Η Μυτούλα της Άνοιξης :- )

Άνοιξη λοιπόν, όπως το περίμενα. Γρήγορη ανυπόμονη απαιτητική. Σε ένα παιχνίδι θα το έλεγα γκαστερικό. Οργανώνει ληστείες για να κλέψει αμύθητους θησαυρούς χρωμάτων σχεδίων . Χτίζει σε περιοχές την δική της ιστορία, Ξεμυαλίζει τον ήλιο δωροδοκώντας με γοργόνες στρουμπουλές που βουτούν στο γαλάζιο ουρανό.

Αυθόρμητη η Άνοιξη, απλά δηλώνει πως διασκεδάζει, πως γελά με το παιχνίδι της. Πέφτει σαν χείμαρρος στο άγνωστο παλικάρι και εκείνος θαρρείς και είναι έτοιμος να της δώσει τα πάντα για μια και μόνο νύχτα μαζί της, έτσι για την εμπειρία. Την πιάνουν ντροπές και βάζει τα δυνατά της για να γεμίσει την πλάση όλη με λουλούδια… Θέλει τόσο πολύ να κατακτήσει αυτή την Μυτούλα, που θα μυρίσει τα λουλούδια της, έτσι του κλέβει το μυστικό του χαμόγελού του. Άλλωστε, κούνα την μυτούλα σου … και θα δεις … πάντα σου έρχεται ένα απρόσμενο χαμόγελο στα χείλη.

Η Άνοιξη στο Μόντρεαλ, τόσο μα τόσο πολυλογού και βιαστική. Με μιας όλα ανθίζουν στην πόλη.

Προσπαθώ και εγώ να της κλέψω με μερικά κλικ φωτογραφιών την ομορφιά της. Λες και μπορώ να τα καταφέρνω … μεγαλώνω…

Αυτό, αυτό αυτό το δέντρο που μου έκανε εντύπωση όταν ήρθα έμαθα μόλις φέτος το όνομά του …  Πόσο περήφανοι νιώθω με τους φίλους μου. Λέγεται Μαγνόλια !

Επιτέλους η γυμνή νεράιδα μπροστά από το διαμέρισμα έβγαλε φυλλαράκια, Ο κύρος Σκίουρος Μπακονόγλου ως συνήθως με παίρνει μάτι και φέτος από το πεζούλι του παραθύρου μου καθώς γδύνομαι … βιαστικά ρίχνει μια ματιά και τρέχει τρέχει πεινασμένος…

Φέτος το μπαλκόνι μας έχει μια ξεχωριστή νότα. Ένα χαλί πράσινο, ψεύτικο χλοοτάπητα

Και πριν το καταλάβω μέσα σε ένα μήνα άνοιξη φτάνει το καλοκαίρι με θερμοκρασίες γύρω στους 30 βαθμούς κελσίου…

Καληνύχτα Μορεάλη μου

Μετέωρη εποχή στα σύνορα !

Είδες που τα λέω όλα σωστά. Βέβαια είναι που είμαι και θεά εκτός από μικρή και ξανθιά. Όπως στα έχω πει η Μετέωρη εποχή είναι η πέμπτη εποχή του χρόνου και έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας εγκυμοσύνης.

Περιμένεις και νιώθεις πως όλα γεμίζουν φουσκώνουν.

΄΄΄΄/.΄’..’΄.,,΄[.

Τι είναι αυτό; Όχι όχι όχι Δεν πάω. Χτυπάει συναγερμός για φωτιά στην πολυκατοικία, τώρα που αποφάσισα να γράψω στη χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου. Πρέπει λέει, σύμφωνα με τους κανονισμούς, να βάλουμε ένα μπουφάν, να αφήσουμε ξεκλείδωτα… και να τρέξουμε σε μια από τις εξόδους, να κατεβούμε τρεις ορόφους σκάλες, να περιμένουμε να έρθει η πυροσβεστική να κάνει έλεγχο… να δει αν και που υπάρχει φωτιά … να την σβήσει και να μας δώσει την άδεια να ανεβουμε και πάλι στα διαμερισματά μας…

