Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός

Από τις ημέρες που μείναμε στην περιοχή του Νιαγάρα, διαλέξαμε την δεύτερη και πιο ηλιόλουστη για να εξερευνήσουμε τις οργανωμένες όχθες λιμνών που έχουν μετατραπεί σε παραλίες για … ας το πούμε κολυμβητές. Θυμάμαι, στις αρχές μου έκανε εντύπωση το αυτονόητο, πολλοί  λίγοι Καναδοι ξέρουν να κολυμπούν, όμως σχεδόν όλοι να κάνουν σκέιτ στο πάγο και σκι στο χιόνι!

Διαλέξαμε την πιο διάσημη παραλία, Crystal Beach και προς μεγάλη έκπληξη μόλις διάβασα πως η άμμος που έχει τόσο μέσα όσο και έξω, είναι φυσική και δημιουργεί μια όμορφη παραλία! Το παλιό μου παλτό λέει πως είμαι ο ορισμός της παραπληροφόρησης… και έχει δίκιο. Δεν ξέρω σε πόσους ανθρώπους είπα πως η άμμος που τόσο πολύ με κούρασε (και με νευρίασε) για να την περπατήσω, την είχαν κουβαλήσει !!! Τι να πω …

Γεμάτη η παραλία, αυτό που λέμε ούτε καρφίτσα, όλοι μια παρέα, εγώ κοίταζα την λίμνη και το παλιό παλτό τους ..»χυμένους λαχταριστούς λουκουμάδες» ξαπλωμένους στα πόδια του, σε απόσταση αναπνοής, μπρος και πίσω του και πλάι του! Η λίμνη τεράστια, μέχρι εκεί που έβλεπα πεεερα στο βάθος, ένα με τον ουρανό. Το νερό κρυστάλλινο, πεντακάθαρο, δροσερό, και ΑνΑλΑτο (δηλαδή χωρίς καθρέφτες για αντικατοπτρισμό χρωμάτων) , με μια φυσική -το τονίζω- φυσική άμμο, ψαράκια μικρά εδώ εκεί και να κολυμπούν λίγο πιο πέρα από τα δακτυλάκια των ποδιών μου… και ένα μεγάλο νεκρό να επιπλέει και κάποιος να το βγάζει έξω….  Από βάθος, κατάσταση λούτσας…όταν άρχισαν τα ποδαράκια μου να μην τον αγγίζουν τον αμμώδη βυθό, είχα φτάσει και στο σκοινί που οριοθετούσε το κομμάτι που επιτρέπονταν να κολυμπήσουμε!!!!

Να μην ξεχάσω στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να φέρω τους ακούραστους εργάτες της περιοχής. Οι φυσικοί σκουπιδιάριδες! Τους έβλεπα να πετούν από πάνω μας, χωροφύλακες της παραλίας. Οι προσγειώσεις τους μερικά εκατοστά δίπλα μας, είχαν την σιγουριά του «φίλε εγώ κάνω κουμάντο εδώ, εσύ είσαι επισκέπτης και κοίτα να συμμορφωθείς με την αδιάκριτη παρουσία μου» «πετάς μόνο αποφάγια και αναλαμβάνω να το μαζέψω εγώ» «άι ρε καπετάνιε του γλυκού νερού» ψιθύρισα!!!

Μου έπεσε, λίγα εκατοστά μακρυά από την πολυθρόνα μου, ένα κρακεράκι και μισό, κατά λάθος και περίμενα με τη φωτογραφική. Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός, γνωστός χωροφύλακας δεν έκανε ούτε τρία λεπτά για να συλλάβει την βρωμιά μου. Με κραυγή ειδοποίησε τους άλλους να απομακρυνθούν γιατί το είδε πρώτος…

Πανέμορφος, υγιέστατος, με πούπουλα κατάλευκα στην κοιλιά άλλα και σε γοητευτικές αποχρώσεις του γκρι στην πλάτη, άρπαξε γρήγορα το κρακεράκι στο στόμα … και στην συνέχεια έκανε μερικούς γύρους για να εντοπίσει και το πιο μικρό…

«Λοιπόν, τι με κοιτάς;  Δεν είμαι αξιοθέατο την δουλειά μου κάνω, θα σου πέσει κατά λάθος και αυτό που κρατάς;»

«Ξέρεις πως απαγορεύεται να σε ταΐσω» του είπα …και καταβρόχθισα το καρακεράκι…. άνοιξε τα φτερά του και με μια απίστευτη σιγουριά και επιδεξιότητα πέταξε ανάμεσα από τις καρέκλες!!!

