Και εγώ στην γαλαρία να κλαίω!

Η μικρή ξανθιά παίζει το ρόλο της νηπιαγωγού, δίνει ελέγχους αλλά και πτυχίο για τον πρώτο χρόνο εκπαίδευσης Ελληνικών.  Πέντε χρονών σποράκια, φέτος 14 στο νηπιαγωγείο και 1 προνήπιο ο Στέφανος… από τον Σεπτέμβριο με τους 15 φίλους μου παίζουμε, τσακωνόμαστε, διαβάζουμε παραμύθια, τραγουδάμε, κάνουμε βόλτες στην αλφαβητοχώρα με σταθμούς σε κάθε γραμματάκι, φτιάχνουμε πράγματα, διακοσμούμε την φωλιά μας ανάλογα με τις εποχές, μέχρι που φτάνει η εποχή να ανοίξουν τα φτερά τους για την πρώτη δημοτικού. Όλα αυτά τα κάνουμε στα Ελληνικά.

Η μικρή ξανθιά θεά, κάθε Σάββατο φτάνει το βαρύ σάκο της, πρώτη πρώτη στο σχολείο, την αφήνει το παλιό παλτό της εκεί, … Μπαίνει στην τάξη και  κάνει όλες τις αταξίες του κόσμου…. το μεσημέρι με άδειες μπαταρίες και περίσσια αναψυχή χώνεται κατάκοπη και σιωπηλή στο αυτοκίνητο!!!! Ακούραστο το παλιό παλτό την πηγαινοφέρνει !

Το  απόσταγμα της φετινής χρονιάς, είναι η εικόνα  μιας μαμά να «φοβερίζει» την μικρή Ιωάννα, πως αν δεν κάνει αυτό που της λέει δεν θα την ξαναφέρει στο Ελληνικό Σχολείο!!!!! Την κοίταξα με κρυφό ενθουσιασμό μην πιστεύοντας αυτό που άκουσα!

«ναι έτσι είναι κυρία Μάνια, η Ιωάννα λατρεύει να έρχεται κάθε Σάββατο  και με ρωτά κάθε πρωί που την ξυπνώ για το σχολείο της αν είναι η μέρα που θα πάει στο Ελληνικό Σχολείο! Της αρέσει τόσο που την «απειλώ» πως δεν θα την φέρω αν δεν με υπακούει!!! »

Είναι  προφανές σκέφτηκα…καθώς την έβλεπα όλο νάζι να μπαίνει στην τάξη μου…. ή κάτι δεν έχει καταλάβει η Ιωάννα μου ή το πιο πιθανό κάτι δεν κάνω καλά εγώ ως σωστός εκπαιδευτικός χαχαχαχα

Από την αρχή της χρονιάς ονειρευόμουν την αποφοίτηση μετά από επτά χρόνια σε αυτό το σχολικό παράρτημα. Εγώ με τα σποράκια του νηπιαγωγείου, και η Ελευθερία με τα παιδιά της ΣΤ δημοτικού … δηλαδή εγώ και όλα τα παιδιά … δικά μου δικά μου παιδιά !!!!

Η χρονιά μου, η σειρά μου να δω από που πηγάζει αυτή η λάμψη στα μάτια εκπαιδευτικών, όταν βλέπουν παλιό μαθητή τους να τελειώνει το λύκειο, να έχει διαπρέψει στην επαγγελματική του καριέρα,… να να…να φέρνει τα παιδιά του στο σχολείο!!!

Η τελετή αποφοίτησης, η δική μου, κατά δική μου, μοναδικά δική μου μέρα!!! Όλοι θα με κοιτούσαν με καμάρι να αστράφτω. Οργάνωσα, κυνήγησα κάθε δυνατή ευκαιρία για να είναι όλα τέλεια στη γιορτή!

Το τραγούδι από τα σποράκια μου, τα πτυχία τους, τα καπελάκια τους, τα δωράκια τους

Νευρίασα πολύ με την Ελευθερία. Η ασυνέπειά της μας έφτασε στα όρια κυρίως το παλιό μου παλτό που με βοηθούσε εθελοντικά. Όμως καταφέραμε με πείσμα να φτιάξουμε ένα να σφιχτό πρόγραμμα ροής της γιορτής.

