Στο Πιλοτήριο των 39 χρόνων :)

Πιλοτήριο 7 Ιανουαρίου

Μαζέψαμε τα στολίδια, διώξαμε τα καλικατζαράκια, χρόνια πολλά Γιάννη, Ιωάννη, Ιωάννα, φιλιούνται-αγκαλιάζονται καθώς ο Ιανουάριος προστάζει, και επειδή μου λείπουν οι Χριστουγεννιάτικες κάρτες που στόλιζαν το σπίτι, το δημιουργικό τμήμα του σταθμού μου στέλνει τους χτύπους της καριδιάς του γιατί όλο και κάποιο καλικατζαράκι έχει ξεφύγει! Καλή εβδομάδα

Πιλοτήριο 8 Ιανουαρίου

Δημιουργικό τμήμα στα κέφια του, και με έπιασε μεσημεριάτικα μια πελώρια λαχτάρα να εξερευνήσω πως προήλθε η φράση «τι είναι ο κάβουρας τι το ζουμί του» Δεν προλαβαίνω όμως γιατί έχω να πετάξω και ολόκληρο αεροπλάνο !!! Πάω να δω τι ψάρια θα πιάσω 

Πιλοτήριο 9 Ιανουαρίου

Ξέρω τόσο καλά τον εσωτερικό σου κόσμο, μπορώ να αναγνωρίσω την κάθε σου σκέψη, σα να είμαι το πυρηνικό υγρό που φωτίζει κάθε σου νευρώνα κάθε σου κύτταρο. Ξέρω πως αυτό το έχεις επιλέξει, και σε ευχαριστώ. Το ραδιόφωνο έχει αυτή τη μαγεία, αν κάνεις λίγο υπομονή θα έρθει εκείνο το τραγούδι που θα συλλάβει όλο τον εσωτερικό κόσμο, δεν το επιλέγεις, σε επιλέγει, σε εκπλήσσει, σου τραγουδά και νιώθεις πως σε ξέρει «σαν κάλπικη δεκάρα» ή και λίρα!Αναγνωρίζει τις αδυναμίες της στιγμής, όμως αναγνωρίζει και τον μοναδικό σου ανθρώπινο εαυτό που καταφέρνει να μην κυνηγά το διαχρονικά ζητούμενο χρήμα, ούτε ως επιβίωση ούτε ως άνετη ζωή. Σε αγαπώ

Πιλοτήριο 10 Ιανουαρίου

Ποιες είναι η στιγμές που γίνεσαι μωρό; Είναι μια ερώτηση που όσο και να το πεις, όπως και να το κάνουμε , έχει το βάθος, το ύψος, το μήκος και το πλάτος της υπέρμετρης αμπελοφιλοσοφίας. Με άλλα λόγια προσπαθώ να ανοίξω μια θεωρητική συζήτηση που στην ουσία της είναι ρηχή, πομπώδης, χωρίς πρωτότυπα και ουσιαστικά επιχειρήματα Περιμένω να περάσουν τα λεπτά, μέχρι να ξεκινήσει η πτήση, αχμμ λες όταν περιμένουμε κάτι να γινόμαστε μωρά; Είναι πολύ πιθανό δεν είναι ?.

Πιλοτήριο 11 Ιανουαρίου

«Θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε» Μόνο πες μου που να βάλω τον φιόγκο 39 χρόνια έχω εξαντλήσει σχεδόν όλα τα σημεία !!!

 

( o psithiros sto ayti mou 39 xronia tora )

Advertisements

Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Μου τράβηξε την προσοχή !

Θυμάμαι σε κάθε θάνατο που συνάντησα στη ζωή μου, ένα κομμάτι του θρήνου ήταν η κίνηση, πώς να το πω.. ο ρυθμός μέσα από μεθοδικές ενέργειες…. η ταφή, η τροφή, ο ρουχισμός, το ξεκαθάρισμα των ανούσιων από τα ουσιαστικά…. κινήσεις που βοηθούσαν το θρήνο να θρέψει την ελπίδα, την αισιοδοξία και το χαμόγελο… σιγά σιγά.