Τσου δεν πάω…

Πρώτα από όλα είμαι μαζί με το παλιό μου παλτό άρα το να μου χαμογελάσει κανένας πυροσβέστης το ξεχνάμε (πάει το κίνητρο)… και μετά οκτώ στις δέκα φορές δεν υπάρχει φωτιά …

ουφ…. τουλάχιστον να ντυθώ … μπορεί να χρειαστεί να κατέβουμε τελικά … Ήρθαν και τα ένστολα αγόρια όσο γράφω …. ενώ το δικό μου Αγόρι  θέλει να βάλω τις τσιπούρες στο φούρνο…

ρε στιγμή που διάλεξα να γράψω στο εξοχικό μου… λες και δεν έχω ελεύθερο χρόνο … αααα ξέρω τι θα κάνω,…. πάω να βγάλω μια φωτογραφία … να δω βγάζουν σκάλες και μάνικες… γιατί αν είναι προτιμώ να κατέβω από τις σκάλες υπηρεσίας παρά από την σκάλα πυροσβεστικού !!!! Την σηκώνουν να κατέβω;

Τσου …

Τέλεια τα αρσενικά έφυγαν ήρθαν είδαν… δεν είχαμε φωτιά να σβήσουν .. έφυγαν. Τέσσερα οχήματα έρχονται κάθε φορά… επί πόσους ένστολους είπαμε;;;; … έλα έλα… σταμάτα τις φαντασιώσεις, έφυγαν …

Συμπέρασμα στην μετέωρη εποχή μπορούν να συμβούν άλλα… όχι σαν και αυτά που στην φυσιολογική ροή σου φουσκώνουν διαθέσεις και μυαλά!

Σε φάση καραντίνας, και ήθελα η ξανθιά θέα να φέρω εδώ την βόλτα μου το προηγούμενο Σάββατο. Καταπληκτικός ο καιρός, ήλιος λαμπερός να μας γαργαλά τις πατούσες, ε φτιάξαμε καφέ, χωθήκαμε στο αυτοκίνητο, σε στιλ βάζεις τις αχτίδες βάζω εγώ εγώ το χρώμα της άνοιξης ρε φίλε.  Εκδρομή δεν μπορούμε ακόμα να πάμε, βγαίνουμε κοντά στο σπίτι… Σε οριακή ακτίνα μαρκάραμε τρεις φίλες μου….

Η μία είναι η νεράιδα της Λίμνης, δεν πάει στο εξοχικό της, μένει σπίτι… ή δεύτερη είναι η Κωνσταντίνα μου, συνάδελφος δασκαλίτσα, κάνει διδακτορικό σε πανεπιστήμιο εδώ. Με κυνηγά όποτε με βλέπει με πλαστικό μπουκάλι νερού στο σχολείο, μόνο που κατάλαβε πως το χρησιμοποιώ ως παγούρι 🙂 Η τρίτη ήταν η γνωστή……

αποθήκευση προχείρου…. 

……Πασχαλίτσα ήθελα να γράψω αλλά το παλιό παλτό πεινούσε και ήταν ώρα να μαγειρέψουμε…Ωραίες τσιπούρες, κατεψυγμένες Ελληνικές και όμως πιο νόστιμες από τις φρέσκες που εκτρέφουν εδώ !!!

Έτσι πέρασε το απόγευμα και το βράδυ της Παρασκευής, και ήρθε το Σάββατο, και είπα πριν πάμε σούπερ μάρκετ να δοκιμάσω να βάλω ιατρική μάσκα προστασίας, έχουμε καμιά δεκαριά για ώρα ανάγκης … Τα εποχιακά δεδομένα με οδηγούσαν στο συμπέρασμα πως θα είχε πολύ κόσμο … και όταν φτάνεις στην άνοιξη οι Καναδοί γίνονται απίστευτα απρόσεκτοι, λες και ο ήλιος του ζαβλακώνει ξαφνικά, ΩΩΩ ναι παθαίνουν ηλίαση, γυμνός με μαγιό στον ήλιο ο Καναδός ! Οκτώ βαθμοί Κελσίου…τσουρουφλίζεται το παγωμένο του μυαλό…