Ένα βίντεο από το αρχείο μου! Η Χριστουγεννιάτικη γιορτή της τάξη του νηπιαγωγείου μου το 2012, αφορμή για να πιάσω το μικρόφωνο … και να μιλήσω, να εξηγήσω στους γονείς … τι ? Ένα χρόνο προετοίμαζα το λόγο μου …Να βρω τρόπο να εκφράσω…να εκφραστώ παιδιάααα … να σας πω πως νιώθω, πως φουσκώνω από περηφάνια, να κλάψω να κλάψω… να βρω τρόπο να περιγράψω ….

…………………..

Μια εβδομάδα πριν ήρθαν τα μεγάλα πια παιδιά μέσα στην τάξη του νηπιαγωγείου για να βγάλουμε φωτογραφίες και να μιλήσουμε λίγο με την Ελευθερία την δασκάλα τους… εκεί … εκεί βίωσα το μεγαλείο

Στο χαλί οκλαδόν όλα τα παιδάκια μικρά και μεγάλα, στην καρέκλα της νηπιαγωγού ο 10χρονος πια Σπύρος , διαβάζει ένα παραμύθι στα Ελληνικά, κάνει το γουρουνάκι, και τη φωνή του λύκου, και τα σποράκια μου μικρά και μεγάλα γελούν… και εγώ … εγώ στην γαλαρία κρυφά να κλαίω….και μετά να διαβάζει και η Μαρία και η Διονυσία, και ο Αντρέας, και η Έφη και ο Αποστόλης και η Μελίνα-λείπει ο Έντιν έφτασε μέχρι την πέμπτη Δημοτικού- και η Νικολέτα και  …. κλικ μια φωτογραφία, η φυλακή της στιγμής…

Αυτή η φωτογραφία ήταν πίσω μου στον μεγάλο προτζέκτορα, αυτή η φωτογραφία μιλούσε μαζί μου … στους γονείς…στα παιδιά, σε μένα…

Γιορτή αποφοίτησης λοιπόν, πανηγυρικοί λόγοι,  δάκρυα, παιδιά, φωτογραφίες, καπελάκια στον αέρα, δωράκια, γονείς αγκαλιές περηφάνια, συγχαρητήρια … και …

Γιορτή αποφοίτησης και ένιωσα πως αποφοίτησα και εγώ ως δασκαλίτσα από το προ νήπιο !!!

και όμως…

Η ουσία μου, το παλιό μου παλτό ο Εθελοντής στην οργάνωση της γιορτής,   στην παραγωγή των βίντεο, ως ηχολήπτης, ως φωτογράφος… ο άνθρωπός μου εκεί να προσφέρει τα πάντα και να ρουφά ερωτικά το κάθε δάκρυ της συγκίνησης μου…. παίζοντας το ρόλο του συμμαθητή, του συναδέλφου, του γονιού μου!

η ουσία μου το παλιό μου παλτό φύλακας άγγελος των στιγμών της ζωής μου….

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

 

 

Advertisements

Εκδοτήριο τριών ποταμών.

Πολύ κρύο, λίγο χιόνι, πολύ πάγος.  Το χιόνι αγνό, απαλό , άγγιζε το έδαφος και πριν χωθώ στη τσουμπωτή αφράτη ύπαρξή του , έπεφτε στις σκληρές ναρκωτικές ουσίες της παγωνιάς,  μετάλλαξη πριν αγαπηθεί.

Τον χειμώνα αυτόν δεν πρόλαβα να τον φωτογραφίσω. Έχασα την μοναδικότητα του. έψαχνα με το βλέμμα του φακού το χιόνι και έχανα τα άγρια γκρίζα άμορφα γλυπτά από πάγο. Δεν κατάφερα να αποθανατίσω την ομορφιά τους, την έχασα γιατί αφέθηκα στην αποστροφή που δημιουργεί το γκρίζο…απαράδεκτο μια μια θεά αυτό! Φοβούνται οι θεές;.. μάλλον ναι….