Η άμμος που τελικά ήταν φυσική! με έκανε να γκρινιάζω… μπήκα στο αυτοκίνητο γκρινιαρούλα, μουρμουρίζοντας για τον άνθρωπο που τον πιάνει μια μανία με τις προσομοιώσεις ….  όμως το παλιό μου παλτό μη έχοντας άλλη επιλογή προκειμένου να ξεφύγει (?) έκανε τα μαγικά του. Μια στροφή από δω, μια από κει… και νάτος και πάλι ο Περίπτερος Ναός που είχαμε δει πριν αλλά μου υποσχέθηκε πως θα σταματούσαμε μετά.

Σταματήσαμε λοιπόν στο «μετά»…και ίσως να έπαιρνα και όρκο πως εκεί στην πλατεία είδα και μια νεράιδα Ελιά … να χαϊδεύει με τα φύλλα της τον Περίπτερο Ναό…  μπορεί πάλι και όχι ……

Με τέτοια κορυφή, η κατάκτηση ήταν ζήτημα ενός φιλιού στο κέντρο του.

Με τέτοιο σημείο εσωτερικού κέντρου το σήμα έφυγε ξεκάθαρο, κρυστάλλινο, ηλιόλουστο και λουσμένο σε δροσερό νερό λίμνης

Άλλη μια κατάκτηση περίπτερου ναού !

αχμμ οι φωτογραφίες είναι θολές … κάτι η υγρασία, κάτι η ευκολία του κινητού που όμως θέλει και σταθερό χέρι…

Καληνύχτα εκεί 🙂

 

Advertisements

Καμένη φωτογραφία :)

Αυτό, αυτό ακριβώς επιζητούν όλες οι φίλες μου καθώς η Μορεάλη βγήκε από τον χειμώνα. Την μέρα που ο ήλιος θα με πάρει στην αγκαλιά του και θα με κάνει να γουργουρίζω. Λαμπερή μέρα, ζέστη τόσο όσο…

Φόρεσα μπλούζα κοντομάνικη και το  πείραμα σήμερα πέτυχε. Κρύωνα λίγο στους διαδρόμους του σχολείου. Έβλεπα τον ήλιο από τα μεγάλα παράθυρα ένιωθα την επιδερμίδα μου να τον επιζητά απεγνωσμένα σχεδόν…ίσως … και ναι τελικά ο ήλιος έξω …έξω ήταν πιο ζεστά.

Αρκετές φορές δεν γράφω στην χαρτόκουτα του μυαλού μου τα σημαντικά, γράφω τα μικρά και ασήμαντα. Πολλές φορές όταν η ζωή με βλέπει μέσα στο πείσμα να πιέζομαι …παίρνει στα χέρια της τα γκέμια, οδηγεί εκείνη. Η κυρία Δέσποινα έπαθε πνευμονία, από την μια μέρα στην άλλη βρέθηκε στο νοσοκομείο. Αναρρώνει μια χαρά, τα κατάφερε, από την μια μέρα στην άλλη!  Δυνατός οργανισμός, ήμουν σίγουρη! Όμως μάλλον δεν θα της ξανακάνω καθημερινή παρέα. Ο γιος, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι γιατροί φαίνεται πως συστήνουν πια την λύση του γηροκομείου. Τις περισσότερες φορές, ειδικά οι κοινωνικές υπηρεσίες δεν κρίνουν τον ασθενή, αλλά τον περίγυρο…έτσι  εκεί θα έχει φροντίδα όλο το 24ωρο… Μάλλον, δεν ξέρω ακόμη …αυτό που ξέρω είναι πως η ζωή μου έδωσε με το ζόρι πίσω τα απογεύματα μου… όσο και αν έχω αντίθετη άποψη, η ζωή επιμένει πως τα χρειάζομαι… Η ζωή μου με προστατεύει …απίστευτο αλλά πάντα αυτό νιώθω.

Αφέθηκα… έκλεισα τα μάτια σήμερα στο φως …κουρασμένη μετά το σχολείο…  αφέθηκα στα χέρια του παλιού μου παλτού … και αυτό με σεργιάνησε στις λαμπερές ηλιαχτίδες. Τόσο μα τόσο λαμπερές που κατάφεραν, να τυφλώσουν τον φακό … Ξέρεις μικρή μου τι σου δείχνει μια καμένη φωτογραφία; Το απλό, το φως δεν το συλλαμβάνει η ματιά…το συλλαμβάνει η επιδερμίδα…

Παρόλα αυτά κατάφερα να φέρω δύο φωτογραφίες που ….