Δεν λέω άρχισα να το διασκεδάζω με την μάσκα! Πώς την φοράς, πώς την βγάζεις! Εκπαιδευτικό παιχνίδι το έκανα. Κάτι που έχω ωραία μάτια, κάτι που το χρώμα της υπογράμμιζε το γκριζογάλανο βλέμμα, λίγο το βάψιμο, όσο να πεις σκέπαζε και τα προγούλια, ήρθα και ένιωσα η ξανθιά, όλα τα φώτα στις ματάρες μου!!! Θραύση θα κάνω! Όμως μέσα στο κατάστημα άρχισα να ζορίζομαι … πραγματικά αυτά περί ελευθερίας είναι τζάμπα μαγκιές! Εργαλείο είναι η συγκεκριμένη μάσκα και όχι φίμωτρο κλπ κλπ… και ως εργαλείο το μόνο που θυμάμαι είναι οι δερματίτιδες που έχουν πάθει γιατροί και νοσηλευτές και υγειονομικό προσωπικό που πρώτοι αναγκάστηκαν να τις φορούν για 12-24 ώρες… για δύο μήνες…»Τώρα με την ζέστη και τον ιδρώτα θα είναι πιο ζόρικο για την επιδερμίδα», μου έλεγε μια νοσηλεύτρια…. Χρόνια τώρα δεν μπορώ ούτε τα γυαλιά ηλίου, μία ώρα μέσα στο σουπερ μάρκετ, άρχισα να εκνευρίζομαι…. τέλος πάντων …

τι έλεγα… α ναι έφτασα στο σήμερα!!!

…Ναι ναι ναι, την Κυριακή, δηλαδή σήμερα το πρωί, αποφάσισα πως αν θέλω να ξαναπιάσω κάποιες τυπικές σχέσεις με την ζυγαριά,  πρέπει να βγω από το όνειρο πως σύντομα θα ανοίξει ο βόθρος πολυτελείας που μυρίζει χλωρίνη και θα μπορώ να κολυμπώ στο πέρα και το δώθε του μυαλού (?) μου.

΄Όσο και αν γκρινιάζει το γόνατό μου η μόνη επιλογή είναι το περπάτημα. Εξάλλου μόνο με το αργό περπάτημα στην πόλη μπορείς να ξετρυπώσεις τα πρώτα σημάδια της άνοιξης σε μια πόλη σαν το Μόντρεαλ… Δέκα χρόνια την ανακαλύπτω με διάφορους τρόπους…

Βόλτα λοιπόν, και παρόλο που το παλιό μου παλτό έχει ανώτερο ρυθμό περπατήματος και κάλυψης αποστάσεων, ακολούθησε το δικό μου γιατί η παρέα αλλάζει τα δεδομένα ακόμα και αυτό της γκρίνιας του γονάτου. Γελάω, χρόνια πριν στην Ελλάδα περπατούσαμε διαδρομές ίσες με Τέρμα Πατήσια -Χολαργός!

Έτσι πέρασα τα σύνορα του μετέωρου, στο οριακό, με παυσίπονο στο περπάτημα 3 χιλιομέτρων. Το app ζωγραφίζοντας την διαδρομή καταμετρούσε βήματα, χιλιόμετρα, ώρα, ως γνήσιος προσκεκλημένος ρουφιάνος χαχα (μην ακούσω κανέναν να λέει πως με την παρακάτω φωτογραφία εκθέτω προσωπικά μου δεδομένα σε ένα άγνωστο εξοχικό οπτικών ινών γιατί θα τον τσακίσω )

Εξερεύνηση των δέντρων, αυτών των ψηλών γυμνών Νεράιδων που επέζησαν από την ωμή ψυχρή βία του Χειμώνα και τώρα αρχίζουν να φουσκώνουν αναζητώντας την ενδυμασία της αναγέννησης. Αυτό το δέντρο είναι γεμάτο άσπρα τεράστια μπουμπούκια… Αυτό το δέντρο, που δεν ξέρω πως το λένε, είναι η σοπράνο της άνοιξης…. Σε λίγες μέρες θα είναι όλα ανοιχτά, σίγουρα είναι το ανθοδοχείο των γιγάντων αόρατων μάγων της φύσης.