Κάπως έτσι με βρίσκει το τέλος αυτού του χειμώνα. Λυτρωμένη (σσσ Λι) από το φόβο  αλλά δίχως κέρδος…

«Τελειώνει ο Χειμώνας» σκεφτήκαμε με το παλιό μου παλτό και οργανώσαμε μια ακόμη εκδρομή,  σπονδή αποχαιρετισμού Μονοήμερη στο Trois Rivieres Δεν αποτελεί τουριστικό χειμερινό προορισμό. Ασχετο, ωραίοι είναι οι σύνδεσμοι- γέφυρες, διευκολύνουν στο ημερολόγιο για πληροφορίες.

Γέφυρα λοιπόν. Προσπαθούσα να αιχμαλωτίσω την αίσθηση της ανηφόρας, αυτής που θα σε πάει στα σύννεφα….

κοιτάζοντας την φωτογραφία είδα την έχασα. Στο πλάι του δρόμου μαύρος άγριος πάγος, πηγή ομορφιάς…

 

Στη διαδρομή δεν ακούγαμε μουσική, μιλούσαμε …φτιάχναμε γέφυρες, ανοιξιάτικες γέφυρες για το καλοκαίρι…

Ξέρεις εξοχικό του μυαλού (?), στη ζωή έχω γίνει θάλασσα, βράχος, λιμάνι, βαρκούλα δίχως πανί αλλά και ιστιοφόρο… περίεργο όμως,  εκδοτήριο εισιτηρίων  δεν έχω γίνει… ίσως ξεκινώ να το μαθαίνω τώρα καθώς μπαίνω σε αυτή την ηλικία

Να κάτι τέτοιο…. Κλειστό αυτή την εποχή περιμένει χιονισμένο να ανοίξει ο καιρός να γεμίσει πάλι ζωή εκδίδοντας εισιτήρια…

ααα ναι για αυτό το κτίριο μπορεί να μιλήσει μόνο το παλιό μου παλτό. Έχει σχέση με συναυλίες με με με … τον άκουγα που μου τα έλεγε, το μόνο που ρουφούσα σαν σφουγγάρι ήταν το πάθος του για αυτό που αγαπά …πληροφορίες λοιπόν μόνο από το παλιό μου παλτό

Στην πόλη είδα πολλά όμορφα κτίρια, εκκλησίες, μαγαζιά, μουσεία, προτομές … γυρίζαμε σας σβούρες με το αυτοκίνητο. Ναι το καλοκαίρι θα πρέπει να είναι όμορφα… εδώ εδώ να έρθουμε … τι είναι? πληροφορίες πάλι από το παλιό μου παλτό

Αν στο επόμενο ταξίδι δεν πάρω την φωτογραφική μηχανή θα είμαι άξια των θαμπών φωτογραφιών. Το κινητό δεν νετάρει ρε τεμπέλα θεά, πως να στο εξηγήσω!

Ας βγούμε λίγο … το τολμήσαμε … έτσι να κάνουμε τα τελευταία βήματα σε συνθήκες χειμώνα….

φίλα με, φίλα με, φίλα με … ένα βήμα, μια στάση για φιλί, ένα βήμα πάλι. Ετσι παλεύεται ο παγωμένος αέρας …

Στην επιστροφή και λίγο πριν αρχίσω να κυνηγώ το ηλιοβασίλεμα με την λάθος απόχη (κινητό)…

Σου έδειξα αυτό …

ο ήλιος δέσποζε πιο πέρα… Όχι λοιπόν, δεν είναι ο ήλιος. είναι το πιο μικρό ουράνιο άτακτο ΚάτΙ που είδα ποτέ. Δεν είναι πολύχρωμο τόξο, δεν είναι γέφυρα!

Είναι ένα πολύχρωμο πλασματάκι που κατοικεί στα σύννεφα. Σκοπός του είναι να σε γαργαλίσει όπως μια ιδέα, όπως η ιδέα πως φέτος θα πάμε μαζί  στην Ελλάδα. Κοίτα κοίτα πως συνωμοτεί αυτό το πλασματάκι ..

