Η συμπυκνωμένη αγάπη Π.Π :)

Είχα πολλά χρόνια να νιώσω το Παλιό μου Παλτό να με έχει γραμμένη και εγώ ευτυχισμένη να το διασκεδάζω τόσο μα τόσο πολύ.

Ας το πιάσω από την αρχή …

Όσο καιρό στις διακοπές μου μας χώριζαν τα οκτώ χιλιάδες χιλιόμετρα, τον ένιωθα μόνο, με τον εκνευρισμό του να μας πνίγει.  Τσακωνόμασταν συχνά από το τηλέφωνο… Ήθελε τόσο πολύ αυτό το ταξίδι, που φοβόνταν μήπως συμβεί κάτι και ακυρωθεί!

Την προηγούμενη της απογείωσης άκουγα την καρδιά του να χτυπά στην Αθήνα από το Μόντρεαλ. Κοιμήθηκα στο καλύτερο του φίλο.  Πρωί πρωί πήγαμε στο «Ελ Βενιζέλος»…. τι να γράψω … Η αδελφή του, τα τρία της παιδιά, ο φίλος του, έτρεμαν τα κορμιά τους από την αγωνία.  Νάτος, ο νονός νάτος … πρώτη τον διέκρινε μέσα στο πλήθος το Σηλιάκι μας! … αγκαλιές βουτηγμένες στην συγκίνηση!!!

Παιδιά!!!! (?) Ολόκληρες γυναίκες οι ανιψιές μας … . Δέκα χρόνια είναι αυτά! Ζαλισμένος από την πτήση, τη χαρά, δεν νομίζω πως η λογική του προλάβαινε να καταγράψει! Ίσα ίσα που του έκλεψα μια αγκαλιά και ένα φιλί. Τα μάτια του μου τα είπαν όλα. Χαμένο βλέμμα που δεν πιστεύει…

Πρώτος σταθμός η οικογένεια του. Αδέλφια, ανιψιές, το εννιάχρονο ανίψι που αγκάλιαζε για πρώτη φορά. Η μέρα πέρασε σα νεράκι που ξεχνά τους δείκτες του ρολογιού και κυλά σε άλλους χρόνους.

Ξαπλωμένοι πια το πρώτο βράδυ- (ξημερώματα για την ακρίβεια) εγώ στο μονό κρεββάτι και εκείνος στο πάτωμα στρωματσάδα, ανταλλάξαμε αυτό το «δεν το πιστεύω» της πρώτης μέρας με καταγραφή των βασικών αλλαγών.. Ακολούθησαν και άλλα τέτοια βράδια

Πρώτη φορά ένιωσα τον τρόπο που εισπράττεις στη ζωή, την αγάπη που κάποτε έχεις δώσει σε ανίψια. Φεύγοντας αφήσαμε την βαφτιστήρα και τις δύο ανιψιές, στις ηλικίες 14, 11 και 10 χρονών. Όμως από την πρώτη στιγμή της γέννησής τους μας γνώρισαν ως το παιχνίδι τους. Παίζαμε, γελούσαμε, γελούσαμε και παίζαμε μαζί τους…

Αποτέλεσμα…

η Σήλια η Ντόρα και η Φιλιππία υποδέχτηκαν το θείο τους μετά από 10 χρόνια σαν μελισσούλες δίπλα του. Τρύπωσαν στην αγκαλιά του λες και δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα. Νεαρές γυναίκες που άνοιξαν το σεντούκι με τα παιδικά τους παιχνίδια και βρήκαν το αγαπημένο τους αρκουδάκι.  Για μας ήταν τεράστια η διαφορά που αντικρίζαμε. Για εκείνα ήταν «σε αναγνωρίζω, είσαι δικό μου- δικό μου, είσαι αγαπημένη μου παιδική γέψη»… Η περιποίηση, η αγάπη, σεβασμός, η φροντίδα τους δεν είχε όρια. Δεν μας άφηναν από τα μάτια τους, η επιθυμία μας πριν εκφρασθεί είχε πραγματοποιηθεί!!!