IMG-1223

συλλαμβάνουν αυτό ακριβώς που παθαίνει η επιδερμίδα ….

IMG-1235

Καληνύχτα ανοιξιάτικη Μορεάλη μου 🙂

ωωω λαλά… για τη ζωή

Τα λουλούδια είναι γκουρμεδιά !!!

Χαρούμενη πριν από λίγες μέρες έβγαλα μια φωτογραφία με τα πρώτα λουλουδάκια που είδα στην Μορεάλη μου. Όλο χαρά τα έφερα εδώ! Χαμογελώ γιατί στην Ελλάδα γίνεται χαμός, οργιάζει η φύση με αγριολούλουδα, ανθοκομικές εκθέσεις και και το μαγιάτικο στεφάνι!

Φέρνω εδώ την κυρια Μαρμότα Ντροπαλίδου. Συναντηθήκαμε πριν κάτι χρόνια καλοκαίρι σε ένα από τα πάρκα της Μορεάλης.

Η μαρμότα της κυρα Δέσποινας δεν έχει λίγο καιρό που ξύπνησε, ακόμη δεν έχουμε συστηθεί για να μπορέσω να την ρωτήσω το όνομά της. Πεινασμένη αναζητά τροφή και τα λουλουδάκια είναι γκουρμεδιά σε μια πόλη που ακόμη παλεύει να ξυπνήσει την Άνοιξη Σήμερα, λίγο πριν φτάσω στην εξώπορτα …άφαντα τα λουλουδάκια…Καλό μήνα καλή χώνεψη !  

Η κυρά Δέσποινα, η συνομήλικη(έτσι με βλέπει)  ενενηντάχρονη φιλενάδα μου, στα νιάτα της αγαπούσε πολύ τον κήπο της, Μπροστά από το σπίτι φύτευε λουλούδια και πίσω λαχανικά. Δεν ξέρω πότε ακριβώς αφησε την κηπουρική, πάντως οι βολβοί δίνουν ακόμη τουλίπες!  Βέβαια ας μην ξεχνάμε την πεινασμένη μαρμότα

Σήμερα η φιλενάδα μου με ξάφνιασε… της είπα πως με πονά το στομάχι μου… Μιλήσαμε λίγο για τους λόγους της δυσπεψίας μου. Είχε περάσει πάνω από μια ώρα όταν ξαφνικά με ρώτησε, Συνεχίζει να σε πονά το στομάχι σου?  Έκπληξη! …καλά κάνω και δεν της λέω τα γκομενικά μου… και να ξαφνικά τα θυμηθεί με με όλες τις λεπτομέρειες??? παπαπα δεν είναι για να εμπιστεύεσαι την γομολάστιχα της ασθένεια της … Εκπληξη και οι συμβουλές που μου έδωσε μήπως και νιώσω καλύτερα.  Μπερδεύομαι με το φίλτρο που χρησιμοποιεί … καταλαβαίνω πως στις πολύ έντονες καταστάσεις ο εγκέφαλός της βρίσκει διαδρομές…

Ο γιος φαίνεται αρκετά κουρασμένος(ορισμένες φορές με νευριάζει) , νιώθω χαρούμενη όμως γιατί η κυρία Δέσποινα θα παραμείνει στο σπίτι της για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμα … κάπου βοήθησα και εγώ σε αυτή την απόφαση του γιου της…

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂 

Το στόλισμα των Χρωμάτων :)

Διαφορετικός ήχος με ξύπνησε σήμερα. Ξυπνούσαν οι αισθήσεις μου και μαζί η αίσθηση πως ο κεντρικός δρόμος είχε διαφορετικούς φιλοξενούμενους.Η μικρή ξανθιά έδωσε το πρώτο χαμόγελο στη Κυριακή.

Ποδηλατικός αγώνας στη πόλη με χιλιάδες ποδηλατιστές να συμμετέχουν. Έσυρα το παράθυρο, κουβέντες κυρίως στα γαλλικά le mi mpoukalione. Η άσφαλτος ανασαίνει, η ατμόσφαιρα ξεκουράζεται από το κουβάλημα ρύπων, οι αχτίνες του ήλιου μεταφέρουν τη χαρά της συμμετοχής, άντρες γυναίκες, παιδιά ακόμη και μωράκια. Διάσπαρτος ο ήχος των ποδηλάτων, οι άκτινες γράφουν χιλιόμετρα, η αλυσίδα  κελαϊδάει, το πετάλι αναστενάζει γλυκά. 