Καληνύχτα Χειμώνα μου 🙂

Στο Πιλοτήριο των 39 χρόνων :)

Πιλοτήριο 7 Ιανουαρίου

Μαζέψαμε τα στολίδια, διώξαμε τα καλικατζαράκια, χρόνια πολλά Γιάννη, Ιωάννη, Ιωάννα, φιλιούνται-αγκαλιάζονται καθώς ο Ιανουάριος προστάζει, και επειδή μου λείπουν οι Χριστουγεννιάτικες κάρτες που στόλιζαν το σπίτι, το δημιουργικό τμήμα του σταθμού μου στέλνει τους χτύπους της καριδιάς του γιατί όλο και κάποιο καλικατζαράκι έχει ξεφύγει! Καλή εβδομάδα

Πιλοτήριο 8 Ιανουαρίου

Δημιουργικό τμήμα στα κέφια του, και με έπιασε μεσημεριάτικα μια πελώρια λαχτάρα να εξερευνήσω πως προήλθε η φράση «τι είναι ο κάβουρας τι το ζουμί του» Δεν προλαβαίνω όμως γιατί έχω να πετάξω και ολόκληρο αεροπλάνο !!! Πάω να δω τι ψάρια θα πιάσω 

Πιλοτήριο 9 Ιανουαρίου

Ξέρω τόσο καλά τον εσωτερικό σου κόσμο, μπορώ να αναγνωρίσω την κάθε σου σκέψη, σα να είμαι το πυρηνικό υγρό που φωτίζει κάθε σου νευρώνα κάθε σου κύτταρο. Ξέρω πως αυτό το έχεις επιλέξει, και σε ευχαριστώ. Το ραδιόφωνο έχει αυτή τη μαγεία, αν κάνεις λίγο υπομονή θα έρθει εκείνο το τραγούδι που θα συλλάβει όλο τον εσωτερικό κόσμο, δεν το επιλέγεις, σε επιλέγει, σε εκπλήσσει, σου τραγουδά και νιώθεις πως σε ξέρει «σαν κάλπικη δεκάρα» ή και λίρα!Αναγνωρίζει τις αδυναμίες της στιγμής, όμως αναγνωρίζει και τον μοναδικό σου ανθρώπινο εαυτό που καταφέρνει να μην κυνηγά το διαχρονικά ζητούμενο χρήμα, ούτε ως επιβίωση ούτε ως άνετη ζωή. Σε αγαπώ

Πιλοτήριο 10 Ιανουαρίου

Ποιες είναι η στιγμές που γίνεσαι μωρό; Είναι μια ερώτηση που όσο και να το πεις, όπως και να το κάνουμε , έχει το βάθος, το ύψος, το μήκος και το πλάτος της υπέρμετρης αμπελοφιλοσοφίας. Με άλλα λόγια προσπαθώ να ανοίξω μια θεωρητική συζήτηση που στην ουσία της είναι ρηχή, πομπώδης, χωρίς πρωτότυπα και ουσιαστικά επιχειρήματα Περιμένω να περάσουν τα λεπτά, μέχρι να ξεκινήσει η πτήση, αχμμ λες όταν περιμένουμε κάτι να γινόμαστε μωρά; Είναι πολύ πιθανό δεν είναι ?.

Πιλοτήριο 11 Ιανουαρίου

«Θα το κάψουμε απόψε κυρ Στέφανε» Μόνο πες μου που να βάλω τον φιόγκο 39 χρόνια έχω εξαντλήσει σχεδόν όλα τα σημεία !!!

 

( o psithiros sto ayti mou 39 xronia tora )

Αυτό που κΣαρώσαμε.

Ѯέρει;ς μου άρεσε το ταѮίδι μας. Κατάφερε να χωθεί ανάμεσα στο χρόνο. Γνωρίζεις πως περνάμε καταπληκτικά στην διαδρομή, βρίσκουμε το χρόνο μας, σε σκέψεις, συζητήσεις, παιχνίδια, πατατάκια, τραγούδια, ακόμη και στον ζεστό καφέ που είναι παράδοση πριν Ѯεκινήσουμε.