Εντυπωσιασμένοι, όχι μόνο γιατί η Σήλια τελειώνει αρχιτεκτονική, η Ντόρα σπουδάζει χημικός, και η Φιλιππία πολιτικές επιστήμες, ούτε για τις γνώσεις στους στη κλασσική μουσική, πιάνο, βιολί κιθάρα, ούτε για τα αγόρια τους (οι δύο πρώτες) ούτε καν για την εξωτερική τους ομορφιά, πραγματικά ιέρειες …αλλά … από την λάμψη του χαρακτήρα τους  που μας γέμιζε υπερηφάνεια !!!

Είναι τόσα μα τόσα …

, μα να είναι και πως Σήλια ανακάλυπτε  πως της αρέσει ακριβώς για τον ίδιο λόγο το τραγούδι που αρέσει και σε μένα (το λαδάκι που της έβαλα από τη μέση και κάτω) και πως τα χέρια τα δάκτυλα οι κινήσεις έχουν το ίδιο γονίδιο με το Παλιό μου παλτό.

μα είναι και πως η Ντόρα χαϊδεψε απαλά απαλά και πάλι τις βλεφαρίδες μου, και πως έκλεβε το θείο της βόλτα μέχρι το περίπτερο. Τον ξεμονάχιαζε αυτή στο τιμόνι εκείνος συνοδηγός…

μα είναι και πως η Φιλιππία, το άγριο θηλυκό της οικογένειας, μέλωνε όταν μου μιλούσε και έπαιζε το παιδί μου και πως στον θείο της ντόμπρα και κοφτά του έδινε το πράσινο φως, «θείε θα τραγουδήσεις, είσαι σωστός, πιάνεις τον τόνο»!!!

Έλιωσε … χύθηκε στα πατώματα, μέλωσε όσο ποτέ το παλιο μου παλτό .. και αυτό από την πρώτη στιγμή στο αεροδρόμιο .. τι να λέω αν δεν τα πει ο ίδιος… Θα γράψω όμως για το Πάρτι … ναι γι αυτό θα γράψω ξεχωριστά.

Και μένει ο Θανασάκης. Ο μικρός που δεν … και που τώρα έπρεπε να… και όμως … είχε όλο αυτό τον ενθουσιασμό στη ματιά του, να μας γνωρίσει επιτέλους!!! Να παίξει μαζί μας, να μας δείξει πόσο έξυπνος είναι, πόσες γνώσεις έχει. Έτοιμος να κάνει τα πάντα για να μας ενθουσιάσει και να μας κλέψει μόνο για εκείνον, κτητικός, με ένα μόνιμο άγχος να είναι το καλύτερο παιδί … και παίξαμε και uno και έπαιξε με το θείο του το «πόλεις του κόσμου» και μας αιφνιδίασε με το ταλέντο του στις μαθηματικές πράξεις (τολμώ να πω φαινόμενο) …

Και μπορεί να ήταν τόσα και άλλα τόσα που έκανε για να μας κερδίσει αλλά ήταν και αυτή η εικόνα, η μοναδική εικόνα να κοιμάται κατάκοπος στην αγκαλιά του πατέρα του και αδελφού του Παλιού μου παλτού…

Ήταν τελικά η εκπληκτική δουλειά που έκαναν τα αδέλφια του. Φρόντισαν με ιδιαίτερη επιδεξιότητα γονιού, να περάσουν στην ανατροφή ανάμεσα σε άλλα και την αγάπη προς τον αδελφό τους … στα ανίψια του παλιού μου παλτού! Συσσωρευμένη, συμπυκνωμένη αγάπη

Τα αδέλφια του παλιού μου παλτού εξελίχθηκαν στους καλύτερους γονείς του κόσμου όλου! Αυτό ήταν το πουπουλένιο μαξιλάρι που νανούρισε την πρώτη νύχτα το παλιό μου παλτό

Καληνύχτα Παλιό μου Παλτό

 

Advertisements

Η «όμορφη γη» σε Περίπτερους Ναούς και ερωδιούς.