Παράλληλα οι γηραιότερες Νεράιδες, συνειδητοποιούν τους ακροτηριασμούς τους…ξύλα στη γη πεσμένα, άλλα και ξεσκισμένοι κορμοί που θα μετατραπούν σε φωλιές, καθώς μια νεαρή Νεράιδα αγκαλιάζει την σοφία του άκαρπου πια κορμιού

Το επόμενο ξύλινο κορμί … στέκει εκεί, με το πείσμα του ανθρώπου που θέλει να ξεχωρίσει έγινε μοντέλο, με την έμπνευση του ανθρώπου πήρε  μορφή και  συμμετέχει σε διάφορες εικαστικές εκφράσεις των εποχών. Σύντομα θα τον δούμε με φυτεμένα λουλούδια γύρω του από τους κηπουρούς της πόλης. Το φθινόπωρο θα γίνει Χαουλινιάτικος … κλπ κλπ…Εδώ στέκει μετέωρος …

Οι κηπουροί του Μόντρεαλ κάθε χρόνο βάζουν χρώμα στο πράσινο των πάρκων και των νησίδων … κάτω από το αυστηρό βλέμμα του κυρίου Σκίουρου Παρκόγλου… ωπ να τος… βιαστικός και πεινασμένος…δεν έχει χορτάσει ακόμη, δεν έχει όρεξη η ματαιοδοξία του για στήσιμο στο φακό …

Άσχετη αφηρημένη τέχνη φωτογραφίας, πρωτοβουλία του κινητού μου χωμένο μέσα στο σουτιέν! Περπατούσα και φωτογράφιζε από μόνο την επιδερμίδα μου.

Τουλίπες που ανθίζουν- βολβοί δωρεά της Ολλανδίας- και τεράστιες γλάστρες που περιμένουν τους κηπουρούς της πόλης …

Περνάμε το πρώτο πάρκο, διασχίζουμε το δεύτερο και φωτογραφίζω την επιγραφή του τρίτου… Το παλιό μου παλτό διαβάζει, ακούω και λιγουρεύομαι το παγκάκι πιο κάτω …

Ναι, σίγουρα περάσαμε στην άνοιξη. Δεν είναι τα λουλούδια που σιγά σιγά φυτεύουν σε πάρκα και σε κήπους… ζουμπούλια???

μαλούμα … μου θυμίζουν το μπαλκόνι της μαλούμας … αυτό που αποχαιρετούσα πριν ξεκινήσω το ταξίδι για Καναδά … δέκα χρόνια πριν … … πότε πέρασαν; «Πέρασαν, ρώτα και μένα» γκρινάζει το γονατό μου….

τι έλεγα; α ναι περάσαμε στην Άνοιξη, μου το τραγουδά ο πρώτος «κλέφτης» στο γκαζόν, αυτόν που θα τον αποκεφαλίσουν σε λίγο καιρό, σε μια γενοκτονία «κλεφτών»… γεμίζει ο τόπος από κίτρινες πιτσίλες στο πράσινο. Τις κουρεύουν πριν … φφφφφφ ελευθερωθούν για να ριζώσουν αλλού…να το λες σωστά, είναι γκαζόν και όχι χορτάρι άγριο!!!

Α να και αυτό είναι αγριολούλουδο νομίζω… λίγα τα ψωμιά σου, ότι δεν εξημερώνεται δεν έχει θέση για πολύ σε μια πολιτισμένη πόλη όσο πολυπολισμιτική και αν είναι…

 

Μεγάλη βγαίνει η εγγραφή την κλείνω … ωραία πέρασα…. διακόπηκε το γράψιμο από ένα πυροσβεστικό όχημα και σβήνει με έναν από τους κρουνούς της πόλης στην ανάγκη της για Χρώμα Άνοιξης …

Καληνύχτα Μορεάλη μου… 🙂

 

 

 

 

 

Ευλογία είναι η πιο απλή πραγματικότητά μας :)

Η εποχή αυτή έχει ένα χριτσι χρίτσι, όπου σταθείς όπου βρεθείς ακούς αυτές τις ξακουστές μαράκες  του παλιού μου παλτού.

