιους από τους καλεσμένους.

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στον νονο μου! «Του αγοριού απέναντι»…

Ολα τα είχε το Πάρτι του, ακόμα και τον γείτονα, που από τις 11 κάλεσε την αστυνομία Το επιασαν τα παιδιά από την πάλη στο πιτσι πίτσι για να του εξηγήσουν το ιδιαίτερο της γιορτής ενός ξενιτεμένου  που είχε να έρθει δέκα χρόνια στην πατρίδα του. Ομολόγησε, φορώντας μόνο το σώβρακο του πως τηλεφώνησε στο τμήμα όχι γιατί δεν του άρεσαν τα τραγούδια και η ποιότητα του ήχου, άλλα γιατί δεν τον καλέσαμε!!!!

Ξέρεις κάτι; Είναι δική σου υποχρέωση να θυμάσαι όλες τις λεπτομέρειες της βραδιάς. Εκείνη η βραδιά ήταν δική σου, όπως και όλες οι προηγούμενες, που η Σήλια, η Φιλιππία και ο Ανδρέας έκαναν πρόβες τραγούδια! Κάθε βράδυ ένα μικρό πάρτι, αγαπημένα τραγούδια με τις φωνές των κοριτσιών… σιγοτραγουδούσαμε και εμείς …μας συνέλαβαν (τι ψωνάρες είμαστε χαχα) δύο βραδιές πριν τη γιορτή. «Θείε το βασικό είναι να πιάνεις τον τόνο.. Τους είπαμε τα δύο τραγούδια που λέμε, στο αυτοκίνητο…. αααα θα τα πείτε και στο Πάρτι (τι ψωνάρες… μας άρεσε κατά βάθος η ιδέα)

Σε θυμάμαι αγχωμένο, όλοι να τρέχουν τελευταία στιγμή να ετοιμάσουν και να ετοιμαστούν. Απαίτησες έστω μια πρόβα με κιθάρα και μπουζούκι… κρυφά στο δωμάτιο της.. μια πρόβα και σου ήταν αρκετή …

Και τώρα θέλω να προσκαλέσω τον Νονό και την Νονά μου να τραγουδήσουν…

Από το χέρι, όπως πάντα … λίγο πριν βγούμε στο μπαλκόνι… «δεν έχω προλάβει λίγο να πιω», «ούτε και εγώ», «να το βάλουμε στα πόδια από την πόρτα εξόδου;»…. «τώρα είναι αργά» με φίλησες .. «εμείς», το έχουμε και σε βίντεο «για να σε εκδικηθώ» … όλα τα λεφτά το χαμόγελο της Σήλιας δίπλα μας να μας συνοδεύει με το αρμόνιο, αλλά και το Φιλιππάκι να μας προσέχει φρουρός κιθάρας  μην χάσουμε τον τόνο!

Η προσφορά να μας γράψει στίχους ο Γιάννης Δόξας και να αναλάβει την παραγωγή η Panik Records ήρθε με το που κατεβήκαμε από το…. μπαλκόνι… μαζί με τους επαίνους των φίλων μας και το γείτονα να φωνάζει «φτάνει πια έλεος σταματήστε» …. Ο Αλέξανδρος βέβαια, το αίμα μου, είπε το καλύτερο προς το τέλος της βραδιάς για τα μουσικά δικαιώματα.

«Γύρνα με στο χθες»… Φιλιππία με το μοναδικό συναίσθημα στη φωνή της  και η Ντόρα στο ρεφρέν ως soprano

Όλα τα είχε η γιορτή σου φέτος παλιό μου παλτό, ακόμα και το κουτσομπολιό μετά που φύγαν όλοι, με το τελευταίο σου  σ αγαπώ πριν κλείσουν τα ματακια σου, μικρό παιδί εξαντλημένο από την ένταση χαράς στο πάρτι του.

Κρυφό μου τάμα να είσαι πάντα ο πιο δυνατός για να με τραβάς να βγούμε στο μπαλκόνι …. στην υγεία σου 🙂