Φυσικά και οι αναμνήσεις των διακοπών  στην Ελλάδα δεν έχουν τελειώσει, έχω ακόμη να μεταφέρω αρκετά στην καληνύχτα μου.

Ο Αύγουστος πέρασε γρήγορα  στο Μόντρεαλ, όλο το καλοκαίρι πέρασε γρήγορα. Ήθελα να κάνω και άλλα όμως ήδη έχω μαζέψει ένα σωρό. Παραγεμισμένο, χοντρό πορτοφόλι με ένα σωρό φωτογραφίες, είμαι πλούσια. Θέε μου πόσο πλούσια είμαι …

Το παλιό παλτό είναι ο ένας Πειρατής, που του αρέσει να βγάζει το χρυσάφι του και να το λιάζει. Χώνεται λοιπόν σε χάρτες και με κάθε ευκαιρία όλο και κάπου πάμε να κουρσέψουμε !

Terrebonne όπως ίσως λέμε «Όμορφη γη»

Η έκπληξη του τοπίου ήταν απίστευτη. Ότι ακριβώς είχαμε ανάγκη καθρεφτίστηκε στα διάπλατα μάτια μας, η Φύση είχε μεγάλα κέφια και μαζί με την Τύχη αποφάσισαν να μας κάνουν δώρο..

Ηταν λέει μια φορά και έναν καιρό η Μασόν …και είχε ένα σπίτι που τώρα είναι πανεπιστήμιο ….

και να ο κήπος της Μασόν, όπου έδινε τις καλοκαιρινές τις δεξιώσεις… τώρα είναι πάρκο

Ενας… Περίπτερος Ναός

Δύο…

Τρείς…. Τρεις δικοί μου όλο δικοί μου περίπτεροι ναοί που σφραγίστηκαν με το φιλί του στα χείλι μου. Τρία φιλιά που έστειλαν το σήμα στο Σύμπαν πως είναι δικοί μου δικοί μου πια ναοί. Τους κούρσεψε για χάρη μου και μόνο

Κάτσαμε στο παγκάκι, ο πίδακας νερού μας τραγουδούσε  όνειρα και σχέδια..

και ο γλάρος πολυλογούσε, μας γέμιζε με πληροφορίες, για να εξερευνήσουμε και την άλλη πλευρά. Αυτό απέναντι πάνω στην γέφυρα είναι βιβλιοθήκη και συνεδριακό κέντρο, ένα μικρό νησί, ένα φράγμα, , μια γέφυρα… τόσες πληροφορίες ….

Για να πω την αλήθεια, στουρνάρι πέρασα τη γέφυρα τούβλο γύρισα. Μόνο την ομορφιά κράτησα ως πληροφορία στο πήγαινε-

έλα….

α ναι …ενδιάμεσα κάτσαμε και σε ένα μπιστρό, Ωραία μουσική, ωραία θέα με το νερό από το φράγμα να αιχμαλωτίζει το φως, ωραίο πότο να ευθυμεί το σώμα, ωραία και η γκαρσόνα να την ερωτευθεί το παλιό μου παλτό!

Ενα τελευταίο δώρο πριν φύγουμε. Ο κύριος Ερωδιός Γεφυρόπουλος, ψυχρός στην παρουσία των ανθρώπων, ήρεμος, τσιμπολογούσε κανένα ψάρι, ελεύθερος, αποχαιρετούσε τον ήλιο και ξεκινούσε μόνο για μένα μια μικρή διάλεξη περί της ύπαρξης…

«Όπως βλέπεις γαλανομάτα μου έχω μακριά πόδια και ράμφος που με βοηθούν πολύ, αφού ζω, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε περιοχές με ρηχά νερά. Θα με βρεις δηλαδή κοντά σε ποτάμια, λίμνες, έλη, δέλτα, θάλασσα, σε υγρά λιβάδια και υγρές καλλιέργειες. Είμαι σαρκοφάγος, τρέφομαι κυρίως με ψάρια. Εντάξει, κάποιοι από μας τρώμε έντομα,  ασπόνδυλα, αμφίβια και μικρά ερπετά. Όταν κυνηγώ χρησιμοποιώ την πολύ καλή όραση μου και γρήγορη κίνηση του λαιμού μου Να έτσι!! Όταν πετώ εναλλάσσω το χτύπημα των φτερών με στιγμές αιώρησης και έχω το λαιμό μου μαζεμένο σε σχήμα S και τα πόδια τεντωμένα. Τώρα δεν έχω κάποιο λόγο να πετάξω για να σου δείξω με παράδειγμα!