Σε υποχρεώνει η φύση να μπεις στο χορό του λήθαργου. Το εργοστάσιο της Φύσης.

Η ομορφιά των δέντρων μέσα στην πόλη σε αναγκάζει να βγεις από το σπίτι, να την δοξάσεις. Δεν έχουμε άλλη επιλογή με το παλιό μου παλτό, της Κυριακής το κάλεσμα είναι σαν τα κόκκινα γυαλιά. Μας σκλάβωσε η ομορφιά, η μόνη ελευθερία … ένας ζεστός καφές και περπάτημα στο πάρκο. Σε αυτή την περιοχή που ανακαλύψαμε τώρα τελευταία αφήσαμε το πάρκο χωρίς να το περπατήσουμε τότε. Εσκεμμένα, περιμέναμε να το χαρούμε ντυμένο στα φθινοπωρινά του

Θυμάσαι μικρή Μαρία; εκεί που είδαμε τον ερωδιό και τα πρώτα κίτρινα φύλλα περιοχή terrrebonne γλυκιά γαλλίδα Στεφανία ///

Μια ξύλινη γέφυρα, λίγες ξύλινες κατασκευές και πλησιάζουμε το φαρδύ μονοπάτι

βγάζω φωτογραφίες με το κινητό μου, κάπου μέσα εκεί τριγυρνά και ο Γιάννης… το φέρνω όσο πιο κοντά γίνεται παρέα στη βόλτα…

Δεν γίνεται να μην περπατάμε χέρι με χέρι, χαμογελώ με το πως τα καταφέρνουμε τελικά και ας κρατάμε κινητό… καφέ ζεστό …και κλεφτές ευκαιρίες για φιλί…

Οι άνθρωποι των πάρκων

Αυτό το μπλε κουκούλι το έφτιαξε ένα αγόρι με ένα κορίτσι και χώθηκαν μέσα.

Είπα φέτος δεν θα αγγίξω ούτε τόσο δα το φως και τα χρώματα στις φωτογραφίες…

Τον νιώθω δίπλα μου, σιγά-σιγά ηρεμεί, γεμίζει τις αποθήκες του… ενθουσιάζεται παίζει με τα παιχνίδια του…

Κυνηγάμε μαζί τις αγριόπαπιες, αδιάφορες κουνούν τα πωπουδάκια τους, γελάμε με την αδυναμία μας να πετάξουμε, να κολυμπήσουμε, να περπατήσουμε όπως αυτές.

Ένας κορμός δέντρου γίνεται αφορμή να με φωτογραφίσει… να με φιλήσει…

Προετοιμαζόμαστε, εκείνος πιο πολύ, εγώ βλέπω όνειρα, και εκείνος βλέπει όνειρα..

και μετά έρχεται η Δευτέρα… αργία… δεν δουλεύει…

Η πιο απλή μας πραγματικότητα, να καθαρίζουμε τις ψυχές μας από την μαυρίλα του θυμού, να μαγειρεύουμε τους καρπούς που διαλέξαμε, να τρώμε, να πίνουμε ένα ποτό πριν… ένα καφέ μετά, να ακούμε τραγούδια και λίγο πριν κοιμηθούμε να μακαρίζουμε, να ευλογούμε, γεμάτοι ευδαιμονία…

Η δεύτερη Δευτέρα του Οκτωβρίου, είναι η Ημέρα των Ευχαριστιών στο Καναδά, έχω πολλές εγγραφές στο εξοχικό του μυαλού μου. Η μεταφορά της καληνύχτας μου σιγά σιγά βγάζει τις φθορές που έχει υποστεί κατά την αλλαγή σε άλλη μπλογκογειτονιά… έφτιαξα τους συνδέσμους σε αυτή την εγγραφή Νομίζω πως θα επιζήσει  

Ευχαριστώ 🙂

 

Η «όμορφη γη» σε Περίπτερους Ναούς και ερωδιούς.