Από μικρή παρακολουθούσα τις κινήσεις των μεγάλων, τότε δεν ήξερα τι σημαίνει θάνατος και τι ζωή. Ως γνήσια κλαψιάρα όμως ήξερα πως ένα δυνατό φύσημα της μύτης ήταν αρκετό για να με κάνει να σταματήσω να κλαίω…

Τον τελευταίο καιρό όλο προσπαθώ να κρυφτώ για λίγο στην ηρεμία της χαρτόκουτάς μου και όλο με βρίσκουν και με ξεμυαλίζουν διάφορα…

Για τα μεγάλα τραγικά νέα, αφού εξασφάλισα πως όλοι οι φίλοι μου είναι καλά, χώθηκα κάτω από την ομπρέλα οργανισμών της παροικίας. Δεν θέλω όμως να γράψω για αυτό…

Θέλω να γράψω για την συζήτηση που είχα με τον Σπούξη, καθώς ο καρκίνος επέστρεψε και πάλι στο Σκούψη πριν προλάβει να κάνει μεταμόσχευση μυελού (λευχαιμία) και δεν μπορεί να αντέξει άλλη χημειοθεραπεία, οι γιατροί στην Βοστόνη του σύστησαν να μπει σε πειραματικό φάρμακο… σκέφτηκα τον Πέτρο ίσως να είναι ίδια μέθοδος … μάλλον ίδια είναι γιατί κάτι μου έλεγε περί Cd. Χθες με πήραν τηλέφωνο… και οι δύο στο αυτοκίνητο… ο μεγάλος κατάλαβα πως μου ζητούσε να δώσω δύναμη στον μικρό  … άφησα τη μικρή θεά να κελαηδά και να τους ακούω να την πειράζουν… η ουσία είναι πως ο Σκούξης ξεκινά θεραπεία την Δευτέρα.

Χθες μίλησα και με την αδελφή μου στο Λονδίνο. Μετακομίζει σε άλλο σπίτι, οι ενοικιάσεις σπιτιών στο Λονδίνο είναι ένα τεράστιο μπέρδεμα … η ουσία είναι πως η αδελφή μου είχε όρεξη να μιλήσει, και όταν η αδελφή μου μιλά πολύ, είναι γιατί θέλει πολλά χάδια …

Τραβώ το μυαλό (?) από όλα και το φέρνω στο σήμερα. Σήμερα το παλιό μου παλτό έχει τη γιορτή του, αχ αυτό το τάμα … να ναι καλά… μόνο αυτό … Φτάσαμε στο γραφείο με δύο μεγααααλα κουτιά γλυκά, τα έβαλε δίπλα στην καφετέρια και κόλλησε στον τοίχο ένα χαρτί «να με χαίρεστε» … τον άτιμο με κάνει πάντα να γελώ !

Αυτή η φωτογραφία είναι λίγο άσχετη, μου τράβηξαν την προσοχή όμως και ας μην κατάφερα τελικά μέσα στην βιασύνη μου να εστιάσω επάνω τους … βγήκαν λίγο θολά αλλά παραμένουν να είναι ρουμπινάκια της φύσης

Είναι κοντά οκτώ το βράδυ και ακόμη δεν έχει επιστρέψει από την εργασία του… όσο και αν στενοχωριέμαι που ξεπατώνεται, κάπου χαίρομαι που είναι καλά, τόσο καλά ώστε να δημιουργεί μέσα από την εργασία του και να λειτουργεί ως ένας θαυμάσιος πυροσβέστης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Καμένη φωτογραφία :)

Αυτό, αυτό ακριβώς επιζητούν όλες οι φίλες μου καθώς η Μορεάλη βγήκε από τον χειμώνα. Την μέρα που ο ήλιος θα με πάρει στην αγκαλιά του και θα με κάνει να γουργουρίζω. Λαμπερή μέρα, ζέστη τόσο όσο…

Φόρεσα μπλούζα κοντομάνικη και το  πείραμα σήμερα πέτυχε. Κρύωνα λίγο στους διαδρόμους του σχολείου. Έβλεπα τον ήλιο από τα μεγάλα παράθυρα ένιωθα την επιδερμίδα μου να τον επιζητά απεγνωσμένα σχεδόν…ίσως … και ναι τελικά ο ήλιος έξω …έξω ήταν πιο ζεστά.