Να ξέρεις με λίγες εξαιρέσεις ζούμε και φωλιάζουμε σε αποικίες, χρησιμοποιούμε κυρίως τα δέντρα ή την πυκνή βλάστηση κοντά στο νερό. Δημιουργούμε μονογαμικά ζευγάρια την περίοδο της αναπαραγωγής και στην ανατροφή των μικρών συμμετέχουν και οι δύο γονείς.

Τα είδη που ζουν στις εύκρατες περιοχές είναι μεταναστευτικά. Είμαστε κοσμοπολίτικη οικογένεια και μπορείς να μας συναντήσεις παντού εκτός από την Ανταρκτική, την Αρκτική και σε μεγάλο υψόμετρο στα βουνά. 

Αν πάλι με δεις στο όνειρό σου να ξέρεις  πως αντιπροσωπεύω την αυτονομία, την σταθερότητα και την σχολαστικότητα. Θα αποκτήσεις μεγάλη επιτυχία μέσα από τις προσπάθειές σου. Εναλλακτικά σου δείχνω την ικανότητά σου να ερευνάς και να επεξεργάζεσαι το υποσυνείδητό σου.»

Στο αυτοκίνητο στην επιστροφή ξεχειλίζαμε από χαρά!

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σημείωση: η φωτογραφία μέσα από το Περίπτερο Ναό είναι του παλιού μου παλτού…

 

 

Η χρυσόσκονη της Βαλίτσας :)

Άνοιξα την βαλίτσα και ξεπετάχτηκαν με ενθουσιασμό, χρυσόσκονες, ασημόσκονες, αστέρια, μικρά ξωτικά, χιονάνθρωποι, γιρλάντες, ελαφάκια και τέλος πάντων όλα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια. Άρχισαν να τραγουδούν χαρούμενα πως «ήρθαν τα Χριστούγεννα και η πρωτοχρονιά» ψάχνοντας με τα λαμπερά τους μάτια το έλατο που θα κοσμούσαν ή έστω ένα μελομακάρονο για να γλυκαθούν. Η ματιά τους έπεσε στο ανοιχτό παράθυρο και τα καταπράσινα κλαδιά του μεγάλου δέντρου. Δεν το είχαν ξαναδεί ποτέ ντυμένο με πράσινο μανδύα, πάντα στα λευκά ή γυμνούλι !! Ο σοφός μάγος στέκονταν προβληματισμένος δίπλα στη φάτνη,  οι αστρονομικοί του υπολογισμοί του έλεγαν άλλα … τελικά με ήρεμη φωνή τους ψιθύρισε «δεν είμαστε στο χειμώνα, έχουμε καλοκαίρι ακόμα. Κάποιος άλλος λόγος μας βγάζει έξω από την βαλίτσα !»

Με κοίταξε γεμάτη προσμονή και κρυφή χαρά. Της χαμογέλασα και ένιωσα κάθε δοντάκι των φερμουάρ της να ανατριχιάζει … Θέλεις πλύσιμο να φύγουν οι χρυσόσκονες, ναι μικρή μου φεύγουμε ταξίδι, αυτή τη φορά έρχεσαι μαζί μου Ελλάδα! Η μεγάλη βαλίτσα που εδώ και δέκα περίπου χρόνια είχε να ταξιδέψει άρχισε να τραγουδά «θα ανέβω σ ένα αεροπλάνο να δω το κόσμο από πάνω, …μοιάζει η γη με ζωγραφιά, και εσύ την πήρες σοβαράαα» Τα στολίδια από την άλλη άρχισαν να μουρμουρίζουν, «καλά μάλλον έχασε το μυαλό της αυτή, λες και δεν ξέρει πως ο ρόλος της είναι να μας προφυλάσσει για ένα χρόνο μέχρι να έρθει η στιγμή να σκορπίσουμε και πάλι την χαρά στο σπίτι  …»