Κλεβόμαστε. Σε μια βαλίτσα όλα μα όλα όσα θα μας χρειαστούν, τι θα φορέσεις εσύ τι εγώ, κάλτσες, χάπια, νυχτικό, φορτιστές, διαβατήρια, βρακιά, άρωμα βαφτάκια ξυριστικά…ουφ… τα πήρα όλα για πε;ς … «άμα πήρες και μπατονέτες τα πήρες όλα» … και έτσι κλεβόμαστε με θράσος, από τα προβλήματα, τη δουλεία, τα οικογενειακά τραπέζια που μας λείπουν, τους κάβουρες, τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας των φόβων. Μπα στα σύνορα δεν με νευρίασε το αμερικανάκι, πόσο αδιάφορη τελικά είναι η γύμνια των δέντρων ή μήπως απλά προκαλεί τον ουρανό

Το αποφάσισα, το κινητό δεν μου αρέσει ως φωτογραφική. Με κάνει να βγάζω περισσότερες αυτοφωτογραφίες!!!μπουχαχα  Την άλλη φορά να θυμηθώ να πάρω την φωτογραφική μηχανή, σταθερή και με το φακό να φυλακίζει στο κάδρο το ένα μόνο μάτι …

Γνωστό το Ѯενοδοχείο, ακόμη και τα Χριστουγεννιάτικα στολίδια του, τα θυμάται η ματιά, ένα προς ένα … ω είναι και η Έλσα Φρόζεν, πέρσι δεν ήταν…

Φιλιούνται-αγκαλιάζονται η τιραμισου, ο Σκούξης που πέθανε, το ρεστοράν του Σπούξη που μεγάλωσε  αλλά και η οικογένεια που απέκτησε ένα ακόμη μωράκι. Παραμονή μεσημέρι πάμε να κολυμπήσουμε  σε μεξικάνικες γεύσες, σε συζητήσεις που προκαλούν αλατόνερο στα μάτια, σε τεράστια ποτήρια μαργαρίτας.

Μια έτσι μια αλλιώς οι καιρικές συνθήκες, στα σχέδια μας για αλλαγή του χρόνου στην Βοστώνη ανάβουν κόκκινο αλλά  και πράσινο στην οικογενειακή θαλπωρή, δίπλα σε ποτάμι. Λίγο μετά το κιόσκι που έχουμε κατακτήσει στο προηγουμενο ταξίδι μας, λίγο αριστερά, να εδώ…που άγνωστα γνωστά γκρουπ ροκάρουν… J’s Tavern  Milford, New Hampshire Αυτή η μικρή γωνιά μέσα της φιλοѮενεί το γονίδιο μου … τον Fillip με την κιθάρα του.

Καλή χρονιά, με αυτό το τραγούδι φιλιά αγκαλιές χορός … σ αγαπώ  χιονάκι που μας περιμένει έѮω, ύπνος θαλπωρή, γερό πρωινό, ήλιολουστη μέρα , αποχαιρετισμός, καφές, ΚΑΙ Ѯαφνικό blak ice που μας περιμένει στην επιστροφή. Εσύ … Ѯέρεις εσύ, όλα τα Ѯέρεις… εσύ πάντα ο ιδανικός οδηγός, που αφήνομαι στα χέρια σου… χίλιες φορές πιο δυνατός να σε θαυμάζω.

Το Ѯόρκι των κυττάρων 

με ρώμη  παίѮε στη σκακιέρα της ζωής

με τόλμη  μέτρα άριστα την αισιοδοѮία

Παλιά τέχνη το γέλιο

σάτιρα ένστικτο διαμαρτυρίας της ψυχής

 αυτόκλητος φρουρός στο ελιѮήριο.

Ѯέρει;ς.  Παραμονή πρωτοχρονιάς, γύρω στις έѮι, η φύση με  κάλεσε να αποβάλω τις τοξίνες!  Ѯύπνησα με την ανατολή να σκάει στον ουρανό την επιγραφή της νίκης, μόνο για μας, μόνο για το δικό μας παράθυρο ζωής.

Με συνοπτικές διαδικασίες κατούρησα,  φωτογράφισα την συναισθηματική νοημοσύνη των χρωμάτων,

χώθηκα στο λευκό νησί μας, σε πήρα αγκαλιά με λαχτάρα και έκλεισα τα ματάκια μου. Όλες οι επιθυμίες μου είχαν εκπληρωθεί Η ευτυχία από όλο ετούτο που σκαρώσαμε συλλέχτηκε ως το τελευταίο συστατικό για να δώσει πνοή στο φρουρό σου.