Φυσικά και οι αναμνήσεις των διακοπών  στην Ελλάδα δεν έχουν τελειώσει, έχω ακόμη να μεταφέρω αρκετά στην καληνύχτα μου.

Ο Αύγουστος πέρασε γρήγορα  στο Μόντρεαλ, όλο το καλοκαίρι πέρασε γρήγορα. Ήθελα να κάνω και άλλα όμως ήδη έχω μαζέψει ένα σωρό. Παραγεμισμένο, χοντρό πορτοφόλι με ένα σωρό φωτογραφίες, είμαι πλούσια. Θέε μου πόσο πλούσια είμαι …

Το παλιό παλτό είναι ο ένας Πειρατής, που του αρέσει να βγάζει το χρυσάφι του και να το λιάζει. Χώνεται λοιπόν σε χάρτες και με κάθε ευκαιρία όλο και κάπου πάμε να κουρσέψουμε !

Terrebonne όπως ίσως λέμε «Όμορφη γη»

Η έκπληξη του τοπίου ήταν απίστευτη. Ότι ακριβώς είχαμε ανάγκη καθρεφτίστηκε στα διάπλατα μάτια μας, η Φύση είχε μεγάλα κέφια και μαζί με την Τύχη αποφάσισαν να μας κάνουν δώρο..

Ηταν λέει μια φορά και έναν καιρό η Μασόν …και είχε ένα σπίτι που τώρα είναι πανεπιστήμιο ….

και να ο κήπος της Μασόν, όπου έδινε τις καλοκαιρινές τις δεξιώσεις… τώρα είναι πάρκο

Ενας… Περίπτερος Ναός

Δύο…

Τρείς…. Τρεις δικοί μου όλο δικοί μου περίπτεροι ναοί που σφραγίστηκαν με το φιλί του στα χείλι μου. Τρία φιλιά που έστειλαν το σήμα στο Σύμπαν πως είναι δικοί μου δικοί μου πια ναοί. Τους κούρσεψε για χάρη μου και μόνο

Κάτσαμε στο παγκάκι, ο πίδακας νερού μας τραγουδούσε  όνειρα και σχέδια..

και ο γλάρος πολυλογούσε, μας γέμιζε με πληροφορίες, για να εξερευνήσουμε και την άλλη πλευρά. Αυτό απέναντι πάνω στην γέφυρα είναι βιβλιοθήκη και συνεδριακό κέντρο, ένα μικρό νησί, ένα φράγμα, , μια γέφυρα… τόσες πληροφορίες ….

Για να πω την αλήθεια, στουρνάρι πέρασα τη γέφυρα τούβλο γύρισα. Μόνο την ομορφιά κράτησα ως πληροφορία στο πήγαινε-

έλα….

α ναι …ενδιάμεσα κάτσαμε και σε ένα μπιστρό, Ωραία μουσική, ωραία θέα με το νερό από το φράγμα να αιχμαλωτίζει το φως, ωραίο πότο να ευθυμεί το σώμα, ωραία και η γκαρσόνα να την ερωτευθεί το παλιό μου παλτό!

Ενα τελευταίο δώρο πριν φύγουμε. Ο κύριος Ερωδιός Γεφυρόπουλος, ψυχρός στην παρουσία των ανθρώπων, ήρεμος, τσιμπολογούσε κανένα ψάρι, ελεύθερος, αποχαιρετούσε τον ήλιο και ξεκινούσε μόνο για μένα μια μικρή διάλεξη περί της ύπαρξης…

«Όπως βλέπεις γαλανομάτα μου έχω μακριά πόδια και ράμφος που με βοηθούν πολύ, αφού ζω, με ελάχιστες εξαιρέσεις, σε περιοχές με ρηχά νερά. Θα με βρεις δηλαδή κοντά σε ποτάμια, λίμνες, έλη, δέλτα, θάλασσα, σε υγρά λιβάδια και υγρές καλλιέργειες. Είμαι σαρκοφάγος, τρέφομαι κυρίως με ψάρια. Εντάξει, κάποιοι από μας τρώμε έντομα,  ασπόνδυλα, αμφίβια και μικρά ερπετά. Όταν κυνηγώ χρησιμοποιώ την πολύ καλή όραση μου και γρήγορη κίνηση του λαιμού μου Να έτσι!! Όταν πετώ εναλλάσσω το χτύπημα των φτερών με στιγμές αιώρησης και έχω το λαιμό μου μαζεμένο σε σχήμα S και τα πόδια τεντωμένα. Τώρα δεν έχω κάποιο λόγο να πετάξω για να σου δείξω με παράδειγμα!