Χαμογελούσα, καθώς άκουγα όλους αυτούς τους διαλόγους, η μεγάλη βαλίτσα επιστρέφει στην Ελλάδα, την είχα πάρει από την Πειραιώς πριν από δέκα χρόνια, μαζί με μια ροζ (ένα ταξίδι ακόμη άντεξε και έσπασαν τα ροδάκια πιφ ροζ τι περιμένεις), φτηνή και ελαφριά για να μπορεί να μεταφέρει μόνο όνειρα και ελπίδες. Μέσα της κουβάλησε τα απολύτως απαραίτητα τότε, αυτή και η ροζ… Τρία ταξίδια έκανα από τότε στην Ελλάδα αλλά ποτέ δεν την χρησιμοποίησα… ένα το ταξίδι της, παρθενικό και στην άλλη άκρη της Γης …και σε αυτό το ταξίδι μου  με τα Χριστουγεννιάτικα θα έμενε… Είναι που 15 μέρες μετά έρχεται φέτος να με συναντήσει στην Ελλάδα και το παλιό μου παλτό!

Ανούσιες πληροφορίες στην χαρτόκουτα του μυαλού μου. Ίσως γιατί την Τρίτη φοβήθηκα πολύ όταν το παλιό μου παλτό με πήρε από το νοσοκομείο όπου τον είχαν μεταφέρει. Γλίστρησε στα αποδυτήρια βγαίνοντας από την ντουζιέρα για να βάλει το κοστούμι του Νωρίτερα έπαιζε με αντροπαρέα γκολφ, τρισευτυχισμένος σε μια φιλανθρωπική μονοήμερη εκδήλωση που περιελάμβανε πρωινό, παιχνίδι και επίσημο δείπνο…. Έτρεμα μέχρι να μάθουμε την γνωμάτευση του γιατρού. Μου μιλούσε στο τηλέφωνο, και κατέγραφα κάθε του ανάσα, κόμπιασμα ή λεπτομέρεια των όσων μου εξιστορούσε ….40 χιλιόμετρα μακρυά μου, άκουγα την φωνή του και προσπαθούσα να μαντέψω αν είναι καλά….. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε ράμματα, η διάσειση ελαφριά, και ο πόνος στον πωπω του φαίνεται πως θα περάσει … τρόμαξα, όμως πάει πέρασε … ένας μικρός εφιάλτης που για λίγες ώρες εκφόβιζε κάθε χαρούμενη σκέψη για την προετοιμασία του ταξιδιού….

Κοιτάζω την μαύρη βαλίτσα, καθαρούλα και πεινασμένη μου ζητά την χορτάσω με ρουχαλάκια, βρακάκια, νυχτακάκια, παπουτσάκια και φυσικά μαγιουδάκι  άλλα και διάφορα μυστικά ομορφιάς χαχα Μπορεί να είσαι μεγάλη αλλά δεν σκοπεύω να σε παραγεμίσω… γιατί χρειάζομαι το χώρο. Οταν θα επιστρέψουμε και πάλι μετά τις διακοπές μας στην Αθήνα, θέλω να σε γεμίσω με όνειρα, αναμνήσεις, επιθυμίες … τα απολύτως απαραίτητα για την μόνιμη διαμονή μου στην Μορεάλη

σσσσσ μην μας ακούσει το σύμπαν και αρχίσει συνωμοσίες… χαχα

άσχετο λαλά …

ήλιε μου τα κατάφερες… θερινή ισημερία 🙂

Καληνύχτα Μορεάλη μου

 

Και εγώ στην γαλαρία να κλαίω!