Αρκετές φορές δεν γράφω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου τα σημαντικά, γράφω τα μικρά και ασήμαντα. Πολλές φορές όταν η ζωή με βλέπει μέσα στο πείσμα να πιέζομαι …παίρνει στα χέρια της τα γκέμια, οδηγεί εκείνη. Η κυρία Δέσποινα έπαθε πνευμονία, από την μια μέρα στην άλλη βρέθηκε στο νοσοκομείο. Αναρρώνει μια χαρά, τα κατάφερε, από την μια μέρα στην άλλη!  Δυνατός οργανισμός, ήμουν σίγουρη! Όμως μάλλον δεν θα της ξανακάνω καθημερινή παρέα. Ο γιος, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι γιατροί φαίνεται πως συστήνουν πια την λύση του γηροκομείου. Τις περισσότερες φορές, ειδικά οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν κρίνουν τον ασθενή, αλλά τον περίγυρο…έτσι  εκεί θα έχει φροντίδα όλο το 24ωρο… Μάλλον, δεν ξέρω ακόμη …αυτό που ξέρω είναι πως η ζωή μου έδωσε με το ζόρι πίσω τα απογεύματα μου… όσο και αν έχω αντίθετη άποψη, η ζωή επιμένει πως τα χρειάζομαι… Η ζωή μου με προστατεύει …απίστευτο αλλά πάντα αυτό νιώθω.

Αφέθηκα… έκλεισα τα μάτια σήμερα στο φως …κουρασμένη μετά το σχολείο…  αφέθηκα στα χέρια του παλιού μου παλτού … και αυτό με σεργιάνησε στις λαμπερές ηλιαχτίδες. Τόσο μα τόσο λαμπερές που κατάφεραν, να τυφλώσουν τον φακό … Ξέρεις μικρή μου τι σου δείχνει μια καμένη φωτογραφία; Το απλό, το φως δεν το συλλαμβάνει η ματιά…το συλλαμβάνει η επιδερμίδα…

Παρόλα αυτά κατάφερα να φέρω δύο φωτογραφίες που ….

IMG-1223

συλλαμβάνουν αυτό ακριβώς που παθαίνει η επιδερμίδα ….

IMG-1235

Καληνύχτα ανοιξιάτικη Μορεάλη μου 🙂

ωωω λαλά… για τη ζωή

Όχι που θα μου την φέρεις πρώτος!

Σήμερα ξέρω, από το πρωί με κυνηγάς, ακόμη και την ώρα που πλάθω μπιφτέκια προσπαθείς να δώσεις το ρυθμό με ξυλιές στον πωπωπωπω μου. Το βράδυ είναι σίγουρο θα μου φέρεις σοκολατάκια όμως κάθε μέρα σε κάθε ευκαιρία παίζεις με τα φώτα του αυτοκινήτου σου, για να γυρίζω να παγώνω σα λαγουδάκι και εσύ να γελάς στη χαρά των ματιών μου. 

Μου αρέσει να σου μαγειρεύω, να γυρίζω στο σπίτι και εσύ να έχεις βρει χρόνο να μαζέψεις την κουζίνα, μου αρέσει να σου φτιάχνω το ταπεράκι σου με το γεύμα σου στη δουλειά … μου αρέσει που όλα αυτά τα κάνουμε σα να μην μεγαλώσαμε πότε, κάθε μέρα στο όνομα του έρωτα. Μου αρέσει που έχουμε βάλει δήθεν αδιάφορα τον Ερωτα να τσακώνεται με τον θάνατο για να χαιρόμαστε εμείς κάθε δευτερόλεπτο της ζωής. 

Σήμερα θα μου φέρεις σοκολατάκια  από την μεγάλη σοκολατοκαρδιά που έχει φυτρώσει λόγω της ημέρας 

αλλα σε πρόλαβα, με το που θα ανοίξεις πεινασμένος να φας … θα σε περιμένει το αγαπημένο σου τρίπατο σαντούιτσ με τονο μαγιονέζα φρέσκο κρεμμυδάκι και ντομάτα … μόνο που … 

ε λόγω της ημέρας θα έχει πάνω του μια καρδιά από την ντοματοκαρδιά!!! Φέρνω το ντοκουμέντο εδώ στο εξοχικό του μυαλού μου, σε λίγο λίγο θα πεινάσεις. Ο Έρωτας περνά από το στομάχι !!!  

Καλή όρεξη …  

IMG-0983.JPG