Να ξέρεις με λίγες εξαιρέσεις ζούμε και φωλιάζουμε σε αποικίες, χρησιμοποιούμε κυρίως τα δέντρα ή την πυκνή βλάστηση κοντά στο νερό. Δημιουργούμε μονογαμικά ζευγάρια την περίοδο της αναπαραγωγής και στην ανατροφή των μικρών συμμετέχουν και οι δύο γονείς.

Τα είδη που ζουν στις εύκρατες περιοχές είναι μεταναστευτικά. Είμαστε κοσμοπολίτικη οικογένεια και μπορείς να μας συναντήσεις παντού εκτός από την Ανταρκτική, την Αρκτική και σε μεγάλο υψόμετρο στα βουνά. 

Αν πάλι με δεις στο όνειρό σου να ξέρεις  πως αντιπροσωπεύω την αυτονομία, την σταθερότητα και την σχολαστικότητα. Θα αποκτήσεις μεγάλη επιτυχία μέσα από τις προσπάθειές σου. Εναλλακτικά σου δείχνω την ικανότητά σου να ερευνάς και να επεξεργάζεσαι το υποσυνείδητό σου.»

Στο αυτοκίνητο στην επιστροφή ξεχειλίζαμε από χαρά!

Καληνύχτα Μορεάλη μου 🙂

Σημείωση: η φωτογραφία μέσα από το Περίπτερο Ναό είναι του παλιού μου παλτού…

 

 

Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός

Από τις ημέρες που μείναμε στην περιοχή του Νιαγάρα, διαλέξαμε την δεύτερη και πιο ηλιόλουστη για να εξερευνήσουμε τις οργανωμένες όχθες λιμνών που έχουν μετατραπεί σε παραλίες για … ας το πούμε κολυμβητές. Θυμάμαι, στις αρχές μου έκανε εντύπωση το αυτονόητο, πολλοί  λίγοι Καναδοι ξέρουν να κολυμπούν, όμως σχεδόν όλοι να κάνουν σκέιτ στο πάγο και σκι στο χιόνι!

Διαλέξαμε την πιο διάσημη παραλία, Crystal Beach και προς μεγάλη έκπληξη μόλις διάβασα πως η άμμος που έχει τόσο μέσα όσο και έξω, είναι φυσική και δημιουργεί μια όμορφη παραλία! Το παλιό μου παλτό λέει πως είμαι ο ορισμός της παραπληροφόρησης… και έχει δίκιο. Δεν ξέρω σε πόσους ανθρώπους είπα πως η άμμος που τόσο πολύ με κούρασε (και με νευρίασε) για να την περπατήσω, την είχαν κουβαλήσει !!! Τι να πω …

Γεμάτη η παραλία, αυτό που λέμε ούτε καρφίτσα, όλοι μια παρέα, εγώ κοίταζα την λίμνη και το παλιό παλτό τους ..»χυμένους λαχταριστούς λουκουμάδες» ξαπλωμένους στα πόδια του, σε απόσταση αναπνοής, μπρος και πίσω του και πλάι του! Η λίμνη τεράστια, μέχρι εκεί που έβλεπα πεεερα στο βάθος, ένα με τον ουρανό. Το νερό κρυστάλλινο, πεντακάθαρο, δροσερό, και ΑνΑλΑτο (δηλαδή χωρίς καθρέφτες για αντικατοπτρισμό χρωμάτων) , με μια φυσική -το τονίζω- φυσική άμμο, ψαράκια μικρά εδώ εκεί και να κολυμπούν λίγο πιο πέρα από τα δακτυλάκια των ποδιών μου… και ένα μεγάλο νεκρό να επιπλέει και κάποιος να το βγάζει έξω….  Από βάθος, κατάσταση λούτσας…όταν άρχισαν τα ποδαράκια μου να μην τον αγγίζουν τον αμμώδη βυθό, είχα φτάσει και στο σκοινί που οριοθετούσε το κομμάτι που επιτρέπονταν να κολυμπήσουμε!!!!