Η πρόταση που ακολουθεί είναι ανωτέρας παρανοϊκής  φαντασίας ή απλά το Ξ στο ξόρκι που έφτιαѮα

και ότι κατάλαβες κατάλαβες 🙂

Μου τράβηξε την προσοχή !

Θυμάμαι σε κάθε θάνατο που συνάντησα στη ζωή μου, ένα κομμάτι του θρήνου ήταν η κίνηση, πώς να το πω.. ο ρυθμός μέσα από μεθοδικές ενέργειες…. η ταφή, η τροφή, ο ρουχισμός, το ξεκαθάρισμα των ανούσιων από τα ουσιαστικά…. κινήσεις που βοηθούσαν το θρήνο να θρέψει την ελπίδα, την αισιοδοξία και το χαμόγελο… σιγά σιγά.

Από μικρή παρακολουθούσα τις κινήσεις των μεγάλων, τότε δεν ήξερα τι σημαίνει θάνατος και τι ζωή. Ως γνήσια κλαψιάρα όμως ήξερα πως ένα δυνατό φύσημα της μύτης ήταν αρκετό για να με κάνει να σταματήσω να κλαίω…

Τον τελευταίο καιρό όλο προσπαθώ να κρυφτώ για λίγο στην ηρεμία της χαρτόκουτάς μου και όλο με βρίσκουν και με ξεμυαλίζουν διάφορα…

Για τα μεγάλα τραγικά νέα, αφού εξασφάλισα πως όλοι οι φίλοι μου είναι καλά, χώθηκα κάτω από την ομπρέλα οργανισμών της παροικίας. Δεν θέλω όμως να γράψω για αυτό…

Θέλω να γράψω για την συζήτηση που είχα με τον Σπούξη, καθώς ο καρκίνος επέστρεψε και πάλι στο Σκούψη πριν προλάβει να κάνει μεταμόσχευση μυελού (λευχαιμία) και δεν μπορεί να αντέξει άλλη χημειοθεραπεία, οι γιατροί στην Βοστόνη του σύστησαν να μπει σε πειραματικό φάρμακο… σκέφτηκα τον Πέτρο ίσως να είναι ίδια μέθοδος … μάλλον ίδια είναι γιατί κάτι μου έλεγε περί Cd. Χθες με πήραν τηλέφωνο… και οι δύο στο αυτοκίνητο… ο μεγάλος κατάλαβα πως μου ζητούσε να δώσω δύναμη στον μικρό  … άφησα τη μικρή θεά να κελαηδά και να τους ακούω να την πειράζουν… η ουσία είναι πως ο Σκούξης ξεκινά θεραπεία την Δευτέρα.

Χθες μίλησα και με την αδελφή μου στο Λονδίνο. Μετακομίζει σε άλλο σπίτι, οι ενοικιάσεις σπιτιών στο Λονδίνο είναι ένα τεράστιο μπέρδεμα … η ουσία είναι πως η αδελφή μου είχε όρεξη να μιλήσει, και όταν η αδελφή μου μιλά πολύ, είναι γιατί θέλει πολλά χάδια …

Τραβώ το μυαλό (?) από όλα και το φέρνω στο σήμερα. Σήμερα το παλιό μου παλτό έχει τη γιορτή του, αχ αυτό το τάμα … να ναι καλά… μόνο αυτό … Φτάσαμε στο γραφείο με δύο μεγααααλα κουτιά γλυκά, τα έβαλε δίπλα στην καφετέρια και κόλλησε στον τοίχο ένα χαρτί «να με χαίρεστε» … τον άτιμο με κάνει πάντα να γελώ !

Αυτή η φωτογραφία είναι λίγο άσχετη, μου τράβηξαν την προσοχή όμως και ας μην κατάφερα τελικά μέσα στην βιασύνη μου να εστιάσω επάνω τους … βγήκαν λίγο θολά αλλά παραμένουν να είναι ρουμπινάκια της φύσης

Είναι κοντά οκτώ το βράδυ και ακόμη δεν έχει επιστρέψει από την εργασία του… όσο και αν στενοχωριέμαι που ξεπατώνεται, κάπου χαίρομαι που είναι καλά, τόσο καλά ώστε να δημιουργεί μέσα από την εργασία του και να λειτουργεί ως ένας θαυμάσιος πυροσβέστης.

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