Η μικρή ξανθιά παίζει το ρόλο της νηπιαγωγού, δίνει ελέγχους αλλά και πτυχίο για τον πρώτο χρόνο εκπαίδευσης Ελληνικών.  Πέντε χρονών σποράκια, φέτος 14 στο νηπιαγωγείο και 1 προνήπιο ο Στέφανος… από τον Σεπτέμβριο με τους 15 φίλους μου παίζουμε, τσακωνόμαστε, διαβάζουμε παραμύθια, τραγουδάμε, κάνουμε βόλτες στην αλφαβητοχώρα με σταθμούς σε κάθε γραμματάκι, φτιάχνουμε πράγματα, διακοσμούμε την φωλιά μας ανάλογα με τις εποχές, μέχρι που φτάνει η εποχή να ανοίξουν τα φτερά τους για την πρώτη δημοτικού. Όλα αυτά τα κάνουμε στα Ελληνικά.

Η μικρή ξανθιά θεά, κάθε Σάββατο φτάνει το βαρύ σάκο της, πρώτη πρώτη στο σχολείο, την αφήνει το παλιό παλτό της εκεί, … Μπαίνει στην τάξη και  κάνει όλες τις αταξίες του κόσμου…. το μεσημέρι με άδειες μπαταρίες και περίσσια αναψυχή χώνεται κατάκοπη και σιωπηλή στο αυτοκίνητο!!!! Ακούραστο το παλιό παλτό την πηγαινοφέρνει !

Το  απόσταγμα της φετινής χρονιάς, είναι η εικόνα  μιας μαμά να «φοβερίζει» την μικρή Ιωάννα, πως αν δεν κάνει αυτό που της λέει δεν θα την ξαναφέρει στο Ελληνικό Σχολείο!!!!! Την κοίταξα με κρυφό ενθουσιασμό μην πιστεύοντας αυτό που άκουσα!

«ναι έτσι είναι κυρία Μάνια, η Ιωάννα λατρεύει να έρχεται κάθε Σάββατο  και με ρωτά κάθε πρωί που την ξυπνώ για το σχολείο της αν είναι η μέρα που θα πάει στο Ελληνικό Σχολείο! Της αρέσει τόσο που την «απειλώ» πως δεν θα την φέρω αν δεν με υπακούει!!! »

Είναι  προφανές σκέφτηκα…καθώς την έβλεπα όλο νάζι να μπαίνει στην τάξη μου…. ή κάτι δεν έχει καταλάβει η Ιωάννα μου ή το πιο πιθανό κάτι δεν κάνω καλά εγώ ως σωστός εκπαιδευτικός χαχαχαχα

Από την αρχή της χρονιάς ονειρευόμουν την αποφοίτηση μετά από επτά χρόνια σε αυτό το σχολικό παράρτημα. Εγώ με τα σποράκια του νηπιαγωγείου, και η Ελευθερία με τα παιδιά της ΣΤ δημοτικού … δηλαδή εγώ και όλα τα παιδιά … δικά μου δικά μου παιδιά !!!!

Η χρονιά μου, η σειρά μου να δω από που πηγάζει αυτή η λάμψη στα μάτια εκπαιδευτικών, όταν βλέπουν παλιό μαθητή τους να τελειώνει το λύκειο, να έχει διαπρέψει στην επαγγελματική του καριέρα,… να να…να φέρνει τα παιδιά του στο σχολείο!!!

Η τελετή αποφοίτησης, η δική μου, κατά δική μου, μοναδικά δική μου μέρα!!! Όλοι θα με κοιτούσαν με καμάρι να αστράφτω. Οργάνωσα, κυνήγησα κάθε δυνατή ευκαιρία για να είναι όλα τέλεια στη γιορτή!

Το τραγούδι από τα σποράκια μου, τα πτυχία τους, τα καπελάκια τους, τα δωράκια τους

Νευρίασα πολύ με την Ελευθερία. Η ασυνέπειά της μας έφτασε στα όρια κυρίως το παλιό μου παλτό που με βοηθούσε εθελοντικά. Όμως καταφέραμε με πείσμα να φτιάξουμε ένα να σφιχτό πρόγραμμα ροής της γιορτής.