Να μην ξεχάσω στην χαρτόκουτα του μυαλού (?) μου να φέρω τους ακούραστους εργάτες της περιοχής. Οι φυσικοί σκουπιδιάριδες! Τους έβλεπα να πετούν από πάνω μας, χωροφύλακες της παραλίας. Οι προσγειώσεις τους μερικά εκατοστά δίπλα μας, είχαν την σιγουριά του «φίλε εγώ κάνω κουμάντο εδώ, εσύ είσαι επισκέπτης και κοίτα να συμμορφωθείς με την αδιάκριτη παρουσία μου» «πετάς μόνο αποφάγια και αναλαμβάνω να το μαζέψω εγώ» «άι ρε καπετάνιε του γλυκού νερού» ψιθύρισα!!!

Μου έπεσε, λίγα εκατοστά μακρυά από την πολυθρόνα μου, ένα κρακεράκι και μισό, κατά λάθος και περίμενα με τη φωτογραφική. Ο κύριος Γλάρος Κρυσταλλινός, γνωστός χωροφύλακας δεν έκανε ούτε τρία λεπτά για να συλλάβει την βρωμιά μου. Με κραυγή ειδοποίησε τους άλλους να απομακρυνθούν γιατί το είδε πρώτος…

Πανέμορφος, υγιέστατος, με πούπουλα κατάλευκα στην κοιλιά άλλα και σε γοητευτικές αποχρώσεις του γκρι στην πλάτη, άρπαξε γρήγορα το κρακεράκι στο στόμα … και στην συνέχεια έκανε μερικούς γύρους για να εντοπίσει και το πιο μικρό…

«Λοιπόν, τι με κοιτάς;  Δεν είμαι αξιοθέατο την δουλειά μου κάνω, θα σου πέσει κατά λάθος και αυτό που κρατάς;»

«Ξέρεις πως απαγορεύεται να σε ταΐσω» του είπα …και καταβρόχθισα το καρακεράκι…. άνοιξε τα φτερά του και με μια απίστευτη σιγουριά και επιδεξιότητα πέταξε ανάμεσα από τις καρέκλες!!!

Η άμμος που τελικά ήταν φυσική! με έκανε να γκρινιάζω… μπήκα στο αυτοκίνητο γκρινιαρούλα, μουρμουρίζοντας για τον άνθρωπο που τον πιάνει μια μανία με τις προσομοιώσεις ….  όμως το παλιό μου παλτό μη έχοντας άλλη επιλογή προκειμένου να ξεφύγει (?) έκανε τα μαγικά του. Μια στροφή από δω, μια από κει… και νάτος και πάλι ο Περίπτερος Ναός που είχαμε δει πριν αλλά μου υποσχέθηκε πως θα σταματούσαμε μετά.

Σταματήσαμε λοιπόν στο «μετά»…και ίσως να έπαιρνα και όρκο πως εκεί στην πλατεία είδα και μια νεράιδα Ελιά … να χαϊδεύει με τα φύλλα της τον Περίπτερο Ναό…  μπορεί πάλι και όχι ……

Με τέτοια κορυφή, η κατάκτηση ήταν ζήτημα ενός φιλιού στο κέντρο του.

Με τέτοιο σημείο εσωτερικού κέντρου το σήμα έφυγε ξεκάθαρο, κρυστάλλινο, ηλιόλουστο και λουσμένο σε δροσερό νερό λίμνης

Άλλη μια κατάκτηση περίπτερου ναού !

αχμμ οι φωτογραφίες είναι θολές … κάτι η υγρασία, κάτι η ευκολία του κινητού που όμως θέλει και σταθερό χέρι…

Καληνύχτα εκεί 🙂