18987615_354973238252493_611012519_o.jpg

Τρέχω στο μπαλκόνι να βγάλω φωτογραφίες. Φέτος το μπαλκόνι μου έχει την φροντίδα του καπετάνιου μου.

 Φιλοξενούμενος που φεύγει για την Ελλάδα την Πέμπτη. 

20170603_125911.jpg

Η μικρή ξανθιά αναρωτιέται πώς ένας καπετάνιος των θαλασσών γνωρίζει από λουλούδια. Δεν είναι η γνώση, είναι η αγάπη προς κάθε χρωματιστό μπουμπούκι. Κάπου άκουσα, αν θες να με βρεις πρέπει την ψυχή με χρώματα να στολίσεις. Το μπαλκόνι μου τρίτου ορόφου δεν απέχει πολύ από το χορτάρι. 

20170603_125928.jpg

Είναι σχεδόν ακατόρθωτο να πεθάνει κάποιος πέφτοντας. Βαριά ανάσα και τεράστια αγκαλιά που με τραβά στην πραγματικότητα των χρωμάτων που στολίζουν την ψυχή.  


Καλό καλοκαίρι Μορεάλη μου 🙂

 

Απόβλητα στο ποτάμι :)

Ο δήμος θέλει να ρίξει απόβλητα πολλλά απόβλητα στον ποταμό και ήταν έτοιμοι να το κάνουν, γιατί λέει το έχουν ξανακάνει πριν από χρόνια πολλά … ξαφνικά ο Καναδάς τους σταμάτα και τους υποχρεώνει να ψάξουν και να βρουν άλλη λύση … να εξαντλήσουν κάθε περιθώριο πριν φτάσουν στο σημείο αυτό…. 

Βρωμιάριδες ….αυτή η λέξη μου έρχεται στο μυαλό (?) … 

Στη στάση σήμερα κοίταζα μια μικρή μαρμότα στο χορτάρι … όταν πλησίασε στην άσφαλτο άρχισα να την παρακαλώ να μην περάσει… δεν με άκουγε…πήρε φόρα ακριβώς τη στιγμή που όλα τα αυτοκίνητα του κεντρικού δρόμου αποφάσισαν απλώς να αδειάσουν για μερικά δευτερόλεπτα το δρόμο … πέρασε τόσο γρήγορα και σε έναν τόσο μα τόσο άδειο δρόμο …σα να χώθηκε σε παράλληλο σύμπαν !!!! Κάτι τα σκιουρακια κάτι οι μαρμότες κάτι οι αγριοχηνες με τα κουτσούβελα από πίσω τους … ουφ… δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος για να πηδήξει το χαντάκι ε? πόσο μάλλον όταν … έχει και προδιάθεση… 

Κοιτάζω το ποτάμι της ζωής μου…φουσκωμένο αυτό τον καιρό …αναρωτιέμαι μήπως λίγο παρακάτω υπάρχει κανένας μεγάλος καταρράκτης …. πάντα αυτό αναρωτιόμουν και δεν είχα σκεφτεί ποτέ την περίπτωση πως κάποιος έχει την δύναμη να μου πετάξει απόβλητα… βρωμερά μπλιάχ… μια εκπνοή  που βγαίνει από ένα στόμα με τρία κουφαλιασμένα σπασμένα δόντια και μια ουλίτιδα …λάθος …ναι είναι λάθος μου … Όταν βλέπω κάτι στραβό μου, δίνεται η δυνατότητα και η ευκαιρία να το ισιώσω και δεν το κάνω … είναι λάθος μου … βασικά για να το λέμε σωστά είναι μαλάκια καραμπινάτη. 

Σκόρπιες σκέψεις γραμμένες … το βασικό …την Δευτέρα που μας έρχεται έχουμε αργία εδώ. Ημέρα Ευχαριστιών στον Καναδά …ευχαριστούμε για ότι έχουμε … και λέμε μήπως

[embedyt]https://www.youtube.com/watch?v=D7OVZ-CgMwM&;list=RDD7OVZ-CgMwM[/embedyt] 

πάμε μια μικρή εκδρομή … 

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