Ένα βίντεο από το αρχείο μου! Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή της τάξη του νηπιαγωγείου μου το 2012, αφορμή για να πιάσω το μικρόφωνο … και να μιλήσω, να εξηγήσω στους γονείς … τι ? Ένα χρόνο προετοίμαζα το λόγο μου …Να βρω τρόπο να εκφράσω…να εκφραστώ παιδιάααα … να σας πω πως νιώθω, πως φουσκώνω από περηφάνια, να κλάψω να κλάψω… να βρω τρόπο να περιγράψω ….

…………………..

Μια εβδομάδα πριν ήρθαν τα μεγάλα πια παιδιά μέσα στην τάξη του νηπιαγωγείου για να βγάλουμε φωτογραφίες και να μιλήσουμε λίγο με την Ελευθερία την δασκάλα τους… εκεί … εκεί βίωσα το μεγαλείο

Στο χαλί οκλαδόν όλα τα παιδάκια μικρά και μεγάλα, στην καρέκλα της νηπιαγωγού ο 10χρονος πια Σπύρος , διαβάζει ένα παραμύθι στα Ελληνικά, κάνει το γουρουνάκι, και τη φωνή του λύκου, και τα σποράκια μου μικρά και μεγάλα γελούν… και εγώ … εγώ στην γαλαρία κρυφά να κλαίω….και μετά να διαβάζει και η Μαρία και η Διονυσία, και ο Αντρέας, και η Έφη και ο Αποστόλης και η Μελίνα-λείπει ο Έντιν έφτασε μέχρι την πέμπτη Δημοτικού- και η Νικολέτα και  …. κλικ μια φωτογραφία, η φυλακή της στιγμής…

Αυτή η φωτογραφία ήταν πίσω μου στον μεγάλο προτζέκτορα, αυτή η φωτογραφία μιλούσε μαζί μου … στους γονείς…στα παιδιά, σε μένα…

Γιορτή αποφοίτησης λοιπόν, πανηγυρικοί λόγοι,  δάκρυα, παιδιά, φωτογραφίες, καπελάκια στον αέρα, δωράκια, γονείς αγκαλιές περηφάνια, συγχαρητήρια … και …

Γιορτή αποφοίτησης και ένιωσα πως αποφοίτησα και εγώ ως δασκαλίτσα από το προ νήπιο !!!

και όμως…

Η ουσία μου, το παλιό μου παλτό ο Εθελοντής στην οργάνωση της γιορτής,   στην παραγωγή των βίντεο, ως ηχολήπτης, ως φωτογράφος… ο άνθρωπός μου εκεί να προσφέρει τα πάντα και να ρουφά ερωτικά το κάθε δάκρυ της συγκίνησης μου…. παίζοντας το ρόλο του συμμαθητή, του συναδέλφου, του γονιού μου!

η ουσία μου το παλιό μου παλτό φύλακας άγγελος των στιγμών της ζωής μου….

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Εκδοτήριο τριών ποταμών.

Πολύ κρύο, λίγο χιόνι, πολύ πάγος.  Το χιόνι αγνό, απαλό , άγγιζε το έδαφος και πριν χωθώ στη τσουμπωτή αφράτη ύπαρξή του , έπεφτε στις σκληρές ναρκωτικές ουσίες της παγωνιάς,  μετάλλαξη πριν αγαπηθεί.

Τον χειμώνα αυτόν δεν πρόλαβα να τον φωτογραφίσω. Έχασα την μοναδικότητα του. έψαχνα με το βλέμμα του φακού το χιόνι και έχανα τα άγρια γκρίζα άμορφα γλυπτά από πάγο. Δεν κατάφερα να αποθανατίσω την ομορφιά τους, την έχασα γιατί αφέθηκα στην αποστροφή που δημιουργεί το γκρίζο…απαράδεκτο μια μια θεά αυτό! Φοβούνται οι θεές;.. μάλλον ναι….

Κάπως έτσι με βρίσκει το τέλος αυτού του χειμώνα. Λυτρωμένη (σσσ Λι) από το φόβο  αλλά δίχως κέρδος…

«Τελειώνει ο Χειμώνας» σκεφτήκαμε με το παλιό μου παλτό και οργανώσαμε μια ακόμη εκδρομή,  σπονδή αποχαιρετισμού Μονοήμερη στο Trois Rivieres Δεν αποτελεί τουριστικό χειμερινό προορισμό. Ασχετο, ωραίοι είναι οι σύνδεσμοι- γέφυρες, διευκολύνουν στο ημερολόγιο για πληροφορίες.

Γέφυρα λοιπόν. Προσπαθούσα να αιχμαλωτίσω την αίσθηση της ανηφόρας, αυτής που θα σε πάει στα σύννεφα….

κοιτάζοντας την φωτογραφία είδα την έχασα. Στο πλάι του δρόμου μαύρος άγριος πάγος, πηγή ομορφιάς…

 

Στη διαδρομή δεν ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε …φτιάχναμε γέφυρες, ανοιξιάτικες γέφυρες για το καλοκαίρι…

Ξέρεις εξοχικό του μυαλού (?), στη ζωή έχω γίνει θάλασσα, βράχος, λιμάνι, βαρκούλα δίχως πανί αλλά και ιστιοφόρο… περίεργο όμως,  εκδοτήριο εισιτηρίων  δεν έχω γίνει… ίσως ξεκινώ να το μαθαίνω τώρα καθώς μπαίνω σε αυτή την ηλικία

Να κάτι τέτοιο…. Κλειστό αυτή την εποχή περιμένει χιονισμένο να ανοίξει ο καιρός να γεμίσει πάλι ζωή εκδίδοντας εισιτήρια…

ααα ναι για αυτό το κτίριο μπορεί να μιλήσει μόνο το παλιό μου παλτό. Έχει σχέση με συναυλίες με με με … τον άκουγα που μου τα έλεγε, το μόνο που ρουφούσα σαν σφουγγάρι ήταν το πάθος του για αυτό που αγαπά …πληροφορίες λοιπόν μόνο από το παλιό μου παλτό

Στην πόλη είδα πολλά όμορφα κτίρια, εκκλησίες, μαγαζιά, μουσεία, προτομές … γυρίζαμε σας σβούρες με το αυτοκίνητο. Ναι το καλοκαίρι θα πρέπει να είναι όμορφα… εδώ εδώ να έρθουμε … τι είναι? πληροφορίες πάλι από το παλιό μου παλτό

Αν στο επόμενο ταξίδι δεν πάρω την φωτογραφική μηχανή θα είμαι άξια των θαμπών φωτογραφιών. Το κινητό δεν νετάρει ρε τεμπέλα θεά, πως να στο εξηγήσω!

Ας βγούμε λίγο … το τολμήσαμε … έτσι να κάνουμε τα τελευταία βήματα σε συνθήκες χειμώνα….

φίλα με, φίλα με, φίλα με … ένα βήμα, μια στάση για φιλί, ένα βήμα πάλι. Ετσι παλεύεται ο παγωμένος αέρας …

Στην επιστροφή και λίγο πριν αρχίσω να κυνηγώ το ηλιοβασίλεμα με την λάθος απόχη (κινητό)…

Σου έδειξα αυτό …

ο ήλιος δέσποζε πιο πέρα… Όχι λοιπόν, δεν είναι ο ήλιος. είναι το πιο μικρό ουράνιο άτακτο ΚάτΙ που είδα ποτέ. Δεν είναι πολύχρωμο τόξο, δεν είναι γέφυρα!

Είναι ένα πολύχρωμο πλασματάκι που κατοικεί στα σύννεφα. Σκοπός του είναι να σε γαργαλίσει όπως μια ιδέα, όπως η ιδέα πως φέτος θα πάμε μαζί  στην Ελλάδα. Κοίτα κοίτα πως συνωμοτεί αυτό το πλασματάκι ..

Καληνύχτα Χειμώνα μου 🙂